«Η κρίση απειλεί την ίδια τη δημοκρατία»


ΕΤΣΙΟ_ΜΑΟΥΡΟΕΤΣΙΟ ΜΑΟΥΡΟ Διευθυντής της ιταλικής εφημερίδας «LA REPUΒBLICA»

Διευθυντής τής «La Repubblica», της μεγαλύτερης ιταλικής κεντροαριστερής εφημερίδας, από το 1996, ο Ετσιο Μάουρο, 65 χρόνων, θεωρείται μια από τις εγκυρότερες φωνές της ιταλικής δημοσιογραφίας. Τον συναντήσαμε στο γραφείο του, στην οδό Κριστόφορο Κολόμπο της Αιώνιας Πόλης, για μια αποκλειστική συνέντευξη με κύριο θέμα τη δυνατότητα της Ευρώπης να ξεπεράσει τη βαθιά κρίση που διέρχεται, τη στάση της Αριστεράς και τον ρόλο του Τύπου. «Ειλικρινά με εκπλήσσει το ότι η κοινωνική συνοχή συνεχίζει να αντέχει» μας είπε ο Μάουρο, σύμφωνα με τον οποίο από την ύφεση και την κρίση «δεν κινδυνεύει μόνον η πολιτική, αλλά η ίδια η δημοκρατία».

Συνέντευξη στον Θεόδωρο Ανδρεάδη-Συγγελλάκη

***

«Η Αριστερά μας τα τελευταία 20 χρόνια νόμιζε ότι η λέξη “ανισότητα” ανήκε στον 19ο αιώνα και ότι πλέον μετρούσε μόνο η ατζέντα που επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός, αρχίζοντας από την ανταγωνιστικότητα»

«Είναι ανώφελο να βελτιώνει μια χώρα τη δημοσιονομική της κατάσταση αν στο μεταξύ οδηγείται στον θάνατο»

«Ενας εργαζόμενος που απολύεται στα 50 του και δεν καταφέρνει να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες της οικογένειάς του μπορεί να μας πει τελικά ότι “η δημοκρατία τού είναι εντελώς αδιάφορη”»

«Οσοι βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ κάνουν πολύ μεγάλο λάθος. Δεν υπάρχει ούτε καν το τούνελ»

«Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που κινδυνεύει να μην έχει πρόσβαση στην εργασία μέχρι τουλάχιστον τα τριάντα πέντε της»

***

• Κύριε διευθυντά, πώς βλέπετε αυτή τη φάση της οικονομικής κρίσης; Η εφημερίδα σας έγραψε, σε ένα σχόλιο, ότι βρισκόμαστε σε νεκρό σημείο. Δεν υπάρχει ορίζοντας;

Νομίζω πως όσοι λένε ότι βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ κάνουν μεγάλο λάθος. Μπορεί να διακρίνεται κάποιο μικρό μήνυμα, αλλά όχι ανάκαμψης, μείωσης, απλά, του ρυθμού επέκτασης της κρίσης. Η κατάσταση, όμως, είναι τρομερά δύσκολη, διότι πρέπει να καταλάβουμε, πρώτα από όλα, ότι δεν υπάρχει ούτε καν το τούνελ: δεν πρόκειται για μια μαύρη περίοδο στο τέλος της οποίας θα ξαναδούμε το φως και όλα θα γίνουν σαν και πρώτα. Η κρίση αυτή ανατρέπει τα πάντα, από τη σχέση μας με τη δουλειά μας, μέχρι την επαφή ανάμεσα στις διάφορες γενιές. Πάνω από όλα, όμως, διευρύνει τον κοινωνικό αποκλεισμό. Υπάρχει μια ολόκληρη γενιά που κινδυνεύει να μην έχει καμία πρόσβαση στην εργασία μέχρι τουλάχιστον τα τριάντα πέντε της. Τα παιδιά βλέπουν τους πατεράδες τους να χάνουν την δουλειά τους στα πενήντα πέντε ή και πενήντα οκτώ τους, χωρίς ελπίδες επαναπρόσληψης. H εργασία, για τη γενιά μου, ήταν κάτι το φυσικό, που ερχόταν μετά τη στρατιωτική θητεία. Τώρα, εντελώς απότομα, εξαφανίζεται. Και μαζί της, εξαφανίζονται τα δικαιώματα του κάθε πολίτη, τα οποία συνδέονται με την εργασία του, εξαφανίζεται η αξιοπρέπεια, η δυνατότητα να οικοδομήσει, ο καθένας, το μέλλον του. Οι πρακτικές, λοιπόν, συμβολικές και ψυχολογικές συνέπειες, είναι τεράστιες. Συνέχεια

