Μάο-«Το Κίνημα στο Χουνάν»


id-ching-57***

ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ…!!!

***

Έκθεση για την Έρευνα που έγινε στην Επαρχία Χουνάν εξ αφορμής τού αγροτικού κινήματος1
(Μάρτιος 1924)
[Άπαντα (Εκλογή), Ι Τόμος (1926-1937)
Μετ. από τα γαλλικά τού Μ.Παναγιωτόπουλου, Εκδ. Μόρφωση, Αθήνα 1955]

Η σημασία τού αγροτικού προβλήματος
Οργανώνονται
Η ανατροπή των Τουχάο και των Λέσεν-Όλη η εξουσία περνάει στις Αγροτικές Ενώσεις
«Τα πράγματα πάνε πολύ άσχημα» και «τα πράγματα πάνε πολύ καλά»
Το πρόβλημα αυτού που ονομάζουμε «υπερβολές»
Το λεγόμενο κίνημα των «ξυπόλυτων»
Η επαναστατική πρωτοπορία
Δεκατέσσερις σπουδαίες κατακτήσεις


Η σημασία τού αγροτικού προβλήματος

Στη διάρκεια τού πρόσφατου ταξιδιού μου στην επαρχία τού Χουνάν,2 έκανα μια έρευνα πάνω στην τοπική κατάσταση σε πέντε περιφέρειες: τού Σιανγκντάν, τού Σιανγκσιάνγκ, τού Χονγκσάν, τού Λίλινγκ και τού Τσανγκσά.332 ημέρες, — απ’ τις 4 Ιανουαρίου ώς και την 5η Φεβρουαρίου — στα χωριά και στα επαρχιακά κέντρα κάλεσα σε συζητήσεις τους αγρότες, που στο διάστημα τής ζωής τους είχαν συγκεντρώσει μια μεγάλη πείρα, καθώς και τους αγωνιστές τού αγροτικού κινήματος και άκουσα προσεκτικά τις αφηγήσεις τους. Αυτό μου επέτρεψε να συγκεντρώσω ένα πλούσιο υλικό. Πολλά πράγματα, μέσα στο αγροτικό κίνημα, παρουσιάσθηκαν εκεί σε πλήρη αντίθεση μ’ αυτά που είχα την ευκαιρία ν’ ακούσω να λένε οι Σενσί4 στο Χανκέου και στο Τσανγκσά.5 Είδα κι άκουσα πολλά καταπληκτικά πράγματα, τέτοια που δεν τα είχα δει ούτε τα είχα ακούσει ποτέ μου. Πιστεύω πως παρόμοια φαινόμενα μπορούμε να παρατηρήσουμε σε πολλές περιφέρειες.

Πρέπει, στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα, να βάλουμε ένα όριο σ’ όλες τις κρίσεις, που έχουν διατυπωθεί για το αγροτικό κίνημα και όσο γίνεται ταχύτερα, να διορθώσουμε τα λαθεμένα μέτρα, που είχαν ληφθεί απ’ τις επαναστατικές αρχές, αναφορικά μ’ αυτό το κίνημα. Μονάχα έτσι θα μπορέσουμε να συμβάλλουμε στην παραπέρα ανάπτυξη τής επανάστασης. Γιατί, αυτή την ώρα, η πρόοδος τού αγροτικού κινήματος αποκτάει πολύ μεγάλη σημασία. Σε λίγον καιρό, θα δούμε να εξεγείρονται σ’ όλες τις επαρχίες τής Κίνας, τού Κέντρου, τού Βορρά και τού Νότου, εκατοντάδες εκατομμύρια αγρότες. Θα σηκωθούνε ορμητικοί, ακατανίκητοι, σα σίφουνας, και καμιά δύναμη δε θα μπορέσει νατους συγκρατήσει. Θα συντρίψουν όλες τις αλυσίδες τους και θα ποθούν την απελευθέρωση. Θα σκάψουν τον τάφο όλων των ιμπεριαλιστών, των μιλιταριστών, όλων των καταχραστών κρατικών υπαλλήλων που διασπαθίζουν τα οικονομικά τού κράτους, των Τουχάο και των Λέσεν. Θα δοκιμάσουν όλα τα επαναστατικά κόμματα και τις επαναστατικές ομάδες, όλους τους επαναστάτες, είτε για να τους δεχθούν, είτε για να τους αποδιώξουν μακριά τους.

