Γ. ΡΙΤΣΟΣ: και να αδελφέ μου


Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα  β ρ ο ύ μ ε… αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το  ί δ ι ο  βάρος
σ’ όλες τις καρδιές, 
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα-σύκα
και τη σκάφη-σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
«Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα».
Α υ τ ό… θέλουμε κι εμείς.
Γιατί ε μ ε ί ς… δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς… τ ρ α γ ο υ δ ά μ ε
για να  σ μ ί ξ ο υ μ ε  τον κόσμο.
 
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Γιάννης Ρίτσος και Νίκος Ξυλούρης 

( Ντουέτο )

^

***

Γερνάει ο πληθυσμός στην Ελλάδα


Η τάση γήρανσης του πληθυσμού – η αύξηση δηλαδή του ποσοστού των ηλικιωμένων στο συνολικό πληθυσμό – συνεχίζεται απρόσκοπτα και στην Ελλάδα, όπως καταδεικνύει έρευνα, που εξετάζει τις πρόσφατες πληθυσμιακές μεταβολές στη χώρα.

Έτσι, πάρα τη θετική συμβολή των αλλοδαπών στον δημογραφικό δυναμισμό της Ελλάδας, το ειδικό βάρος των ηλικιωμένων αυξάνεται, τόσο στον αγροτικό όσο και στον αστικό χώρο, τονίζεται στη μελέτη με τίτλο «ο νέο ιστορικό πλαίσιο της πληθυσμιακής γήρανσης» της Μαρί-Νοέλ Ντυκέν, αναπληρώτριας καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και της Σταματίνας Κακλαμάνη, επίκουρης καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών.

Η ανάλυση των δεδομένων της πλέον πρόσφατης δεκαετίας, διευκρινίζουν οι δύο ερευνήτριες, για την οποία τα διαθέσιμα αναλυτικά στοιχεία αφορούν την περίοδο 1991-2001, αναδεικνύει τους διαφοροποιημένους ρυθμούς γήρανσης. «Διαπιστώνουμε ειδικότερα ότι και στις τρεις κατηγορίες των αστικών δήμων που δημιουργήσαμε, ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του ποσοστού των άνω των 65 ετών την δεκαετία 1991-2001 ήταν υψηλότερος του αντίστοιχου στις αγροτικές περιοχές, ενώ, παράλληλα, στους αστικούς δήμους, η ταχύτητα αύξησης του γερασμένου πληθυσμού είναι αντιστρόφως ανάλογη του βαθμού αστικότητας» επισημαίνουν. Συνέχεια

Συμφιλίωση με το τέρας


Κίμπι (Επενδυτής, 9/11/2013)

Δεν ξέρω πότε θα «δέσει» στο μαντίλι του ο Σαμαράς το πρωτογενές πλεόνασμα του Στουρνάρα, αλλά αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα είπε τη Δευτέρα, αχνοφέγγουν ελπίδες να βγούμε απ’ το μνημόνιο. Το πιστεύετε; Εγώ το πιστεύω. Όχι γιατί πρόκειται να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι του ή γιατί το 2014 ξαφνικά θα εισβάλει ασυγκράτητη η ανάπτυξη. Αλλά γιατί το ελληνικό πείραμα μπορεί να συνεχιστεί και χωρίς μνημόνιο. Αν ακολουθήσουμε το γράμμα της πρωθυπουργικής συνέντευξης, ορίζοντας εξόδου της χώρας από το μνημόνιο υπάρχει. Αλλά ορίζοντας εξόδου της τρόικας από τη χώρα δεν υπάρχει. Η τρόικα -έστω και χωρίς τον ατλαντικό της βραχίονα, το ΔΝΤ, έστω και χωρίς το απεχθές brandname– θα υπάρχει στη ζωή μας για δεκαετίες. Γιατί αποκλείεται να αποπληρωθεί το 75% του χρέους, όπως ο επίτροπος Όλι Ρεν μάς αποκάλυψε ότι απαιτείται, σε μια δεκαετία.

