Μια λεπτομέρεια από τη δολοφονική επίθεση…


Γράφει: «παλαιός παράγων»

Θα ήθελα να σας επισημάνω μια λεπτομέρεια από την δολοφονική επίθεση στο Νέο Ηράκλειο, που δεν της δίνεται η αρμόζουσα σημασία. Οι δράστες φώναξαν στα θύματά τους στα ελληνικά, μιλούσαν μεταξύ τους στα ελληνικά και ξαναφώναξαν πάλι στα ελληνικά μπροστά στην καφετέρια ενώ αποχωρούσαν!

Έχετε δει πολλούς επαγγελματίες εκτελεστές να είναι τόσο ομιλητικοί και να αποκαλύπτουν από μόνοι τους την πολιτική τους ταυτότητα; Όχι βέβαια… Για κάποιο λόγο λοιπόν, οι συγκεκριμένοι εκτελεστές ήθελαν να δημιουργήσουν οπωσδήποτε την εντύπωση ότι είναι Έλληνες. Το ότι κάποιος μιλάει ελληνικά όμως, δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα και Ελληνας!

Η εκτίμησή μου για τη δολοφονική επίθεση στο Νέο Ηράκλειο, είναι ότι ήταν μια επαγγελματική εκτέλεση της Mossad. Συνέχεια

Κάποιος θα πρέπει να ενημερώσει τον κ. Κρανιδιώτη ότι οι λέξεις «ναζισμός» και «εθνικοσοσιαλισμός» είναι το ίδιο πράγμα


hitler-walking-up-steps-at-nazi-rally

Μαύρος Γάτος

Στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου την Δευτέρα που μας πέρασε, ο φίλος, σύμβουλος του Πρωθυπουργού και μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, κ. Φαήλος Κρανιδιώτης, απέδειξε ακόμη μία φορά αυτό που στην επιστήμη της επικοινωνίας ονομάζεται «κενότητα του πολιτικού λόγου».

Μία προσφιλής και χιλιοπαιγμένη ρητορική πρακτική, η οποία συνίσταται στην διαρκή εκροή ενός λόγου φαινομενικά σχετικού με το θιγόμενο θέμα, ο οποίος όμως λόγος είναι κενός πρόθεσης και σαφούς θέσης, επαρκώς «ευρύχωρος» ώστε να περικλείσει πολλαπλές σημασίες ακόμη και αντιφατικές.

Παράδειγμα:

Λέει ο κ. Κρανιδιώτης αναφερόμενος στη Χ.Α. και στα ποσοστά που έχει καταφέρει να συγκεντρώσει: «Μιλάμε συνεχώς για τα συμπτώματα και δεν μιλάμε για την ασθένεια. Λοιπόν, δεν έχει η Ελλάδα ούτε πέντε ούτε έξι ούτε επτά ούτε οκτώ τοις εκατό νεοναζί. Η ηγεσία τους είναι εθνικοσοσιαλιστές, η βάση είναι πρώην ψηφοφόροι του κυρίου Παπαδημούλη, του κυρίου Κεφαλογιάννη, του κυρίου Σοφιανού… Αυτό να το ξέρουμε. Έχει μεγάλη βάση, δυστυχώς, και φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις. Είναι τα πάντα, είναι τα πάντα, είναι τα πάντα… Και μην βρίζουμε τον κόσμο γιατί τον φέραμε όλοι εμείς σε απελπισία».

«Μιλάμε συνεχώς για τα συμπτώματα και δεν μιλάμε για την ασθένεια» Συνέχεια

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ Α. ΤΣΙΠΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΞΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ.


Σημ.Αμετανόητου: Και πριν καλά, καλά «αλέκτωρ λαλήσει τρις»… η απάντηση εκ των έσω.

Που το πάει ο Σύριζα ? ξέρει κανείς ? εγώ δε νομίζω.

Μπερδεύει πολλούς…και αυτό είναι και κακό, αλλά και καλό νομίζω σε αυτή τη φάση…

badogiannis

***

Του ΑΚΗ ΜΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ*

Δεν ξέρω πόσο εξέπληξαν τα όσα είπε ο Α. Τσίπρας στο Ώστιν του Τέξας. Το βέβαιο είναι ότι ξαναθέτουν το ερώτημα, που γίνεται όλο και πιο επίκαιρο.

Μπορεί η Ελλάδα να ακυρώσει τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους και να ακολουθήσει μια ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική εντός της ευρωζώνης;

Ας μην έχουμε αυταπάτες.

Η ακύρωση μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων δεν μπορεί να γίνει με διαπραγμάτευση με ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Θα είναι αποτέλεσμα μονομερούς, όπως λέγεται, ενέργειας.