Τι πρέπει να κάνουμε; Να μπούμε επικεφαλής τους και να αναλάβουμε την ηγεσία τους; Ή να μείνουμε πίσω τους περιοριζόμενοι να τους κριτικάρουμε με χίλιες-δυο αυταρχικές χειρονομίες; Ή ακόμα να βαδίσουμε εναντίον τους για να τους χτυπήσουμε;

Συνέχεια

«Μεγαλύτερη διαγραφή χρέους και άμεσες επενδύσεις για την Ελλάδα»


Αντονι Γκίντενς, καθηγητής Κοινωνιολογίας

Αντονι Γκίντενς, καθηγητής Κοινωνιολογίας

«Πιστεύω στη σπουδαιότητα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου»

«Να οικοδομηθεί στην Ευρώπη μια ανανεωμένη συναίνεση από ένα κίνημα μακριά από τη λιτότητα, με επιστροφή στην ανάπτυξη»

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου

Ο λόρδος Αντονι Γκίντενς είναι μία από τις πλέον επιδραστικές προσωπικότητες στη Βρετανία των τελευταίων δεκαετιών, ενώ τις συμβουλές του ζήτησαν ηγέτες από την Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αυστραλία. Εμπνευστής, μέντορας και σύμβουλος του Τόνι Μπλερ, είχε καθοριστική συμβολή στην πολιτική συγκρότηση, αλλά και στη μετάλλαξη των Νέων Εργατικών, ιδεολογικό εγχειρίδιο των οποίων υπήρξε το βιβλίο του «Ο Τρίτος Δρόμος» (εκδόσεις Πόλις) όρος που αποτελεί δική του έμπνευση. Τα τελευταία χρόνια έχει επεξεργαστεί την έννοια της «κοινωνίας της διακινδύνευσης», επιχειρώντας να αναλύσει τα φαινόμενα της παγκοσμιοποίησης και των κοινωνικών αλλαγών που αυτή συνεπάγεται.

• Η κρίση έχει ενισχύσει τον ευρωσκεπτικισμό, ακόμα και τον εθνικισμό, ο οποίος βρίσκεται σε άνοδο σε όλη την Ευρώπη, ενώ οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στην Ε.Ε. Μπορούν να αντιμετωπιστούν αυτές οι φυγόκεντρες δυνάμεις; Και επιπλέον, υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική;

Αυτά τα προβλήματα είναι σοβαρά, και βραχυπρόθεσμα μπορεί να έχουν άμεσες επιπλοκές για τις ευρωεκλογές του 2014, κατά τις οποίες οι λαϊκιστές και οι ευρωσκεπτικιστές θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν. Πιστεύω ότι οι φιλοευρωπαϊστές θα πρέπει να κινητοποιηθούν τους επόμενους έξι μήνες για να μεταφέρουν το μήνυμά τους στους πολίτες όλης της ηπείρου.

Συνέχεια

ΛΥΣΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ


Δελαστικ-3Σημ.Αμετανόητου: Δελαστίκ, συνέχεια από εχθές…υπενθυμίζω ότι τα λόγια που γράφει ειδικά για τις Ευρωπαϊκές τράπεζες, τα έλεγα και τα έγραφα από το 2010…  Και δεν το λέω (για όσους δεν με ξέρουν) προς ικανοποίηση του «εγώ» μου αλλά το λέω για να πώ ότι: σχεδόν πάντα οι αλήθειες, όταν λέγονται,δεν τις πιστεύει κανείς (σχεδόν) στην αρχή.Χρειάζεται χρόνος κάποιος/οι, για να πειστούν και να σκεφτούν διαφορετικά…Χρόνος.

