Χ. Ζιρού: «Οι συστημικοί διανοούμενοι αγοράζονται και πουλιούνται…


Henry-Giroux-Ζιρού…από τη χρηματοπιστωτική ελίτ» …

Ο Ζιρού δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη λειτουργία των ιδεολογικών μηχανισμών του σημερινού κράτους, το οποίο, όντας σήμερα στα χέρια της χρηματοπιστωτικής ελίτ, έχει μετατρέψει την κοινωνική ζωή σε…
παράδεισο του νεοφιλελευθερισμού. Ο Αμερικανός διανοητής χαρακτηρίζει απαραίτητο να ξεσκεπαστούν οι ιδεολογικοί μύθοι του καζινοκαπιταλισμού, όπως τον ονομάζει, προκειμένου η Αριστερά να οικοδομήσει μια νέα αφήγηση για την κοινωνική αλλαγή.

Οι νεοφιλελεύθεροι πολιτισμικοί μηχανισμοί, από τα σχολεία μέχρι τα κυρίαρχα ΜΜΕ και την «κουλτούρα της οθόνης» λειτουργούν ως μηχανές απενεργοποίησης της φαντασίας

Ποιος είναι

Ο Αμερικανός ριζοσπαστικός κοινωνικός αναλυτής έχει γεννηθεί το 1943 και είναι καθηγητής στην έδρα Πολιτιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο McMaster του Καναδά* και διευθυντής του Κέντρου για τη Δημόσια Ερευνα στο ίδιο πανεπιστήμιο, ενώ θεωρείται ένας από τους πατέρες της κριτικής παιδαγωγικής. Είναι επίσης αρθρογράφος στο «Τruthout» και ιδρυτής του προγράμματος «Δημόσιοι Διανοούμενοι». Εχει γράψει περισσότερα από εξήντα βιβλία.

***

• Οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού έχουν εξοστρακίσει κάθε συζήτηση για τα δημόσια αγαθά και έχουν επιβάλει την άποψή τους, ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις των περασμένων δεκαετιών είναι ασύμβατες με τη σημερινή πραγματικότητα. Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν τη διαστρέβλωση;

Αυτός ο τύπος επιχειρημάτων πρέπει να θεωρηθεί και να καταγγελθεί ως ένα προκάλυμμα για την επέλαση της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης, εξαιτίας της οποίας όλα τα δημόσια αγαθά, οι κοινωνικές παροχές και τα υπολείμματα του κράτους-πρόνοιας έχουν καταστραφεί. Είναι επιχειρήματα που στοχεύουν στο να νομιμοποιήσουν τις δομικές ανισότητες, να προωθήσουν το κυνήγι των ατομικών συμφερόντων ως κυρίαρχης οργανωτικής αρχής της κοινωνικής ζωής, να συντηρήσουν μια κουλτούρα αγριότητας και να αναπαράξουν μια βολική ηθική σύμφωνα με την οποία κάθε δίχτυ κοινωνικής προστασίας είναι άξιο περιφρόνησης. Επίσης, νομιμοποιούν την άποψη ότι ο καζινοκαπιταλισμός πρέπει να κυβερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και όχι απλά την οικονομία. Ετσι, αυτά τα επιχειρήματα πρέπει να αποδείξουμε ότι υπηρετούν όχι την κοινωνία ως όλο, αλλά μια μικρή ομάδα της χρηματιστικής ελίτ, η οποία δεν έχει καμία πίστη στη δημοκρατία, στην οικονομική δικαιοσύνη, στην ελευθερία και στην ισότητα. Ο νεοφιλελευθερισμός εμπλέκεται επιτυχώς σε μια πολιτική της εξαφάνισης -δηλαδή εξαλείφει εκείνες τις μνήμες της κοινωνικής ζωής, στην οποία η δικαιοσύνη, οι συλλογικοί αγώνες, η ελευθερία και η ισότητα ωφελούν και διευρύνουν την κατανόηση της δημοκρατίας. Αυτά όλα συνιστούν ένα επιχείρημα και μια λογική για τον απολυταρχισμό του 21ου αιώνα. Συνέχεια