Ρεμπέκα Χαρμς: Θα πω στο Σαμαρά να έρθει μαζί μου στις Σκουριές…


Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/FosPhotos

Στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΣΗΕA έκανε την πρώτη του στάση στην Αθήνα το καραβάνι αλληλεγγύης και ενημέρωσης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές που ξεκίνησε το Σάββατο από τη Χαλκιδική. Πλήθος κόσμου, κάτοικοι της Χαλκιδικής και αλληλέγγυοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί βρέθηκαν στη συνέντευξη Τύπου. Μεταξύ τους, η συμπρόεδρος των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο Ρεμπέκα Χαρμς που χειροκροτήθηκε θερμά όταν δήλωσε ότι η πρώτη πρωτοβουλία που θα πάρει θα είναι να καλέσει τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να επισκεφτεί μαζί της το δάσος στις Σκουριές. Πριν από τη συνέντευξη Τύπου αντιπροσωπεία των Επιτροπών Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού συναντήθηκε με το διευθύνοντα σύμβουλο της Eldorado Gold Corp. – Ελληνικός Χρυσός ΑΕ στον οποίο και επέδωσε ψήφισμα (Δείτε στο τέλος της ανάρτησης). Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής και οι αλληλέγγυοι στον αγώνα τους συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθούν έξω από τη Βουλή.

Της Αγγελικής Δημοπούλου

«Πρόκειται για έναν αγώνα που μας αφορά όλους. Είναι αγώνας δικός μας κι ας μη ζούμε στη Χαλκιδική» τόνισε προλογίζοντας την συνέντευξη Τύπου ο Νάσος Ηλιόπουλος από την επιτροπή αλληλεγγύης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Τη σκυτάλη πήρε ο Γιώργος Ζουμπάς από την επιτροπή αγώνα Χαλκιδικής μιλώντας για την καινούργια πρωτοβουλία των κατοίκων Ένα καραβάνι για τις Σκουριές. «Το ονομάσαμε καραβάνι ενημέρωσης και αλληλεγγύης γιατί ο κόσμος δεν είναι ενημερωμένος γι’ αυτά που συμβαίνουν στη Χαλκιδική. Περάσαμε από την Κατερίνη, τη Λάρισα, το Βόλο και τη Λαμία είχαμε καλή υποδοχή και βρήκαμε πολλούς αλληλέγγυους» τόνισε.

Συνέχεια

«ΌΛΟΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΜΑΖΙ», Ε; ΜΠΑ!


ΜπογιόπουλοςΤου Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Σημ.Αμετανόητου: Περίεργο…μόλις πριν από 2ημέρες έγραφα σε άρθρο μου πώς «όλοι μαζί δεν μπορούμε» και έκανα σαφέστατα νύξη στον γρύπα της Καθημερινής…Ο Μπογιόπουλος βέβαια φανερώνει μία άλλη διάσταση, μέσω του Γοργοποτάμου και της Εθνικής Αντίστασης…

***

«Να είμαστε όλοι μαζί». «Να είμαστε ενωμένοι». «Είδατε πόσα καταφέρνουμε όταν είμαστε όλοι ενωμένοι;»… Τα γνωστά κλισέ επαναλήφθηκαν με αφορμή την επέτειο του Γοργοποτάμου. Ο κ.Σταικούρας, μάλιστα, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης στις εκδηλώσεις, διαπίστωσε για τον Γοργοπόταμο ότι «γεφύρωσε τις διαχωριστικές γραμμές, τις αντιθέσεις, τα πάθη και τους φανατισμούς». Πρόσθεσε δε ότι «αποτελεί δίδαγμα για τις νεότερες γενιές και ένα καλό παράδειγμα για το τι μπορούμε να πετύχουμε με ενότητα, συνεννόηση και συνεργασία».

