«Γιατί υποστηρίζω ένα πολιτιστικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ»


ken-loach

Συνέντευξη με τον Κεν Λόουτς   

Θα μπορούσατε να μας πείτε πως ξεκινήσατε να συμμετέχετε στον αγώνα για τα δικαιώματα των παλαιστινίων;

-Ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, όταν ασχολήθηκα ως σκηνοθέτης με ένα θεατρικό έργο που ονομαζόταν «Όλεθρος». Ήταν ένα έργο για τον Σιωνισμό στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την συμφωνία που έγινε μεταξύ ορισμένων Σιωνιστών με τους Ναζί. Έδινε μια καθαρά καινούρια οπτική για τη δημιουργία του Ισραήλ και την πολιτική του Σιωνισμού. Συνειδητοποίησα τότε, και σταδιακά τα επόμενα χρόνια, ότι η ίδρυση του Ισραήλ βασίστηκε σε ένα έγκλημα εναντίον των Παλαιστινίων. Άλλα εγκλήματα έχουν ακολουθήσει από τότε. Η καταπίεση των Παλαιστινίων, οι οποίοι έχασαν τη γη τους, που η καθημερινή ζωή τους έχει διαταραχτεί από την κατοχή και που ζουν σε μια κατάσταση μόνιμης κατάθλιψης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
                 
-Γιατί η Παλαιστίνη; Γιατί είναι ένα σύμβολο η Παλαιστίνη;     

-Υπάρχει καταπίεση σε όλο τον κόσμο, αλλά αυτό που κάνει ξεχωριστή την σύγκρουση Ισραήλ -Παλαιστίνης είναι μια σειρά από πράγματα. Πρώτα απ΄ όλα, το Ισραήλ παρουσιάζεται στον κόσμο ως μια δημοκρατία. Μια δημοκρατική χώρα όπως και κάθε δυτικό κράτος. Παρουσιάζει τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο, ενώ στην πραγματικότητα διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Έχει δημιουργήσει ένα κράτος που διαιρείται κατά μήκος από φυλετικές γραμμές, όπως το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Υποστηρίζεται επίσης, στρατιωτικά και οικονομικά από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Έτσι, υπάρχει μια τεράστια υποκρισία, υποστηρίζουμε μια χώρα που ισχυρίζεται ότι είναι μια δημοκρατία, και όμως διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Υπάρχουν πολλά εργαλεία με τα οποία προσπαθούμε να αλλάξουμε αυτή την τάξη  πραγμάτων, και ένα από αυτά είναι η εκστρατεία BDS (μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις). Είσαστε η πρώτη εξέχουσα προσωπικότητα που υποστήριξε το κάλεσμα για ένα πολιτιστικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ, και ανοίξατε τον δρόμο σε πολλούς άλλους που ακολούθησαν. Αλλά κάποιοι λένε ότι δεν θα έπρεπε να μποϋκοτάρετε τον πολιτισμό. Τι θα απαντούσατε σε αυτό;

-Πρώτα απ΄ όλα είμαστε ανθρώπινα όντα. Όταν βρίσκομαι αντιμέτωπος με τέτοια εγκλήματα πρέπει να απαντήσω ως ένα ανθρώπινο ον, είτε είμαι ένας καλλιτέχνης, ένας VIP ή οτιδήποτε άλλο. Θα πρέπει να αντιδράσουμε, και να κάνουμε ότι είναι στο χέρι μας για να βοηθήσουμε και άλλους ανθρώπους να αποκτήσουν επίγνωση αυτής της κατάστασης. Το μποϊκοτάζ είναι μια τακτική. Είναι αποτελεσματικό να γίνεται κατά του Ισραήλ, επειδή το Ισραήλ θεωρείται ένας πολιτιστικός φάρος, για αυτό είναι πολύ ευαίσθητο σε ένα πολιτιστικό μποϊκοτάζ. Εμείς δεν θα έπρεπε να έχουμε καμία σχέση με έργα που χρηματοδοτούνται από το κράτος του Ισραήλ. Δεν αφορά στα άτομα, πρέπει να επικεντρωθούμε στις ενέργειες του ισραηλινού κράτους. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας. Και έχουμε αυτόν τον στόχο, γιατί δεν μπορούμε απλά να συμπαραστεκόμαστε και να παρακολουθούμε τους ανθρώπους να ζουν σε στρατόπεδα προσφύγων για πάντα.

