Jackie Brown


jackie-brown-1997-01-g

Ομολογώ ευθαρσώς ότι μου αρέσει ο Ταραντίνο.Τα Kill Bill ήταν ταινίες ορόσημο.

Ενας φίλος σήμερα μου ξαναθύμισε μία άλλη ταινία του Ταραντίνο με το σάουντρακ από τον Bobby Womack.

Μου αφιέρωσε μία μελωδία, ένα τραγούδι που πραγματικά «τρελαίνομαι» να το ακούω.Το ήξερε ? δεν το ξέρω…μάλλον όχι.

H ταινία αυτή όταν την βλέπω πάντα μου προκαλεί μία αίσθηση αισιοδοξίας και ελευθερίας.

Δεν ξέρω γιατί.

Ισως γιατί οι δύο (κύριοι) πρωταγωνιστές της σπάνε τα δεσμά τους και την συμβατική ζωή.

Ισως γιατί υπάρχει ο έρωτας…

Ισως γιατί υπάρχει ένα happy end…

Ισως γιατί τα μουσικά θέματα της ταινίας είναι εκπληκτικά…

Δεν ξέρω…

Η μουσική σίγουρα πάντα ελευθερώνει…

Eγώ όμως σήμερα δεν είμαι πραγματικά ελεύθερος…και δεν είμαι και αισιόδοξος

Γιατί δεν είναι η πατρίδα μου ελεύθερη…οι άνθρωποί της δεν είναι πραγματικά ελεύθεροι.

Η μουσική αυτή, πάντως, ήταν ένα βάλσαμο…στιγμιαίο έστω

*

Εύχομαι ο φίλος Μιχαήλ που μου αφιέρωσε το τραγούδι, να νιώθει (και να είναι) πάντα ελεύθερος.

Κι όλοι εσείς επίσης.

-Αμετανόητος-

Η Ν. ΟΡΛΕΑΝΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ


kartesios021113

Όσοι έχετε διαβάσει το «Δόγμα του ΣΟΚ» θα θυμάστε το παράδειγμα της Ν. Ορλεάνης. Όταν επιτέλους επέτρεψαν στους κατοίκους της να επιστρέψουν μετά τις καταστροφές του τυφώνα Κατρίνα, εκείνοι βρήκαν ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές που είχαν γίνει από ανθρώπους που εκπροσωπούσαν τη Σχολή του Σικάγου και εφάρμοζαν τις καταστροφικές θεωρίες του Φρίντμαν. Μεγαλύτερος τυφώνας αποδείχτηκε το «περισσότερο κέρδος».

Μέσα σε μόλις 19 μήνες όλο το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης στη Νέα Ορλεάνη είχε αντικατασταθεί από ιδιωτικά σχολεία. Είχαν απομείνει ελάχιστα δημόσια. Απολύθηκαν και οι 4.700 εκπαιδευτικοί στα δημόσια σχολεία, ενώ οι λίγοι, νεώτερης ηλικίας, που επαναπροσλήφθηκαν από τα σχολεία υπέγραψαν συμβόλαια με πολύ χαμηλότερες απολαβές. Το Κράτος «βοήθησε» μοιράζοντας κουπόνια στους γονείς, τα οποία αντιστοιχούσαν σε ένα μέρος των διδάκτρων. Τα υπόλοιπα χρήματα έπρεπε να τα πληρώσουν από την τσέπη τους. Όσοι είχαν. Οι υπόλοιποι θα έπρεπε να βρουν στα παιδιά τους κάποια άλλη «ασχολία» εφόσον δε θα πήγαιναν πλέον σχολείο.