Σύμφωνα με την παραπάνω καταπληκτική προσέγγιση,  δεν μας μένει, λοιπόν, παρά «να ενωθούμε». Και μέχρι την επόμενη «μεγάλη μάχη του Έθνους», μέχρι τις 9 Δεκέμβρη δηλαδή που συνεδριάζει το Eurogroup, να έχουμε «συνεννοηθεί». Να έχουμε «συνεργαστεί». Και «όλοι μαζί» να έχουμε συμφωνήσει με την κυβέρνηση, η οποία στο μεταξύ θα έχει συνεννοηθεί με την τρόικα. Και έτσι («μονιασμένοι» και «ενωμένοι») να ενημερώσουμε  τους εταίρους μας για το πόσο πολύ μας αρέσουν οι πλειστηριασμοί. Πόσο πολύ μας αρέσουν οι απολύσεις. Πόσο πολύ μας αρέσουν οι φόροι επί των ακινήτων. Τα διαλυμένα νοσοκομεία. Τα διαλυμένα Πανεπιστήμια. Και άλλα τέτοια «ενωτικά»… Συνέχεια

Τα «λίγα χρόνια» του κ. Σαμαρά


3senaria

Το επίσημο σενάριο προβλέπει ταχεία ανάκαμψη (πάνω από 3%) από το 2015 μέχρι το 2020 κι έπειτα ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 2% για την επόμενη δεκαετία. Στο απαισιόδοξο σενάριο -αλλά πιο ρεαλιστικό-, η ελληνική οικονομία θα παραμείνει σχετικά στάσιμη μέχρι το 2020

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

Η ομιλία του κ. Σαμαρά κατά την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ σχολιάστηκε κυρίως για το ύφος και το χαμηλό επίπεδο των πολιτικών επιχειρημάτων, με τα οποία προσπάθησε να απαντήσει ο πρωθυπουργός. Ελάχιστα, όμως, ακούστηκαν για το σκέλος της ομιλίας του που επικεντρώθηκε στην οικονομία και την πορεία του προγράμματος. Μπορεί να μη μίλησε ευθέως περί «success story», αλλά προσπάθησε να φιλοτεχνήσει μια εικόνα αισιοδοξίας. Έτσι, μεταξύ άλλων, μας διαβεβαίωσε ότι «σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα έχει ανακτήσει το ΑΕΠ και το επίπεδο ευημερίας που είχε πριν την κρίση».

Ας μείνουμε, λοιπόν, σε αυτή την πρόβλεψη και ας εξετάσουμε τι εννοεί ο κ. Σαμαράς όταν λέει «λίγα» χρόνια. Το τελευταίο έτος ανάπτυξης στην Ελλάδα ήταν το 2007, με το πραγματικό ΑΕΠ να ανέρχεται σε 211 δισ. ευρώ. Σήμερα, το πραγματικό ΑΕΠ είναι 162 δισ. ευρώ περίπου – με άλλα λόγια μέσα σε 6 χρόνια έχει χαθεί σχεδόν το ¼ του ΑΕΠ. Πόσο γρήγορα μπορεί να αναπληρωθεί αυτή η απώλεια; Θα εξετάσουμε τρία σενάρια:

Συνέχεια

Εργατική τάξη, qu’est-ce que c’est ? (τι ειναι αυτό;)


του Ταξιάρχη Κεραμέ

“Καταλαβαίνω πως πρέπει ν’ αρχίσω τις προετοιμασίες για έναν πόλεμο που νόμιζα πως είχε τελειώσει.»

N.Π.

Πλάνο 1

Συμβαίνουν μπροστά μας: ο βασικός μισθός όλο και κατρακυλά προς τα κάτω, οι απολύσεις απελευθερώνονται,  στα πεντάμηνα κι εξάμηνα του ΟΑΕΔ η αμοιβή είναι μέχρι 490 ευρώ, το κράτος αποφασίζει ότι οι κάτω των 25 θα αμείβονται με ακόμα λιγότερα (διότι ο 24χρονος έχει μικρότερο στομάχι από τον 26άρη).

