Στα δέκα κορυφαία κέντρα παραοικονομίας στον κόσμο η Γερμανία


11111111111

Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης (Tax Justice Network) «μίλησε». Και αυτά που «είπε» αποδεικνύονται άκρως αποκαλυπτικά για τις ισχυρές, ηγετικές οικονομίες της Ευρώπης και κυρίως για τη Γερμανία.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνες του Δικτύου, τα πορίσματα των οποίων δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα, ο δείκτης παραοικονομίας κατατάσσει την Γερμανία στους δέκα κορυφαίους φορολογικούς παραδείσους και κέντρα παραοικονομίας του κόσμου.

Σύμφωνα με τον ‘Έλληνα ανταποκριτή της Deutsche Welle στο Βερολίνο, Παναγιώτη Κουπαράνη:

«Στον «Πίνακα Σκιωδών Οικονομιών» πρωτοστατούν η Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το Χονγκ Κονγκ και ακολουθούν στην 6η θέση οι ΗΠΑ και στην 8η η Γερμανία, παρότι, σε ό,τι αφορά στο λεγόμενο «δείκτη μυστικότητας» το Βερολίνο βρίσκεται μόλις στην 59η θέση. Στον πίνακα δεν αξιολογείται, όμως, μόνον η τήρηση του απορρήτου από τον χρηματοπιστωτικό τομέα ενός κράτους αλλά και το οικονομικό του εκτόπισμα σε παγκόσμια κλίμακα.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης, στη Γερμανία «ξεπλένονται» ετησίως μεταξύ 29 και 57 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά προέρχονται κυρίως από το οργανωμένο έγκλημα αλλά και από διεφθαρμένους πολιτικούς από χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Πρόκειται για χρήματα – σύμφωνα πάντα με το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης- που είναι αναγκαία για την ανάπτυξη αυτών των χωρών. Μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στη Βοστόνη, μεταξύ 33 αφρικανικών κρατών, διαπιστώνει ότι τη δεκαετία του ΄70 «εξαφανίστηκαν» από τις χώρες αυτές περίπου ένα τρισεκατομμύριο δολάρια».

Η Οκτωβριανή Επανάσταση και το εθνικό ζήτημα: Λένιν εναντίον Στάλιν


lenin-stalin-statue-nostalgy_414x290

Του Μίκαελ Λεβί 

Σε αυτό το αλλόκοτο ξεκίνημα του αιώνα, σ’ έναν κόσμο που έχει παραδοθεί στις «εθνικές εκκαθαρίσεις», στους φυλετικούς πολέμους, στην άγρια διαπάλη μεταξύ των οικονομικών καρχαριών για τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς, θα είχε ενδιαφέρον να επανεξετάσουμε το όνειρο των επαναστατών του Οκτώβρη: δηλαδή, μια ελεύθερη σοσιαλιστική ομοσπονδία, αποτελούμενη από αυτόνομες δημοκρατίες. Πώς διαμορφώθηκε, άραγε, η σκέψη του Λένιν και των μπολσεβίκων για το εθνικό ζήτημα; Σε ποιο μέτρο η πρακτική τους, ήδη από τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, στάθηκε στο ύψος των αρχών που διατυπώθηκαν;

