Έρχονται οι Αρειανοί!


Σκηνή από την ραδιοφωνική παραγωγή που… τρόμαξε τις ΗΠΑ

—————————————————————————–

(Από το βιβλίο »Οι μέρες αφηγούνται» του Eduardo Galeano)

Το 1938 στις ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών προσγειώθηκαν διαστημόπλοια, και οι Αρειανοί εξαπέλυσαν επίθεση. Διέθεταν άγρια πλοκάμια, τεράστια μαύρα μάτια που πετούσαν πύρινες λάμψεις, κι ένα στόμα όλο σάλια, σε σχήμα V.

Πολλοί πολίτες βγήκαν τρομαγμένοι στους δρόμους, τυλιγ­μένοι σε βρεγμένες πετσέτες, για να προστατευτούν από το δη­λητηριώδες αέριο που εξέπεμπαν οι Αρειανοί, αλλά πολύ πε­ρισσότεροι προτίμησαν να κλειδαμπαρωθούν, πάνοπλοι, στα σπίτια τους, περιμένοντας την τελική μάχη.

Εκείνος που επινόησε την εισβολή ήταν ο Όρσον Ουέλς, και τη μετέδωσε ραδιοφωνικά.

Η εισβολή ήταν ψεύτικη, ο φόβος όμως ήταν αληθινός.

Και ο φόβος συνεχίστηκε: οι Αρειανοί έγιναν μετά Ρώσοι, Κορεά­τες, Βιετναμέζοι, Κουβανοί, Νικαραγουανοί, Αφγανοί, Ιρακινοί, Ιρανοί…

Αλογοκρατία!


«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος». Η φράση με την οποία ο Ιωάννης ανοίγει το ευαγγέλιό του ηγεμόνευσε για πολλούς μετά Χριστόν αιώνες στη Δύση. Εξέφρασε τον θρίαμβο της θεο-λογοκρατίας και τη συντριβή της αρχαιοελληνικής λογοκρατίας, όπου λόγος ήταν ο κοινός ή ο σύνθετος νους, το μέτρο του κόσμου ή τουλάχιστον το μέτρο αντίληψης του κόσμου. Η μεσολάβηση του θεού καπέλωσε και τον κοινό και τον σύνθετο νου.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ κι ένας έλληνας επιβάτης!


Daniel Barkley Ship of Fools II Acrylic on canvas 1996

Μπορεί να έχουν περάσει εκατοντάδες χρόνια απο τον Μεσαίωνα,εκείνη την εποχή του σκοταδισμού και των προκαταλήψεων κι ο κόσμος να πιστεύει πως μαζί με το φώς του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού που ενέπνευσε τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό και άνοιξε νέους ορίζοντες σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης εξέλιξης να εξαφανίστηκε κι εκείνη η ανθρωποφαγική τάση των ανθρώπων ή ακόμη και η περίσσια άγνοια με την οποία βάδισαν στους αιώνες της Ιστορίας οι λαοί και τα έθνη.Οι κοινωνίες και τα άτομα.

Συνέχεια

Χοιρόπολις!


tumblr_lw9vy9BNoZ1qf0obxo1_500

Οι δεκαετίες πέρασαν, σβήνοντας κάθε μνήμη της Επανάστασης των Ζώων. Το Αρχοντικό Κτήμα που διοικούσε ο Ναπολέων και τα υπόλοιπα γουρούνια, έχει πλέον επεκταθεί ενσωματώνοντας τα κτήματα όλης της περιοχής και τίποτε σχεδόν δεν θυμίζει την εποχή που τα αμαξάλογα, οι κότες, ακόμη και τα παπάκια έδωσαν μάχες για την ελευθερία τους.

Συνέχεια

Πέντε τρόποι για να λέει κανείς την αλήθεια!


I. Το κουράγιο να λες την αλήθεια.
Το να πεις ότι οι καλοί δεν νικήθηκαν επειδή ήταν καλοί
αλλά επειδή ήταν ανήμποροι, αυτό χρειάζεται κουράγιο.
Απλά πράγματα: άμα λες την αλήθεια διακινδυνεύεις πραγματικά ή φαντασιακά προνόμια. Ιδιαίτερα αν αντλείς το όποιο κύρος σου όχι από τη δουλειά σου αλλά από τη σχέση σου με την εξουσία. Την όποια εξουσία (διότι υπάρχουν πολλές).
Έπειτα, το να λες την αλήθεια απαιτεί σύγκρουση, διαμάχη, αγώνα αγάπης δύσκολο. Απαιτεί να έχεις άποψη που υπερασπίζεσαι με την ψυχή σου. Επειδή σε καίει αυτό που υπερασπίζεσαι, επειδή αυτό το κάψιμο, αυτή η φλόγα σε κρατάει ζωντανό, σε καθιστά κομμάτι της κοινωνίας σου. Και δεν νοιάζονται όλοι γι’ αυτά που μπορεί να καίνε εσένα κι εμένα, σιγά μην καίγονται, σιγά μην καούν. Το γραφείο αυτού του ξέγνοιαστου διανοούμενου είναι η φυλακή του – που ανόητα τη φαντασιώνει ως απόρθητο οχυρό.
Να γιατί πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες, στις δύσκολες στιγμές που ο κόσμος απαιτεί να «τοποθετηθούν», αποφεύγουν τεχνηέντως την αλήθεια μιλώντας με ωραίες γενικότητες. Μια πολύ γνωστή γενικότητα: «Για όλα φταίει το Κακό που είναι σύμφυτο με την ανθρώπινη φύση, το Κακό είναι αναπόφευκτο». Μια άλλη γενικότητα: «Ο συγγραφέας, ο καλλιτέχνης, δεν χρειάζεται να τοποθετείται για οτιδήποτε, μιλάει το έργο του γι’ αυτόν. Επομένως πρέπει να κλείνεται στη σιωπή του».
Και μια διαφορετικού τύπου γενικότητα: «Φταίει ο καπιταλισμός για την κατάσταση σήμερα. Μόνον αφού το λαϊκό κίνημα ανασυνταχθεί, μόνον αφού κάνει αυτό, αφού κάνει εκείνο, αφού κάνει το τρίτο, θα αλλάξει η κατάσταση». Όλες αυτές οι γενικότητες, δεξιάς ή αριστερής κοπής, ξεφουρνίζουν την κοινοτοπία τους στον βρεγμένο από τη μπόρα λέγοντάς του «Φταίει η βροχή, φίλε μου, για την κατάστασή σου…», αποφεύγοντας επιμελώς να του μιλήσουν για το τι να κάνει εδώ και τώρα ώστε να προφυλαχτεί από το «φυσικό φαινόμενο».