Συνέχεια

Προσοχή στα κενό ανάμεσα στο πρωτογενές πλεόνασμα και στο πλεονάζον πρωτογενές πλεόνασμα


Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε…
Για το πρωτογενές πλεόνασμα, ο λόγος, που ακόμα δεν το βγάλαμε, κι αρχίσαμε κιόλας να το μοιράζουμε. Δεν θ’ ασχοληθώ με το ύψος αυτού. Είναι τόσο,  όσο αποδέχεται η τρόικα.
Πριν αρχίσει όμως το σφάξιμο, για το ποιος θα το πρωτοπάρει, στρατιωτικοί, απόστρατοι, χαμηλοσυνταξιούχοι ή άνεργοι, ας δούμε πρώτα τι είναι αυτό που τάζει ο Σαμαράς, ο Μιχελάκης, ο Στουρνάρας, κι οι λοιποί απατεώνες.
Γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Απατεώνες!
Υπάρχει κανείς που δεν τους έχει ακούσει να επαναλαμβάνουν με τη μέγιστη δυνατή σαφήνεια ότι το 70% του ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΟΣ θα δοθεί υπέρ κάποιων αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων; Οχι.
Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Μας τη λέει με σαφέστατο τρόπο η απόφαση του περσινού Eurogroup του Νοεμβρίου:
27 Νοvember 2012
27 Noεμβρίου 2012
«…Η Ελλάδα θα μεταφέρει όλα τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις , τα προβλεπόμενα πρωτογενή πλεονάσματα, καθώς και το 30% του Πλεονάζοντος Πρωτογενούς Πλεονάσματος στο λογαριασμό αυτό για την εξυπηρέτηση του χρέους σε τριμηνιαία βάση…»
Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Απλά, ότι η άδεια από την τρόικα για το μοίρασμα δεν δίνεται για το 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος, αλλά για το 70% τουπλεονάζοντος πρωτογενούς πλεονάσματος (και αυτό δεν είναι πλεονασμός!), το οποίο προκύπτει από τη διαφορά του πρωτογενούς πλεονάσματος που επιτεύχθηκε από το πρωτογενές πλεόνασμα που εγγράφηκε στον προυπολογισμό.
Αν για το 2013 η πρόβλεψη πρωτογενούς πλεονάσματος είναι στα 812 εκ και για το 2014 στα 2.9 δις, και η επαλήθευση τον Απρίλιο του 2014 δείξει ότι για το 2013 το πλεόνασμα ήταν 1 δις, τότε οι Σαμαροβενιζέλοι δεν θα μοιράσουν το 0.7 του 1 δις, αλλά το 0.7 των 188 εκ.  που προκύπτει αν από το 1 δις αφαιρέσουμε τα 812 εκ.
Αν το προκύπτον πλεόνασμα είναι μικρότερο του προβλεφθέντος 812 εκ, τότε οι Σαμαροβενιζέλοι δεν θα μοιράσουν τίποτε…
Είμαι περίεργη να δω τι θα πούνε όταν θα έρθει η ώρα.

Καρικατούρες δικτατόρων


καρικατούρες δικτάτορες

Η γελοιοποίηση των πιο αιμοσταγών δικτατόρων αποσκοπεί συχνά στο να αποκρύψει τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που τους έφεραν στην εξουσία

Συγνώμη αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας – δεν είναι η δουλειά μου. Δεν θέλω να κυβερνήσω ή να κατακτήσω κανέναν.
Ο Μεγάλος Δικτάτορας

Ο Χίτλερ ήταν «σχιζοφρενής», ο Μουσολίνι «ηλίθιος» και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ένας «άξεστος, παρανοϊκός συνταγματάρχης». Σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου και ιδίως στην Ελλάδα οι ηττημένοι δικτάτορες παρουσιάζονται σαν μια καρικατούρα – ένα ατύχημα της ιστορίας που έπεσε πάνω μας σαν απρόβλεπτο φυσικό φαινόμενο. Πίσω όμως από την εύλογη επιθυμία κάθε λαού να ταπεινώνει τους δήμιούς του κρυβονται και εκείνες οι δυνάμεις που έφεραν τους δικτάτορες στην εξουσία, τους ανέχτηκαν ή απλώς τους αντέγραψαν.

Συνέχεια