Συνέχεια

Ιδιωτικό Χρέος: η νέα ωρολογιακή βόμβα


DRAGHI

Όλοι μιλάνε για το πρόβλημα του δημόσιου χρέους, θεωρώντας την περικοπή των δημοσίων δαπανών, άρα και των ψηγμάτων κοινωνικής πολιτικής, προϋπόθεση για τη μείωσή του και το συμμάζεμα των δημοσιονομικών. Τι γίνεται όμως με το εξίσου δυσθεώρητο ιδιωτικό χρέος, πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η ευημερία των καπιταλιστικών κοινωνιών τις προηγούμενες δεκαετίες;
Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ
  Η αδυναμία αποπληρωμής των ιδιωτικών  χρεών(νοικοκυριά, επιχειρήσεις) που συσσωρεύτηκαν κυρίως τη δεκαετία του ευρώ και του φθηνού δανεισμού στα περισσότερα κράτη μέλη της ευρωζώνης, εγκυμονεί μία ακόμη ωρολογιακή βόμβα για την ευρωπαϊκή οικονομία.
  Παράλληλα η υπερχρέωση νοικοκυριών και επιχειρήσεων θέτει για μία ακόμη φορά το ζήτημα της σχέσης μεταξύ πίστης και ανάπτυξης στο σύγχρονο καπιταλισμό. Η χορήγηση πιστώσεων ήταν από τις απαρχές του καπιταλισμού, την περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης, βασικός μοχλός ανάπτυξης και ανάληψης ρίσκου για τις δραστηριότητες της ανερχόμενης τάξης των εμπόρων που ξανοίγονταν στα πέρατα του κόσμου.
 Σήμερα η μαζική χορήγηση πιστώσεων έχει βασικό κίνητρο τη διατήρηση της καταναλωτικής ευμάρειας(πριν την κρίση) και τη δημιουργία χρηματιστηριακών φουσκών μέσω των οποίων συντηρείται η όποια ανάπτυξη. Τα καταναλωτικά και πάσης φύσεως άλλα δάνεια-όλοι θυμόμαστε πως χτύπαγε το τηλέφωνο πριν την κρίση από εκπροσώπους πρόθυμων τραπεζών να «βοηθήσουν» με παροχές πιστωτικών καρτών κλπ-λειτουργούσαν ως «αποζημίωση» για τη συνεχή καθήλωση των εισοδημάτων στον αναπτυγμένο κόσμο. Πώς να αγοράσεις σπίτι, αυτοκίνητο και υπηρεσίες, πώς να αναπτύξεις τη δραστηριότητα της επιχείρησής σου(ειδικά μιας «ελληνικού» τύπου μικρομεσαία επιχείρηση), χωρίς πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό, ο οποίος δινόταν αβέρτα τις εποχές των παχιών αγελάδων; Συνέχεια

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης για τα ζώα!


Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είµαι, πιστεύω, ο µόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόµαζον ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφοµαι τα ζώα, τόσον µάλλον πείθοµαι, ότι δεν υπάρχει µμεταξύ αυτών και των ανθρώπων καµµία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά µόνον ότι τα πράγµατα, κατά τα οποία διαφέροµεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν. Το κυρίως διακρίνον αυτά από ηµάς είναι ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να µιµηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού ή οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είναι µικρά· δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τι θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέµους, αλλά µόνον µονοµαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αµέσως και προσωπικώς, περί της νοµής λ.χ. πολυχλόου τινός λειµώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός οµοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας.

Συνέχεια

Τη ζωή που λατρεύω…


Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Πεθαίνω…

Ναι πεθαίνω. Και το έχω πάρει απόφαση.

Με ενοχλεί μερικές φορές πλέον. Όχι συνέχεια. Πιο παλιά δεν μπορούσα να κλείσω μάτι το βράδυ από τις σκέψεις. Ίσως επειδή δεν ήξερα πότε θα πεθάνω ακριβώς.

Και τώρα δεν ξέρω, αλλά είπαμε… το πήρα απόφαση.

Τα άφησα όλα στον Θεό. Έτσι κι αλλιώς δεν κάνω κουμάντο εγώ πλέον.

Άλλα ήθελα, άλλα μου βγήκαν.

Ξέρετε πως το πήρα απόφαση; Όταν σταμάτησα να είμαι εγωιστής. Εκείνο το «γιατί σε μένα;» έδωσε τη θέση του  στο « δεν είσαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Πολλοί έχουν φύγει από τη ζωή χωρίς να έχουν κάνει λιγότερα από όσα εσύ. Οπότε μη χαλιέσαι τζάμπα».

Συνέχεια

Λαυρεωτικά – 4. Ο «ευεργέτης» Ανδρέας Συγγρός και η «λαϊκή πτώχευση»



Ο -γεννημένος το 1830 στην Κωνσταντινούπολη- Ανδρέας Συγγρός ήταν γυιος τού χιώτη γιατρού Δομένικου Τσιγγρού. Το επώνυμο Τσιγγρός είναι καθαρό παρατσούκλι, το οποίο στα ποντιακά σημαίνει αδύναμος,αρρωστιάρης (καθαρή κοροϊδία για έναν γιατρό) και γι’ αυτό ο φιλόδοξος Ανδρέας φρόντισε να το αλλάξει ελαφρώς (σ.σ.: όχι σαν κάποιους άλλους που άλλαξαν το Τούρκογλου σε Βενιζέλος). Αν και ο πατέρας του τον προόριζε για γιατρό (άλλωστε, ο Δομένικος είχε «στρωμένη δουλειά» αφού ήταν προσωπικός γιατρός τής αδελφής τού σουλτάνου!), ο νεαρός προτίμησε να ασχοληθεί με το εμπόριο, αρχίζοντας μάλιστα την καρριέρα του στις επιχειρήσεις του -ήδη γνωστού μας- Θεόδωρου Ροδοκανάκη.

Συνέχεια