Η λογική ήταν απλή: Οι επιχειρήσεις θα έβγαζαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη αν το Δημόσιο καταργούσε την κοινωνική πολιτική και τις παροχές. Το επιχείρημα του Κράτους ήταν απλό: Μας κοστίζει φθηνότερα η ιδιωτική Παιδεία απ’ ότι η Δημόσια. Συνέχεια

ΠΥΡ! (ΟΠΩΣ ΣΤΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ)


Του ΣΤΑΘΗ

Oταν καιγόταν το σπίτι του διπλανού σου, δεν πίστευες ότι η φωτιά θα φθάσει και στο δικό σου. Ισως επειδή δεν επρόκειτο για το σπίτι του, αλλά για τη δουλειά του. Τι δουλειά έχω εγώ με τη δουλειά του αλλουνού, έλεγες. Και κοίταζες τη δουλειά σου.

Στο μεταξύ η φωτιά τη δουλειά της.

Κάθε μέρα το πρωί, η χώρα ξημερωνόταν χωρισμένη στα δύο. Τη μια μέρα έσφαζαν δημόσιους υπαλλήλους, την άλλη εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Καλά να πάθουν έλεγαν ο ένας για τον άλλον οι πιο ολιγοφρενείς. Κουνούσε την μπαγκέτα του απ’ τον ΣΚΑΪ, φέρ’ ειπείν, o δημοσιογράφος υπηρεσίας και μηρύκαζε ο βλαξ εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα: «ξέρετε τι τραβάω εγώ απ’ τ’ αφεντικό; Μια στραβή να κάνω, με απέλυσε! γιατί αυτοί στον δημόσιο τομέα να ’ναι ασφαλείς;» Κολοσσός ο νουνεχής! Δουλεύει αυτός στην κόλαση; γιατί να μη δουλεύουνε και οι άλλοι;

Διαρκής εξίσωση προς τα κάτω.

Και στο μεταξύ η φωτιά έκαιγε, αγρίευε.

Με πρόσχημα τους επίορκους (230 εν τέλει) μπούκαραν τα τροϊκανά ανδρείκελα στο Δημόσιο. «Δεν θα πάρουν το δικό μου κεφάλι οι δικοί μου», σκεφτόταν ο πελάτης του ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο σκεφτόταν και ο πελάτης της Ν.Δ. Τους πήραν τα κεφάλια και των δύο και οι δύο, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ (με την ευγενική επικουρία της ΔΗΜΑΡ), και τα παλούκωσαν στη Μέση Οδό! να βλέπουν τα άλλα κεφάλια και να σκύβουν. Να σκύβουν και να σκέφτονται σωστά: «κοίτα τη δουλειά σου, δικέ μου! με πετσοκομμένο μισθό, με την ασφάλισή σου σκατά, κοίτα τη δουλειά σου, μη μείνεις άνεργος». Και στο μεταξύ η φωτιά γύρω σου, θηρίο! Εφθασε τους άνεργους στα 2.000.000, έκαψε – έκλεισε χιλιάδες μαγαζιά, πετσόκοψε συντάξεις κι επιδόματα, οδήγησε χιλιάδες στην αυτοκτονία. Συνέχεια

Ερωτήματα που (δεν) αναμένουν απάντηση


Δρεττάκης

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*

Η υπερκινητικότητα της κυβέρνησης και της Δικαιοσύνης σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής μετά την άνανδρη και στυγερή δολοφονία του άτυχου νέου αντιφασίστα από έναν οπαδό της, έχει προκαλέσει πάρα πολλά ερωτήματα, τα οποία αναμένουν απάντηση. Ορισμένα από τα ερωτήματα αυτά αφορούν τόσο την κυβέρνηση όσο και τη Δικαιοσύνη, ενώ άλλα μόνο την κυβέρνηση και άλλα μόνο τη Δικαιοσύνη. Παραθέτω ορισμένα από αυτά:

– Γιατί δεν επέδειξαν την ίδια σπουδή με εκείνη για τη δολοφονία του νέου Ελληνα, στις περιπτώσεις των δύο δολοφονιών μεταναστών από μέλη της Χρυσής Αυγής; Δεν επρόκειτο για συνανθρώπους μας; Η αξία και η ιερότητα της ζωής δεν είναι η ίδια, ανεξάρτητα από φυλή, φύλο, θρησκεία κ.λπ.;