Αναμφίβολα, το πρώτο μεγάλο μαρξιστικό έργο πάνω στο εθνικό ζήτημα είναι το Ζήτημα των εθνικοτήτων και η σοσιαλδημοκρατία (1907) του Ότο Μπάουερ. Ορίζοντας το έθνος ως ένα αποτέλεσμα που δεν περατώνεται ποτέ, μια ιστορική διαδικασία διαρκώς σε εξέλιξη, ο αυστρομαρξιστής στοχαστής κόμισε σημαντική συμβολή στη μάχη ενάντια στο φετιχισμό του εθνικού συμβάντος και στους αντιδραστικούς μύθους του «αιώνιου έθνους», ριζωμένου – υποτίθεται – στο «έδαφος και στο αίμα». Το πρόγραμμα περί «πολιτισμικής εθνικής αυτονομίας» που πρότεινε ο Μπάουερ ήταν πλούσιο και εποικοδομητικό, όμως συναντούσε αδιέξοδο σε ένα κεφαλαιώδες πολιτικό ζήτημα: το δημοκρατικό δικαίωμα του κάθε έθνους στην αυτοδιάθεση και στη συγκρότηση ενός αυτόνομου κράτους. Εκτός από τους στρατευμένους εβραίους της Μπουντ [Γενική Ένωση Εβραίων Εργατών] αλλά και κάποιες σοσιαλιστικές κινήσεις του Καυκάσου, οι ρώσοι μαρξιστές δεν εξέφρασαν ιδιαίτερη συμπάθεια για τις θέσεις του Ότο Μπάουερ και των αυστρομαρξιστών φίλων του. Η κοινή θέση υιοθετήθηκε στο συνέδριο του Εργατικού Σοσιαλδημοκρατικού Ρωσικού Κόμματος, το 1903 (πριν από τη διάσπαση) και επιβεβαιώνει, στο 9ο σημείο, το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού για όλα τα έθνη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Συνέχεια

Μάθημα Οικονομικής Ιστορίας 1: Η παγκοσμιοποίηση του σνόμπ-ing!


ΟΛΥΜΠΟΣ_ΚΑΡΠΑΘΟΣ

Τι σχέση έχουν η Όλυμπος Καρπάθου των περασμένων αιώνων και ο Θορστάιν Βέμπλεν, αμερικανός κοινωνιολόγος και οικονομολόγος, που έζησε και μίλησε για την αμερικανική κοινωνία;

Η απάντηση, όσο και αν αρχικά δεν σας πείθει, είναι απλή: περιγράφουν την ίδια ακριβώς ταξική διαβάθμιση και συμπεριφορά!

Ας παρακολουθήσουμε τις δυο περιγραφόμενες κοινωνίες:

Αρχικά, στην Κάρπαθο, εμφανίστηκε το μοναδικό, για τα δεδομένα της ελληνικής επικράτειας, φαινόμενο του υπερτονισμού της αξίας και της ξεχωριστής θέσης, τωνΚανακάρηδων, δηλαδή των κατά φύλο πρωτότοκων τέκνων κάθε οικογενείας. Δηλαδή, του πρώτου αγοριού από το σύνολο των αρσενικών τέκνων και του πρώτου κοριτσιού από το σύνολο των θηλυκών τέκνων. Αυτά τα άτομα, οι Κανακάρηδες, είχαν πολύ σπουδαία θέση, στην οικονομική, κοινωνική και βιολογική προσέγγιση της τοπικής τους κοινωνίας. Όλα, χωρίς υπερβολή, γίνονταν και προορίζονταν για αυτούς. Περιουσίες, χωράφια, μέσα παραγωγής, μύλοι, ζώα, ιδιωτικές εκκλησιές ακόμα και ειδικές θέσεις στην τοπική Εκκλησία, δημόσια αξιώματα κλπ. Όλη η ζωή κινούταν γύρω από την (αυταπόδεικτη) αξία αυτών των ατόμων, την οποία την αποκτούσαν μόνο και μόνο από τη πρώτη θέση στη σειρά γέννησης των τέκνων, δηλαδή ξεκάθαρα τυχαία! Στην αντίθετη όχθη ήταν οι υστερότοκοι, αυτοί δηλαδή που έπονταν στη σειρά γέννησης (πάλι τυχαία), για τους οποίους, προβλεπόταν το απόλυτο τίποτα, ως ανταμοιβή της ύπαρξής τους! Και κυριολεκτώ. Οι κοπέλες, προορίζονταν να μείνουν άγαμες και να γίνουν παραδουλεύτρες στον οίκο της Κανακαράς αδελφής, ενώ τα αγόρια συνήθως απομακρύνονταν αναζητώντας στην εποχική μετανάστευση ένα καλύτερο μέλλον. Ως εδώ καλά θα μου πείτε. Πού το περίεργο; Συνέχεια

Το ρέκβιεμ της μεσαίας τάξης


ΕΚΑΛΗ

ΚΗΦΙΣΙΑ, ΝΕΑ ΕΡΥΘΡΑΙΑ, ΕΚΑΛΗ

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Requiem aeternam dona eis, Domine». Η φράση είναι από την εξόδιο ακολουθία των καθολικών.