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Σοκ προκάλεσε σε πολλούς αναγνώστες η συνειδητοποίηση της υπερχρέωσης της Ελλάδας μέσω των δανείων «σωτηρίας» από την ΕΕ και το ΔΝΤ, στην οποία αναφερθήκαμε στο προχθεσινό μας άρθρο. Αναυδους, όμως, τους άφησε χθες η επισήμανση ότι κατά τη διάρκεια της «δεκαπενταετίας της ευημερίας» 1994-2008 (ύστερη διετία Ανδρέα Παπανδρέου, οκταετία Κώστα Σημίτη και πενταετία Κώστα Καραμανλή) το δημόσιο χρέος της χώρας μας δεν… αυξήθηκε καθόλου! Ηταν 111,6% του ΑΕΠ το 1993 και 110,6% του ΑΕΠ το 2008! Το συγκλονιστικό αυτό στοιχείο ανατρέπει εκ βάθρων την κυβερνητική προπαγάνδα ότι δήθεν «τρώγαμε δανεικά λεφτά»! Το γεγονός ότι δεν αυξανόταν το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ σημαίνει απλούστατα ότι ξοδεύαμε όσα ακριβώς μπορούσαμε να πληρώνουμε! Φυσικά και τη δεκαπενταετία αυτή το ελληνικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε σε απόλυτο ποσό, αλλά με τον ίδιο ρυθμό αυξήθηκε και το ΑΕΠ της χώρας και γι’ αυτό το ποσοστό του χρέους προς το ΑΕΠ παρέμεινε σταθερό γύρω στο 110%.

Το ποσό που χρωστάει μια χώρα δεν έχει πραγματική σημασία, αν δεν συγκριθεί με το μέγεθος της οικονομίας της – γι’ αυτό και πάντα αναφερόμαστε στο πόσο τοις εκατό του ΑΕΠ μιας χώρας είναι το χρέος της. Δευτερεύουσα σημασία έχει τα πόσα ακριβώς λεφτά χρωστάει μια χώρα, αν δεν συγκρίνουμε το ποσό αυτό με το ΑΕΠ της.

Συνέχεια

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ.



Πεθαίνετε, διότι εσκοτώσατε το Πνεύμα.
Ενόσω δεν αναστηθή και αναστηλωθή το Πνεύμα,
αδύνατον να αρχίση η υπάρχουσα Ζωντανή Ελλάς.
Περικλής Γιαννόπουλος
(1870-1910)

Διά να είναι η Φυλή εις το χάλι που είναι,
φανερόν οτι οι τωρινοί Έλληνες είσθε οι χειρότεροι που υπήρξαν ποτέ
Περικλής Γιαννόπουλος
1870-1910

Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι «Ελλην» καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα. «Ελλην» δέν είναι νά έχης ταυτότητα καί υπηκοότητα αυτού τού Κράτους πού θέλει, χωρίς νά τ’ αξίζη, νά λέγεται «Ελλάς». «Ελλην» σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. «Ελλην» σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο. Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν.

Συνέχεια

Οι μικρομέγαλοι


Μικρομέγαλος

by Sotos

Μάταια προσπαθώ να κουλαντρίσω εντός μου ότι τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που δικαιούνται όλα κι όλα σε τούτη τη ζωή, νέα παιδιά τα δαπανούν για να εκφράσουν αγανάκτηση απέναντι στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Δυσκολεύομαι που τα βλέπω να βγαίνουν και να διηγούνται «το δράμα τους» στην τηλεόραση, για να ταΐσουν τελικά την ανησυχία της Όλγας Τρέμη –όχι όμως την ανησυχία της για το εξάμηνο, όπως διατείνεται ελόγου της, αλλά την ανησυχία της για τις ρυτίδες της, όπως εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Ύστατη παρηγοριά μου η ελπίδα ότι, όταν σβήνουν τα φώτα, τα παιδιά αυτά, δεν μπορεί, ξεκαρδίζονται και πάνε γι άλλα… Αλλά δεν τα κόβω για τέτοια, δυστυχώς.

Είναι τα πρωτότοκα του φόβου. Τα εκμεταλλεύονται εκείνοι ακριβώς που επέβαλαν τις φοβικές συνθήκες, και τους τον ενέσπειραν. Και τι κρίμα… Ο φόβος που τους ενέσπειραν τα νίκησε πολύ νωρίς: Αν, όπως λένε, πράγματι θέλουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους μιαν ώρα αρχύτερα, είναι μόνο για να σπεύσουν να διεκδικήσουν μια θέση μέσα του –ει δυνατόν επίζηλη κιόλας.

Αλλοίμονο, δεν προβλέπεται, όμως, πια γι αυτά μια τέτοια θέση. Περιέργως, δεν ακούν που τους το ξεκαθαρίζουν οι ίδιοι εκείνοι, που τους παρέχουν το σύντομο και πρόσκαιρο βήμα της διαμαρτυρίας τους. Ούτε καν βλέπουν γύρω τους. Μόνο τα τυφλώνει η εκπνοή ενός μικροαστικού αταβισμού που βιώνουν ως επαγγελματική αγωνία –θεατρική όμως και τούτη, από στήθους.