– Γιατί διώκονται τώρα ο Αρχηγός και ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης εξαιτίας και της ηθικής αυτουργίας τους και της υποκίνησης διάπραξης των εγκλημάτων αυτών και όχι την ίδια μέρα στην οποία διαπράχτηκαν όταν τους είχε δοθεί έστω και μικρή δημοσιότητα, από τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Συνέχεια

ΕΡΤ


georgiou

Ο Διακογιάννης, ο Διακογιάννης…

Κοίταξα έξω από το παράθυρο…

Το πούλμαν, μας γύριζε στο Περιστέρι, από ένα μπάνιο στον Άγιο Ανδρέα.

Ο Διακογιάννης, έβγαινε από την είσοδο, που σήμερα (Πέμπτη πρωί) είχε μπει το λουκέτο.

Σακάκι σκούρο, πουκάμισο θαλασσί, χωρίς γραβάτα. Ύφος αγέρωχο.

Πάντα έτσι τον θυμάμαι.

Πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο και σήκωσε το χέρι, να σταματήσει ένα ταξί.

Κοίταξα αριστερά μου προς το κτίριο.

Τεράστιο, επιβλητικό.

Διακογιάννης και ΕΡΤ.

Ο Μύθος ήταν εδώ.

Ένιωσα ένα ρίγος, από την αδιαίσθητη, στιγμιαία εκείνη επαφή.

Και μια ζήλια.

Ήθελα και ‘γω να ‘μουν εκεί…

Ξυπνώντας, προχτές, χαράματα, από τηλεφώνημα συνεργάτη μου και βλέποντας τα ΜΑΤ να σπρώχνουν με τις ασπίδες, προς την έξοδο, τους εργαζομένους, δεν ξέρω πως, αλλά, το μυαλό μου γύρισε πίσω σ’ εκείνη τη στιγμή.

Που, πιτσιρικάς περνούσα έξω από την ΕΡΤ.

Στον μύθο…

Που πια, δεν ήταν εκεί…

ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

(eikotologies – ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ)

Πηγή: http://crimenet.gr/index.php/en/%CE%B5%CF%81%CF%84

Δολοφόνοι Ποιητών και Ηρώων!


Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων!

Η ζωή στα χρόνια της παθοκρατίας


  • Είμαστε μάρτυρες γενοκτονίας
  • Παρακολουθώντας τα κυρίαρχα θέματα της Ελληνικής πραγματικότητας, διαπιστώνει κανείς μια σειρά από γεγονότα που μπορούν μόνο ως παρεκκλίσεις εκ του ομαλού να θεωρηθούν, δηλαδή να εκληφθούν ως παθολογίες, με την κανονικότητα να αναπαρίσταται αλλά διαφυγούσα. Η φυσιολογική ροή, λογική ακολουθία και συμπεριφορική ευγένεια της δημόσιας ζωής δεν υπάρχει ως αληθινή πέραν από αστικός μύθος.

Προσωπικότητες που εμφανώς χρήζουν επείγουσας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης λόγω εμφανούς διαταραχής προσωπικότητας διαπρέπουν κατόπιν πολιτικής εντολής σε τομείς όπου δεν έχουν την παραμικρή γνώση και εκπαίδευση – παράδειγμα Γεωργιάδη. Εκτός και αν είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε ότι η διαστρέβλωση της Ιστορίας, ο φανατισμός, οι συμπεριφορικές εκρήξεις και η λατρεία της κάμερας είναι προσόντα που εγγυώνται ότι είναι ικανός και κατάλληλος να διοικήσει μεγάλους οργανισμούς, να αντιμετωπίσει τους περίπλοκους ισολογισμούς τους και να διαπραγματευτεί διαπλοκές που έχουν χτιστεί και διατρανωθεί επί σειρά δεκαετιών ή εν τέλει να αντιληφθεί τι σημαίνει «υπουργός δημόσιας υγείας» και γιατί δεν νομιμοποιείται να δηλώνει ότι «εξυπηρετεί την ιδιωτικό τομέα.»

Συνέχεια