Ονειρικά σινιάλα…


256

Ονειρολόγος άυπνος, όνειρα ανεξιχνίαστα παλεύει να ερμηνεύσει…

Κάποια μιλούν για φάρους πέτρινους, χτισμένους με φθηνό αλκοόλ, αίμα κι άμμο θαλάσσης. Φαρόλαμπες πειρατικές που στάζουν δάκρυα κεριών σε κάθε τους σινιάλο.

Άλλα, για αγγέλων δολοφονικά φτερά, που φτερουγίζουν σκόπιμα στου εγκλήματος τον τόπο.

Τα πιο παράξενα όμως όνειρα τα βλέπουν στα λιμάνια ταξιδιώτες…

Καρδιές με αγκάθια στην καρδιά, να καρφιτσώνουν μούρα στον κατήφορο.

Κοπέλες με άχνη ζάχαρη στα βλέφαρα, ν’ απλώνουν μωβ σεντόνια στις ταράτσες.

Πάρτε χαμπάρι σύντροφοι. Άδικα τυραννιέστε. Δεν έχουμε άλλα οράματα, παρά των μεθυσμένων…

Κείμενο: Αντώνης Τσόκος    Φωτογραφία: Ιωάννα Γερόντζου

Πηγή.

Jacques Sapir: «Μόνο με πόλεμο θα προέκυπτε η ομοσπονδιακή Ευρώπη»


Sapir-Σαπιρ

Συνέντευξη στον Κώστα Ράπτη

Η ευρωζώνη παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, ενώ οι δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης της λιτότητας εντός της ευρωζώνης είναι μηδενικές, εάν οι πολιτικές ηγεσίες δεν ρισκάρουν στα σοβαρά το ενδεχόμενο μιας εξόδου από το ευρώ, υποστηρίζει σε συνέντευξή του ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Jacques Sapir, ειδικός σε θέματα παγκοσμιοποίησης και μετασοβιετικών οικονομιών, καθηγητής στην Ecole des Hautes Études en Sciences Sociales και συγγραφέας του βιβλίου Faut-il sortir de l΄Euro?, (Paris, Le Seuil, 2012)

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το σχέδιο της νομισματικής ένωσης έχει αποτύχει και ότι η συντεταγμένη επιστροφή στα εθνικά νομίσματα είναι η ενδεδειγμένη λύση όχι μόνο για τον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και για την ίδια τη Γαλλία. Όμως το κυριότερο εμπόδιο σε αυτό είναι η ηγεμονία της παραδοσιακής (κεντρο)αριστεράς. Αποτελεί έτσι άλλη μία από τις φωνές, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά, που όλο και συχνότερα συζητούν ένα ενδεχόμενο που μέχρι πρότινος αποτελούσε το απόλυτο ταμπού στη γαλλική δημόσια συζήτηση.

(Αποσπάσματα της συνέντευξης δημοσιεύθηκαν στο “Κεφάλαιο” της 14ης Δεκεμβρίου 2013).

– Πώς σχολιάζετε την εικόνα σταθεροποίησης της ευρωζώνης που προβάλλουν οι ευρωπαίοι ιθύνοντες και τι ανατροπές παραμονεύουν (λ.χ. στην προοπτική ενός αμερικανικού tapering);