 

Αφού, όμως, η τρόικα ήρθε για να μείνει, γιατί το Ευρωκοινοβούλιο αφυπνίσθηκε από τον τετραετή λήθαργό του κι ανακάλυψε ότι κάτι σόλοικο, παράδοξο, σχεδόν παράνομο υπάρχει στη λειτουργία της στις χώρες-υποζύγια χρέους; Γιατί ανακάλυψε μόλις τώρα το έλλειμμα διαφάνειας, λογοδοσίας, δημοκρατικής και ευρωπαϊκής νομιμοποίησης στο αδιάκοπο πηγαινέλα των επικυρίαρχων που υποβάλλουν μέτρα, νομοσχέδια, μετρούν κατά βούληση το ΑΕΠ, την ύφεση, τα ελλείμματα, αποφασίζουν πόσο θα συρρικνωθούν οι μισθοί, πόσοι κρατικοί υπάλληλοι θα απολυθούν, ποιες κρατικές επιχειρήσεις θα κλείσουν ή θα πουληθούν;

 

Το προφανές είναι ότι μύρισαν ευρωεκλογές και οι εν υπνώσει σ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης κυρίαρχες ομάδες του περιπλανώμενου μεταξύ Στρασβούργου και Βρυξελλών Ευρωκοινοβουλίου ξύπνησαν και τρέχουν. «Τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος». Κι επειδή η απρεπής φράση θα με κατέτασσε αυτομάτως εις τους λαϊκιστάς, αυτή η τρομερή απειλή, ο «λαϊκισμός» και ο «εξτρεμισμός» που απειλεί να αλώσει το ευρωπαϊκό ημικύκλιο, είναι και το κίνητρο της έρευνας για τη δράση της τρόικας. Συνέχεια

Καρλ Μαρξ: ο επιστήμονας με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία!


 untitleduntitleduntitledKarl_MarxΈχει ο θεωρητικός φυσικός Έντουαρντ Γουίτεν μεγαλύτερη επιρροή στον τομέα του απ’ ό,τι έχει ο βιολόγος   Σόλομον Σνάιντερ στις επιστήμες της ζωής; Πως μετριέται η ακαδημαϊκή τους απόδοση σε σχέση με σημαντικούς θεωρητικούς του παρελθόντος, όπως ο Καρλ Μαρξ στην οικονομία και ο Σίγκμουντ Φρόιντ στην ψυχολογία;

Ο ειδικός της πληροφορικής Φιλίπο Μέντσερ, του πανεπιστημίου της Ιντιάνα Μπλούμιγκτον, ανέπτυξε ένα νέο σύστημα αξιολόγησης, σύγκρισης και κατάταξης όλων των επιστημόνων –κάτι που αποτελεί καινοτομία- από όλους τους επιστημονικούς τομείς ανεξαιρέτως. (Συνήθως η κατάταξη μέχρι σήμερα γίνεται μόνο μεταξύ επιστημόνων από επιμέρους πεδία). Και σύμφωνα με τις μετρήσεις του, ο επιστήμονας με την μεγαλύτερη επιρροή είναι ο Καρλ Μαρξ, ακολουθούμενος από τον Σίγκμουντ Φρόιντ.

Στην τρίτη θέση της λίστας εμφανίζεται ο θεωρητικός φυσικός Έντουαρντ Γουίτεν του Ινστιτούτου Προωθημένων Μελετών του πανεπιστημίου Πρίνστον των ΗΠΑ. Να σημειωθεί πάντως πως ο Μαρξ έχει την υψηλότερη βαθμολογία, όσον αφορά την επιρροή του στους άλλους επιστήμονες, στην ιστορία και όχι στα οικονομικά.

Η νέα διεπιστημονική μέθοδος στατιστικής «βαθμολόγησης» έχει και ένα σχετικό διαδικτυακό εργαλείο, το Scholarometer, το οποίο συγκρίνει περίπου 35.000 ερευνητές. Βασίζεται στον δείκτη αξιολόγησης h-index (π.χ. ο δείκτης 20 δείχνει ότι ένας επιστήμονας έχει δημοσιεύσει τουλάχιστον 20 βιβλία ή ερευνητικά άρθρα, στα οποία έχουν γίνει τουλάχιστον 20 αναφορές από τρίτους). Ο εν λόγω δείκτης στη συνέχεια προσαρμόζεται με βάση τα συνεχώς ανανεωμένα δεδομένα της υπηρεσίας Google Scholar, η οποία καταγράφει τις επιστημονικές δημοσιεύσεις παγκοσμίως και κατατάσσει τους επιστήμονες ανάλογα με τον αριθμό των ετερο-αναφορών που λαμβάνουν από άλλους ερευνητές.

