Στην Ελλάδα της κρίσης…


 
Πέθανε από την πείνα, ετών 16, στην Πλατεία Αμερικής…Παρασκευή 22.11.2013. Πλατεία Αμερικής, παράδρομος Σκαλιστήρη, φούρνος γειτονιάς: ενα παληκάρι 16 χρονών (όπως αποδείχθηκε αργότερα) μπαίνει μέσα και …
ευγενικά ζητάει από τον φούρναρη κάτι να φάει γιατί έχει μέρες. Ο φούρναρης σπεύδει να του δώσει τις δύο τελευταίες τυρόπιτες. Το παιδί κάθεται στο κατώφλι και με βουλιμία τρώει και τις δύο. Δευτερόλεπτα μετά αφήνει εκεί στο κατώφλι του φούρνου την τελευταία του πνοή. Είχε πολλές μέρες τελικά να φάει και ο εξασθενημένος του οργανισμός δεν άντεξε.

Συγνώμη, αν σας χαλάω το Σαββατοκύριακο, αλλά ο νεκρός 16άχρονος από την πείνα δεν θα μάθει ποτέ τι σημαίνει το πρωτογενές πλεόνασμα του τεχνοκράτη. Αλλά και δεν θα βρείτε την ιστορία του σε κανένα ΜΜΕ. Όπως και δεν διαβάζουμε τις τραγικές ιστορίες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

Αυτό όμως είναι το πραγματικό success story της ελληνικής κοινωνίας. Όσο κανένας δεν παραδέχεται ότι η Ελλάδα – όπως το αναγνωρίζει επακριβώς η Unicef στην τελευταία έκθεσή της – βιώνει μια βαθιά ανθρωπιστική κρίση, η οποία μάλιστα είναι η χειρότερη σε δυτικό κράτος μετσπολεμικά, οι έλληνες σιωπηρά θα οδηγούνται στον κοινωνικό και στη συνέχεια στον αληθινό αφανισμό…

Πτώση των πωλήσεων στους 18 από τους 24 βιομηχανικούς κλάδους το 2013


Τρεις στους τέσσερις κλάδους της ελληνικής μεταποιητικής βιομηχανίας καταγράφουν το 2013, για ακόμη μία χρονιά, μειωμένα έσοδα.

Συγκεκριμένα, μείωση των πωλήσεων εμφανίζουν οι 18 από τους 24 κλάδους, με ορισμένους να παρουσιάζουν διψήφια ποσοστιαία πτώση εσόδων, σε επίπεδα που υπολείπονται των εσόδων που είχαν το έτος 2005, ακόμη και κατά 75%.

Ωστόσο, οι 13 από τους 18 αυτούς κλάδους εμφανίζουν επιβράδυνση της πτωτικής πορείας των εσόδων τους. Επίσης, οι υπόλοιποι έξι κλάδοι καταγράφουν ανοδική πορεία του κύκλου εργασιών τους, αν και το γεγονός αυτό οφείλεται κυρίως στην άνοδο των διεθνών τιμών των προϊόντων τους.

Αυτά συνάγονται από την εξέλιξη του κύκλου εργασιών της ελληνικής μεταποιητικής βιομηχανίας το δωδεκάμηνο Οκτωβρίου 2012- Σεπτεμβρίου 2013, σύμφωνα με τα στοιχεία που συλλέγει και επεξεργάζεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Συνέχεια

Ένα μέτρο κρίσης για την Αριστερά


foucault58

***

Σημ.Αμετανόητου: To άρθρο είναι Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο. Μη σας μπερδέψει ο τίτλος (που δεν λέει κατά τη γνώμη μου τίποτα) και το προσπεράσετε.Ο Νεοφιλελευθερισμός εστίασε με ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥΣ όρους στο Ατομο και το «χτύπησε» με τις τελειότερες ψυχολογικούς μεθόδους που είχαν επινοηθεί για να το αποκόψει από το σύνολο,από την ίδια την κοινωνία.Και αυτό, δεν διαφαίνεται μόνο από αυτό το άρθρο του Σκοπλάκη ή από το «δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάϊν,κλπ…

