Ο αντίλογος στις θεωρίες της υπανάπτυξης: Οι θεωρίες για τη συνάρθρωση των τρόπων παραγωγής


Annex - Keaton, Buster (Convict 13)

του Γιώργου Μιχαηλίδη

1. Εισαγωγή
Οι νεομαρξιστικές θεωρίες για την υπανάπτυξη, τον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση και την πόλωση μητρόπολης-περιφέρειας (θα τις ορίζουμε στο εξής σαν «νέο μαρξιστικές θεωρίες υπανάπτυξης») αντιμετώπισαν πολύ νωρίς την έντονη κριτική ενός άλλου ρεύματος στο εσωτερικό της μαρξιστικής προβληματικής, το οποίο χρησιμοποιεί το μεθοδολογικό εργαλείο της έννοιας του τρόπου παραγωγής και της έννοιας της συνάρθρωσης των τρόπων παραγωγής σε κοινωνικούς σχηματισμούς. Το ρεύμα αυτό (θα το ορίζουμε στο εξής σαν «θεωρίες των τρόπων παραγωγής») συγκροτήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 70 κυρίως σαν αντίδραση στη δογματοποίηση του δυτικοευρωπαϊκού μαρξισμού, δογματοποίηση που οδήγησε στην απομόνωση των δυτικοευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων και σε βίαιη εκδήλωση των αδιεξόδων του ανατολικοευρωπαϊκού τύπου σοσιαλισμού.

Δεν υπάρχει μια θεωρία των τρόπων παραγωγής αλλά διάφορες θεωρητικές προτάσεις, με διάφορο βαθμό ολοκλήρωσης, από τις οποίες άλλες τείνουν να διεκδικήσουν γενική ισχύ για την ανάλυση της εξέλιξης του καπιταλισμού, άλλες προτείνονται σαν κυρίαρχη σύγχρονη ανάγνωση του ιστορικού υλισμού και άλλες διαμορφώθηκαν κατά την ανάλυση των φαινομένων υπανάπτυξης. Επίσης, η έννοια του τρόπου παραγωγής δεν καλύπτει πάντα το ίδιο περιεχόμενο ενώ στο ίδιο θεωρητικό ρεύμα μπορούν να ενταχθούν και θεωρητικές τοποθετήσεις που ξεκινούν από τις κοινές θεωρητικές αφετηρίες για να καταλήξουν στον ορισμό νέων επιμέρους μεθοδολογικών εννοιολογικών εργαλείων.

2. Βασικοί εκπρόσωποι
Ισχυρή ώθηση στη συστηματοποίηση των θεωριών των τρόπων παραγωγής, με διεκδίκηση μάλιστα επιστημολογικής τομής γενικής ισχύος μέσα στο μαρξισμό, αποτέλεσε το έργο του L. Althusser και ιδίως το κοινό έργο του με τον Ε. Balibar «Διαβάζοντας το Κεφάλαιο»1.

Σημαντική συνεισφορά στις θεωρίες των τρόπων παραγωγής αποτελεί το έργο του Ν. Πουλαντζά, (87), (94), με βασικό αντικείμενο ανάλυσης το πολιτικό στοιχείο γενικά, το κράτος και τις κοινωνικές τάξεις στον καπιταλισμό. Εξάλλου ο P. Anderson (45) (16), αναλύοντας το απολυταρχικό κράτος, τους τύπους της φεουδαλικής κοινωνίας και τις μορφές μετάβασης από την αρχαιότητα στον φεουδαλισμό, αναγνωρίζει την πολυμορφία των προκαπιταλιστικών τρόπων παραγωγής, πολυμορφία που θέτει οξύτατα προβλήματα κατηγοριοποίησης και ορισμού τους. Ο M. Godelier (51), ερευνώντας, στα πλαίσια της ανθρωπολογίας, τις πρωτόγονες κοινωνικές ομάδες, καταλήγει σε γενικευμένα συμπεράσματα για τη συνάρθρωση των διαφόρων σχέσεων που συγκροτούν τον τρόπο παραγωγής. Σημαντική συμβολή στην ανάλυση των προκαπιταλιστικών τρόπων παραγωγής αποτέλεσε η συγκέντρωση των σχετικών κειμένων των Marx και Engels από τους Β. Hindess και P. Hirst (53).

Συνέχεια

ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΗΓΕΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ


Σημ.Αμετανόητου: Οταν διαβάσετε το άρθρο, ανοίξτε και το ακόλουθο «εξελάκι» και θα καταλάβετε κατά πόσο έχει δίκιο ο Δελαστίκ…Αν έχει.