Εντούτοις, σαν ηχογραφημένος υποβολέας που ήδη βγήκε στη σύνταξη, ένα-ένα το καθένα τους συντηρούν τα υπολείμματα ενός πεθαμένου μικροαστού που τρέφεται ακόμα και μετά θάνατον με υποσχέσεις, και πιστεύει από το μνήμα μέσα ότι, αφού αυτές δίνονται δημόσια με τη μορφή ενός πτυχίου, μπορεί ίσως και να τηρηθούν κάποια στιγμή, έστω στο εξής χάρη στη θεά τύχη, αν συμβεί να κλείσει αυτή το μάτι πονηρά…

Σε πρόωρη γήρανση από την αποχύμωση, λοιπόν, προβάλλουν αδαμιαία ως αυτονόητο ίνδαλμά τους τον απόλυτα παραδομένο άνθρωπο που, όταν κοιτάζει γύρω του, δεν βλέπει στους προδομένους της τάξης του παρά οχλήσεις της δικής του ευαίσθητης μετριότητας.

Και όπως το υπό απόσυρση πρότυπο, έτσι και οι απόγονοί του παραμυθιάζονται ετεροχρονισμένα αλλά πεισματικά ότι ισόβιος φόβος και ισόβια μετριότητα μπορούν ακόμα και σήμερα να διασκεδασθούν μ’ ένα πιστοποιητικό, λιγότερο χρήσιμο πλέον απ’ όσο το χαρτί του αστίατρου για τα κορίτσια, που παίρνουν την απόφαση και βγαίνουν όσα ποτέ στο πεζοδρόμιο!

Το ευτύχημα, ωστόσο, δεν είναι ότι είναι λίγα αυτά τα παιδιά της κάλπικης φοιτητικής αγωνίας, αλλά ότι είναι πάντως αρκετά, ώστε τα πιο θαρραλέα ανάμεσά τους, εκείνα που για μια φευγαλέα στιγμή βρήκαν το σθένος, νίκησαν το φόβο και βγήκαν δημόσια με το θάρρος της νιότης τους, ν’ ανακαλύψουν, εξίσου νωρίς με το φόβο, την αναγκαιότητα της αλληλεγγύης σε τούτη τη ζωή.

Είναι βέβαιον ότι τους μέλλει να την αποζητήσουν την αλληλεγγύη, διότι με τέτοια θάρρετα που παίρνουν σε μια κοινωνία κατατρομαγμένη θα την χρειασθούν. Την ίδια αλληλεγγύη, εννοείται, που προς το παρόν τόσο επιπόλαια υποτιμούν, απαξιώνουν, περιφρονούν και προσπερνούν με απάθεια και αμεριμνησία. Την ίδια αλληλεγγύη που με ξέχειλη εγωπάθεια και ιδιοτέλεια στερούν ψυχρά από τους απεργούς, στους οποίους πολύ άδικα και αλόγιστα καταμαρτυρούν το ήδη κλεμμένο μέλλον τους.

Το δυστύχημα όμως είναι ότι, δαπανώντας έτσι κακόφωνα τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που τους αναλογούν, τούτοι οι κακέκτυποι και άχαροι Μπέντζαμιν Μπάτον των ημερών μας, καίνε ταυτοχρόνως και της ζωής τους το κομμάτι το πιο γλυκό –όσο και άκρως δυσαναπλήρωτο: Την αυθεντική δικαιολογία που θα πήγαινε με την ηλικία τους, σαν την αναπολήσουν κάποτε…

Πηγή.

Η ανταπόδοση της αξίας του…


Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Έχουν γραφτεί πολλά για όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Πάρα πολλά. Κι έχουν ειπωθεί άλλα τόσα.

Ίσως να έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα.

Αλλά για να μην είμαι απόλυτος, θα αφήσω μια περίπτωση να μην  έχουν.

Ίσως για να μη σταματήσει η ελπίδα. Γιατί αν έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα, τότε αυτό θα γυρίσει εναντίον όλων μας επειδή  θα έχουμε φτάσει ακόμα και σε τέλμα σκέψης.

Πολλοί έχουν διατυπώσει την άποψη ότι το Σύνταγμα πρέπει να αλλάξει. Συνέχεια