Τριγυρίζει στο μυαλό μου καθώς ανεβαίνω στα βόρεια προάστια. Δεν είναι ένα σύνηθες ρεπορτάζ: είναι το ρέκβιεμ μιας περιοχής, μιας εποχής και της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων. Είναι μια περιήγηση στα ωραία ερείπια της κάποτε ευημερούσας μεσαίας τάξης. Είναι όμως και το καλωσόρισμα στο καινούργιο που γεννιέται. Χαρμολύπη λένε το συναίσθημα στην παράδοσή μας.

Φαντάζομαι ότι εσύ πάλι έχεις ξεκαρδιστεί στα γέλια ήδη από τον υπότιτλο: Αλληλεγγύη στην Κηφισιά, τη Νέα Ερυθραία, την Εκάλη; Τι ανάγκη έχουν τα πλούσια βόρεια προάστια; Κι όμως, το Μνημόνιο κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που λίγα χρόνια πριν θα ακουγόταν σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο, ζοφερή πραγματικότητα.

Μπορεί και να πιστεύεις πως πρόκειται για μια δίκαιη τιμωρία: οι κυρίες με τις πισίνες και τις οικιακές βοηθούς τώρα να αγωνιούν κι αυτές για τον λογαριασμό της ΔΕΗ και το χαράτσι. Είμαι η τελευταία που θα κουνούσα το δάχτυλο στο ταξικό μίσος, αν δεν αγνοούσε τόσο πολύ την πραγματικότητα. Δικαίως, γιατί αν τα δει κανείς από μακριά τα βόρεια προάστια φαντάζουν ενιαία, αδιαίρετα και μακάρια. Ομως δεν είναι. Συνέχεια

Ο κύκλος του αίματος και των δακρύων


by Sotos

Δακρυσμένο άγαλμα

 

Άξιον εστί το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το “νυν” και ποιο το “αιέν” του κόσμου
Οδυσσέας Ελύτης

Μου γράφετε: Δεν «τον πέθανε τον τραυματία», όπως έγραψες· απλώς μετράει ανάμεσά τους και τον Παύλο Φύσσα.

Α! Κατάλαβα. Ούτε που πήγε το μυαλό μου!..

Τρία τα παλληκάρια, λοιπόν…

Ένα: Το παλληκάρι που έγραφε τραγούδια και πήγε με την κοπέλλα του και τους φίλους του να πιούν μια μπύρα σε μια καφετέρια. Αλλά… Να, που τα τραγούδια του ήταν αντιφασιστικά, κι ένας ολόκληρος, μηχανισμός κινητοποιήθηκε· πολυμελής· κομματικός, παρακαλώ! Βγήκαν οι αξιωματικοί του στο παράθυρο, φώναξαν τους στρατιώτες τους που περίμεναν από κάτω, και τους έστειλαν για να του καρφώσουν ένα μαχαίρι στην καρδιά!

Συν δύο: Νέα παιδιά που συνέχισαν την άλλη μέρα να πηγαίνουν κάτω από το παράθυρο. Ευθυτενή, υπερήφανα, χωρίς συστολή, χωρίς περίσκεψη, περιμένοντας πότε θα φωνάξουν πάλι οι αξιωματικοί, για να τα καλέσουν ν’ αποδείξουν κάτι περισσότερο και αυτά, σαν έλθει η ώρα. Ένα αφιονισμένο κάθαρμα τους στέρησε μέχρι και τη δυνατότητα να τους διαψεύσουν ίσως.

Κι έγιναν έτσι τρία τα παλληκάρια.