– Η εικόνα της “σταθεροποίησης” της ευρωζώνης προέρχεται από το ότι η αστάθεια μετατοπίσθηκε προσωρινά από την χρηματοπιστωτική σφαίρα στην σφαίρα της πραγματικής οικονομίας. Από το φθινόπωρο του 2012 η ΕΚΤ υπό την ηγεσία του Mario Draghi αποφάσισε να στηρίξει το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών, αγοράζοντας στη δευτερογενή αγορά ομόλογα των χωρών που αντιμετώπιζαν τα μεγαλύτερα προβλήματα και άρα ήσαν περισσότερο εκτεθειμένες σε κερδοσκοπικές κινήσεις.Αυτό επέτρεψε μια κάποια υποχώρηση των επιτοκίων, δίνοντας έτσι την ψευδαίσθηση μιας σταθεροποίησης. Αλλά την ίδια στιγμή, η κρίση στην πραγματική οικονομία, που μεταφράζεται σε έκρηξη της ανεργίας και μείωση της παραγωγής, συνεχίζεται στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Αυτή η κρίση αποβαίνει στην πραγματικότητα όλο και μεγάλη, διότι τα αποτελέσματά της είναι σωρευτικά. Σε όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου παρακολουθήσαμε ένα προσωρινό φρενάρισμα της επιδείνωσης της κατάστασης. Όμως αυτό δεν συνεπάγεται επανεκκίνηση της οικονομικής δραστηριότητας. Συνέχεια

Bsmark…


BSMARK

Σημ.Αμετανόητου: Στην Ελλάδα της «κρίσης» κάποιοι άνθρωποι τολμούν ακόμα να ονειρεύονται.Βάζουν τον πήχυ πολύ ψηλά και δεν καταθέτουν τα όπλα.Αντιθέτως.!

Με φαντασία,θέληση και επιμονή μπορούν να καταφέρουν πολλά.

***

To Bsmark (Business Social Marketing) είναι το πρώτο Επαγγελματικό Κοινωνικό Δίκτυο στην Ελλάδα και προβάλλεται ως απολύτως ασφαλές, εξ ολοκλήρου δωρεάν και πληρέστατο σε όλες τις λειτουργίες του. Το Bsmark αποτελεί από μόνο του μια επαγγελματική ευκαιρία, σύμφωνα με τους ιδρυτές του. Άνθρωποι από κάθε σημείο του πλανήτη, επαγγελματίες, άνεργοι, φοιτητές, ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, χομπίστες , έχουν τη δυνατότητα να συνδεθούν online για να μοιραστούν μέσω ενός κοινωνικού δικτύου ότι έχει να κάνει με το επάγγελμά τους ,την επιχειρηματικότητα και τον ελεύθερο χρόνο,  να αναζητήσουν αλλά και να δημιουργήσουν υψηλής ποιότητας διαδικτυακό περιεχόμενο.

Οι ιδρυτές της πλατφόρμας υποστηρίζουν ότι δημιούργησαν το ‘Bsmark’ προκειμένου να βοηθήσουν  κόσμο μέσω του διαδικτύου να προβάλλει το βιογραφικό του σε μια διαδικτυακή κοινότητα που επιθυμεί την αναβίωση του πραγματικού νοήματος της κοινωνικής δικτύωσης, μακριά από ψεύτικα προφίλ και ανάλαφρο περιεχόμενο, ενίοτε και προσβλητικό. Υποστηρίζουν επίσης ότι ακολουθούν αυστηρά πρωτόκολλα ελέγχου του υποβαλλόμενου από τους χρήστες περιεχομένου με σκοπό να διατηρηθεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο επικοινωνίας ανάμεσα στους χρήστες. Το ‘Bsmark’ δεν είναι ένα κοινωνικό δίκτυο γενικού περιεχομένου. Είναι ένα αμιγώς Επαγγελματικό Κοινωνικό Δίκτυο, είναι δωρεάν και οι ιδρυτές του έχουν σαν βασική προτεραιότητα τη διατήρηση και των δύο αυτών χαρακτηριστικών. Συνέχεια

ΤΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΟΠΛΟ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ


«Του ΛΕΩΝΙΔΑ»