‘Εχει ;

Προυπολογισμοί_1960_2011

του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Υπάρχει ένας μύθος πολιτικής σκοπιμότητας – ότι δήθεν υπεύθυνος για την υπερδιόγκωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη φιλολαϊκή πολιτική που ακολούθησε. Πρόκειται για ανακριβή ισχυρισμό. Πολλοί σίγουρα θα εκπλαγούν αν μάθουν πως οι αριθμοί αποδεικνύουν ότι π.χ. κατά την τετραετή διακυβέρνηση της χώρας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (1990-1993) το δημόσιο χρέος αυξήθηκε ποσοστιαία περισσότερο από όσο κατά την ανδρεϊκή οκταετία 1981-1989! Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι τα ελλείμματα τα χρόνια που ήταν πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης ήταν τα… χειρότερα (!) της μεταπολίτευσης παρ’ όλο που ο ίδιος ισχυριζόταν ότι «νοικοκυρεύει» το κράτος;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Το 1975, την πρώτη χρονιά μετά την κατάρρευση της χούντας των συνταγματαρχών που η εξουσία ασκήθηκε σε όλη τη διάρκεια του έτους από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε στο 24,7% του ΑΕΠ. Το 1981, η ΝΔ παρέδωσε το χρέος στο 34,5% στον Ανδρέα Παπανδρέου. Το 1988, τελευταία ολόκληρη χρονιά που ο Ανδρέας άσκησε την εξουσία, το δημόσιο χρέος ήταν πάνω από 30 ολόκληρες εκατοστιαίες μονάδες υψηλότερο – είχε φτάσει στο 66,8% του ΑΕΠ.

Συνέχεια

Σαμαράς: Εγκαταλείψτε τον Μητσοτάκη…


Πρωτοσέλιδα που άφησαν εποχή…

Η εφημερίδα “Τα Νέα” το Σεπτέμβριο του 1993, με πρωτοσελίδο για την προτροπή Σαμαρά να εγκαταλείψουν οι βουλευτές της ΝΔ την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η…
στάση αυτή δεν θεωρήθηκε “αποστασία”.

typologies.gr

Από: nonews-news.gr

Καταρρέει η παραγωγική βάση της χώρας, λέει ο ΣΕΒ


Σημ.Αμετανόητου: Που φτάσαμε…!!! Ο «πίτσα μαν» Τόνυ μιλάει για «σαξές στόρια» και οι «δικοί του» μιλάνε για κατάρρευση και ανήκεστο βλάβη…

Κώδωνα κινδύνου κρούει ο ΣΕΒ τονίζοντας ότι «η παραγωγική βάση της χώρας καταρρέει. Το όριο της ανήκεστης βλάβης είναι κοντά». Όπως τονίζει ο Σύνδεσμος την ώρα που η Ευρώπη αναζητεί μια νέα βιομηχανική στρατηγική ως εφαλτήριο για την έξοδο από την κρίση, «καλούμε την κυβέρνηση και όλες τις πολιτικές δυνάμεις να πάψουν να κωφεύουν και να καθεύδουν». 

Ζητά να τεθεί στο επίκεντρο η παραγωγική ανασύνταξη της χώρας, να υπάρξει διάλογος με τους φορείς της παραγωγής και να χαραχθεί ενεργειακή πολιτική (πρωταρχικός άξονας στο σχεδιασμό της βιομηχανικής πολιτικής), ώστε να αποκτήσει και η Ελλάδα εθνική βιομηχανική πολιτική.

Ο ΣΕΒ κατηγορεί μάλιστα την κυβέρνηση ότι η πολιτική της και η στοχοθεσία της απέχει παρασάγγας από όλα αυτά, αφού παρά την ξεκάθαρη ευρωπαϊκή γραμμή, «στην Ελλάδα της υποανάπτυξης ο όρος ‘βιομηχανική πολιτική’ δεν υπάρχει στον δημόσιο διάλογο».

Συνέχεια

Χρήστος Καραγιάννης: Η ιστορία ενός στρατιώτη (1918 – 1922)


Καραγιαννης_Ιστορια_Ενος_Στρατιώτη

Σημ.Αμετανόητου: Να δώσετε 11 ευρώ να το πάρετε.Απαραιτήτως…!!! Οπωσδήποτε…!!!

Επιμέλεια: Φίλιππος Δρακονταειδής. Εκδόσεις Κέδρος.