***

Ήταν φθινόπωρο του 1977. Ο Μισέλ Φουκώ συζητούσε για τον εγκλεισμό, την ψυχιατρική, τη φυλακή. Κάποια στιγμή, έγινε αναφορά στις λατινοαμερικανικές δικτατορίες της δεκαετίας του ’70 (για τις οποίες ο δυτικός καπιταλισμός συνήθως είτε ξεροκατάπινε είτε έβρισκε λόγους ανοιχτής στήριξης). O Jean-Pierre Faye επεσήμανε ότι στην Αργεντινή οι ψυχίατροι της Αριστεράς και τάσεις της αντιψυχιατρικής στοχοποιούνταν από το καθεστώς. 

Του Νίκου Σκοπλάκη

Αυτή η επισήμανση έδωσε το έναυσμα στον Φουκώ να παρουσιάσει μα πολύ ενδιαφέρουσα αντίστιξη: «Δεν ξέρω καλά την Αργεντινή. Γνωρίζω λίγο την Βραζιλία. Η κατάσταση εκεί πέρα είναι ιδιαιτέρως περίπλοκη. Διότι είναι απολύτως αληθινό ότι αφενός Βραζιλιάνοι γιατροί συμμετέχουν στις ανακρίσεις που λαμβάνουν μορφή βασανιστηρίων. Δίνουν συμβουλές… Και είναι βέβαιο ότι υπάρχουν ψυχίατροι που συμμετέχουν σ’ αυτό. Πιστεύω πως μπορώ να επιβεβαιώσω ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας ψυχίατρος στο Ρίο, ο οποίος είναι σύμβουλος βασανιστηρίων. […] Και όχι ένας ψυχαναλυτής χαμηλής βαθμίδας, αλλά μία προσωπικότητα που αναφέρεται στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές της σύγχρονης ψυχανάλυσης… Από την άλλη πλευρά, είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχουν εκεί πέρα ψυχαναλυτές και ψυχίατροι που είναι θύματα της πολιτικής καταστολής. Και που έχουν καταφέρει να πάρουν πρωτοβουλίες δράσης στην αντίθετη κατεύθυνση, στην αντιπολίτευση. Επικεφαλής μιας πολύ σημαντικής διαδήλωσης ενάντια στην καταστολή, στη διάρκεια των ετών 1968-1969, βρήκα έναν ψυχαναλυτή από το Ρίο».

Μια παρόμοια αντίστιξη θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε και στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης, κατά την οποία η ενοποίηση του πληθυντικού θρυμματισμού της κοινωνίας από τους οργανικούς διανοούμενους του νεοφιλελευθερισμού σε μια ακόμα πιο αυταρχική σύνθεση έρχεται αντιμέτωπη με πρωτοπόρες κοινωνικές αντιστάσεις, οι οποίες απορρίπτουν όχι μόνο τη νεοφιλελεύθερη οικονομική διαχείριση, αλλά και τις ιδεολογικές και κοινωνικές συντεταγμένες της. Τα «ευγενή» κατορθώματα του συστημικού life-style απειλούνται από μια ριζική, δημοκρατική κριτική, η οποία χτυπά κατ’ ευθείαν στον πυρήνα της ψυχοπολιτικής τους διαχείρισης. Το συστημικό life-style γαντζώνεται στα ερείσματά του αναδιατάσσοντάς τα ποικιλοτρόπως, ώστε να πλαγιοκοπήσει από παντού μια δημοκρατική κριτική, η οποία αρνείται να συσσωματωθεί τακτικιστικά στην ιδεολογική στρατηγική του, δεν ενσωματώνει «γεφυροποιές» εννοιολογικές πιρουέτες στον λόγο της και επιδιώκει να απεμπλέξει τις κοινωνικές αναγνώσεις από την κηδεμονία των νεοφιλελεύθερων οργανικών διανοουμένων.

Συνέχεια

Πραγματεία περί των διατροφικών συνηθειών των ζόμπι!


Στα πλαίσια που η επικαιρότητα ασχολείται παγκοσμίως με διάφορα μη θέματα, είπα κι εγώ να πιάσω το αγαπημένο μου μη-θέμα της ζομπολογίας. Για αρχή όμως να δώσω τα διαπιστευτήριά μου.