Η ανεργία εξελίσσεται σε εφιάλτη, πριν απ’ όλα για τους άνεργους, δημιουργεί απογοήτευση, ηττοπάθεια, επιδρά αρνητικά στην ψυχολογία. Τους εργαζόμενους τους οδηγεί σε μοιρολατρία, σε χαμήλωμα των απαιτήσεων, σε συμβιβασμό με τους αντεργατικούς σχεδιασμούς της εργοδοσίας (παραβίαση – κατάργηση ΣΣΕ, μείωση μισθών, διευθέτηση χρόνου εργασίας, εκ περιτροπής εργασία κ.ά.). Σε ορισμένους χώρους μπροστά στο φόβο της απόλυσης, επειδή όπως λέει ο εργοδότης «η επιχείρηση δεν πάει καλά», οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ζητάνε περικοπές σε μισθούς, νυχτερινά, υπερωρίες. Επιδρά ανασταλτικά στην οργάνωση της πάλης. Ο φόβος αυτός οδηγεί, ορισμένες φορές, στο να βλέπουν οι εργαζόμενοι αρνητικά τις προσπάθειες των σωματείων να οργανώσουν την πάλη σε κάποιο χώρο, γιατί «αυτό δημιουργεί προβλήματα στην επιχείρηση και θα είναι χειρότερα, θα κάνει απολύσεις». Αυτό αξιοποιείται με τον καλύτερο τρόπο από την εργοδοσία, προς δύο αλληλοτροφοδοτούμενες κατευθύνσεις: Να δυναμώνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργάτες και να προωθεί την ταξική συνεργασία.

Συνέχεια

Antonio Gramsci-Προβλέψεις


Antonio Gramsci
Προβλέψεις
Εφημερίδα Avanti!, 19 Οκτώβρη 1920
Δεν υπάρχει στη χώρα μας καμία πλατιά οργανωμένη δύναμη* με εφόδιο την σαφή και ακριβή βούληση που να είναι ικανή να εκκινήσει και να επιδιώξει την υλοποίηση ενός σχεδίου πολιτικής δράσης που να είναι σύμφωνο με την ιστορική διαδικασία, και την ίδια στιγμή, να είναι αποτέλεσμα ερμηνείας της πραγματικής και άμεσης ιστορίας — δηλαδή, όχι ενός σχεδίου που να προκαθορίζεται ψυχρά, με αφηρημένο τρόπο.
Αφού δεν υπάρχει τέτοια δύναμη ακόμα (αυτή μπορεί μονάχα να είναι, και κατά την άποψή μας, θα είναι, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα), το μόνο πράγμα που απομένει σ’ όποιον θέλει να κάνει τη χρήσιμη δουλειά της διαφώτισης και της πολιτικής εκπαίδευσης στις παρούσες συνθήκες είναι να προσπαθήσει να κάνει προβλέψεις — εκλαμβάνοντας τις δυνάμεις που εμπλέκονται ως πρωταρχικές δυνάμεις, που τις οδηγούν αδιευκρίνιστα και θολά ένστικτα. Που οι κινήσεις τους δεν γίνονται ενόψει ενός συνειδητού στόχου, αλλά μέσα από ένα φαινόμενο τροπισμού το οποίο καθορίζεται από πρωταρχικά πάθη και ανάγκες: την πείνα, το κρύο, τον τυφλό, αποτρελαμένο φόβο του Ακατανόητου. Πάνω από όλα, το τελευταίο αυτό θέμα (ο αποτρελαμένος φόβος, ο τρόμος που νιώθει το πλάσμα που είναι γυμνό σαν το σκουλήκι και που νιώθει πως θα το πάρει μια καταιγίδα της οποίας τους νόμους και την ακριβή κατεύθυνση δεν γνωρίζει) κυριαρχεί σήμερα στην ιταλική κοινωνία και μπορεί να μας δώσει μια αρκετά ικανοποιητική εξήγηση των σύγχρονων γεγονότων.