«Στο ημερολόγιο του στρατιώτη Χρήστου Καραγιάννη συνοψίζεται, εν μέρει, η εποποιία του σύγχρονου Ελληνισμού»

 Του Ρήγα Καππάτου

 Κάποιες φορές ένα έργο αξίας βρίσκεται θαμμένο μέσα στο χώμα ή, αν είναι βιβλίο, μέσα στη σκόνη, κάτω από βουνά άλλων βιβλίων τα οποία ψάχνουν μόνο ειδικοί για να βρουν κάποιο που αξίζει. Ετσι έγινε με το ημερoλόγιο του στρατιώτη Χρήστου Καραγιάννη από τη Λιβαδειά, κλάσης του 1915, ο οποίος πολέμησε στην πρώτη γραμμή των τριών σημαντικότερων ελληνικών πολέμων της εποχής: στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο εκστρατευτικό σώμα 23.351 στρατιωτών και βοηθητικού προσωπικού που εστάλησαν να καταστείλουν τη Ρωσική Επανάσταση και στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας. Για τον εντοπισμό του ημερολογίου τού τυφεκιοφόρου Χρήστου Καραγιάννη και της ιστορικής του αξίας ανάμεσα σε σωρούς βιβλίων στοιβαγμένων στην τύχη χρειάστηκε το μάτι του συγγραφέα Φίλιππου Δρακονταειδή. Το πήρε από τον σωρό, το ξεσκόνισε, όπως ένα παλιό έπιπλο θαμμένο σε μια αποθήκη, το καθάρισε από τους περιττόλογους πλατειασμούς και άλλες γλωσσικές ατέλειες και από αυτό αναδύθηκε το μοναδικό γνωστό συμπαγές κείμενο αυτόπτου μαρτυρίας εκείνων των πολέμων.

Στο ημερολόγιο του στρατιώτη Χρήστου Καραγιάννη συνοψίζεται, εν μέρει, η εποποιία του σύγχρονου Ελληνισμού, όταν αυτός έβγαινε ακόμα από την τουρκική σκλαβιά και προσπαθούσε να οργανωθεί, να στεριώσει και να προκόψει ως ανεξάρτητο κράτος.

Ο Χρήστος Καραγιάννης άρχισε την πολεμική του θητεία το 1918 στη Μακεδονία, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή τους Γερμανο-Βουλγάρους, δώθε και κείθε από τον Στρυμόνα, όταν ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ενέταξε την Ελλάδα στη συμμαχία της Αντάντ (Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας) και έκανε επιστράτευση για να ενισχύσει τα στρατεύματά της. Συνέχεια

Όχι στην αστυνομική αντίληψη της πολιτικής και της ιστορίας


8F9016BA7D9EB72D32EE74FE5B7BD1EA

Έπειτα από την ανάληψη ευθύνης για τη δολοφονία των δύο χρυσαυγιτών στο Νέο Ηράκλειο, για μια φορά ακόμη οι συντηρητικοί, οι ευρωπαϊστές καθώς και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής, έσπευσαν ευθέως να μιλήσουν για «αριστερό φασισμό». Από την άλλη, μεγάλο κομμάτι της αριστεράς και του αναρχικού χώρου επιδίδεται στη γνωστή φλυαρία αναφορικά με το κατά πόσο η προκήρυξη είναι «γνήσια» (δεδομένου του θεωρητικού κομφουζιονισμού αυτών που συνέγραψαν το κείμενο), αν συνδέεται ή όχι με το χτύπημα, κάνοντας λόγο για προβοκάτσια, για παρακράτος, για εσωτερική δουλειά που στοχεύει στη συκοφάντηση του (ανύπαρκτου) λαϊκού κινήματος, λέγοντας ότι με αφορμή το περιστατικό αυτό, το κράτος και η αστυνομία θα εντείνουν την καταστολή με σκοπό την πάταξη της «αριστερής ανομίας». Έτσι, και πάλι αυτό που κυριάρχησε είναι η κατάφωρη συνωμοσιολογία και η κατανόηση του πολιτικού πράττεινμε το βλέμμα του αστυνόμου, ή οι λίγο πολύ γνωστές φανφάρες περί «άκρων» που επικαλούνται οι τεχνοκράτες, οι συντηρητικοί, οι δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου», μια άποψη που, στην πραγματικότητα, αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος (πράγμα που θα εξηγήσω παρακάτω).

Συνέχεια