Το Ισραήλ χρησιμοποιεί την τέχνη και τον κινηματογράφο σε μια εκστρατεία που ονομάζεται «Μάρκα Ισραήλ». Η τέχνη είναι συνεπώς πολιτική. Σε ότι σας αφορά, όλες οι ταινίες σας είναι πολιτικές. Μπορεί η τέχνη να είναι ένα εργαλείο για την καταπολέμηση της καταπίεσης;

-Φυσικά. Το βασικό σημείο είναι το εξής: Όποια και αν είναι η ιστορία που θέλετε να πείτε ή οι εικόνες που έχετε αποφασίσει να δείξετε, αυτό που θα επιλέξετε δείχνει ποιες είναι οι ανησυχίες  σας. Εάν κάνετε κάτι που έχει σχεδιαστεί μόνο για να αποφεύγει, σε έναν κόσμο που είναι γεμάτος από καταπίεση, αυτό δείχνει ποιες είναι οι προτεραιότητές σας. Ως εκ τούτου, μια εμπορική ταινία, φτιαγμένη για να κερδίσει πολλά χρήματα, δείχνει κάτι. Έχει πολιτικές συνέπειες και συνεπάγεται μια πολιτική στάση. Το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης έχει ένα πολιτικό πλαίσιο και πολιτικές επιπτώσεις.

Έχετε ακούσει για το «World War Z», μια ταινία με τον Brad Pitt στην οποία ένας ιός σκοτώνει τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, και το μόνο μέρος που είναι ασφαλές είναι το Ισραήλ λόγω του τοίχους που έχει κατασκευάσει;

-Ακούγεται σαν ένα ακροδεξιό σενάριο. Θα πρέπει να δω την ταινία πριν αποφασίσω, αλλά ακούγεται πραγματικά από την περιγραφή σας σαν μια ακροδεξιά φαντασία. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το ίδιο το Ισραήλ αποκαλύπτεται μέσω των φίλων του. Στην Βόρεια Ιρλανδία, η οποία έχει μια μακρά ιστορία διαιρέσεων μεταξύ των ενωτικών και των ρεπουμπλικάνων, οι πρώτοι έχουν στους τοίχους τους την σημαία του Ισραήλ και των λευκών της Νότιας Αφρικής, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν τις σημαίες της Παλαιστίνης και του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου. Είναι περίεργο το πως οι συμμαχίες αυτές αποκαλύπτουν τόσο πολύ για το τι πραγματικά πιστεύει ο κόσμος.

Ανησυχείτε για την άνοδο της ακροδεξιάς και των ακροδεξιών ιδεών σε όλη την Ευρώπη; Θυμίζει την αρχή της δεκαετίας του ΄30.

-Η άνοδος της ακροδεξιάς συνοδεύει πάντα την οικονομική ύφεση, την κατάθλιψη και την μαζική ανεργία. Εκείνοι που είναι στην εξουσία και θέλουν να διατηρήσουν την εξουσία πρέπει πάντα να βρουν αποδιοπομπαίους τράγους, επειδή δεν θέλουν οι άνθρωποι να πολεμήσουν τον πραγματικό εχθρό, που είναι η καπιταλιστική τάξη, οι ιδιοκτήτες των μεγάλων βιομηχανιών που ελέγχουν την πολιτική. Έτσι, ψάχνουν για αποδιοπομπαίους τράγους, και κατηγορούν τους φτωχούς, τους μετανάστες, τους αιτούντες άσυλο, τους τσιγγάνους. Η ακροδεξιά επιλέγει τους πιο ευάλωτους, τους αδύναμους, για να τους κατηγορήσει για την κρίση του οικονομικού τους συστήματος. Όταν υπάρχει μαζική ανεργία οι άνθρωποι είναι δυσαρεστημένοι, και θα πρέπει να βρουν κάτι να παλέψουν. Την δεκαετία του ΄30 κατηγορούσαν τους Εβραίους, έκαναν φοβερά πράγματα. Τώρα είναι οι μετανάστες, οι άνεργοι… Στη Βρετανία υπάρχει ένας ευτελής Τύπος που κατηγορεί τους ανέργους ότι αυτοί φταίνε για την ανεργία τους, όταν, βέβαια, αυτό που συμβαίνει είναι ότι δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας.