Τα ενώνει το αίμα τους, το πάντα λαγαρό.

Τα χωρίζει όμως το δάκρυ, το κάποτε κροκοδείλιο.

Ο καθένας ας χαράσσει τον κύκλο του αίματος όπως νομίζει. Ο κύκλος των δακρύων είναι πιο δυνατός. Τα παράταιρα σημεία του ενώνονται δυσκολότερα. Και δεν πρέπει να κλείνει ποτέ.

Εκεί εμένα θα πηγαίνει πάντα το μυαλό μου. Γι αυτόν εγώ θα γράφω

Πηγή.

ΤΟΝ ΓΑΪΔΑΡΟ ΒΑΡΕΣΤΕ ρεεεεεεεε! Τι βαράτε, το κάρο;


(Γράφει ο Λεωνίδας)
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα ,πέραν της παγκόσμιας Κρίσης του Καπιταλισμού εχει και τα στοιχεία ενός καλα οργανωμένου και πολύ καλά μελετημένου σχεδίου .Οχι απλά ενα σχεδιο γενοκτονίας και εξόντωσης ενός λαού ,αλλά κυρίως ενός ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΟΥ λαού ,από εκεί που ήταν ενας ανυπότακτος και περήφανος διαχρονικά .Η βίαιη φτωχοποίηση ήταν κατι εύκολο σχετικά σε ένα λαό 10,5 εκ.με 700 χιλ. Δ.Υ και με 2,5 εκ. συνταξιούχους (άρα ελεγχώμενα από την εξουσία εισοδήματα)  και 1 εκ. μικροεπαγγελματιες ,αυτοαπασχολούμενων το εισόδημα των οποίων εξαρτιόταν πάντα από την οικονομική επιφάνεια των 2 πρώτων ,αλλα και από το εισόδημα των 2 εκ. υπαλλήλων που οι ΙΔΙΟΙ απασχολούσαν στις μικρες επιχειρήσεις και βιοτεχνίες τους ,το παζλ συμπλήρωνε μια αγροτική ταξη συρρικνωμένη ,καταχρεωμένη στην ΑΤΕ και εξαγορασμένη μεσω «επιδοτήσεων» .ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ οι παραπανω χρεωμενοι στις Τραπεζες είτε μεσω κάποιου καταναλωτικού ,επιχειρηματικού έίτε μεσω κάποιου στεγαστικού …που όμως οι ιδιες οι τράπεζες και οι κυβερνήσεις είχαν φροντίσει να καλλιεργήσουν μέσα από ένα πλαστό σκηνικό ευμάρειας .

Το Παρα-Κράτος και ο Derrida: σκέψεις για μια μαρξιστική ανάλυση της (παρα)κρατικής λογικής!


ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

   Ο φασισμός-ναζισμός πρέπει να αναλύεται τουλάχιστον σε δύο επίπεδα. Από τα πάνω χρηματοδοτήσεις από το Κεφάλαιο (εφοπλιστικό κεφάλαιο, μεγαλοβιομήχανοι, supermarket, χρηματιστές, καναλάρχες και ερείσματα σε στρατό-αστυνομία κ.α). Από τα κάτω κοινωνικοοικονομικές και ψυχολογικές συνθήκες (καπιταλιστική κρίση στο σύγχρονο καπιταλισμό, λογική της  ισχύος, απόγνωση, αποπολιτικοποίηση). Πρέπει να γίνει η αντιστοίχηση της Χρυσής Αυγής με συγκεκριμένα καπιταλιστικά συμφέροντα και επιθυμίες, και αυτό δεν φαίνεται να έχει ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Βασικό, θεμελιώδες έργο είναι η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη του Μάρξ, η τρομαχτικά διαχρονική του ανάλυση για το βοναπαρτισμό και τη διαδικασία αντικοινοβουλευτικής αυτονόμησης του στρατιωτικού συμπλέγματος και μερίδων του κεφαλαίου από το επίσημο πολιτικό σύστημα.

Συνέχεια