Είμαι ειδικευμένος ζομπολόγος, έχοντας δει και ξαναδεί τις περισσότερες ταινίες επί του θέματος -κι επειδή οι ταινίες προσφέρουν δυστυχώς λίγες πληροφορίες- έχω εντρυφήσει σε πολλά από τα κόμικ και τα videogame που καταπιάνονται με το ζήτημα είτε ενός μετα-αποκαλυπτικού σύμπαντος γενικά είτε με τα ζόμπι ειδικότερα. Μέχρι και το zombie survival guide έχω ξεφυλλίσει.

Συνέχεια

Συνομιλητές του Θεού!


Οταν ο Μαρξ έλεγε ότι η θρησκεία είναι «ο αναστεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος», δεν ξέρουμε αν φανταζόταν ότι θα εμφανίζονταν πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ηγέτες που θα ισχυρίζονταν ότι έχουν το προνόμιο να συνομιλούν με τον Θεό και την εξουσιοδότηση απ’ αυτόν να μεταφέρουν στους κοινούς θνητούς τις εντολές του. Οι επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας προσπαθούσαν να πείσουν τους Ιταλούς και τους πιστούς σε όλο τον κόσμο ότι ο Υψιστος είναι εχθρός του κομμουνισμού και ψηφίζει πάντοτε δεξιά κόμματα. Οταν μερικοί ιερωμένοι μπήκαν μπροστάρηδες στο κίνημα της θεολογίας της απελευθέρωσης και στάθηκαν μαχητικά στο πλευρό των καταπιεσμένων πληθυσμών της Λατινικής Αμερικής καθαιρέθηκαν ακαριαίως, αφορίστηκαν από την Αγία Εδρα και πετάχτηκαν στο πυρ της Κολάσεως. Κάποιοι δολοφονήθηκαν από τις ακροδεξιές συμμορίες, οι οποίες προφανώς εκτελούσαν διαταγές του Θεού.

Συνέχεια

Γερμανικές αποζημιώσεις Αναγκαστικό κατοχικό δάνειο


 
Όταν μια κοινωνία παίρνει την κατρακύλα,
η Ιστορία αναζητά μια γενιά να την ξελασπώσει,
να την επαναφέρει στο αυτονόητο.Εάν δεν συνομιλήσουμε με την Ιστορία δεν θα καταλάβουμε ποτέ τον κόσμο που ζούμε σήμερα. Γιατί είναι αυτή και μόνο που έχει τη δύναμη να μας φωτίσει το παρελθόν και να μας δείξει τι κρύβουν οι πολιτικάντηδες που κυβέρνησαν την χώρα μέχρι σήμερα. Να μας μεταφέρει σε έναν παλιό κόσμο που κρύβει τα μυστικά του και τις συμφωνίες του, και να μας δείξει τον δρόμο για ένα παρόν με ελπίδα. Αρκεί να την ακούσουμε και να την προσέξουμε λίγο κι εμείς. Αλλιώς θα μας φαίνονται όλα ακατανόητα στο πως φτάσαμε μέχρι εδώ, και η προπαγάνδα τους θα διαλύει το μυαλό μας με απαντήσεις που θα συσκοτίζουν αντί να φωτίζουν τα γεγονότα, και εμείς ξευτιλισμένοι στον εαυτό μας και στους άλλους, αλλά αμετανόητοι από τον φόβο μας για το καινούργιο, θα αποδίδουμε την κατάντια μας στους γνωστούς πολιτικούς απατεώνες πάλι και πάλι ως να μην το ξέραμε τάχα, ως να ακούμε δήθεν κάτι καινούριο για πρώτη φορά κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας. Γιατί κάθε κακό που επαναλαμβάνεται και μας καταδυναστεύει και εμείς δεν το αλλάζουμε ενώ μπορούμε, τότε κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας με ανούσιες συζητήσεις για την συμφορά μας, χάνοντας τον αυτοσεβασμό μας στο τέλος.

Συνέχεια