Πως μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό, όταν λίγοι άνθρωποι ελέγχουν τα πάντα: τον Τύπο, το κεφάλαιο, την πολιτική; Πως μπορούμε εμείς, η κοινωνία των πολιτών, χωρίς πρόσβαση στον κυρίαρχο Τύπο, να προκαλέσουμε και να νικήσουμε αυτή την ιδεολογία;

-Μεγάλο ερώτημα. Στο τέλος, όμως, δεν υπάρχει άλλη λύση από την πολιτική. Πρέπει να κάνουμε μια ανάλυση της κατάστασης και να οργανώσουμε την αντίσταση. Το πως θα οργανωθεί είναι πάντα το μεγάλο ερώτημα. Θα πρέπει να νικήσουμε κάθε επίθεση στη βάση και να σταθούμε αλληλέγγυοι με αυτούς που δέχονται κυρίως την επίθεση. Θα πρέπει επίσης να οργανώσουμε πολιτικά κόμματα. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε κόμματα που κάνουν εσφαλμένη ανάλυση. Έχουμε τα σταλινικά κόμματα της Αριστεράς που οδήγησαν τους ανθρώπους για χρόνια σε ένα αδιέξοδο, και τους σοσιαλδημοκράτες που θέλουν να κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι πρέπει να εργαστούμε στο πλαίσιο του συστήματος, ότι μπορούμε να το μεταρρυθμίσουμε, ότι μπορούμε να το κάνουμε να λειτουργήσει. Κάτι το οποίο φυσικά είναι μια φαντασίωση, ποτέ δεν θα λειτουργήσει. Το μεγάλο ερώτημα είναι ποια πολιτική; Οι άνθρωποι παλεύουν με αυτό κάθε μέρα.

Η πιο πρόσφατη ταινία σας αγγίζει τα σημεία αυτά. Σχετικά με τους ανθρώπους που περιθωριοποιούνται για τις πολιτικές τους απόψεις. Σήμερα διάβασα ότι η «Jimmy’s Hall» μπορεί να είναι η τελευταία σας ταινία και ότι θέλετε να επικεντρωθείτε στα ντοκιμαντέρ, που είναι μια καλή είδηση για την Παλαιστίνη.

-Δεν ξέρω τίποτα για αυτό. Τα γυρίσματα του «Jimmy’s Hall» ήταν πολύ μεγάλα και ήταν μια σκληρή δουλειά. Δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να κάνω άλλη ταινία σαν αυτήν. Αλλά επειδή υπάρχουν ακόμα πολλά ζητήματα για να προκαλέσω αναστάτωση, πρέπει να βρω τον καλύτερο τρόπο για να το κάνω. Είναι σαφές ότι θα πρέπει να κάνουμε ταινίες για την Παλαιστίνη. Και χρειάζεται και οι Παλαιστίνιοι να το κάνουν αυτό. Στο τέλος, ο παλαιστινιακός αγώνας θα είναι ένας θρίαμβος. Τα πράγματα δεν παραμένουν ακίνητα για πάντα. Στο τέλος θα κερδίσει. Το ερώτημα είναι τι είδος Παλαιστίνης θα προκύψει στην συνέχεια; Δεν είναι μόνο το τέλος στην ισραηλινή καταπίεση, το αιώνιο ερώτημα είναι πως θα είναι η κατάσταση που θα ακολουθήσει; Θα εκπροσωπεί όλους τους ανθρώπους; Ή θα κυριαρχείται από μια εύπορη τάξη που καταπιέζει τους υπόλοιπους, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους; Το μεγάλο ερώτημα είναι σχετικά με το κράτος που θα προκύψει.

Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

Πηγή: http://newint.org

Από: http://www.rednotebook.gr/details.php?id=11158

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s