Αναδημοσίευση από ohifront.wordpress.com

Αναίδεια πλειοψηφίας…


Να, λοιπόν, που είχε διαρροές το κυβερνητικό στρατόπεδο κατά τη χθεσινή ψηφοφορία. Κι έτσι, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δοκιμάζει πια τα όριά της. Η δήλωση Σαμαρά, ότι «η κυβέρνηση βγήκε πιο ενισχυμένη», δεν θα έπρεπε να σαστίζει όσους είναι με τα συγκαλά τους. Αντιθέτως, θα έπρεπε να θεωρείται ταιριαστός επίλογος, ως προερχόμενη από την κολλημένη βελόνα του σουξέ στόρι.

Τα γεγονότα όμως δεν αποκρύβονται. Η ψηφοφορία έδειξε ότι η κοινοβουλευτική ισχύς της πλειοψηφίας φυλλορροεί διαρκώς, χωρίς να είναι η κυβέρνηση σε θέσει να φράξει επιτυχώς τις διαρροές, ακόμα και σε ώρες κρίσιμες γι αυτήν, κατά δήλωσή της. Τη χώρα κυβερνά πλεόν μια επισφαλέστατη πλειοψηφία, και τούτο παρά το ανεπανάληπτο καλπονοθευτικό μπόνους των 50 εδρών, με τις οποίες είχε προικοδοτηθεί.

Συνέχεια

Ω Της Φρίκης Και Του Φόβου!


                                                                            «The Horror!»

Σίγουρα θα έχετε δει την κορυφαία (κατά τη γνώμη μου) αντιπολεμική ταινία, το «Αποκάλυψη, Τώρα», του Κόπολα.

Ίσως και να θυμάστε τη σκηνή όπου ο ημίθεος Μάρλον Μπράντο, στο ρόλο του συνταγματάρχη Κουρτς, χαϊδεύει το ξυρισμένο του κρανίο στο ημίφως και κραυγάζει ψιθυρίζοντας: «…TheHorror!»

Η φρίκη του Κουρτς ήταν υπαρξιακή –διαβάστε και το «Η καρδιά του σκότους», του Κόνραντ, απ’ όπου προέρχεται το σενάριο της ταινίας, για να το καταλάβετε καλύτερα.

Ο Κουρτς βρέθηκε στο μέσο ενός παράλογου πολέμου (και ποιος πόλεμος δεν είναι παράλογος;). Δοξάστηκε ως θεός από τους ιθαγενείς που είχε εντολή να εξοντώσει και έμεινε στη ζούγκλα, όπου βυθίστηκε στον εαυτό του και αντιλήφθηκε ότι το μεγαλείο του ανθρώπινου πολιτισμού, η υποτιθέμενη πρωτοκαθεδρία του ανθρώπου, δεν είναι παρά ένα άδειο κέλυφος, ένα τσόφλι εύθραυστο χωρίς κανένα περιεχόμενο (όταν η θέαση είναι sub specie aeternatis, υπό το πρίσμα της αιωνιότητας).

Συνέχεια

Η Αξιοκρατία του Αστούλη!


Είναι μέρες που μένω άφωνος, είναι μέρες που θέλω να σιχτιρίσω. Να το βγάλω από μέσα μου να νιώσω λίγη ανακούφιση. Είναι πάλι μέρες που θέλω να ουρλιάξω. Να ξεράσω τα πλεμόνια μου, να σχίσω το λαρύγγι μου, να κραυγάσω άναρθρα, σα να ‘μαι μέσα σε γυάλα και να μη με ακούει κανείς, ένας καφκικός εφιάλτης. Υπάρχουν όμως δόξα τω Χάος και κάτι μέρες, που απλά θέλω να γελάσω. Γιατί συνειδητοποιώ ότι όλη η ζωή είναι απλά ένα μεγάλο, παταγώδες, αλλοπρόσαλλο ψέμα, μια κακοστημένη κωμική γκροτέσκ παράσταση, ενός παρανοϊκού σχολικού θιάσου. Απόψε όμως, θέλω να τα κάνω όλα μαζί. Η διάθεσή μου στροβιλίζεται απ’ το δράμα στην κωμωδία και τούμπαλιν, με ρυθμό αχαλίνωτο, που νιώθω να με πνίγει.

Συνέχεια