«Θετικό σημάδι για την αλλαγή η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ»


ΕΡΝΕΣΤΟ ΛΑΚΛΑΟΥ, καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας

ΕΡΝΕΣΤΟ ΛΑΚΛΑΟΥ

Μέλος του αργεντίνικου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Εθνικής Αριστεράς (PSIN) μέχρι το 1969 που ο Ερικ Χομπσμπάουμ υποστήριξε την είσοδό του στην Οξφόρδη, ο Λακλάου, επηρεασμένος από τον μαρξισμό του Αλτουσέρ, έχει επικεντρώσει το έργο του σε θέματα όπως η γκραμσιανή έννοια της «ηγεμονίας», ο ρόλος του κράτους και οι νέες πολιτικές ταυτότητες. Στη συνέντευξή του ο καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας τάσσεται υπέρ της πάλης για τον εκδημοκρατισμό των ευρωπαϊκών θεσμών, ενώ στο πολιτικό πεδίο θεωρεί απαραίτητη την ύπαρξη κομμάτων.

 

«Δύσκολη η αναβίωση της Σοσιαλδημοκρατίας, διότι συμμετείχε στις πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

 ***

• Η οργή φουντώνει για ένα πολιτικό σύστημα που διασώζει τις τράπεζες με απίστευτα ποσά δημόσιου χρήματος, αλλά «σπαταλά» το μέλλον των νέων. Πώς μπορεί αυτή η οργή να μετατραπεί σε ελπίδα και πολιτική δράση;

Κατά πρώτον, νομίζω ότι οι πολιτικές της προσαρμογής αποτυγχάνουν παντού. Οδηγούν τις χώρες του Νότου σ” ένα αδιέξοδο, μπροστά στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Αυτές οι πολιτικές με κανέναν τρόπο δεν οδηγούν σε τόνωση της ανάπτυξης, αλλά, αντίθετα, θέλουν να πείσουν τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση. Ωστόσο, υπάρχουν εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές. Τις προτείνουν οικονομολόγοι όπως ο Ζ. Στίγκλιτς και ο Π. Κρούγκμαν και σε κάποιες χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν εγκαταλείψει τις πολιτικές αυστηρού δημοσιονομικού ελέγχου. Ετσι, περνούν την κρίση με σχετικά λιγότερο επώδυνο τρόπο. Φυσικά, ορισμένες από τις συνέπειες της κρίσης υφίστανται, αλλά το θέμα είναι πώς θα υπάρξει μια ελάφρυνση αυτών των συνεπειών. Στην Ευρώπη, αντιθέτως, εφαρμόζουν μια πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά.

• Πώς μπορούν όμως οι λαοί να αντιμετωπίσουν αυτές τις πολιτικές, να οργανωθούν και να τις αλλάξουν;

Ενα πρόβλημα που εντοπίζω εγώ στις λαϊκές διαμαρτυρίες που προκαλούνται απ” αυτές τις πολιτικές είναι το γεγονός ότι τους λείπει ο πολιτικός προσανατολισμός. Είναι χωρίς πολιτική στόχευση. Οι Αγανακτισμένοι στην Ισπανία, για παράδειγμα, αντέδρασαν, αλλά εάν αυτή η αντίδραση δεν μεταφραστεί σε μια πολιτική εναλλακτική λύση, θα διαλυθεί πολύ γρήγορα. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα θετικά σημάδια, για παράδειγμα στην Ελλάδα, όπου έχετε ένα κίνημα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το κίνημα υποστηρίζει φυσικά τις μαζικές κινητοποιήσεις, αλλά ταυτόχρονα κατεβαίνει στις εκλογές ως κόμμα. Και αυτό γιατί κάθε εναλλακτική πολιτική οφείλει να «πατά» στην οριζόντια διάσταση της κοινωνικής διαμαρτυρίας και την ίδια στιγμή στην κάθετη διάσταση της αναμόρφωσης του κράτους. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε πρώτη γραμμή της αυτονομίας και δεύτερη γραμμή της ηγεμονίας. Υπάρχουν σημάδια σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες ότι θα ακολουθήσουν τον ελληνικό δρόμο, όπως για παράδειγμα ο Ζαν-Λικ Μελανσόν με το Κόμμα της Αριστεράς στη Γαλλία ή το Die Linke στη Γερμανία.

• Βλέπουμε να ασκείται μεγάλη κριτική στον καπιταλισμό και τις διαστροφές του, αλλά να διεξάγεται ελάχιστη συζήτηση για το πώς θα είναι ένας μετακαπιταλιστικός κόσμος. Εσείς πώς νομίζετε ότι θα είναι ένας τέτοιος κόσμος; Συνέχεια

Ναι, ο Marx είχε δίκαιο


schweickart-202x236Μετάφραση της ομιλίας του David Schweickart1 στο 23ο παγκόσμιο συνέδριο φιλοσοφίας

Όπως υποσχέθηκα στην προηγούμενη ανάρτηση, παραθέτω μεταφρασμένη ελεύθερα την ομιλία του David Schweickart στο πάνελ της 5ης Αυγούστου 2013, με θέμα “Το μέλλον του Μαρξισμού”

*****

Είναι ενδεικτικό της στροφής στον Μαρξισμό, ότι πριν δύο χρόνια οι εκδόσεις του Yale University, που αναμφίβολα είναι από τους πιο διαπρεπείς ακαδημαϊκούς εκδοτικούς οίκους στις ΗΠΑ, εξέδωσαν ένα βιβλίο με τον τίτλο, ”Γιατί ο Marx είχε δίκαιο” του Μαρξιστή θεωρητικού, Terry Eagleton.

Το βιβλίο έχει δέκα κεφάλαια, που το καθένα αντικρούει τις πιο συνηθισμένες κατηγορίες εναντίον του Μαρξισμού, οι οποίες είναι:

  • Ο Μαρξισμός δεν είναι πλέον επίκαιρος. Ο Καπιταλισμός – αλλά και ο κόσμος – έχει αλλάξει πάρα πολύ

  • Ο Μαρξισμός μπορεί να είναι καλός στη θεωρία, αλλά στην πράξη συνεπάγεται την έλλειψη ελευθερίας και τη στενότητα των υλικών αγαθών

  • Ο Μαρξισμός είναι μια μορφή ολοκληρωτισμού που προσβάλλει την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια

  • Ο Μαρξισμός είναι ουτοπικός καθώς δεν λαμβάνει υπόψιν του την ανθρώπινη φύση

  • Ο Μαρξισμός ανάγει – και υποβαθμίζει – τα πάντα στο επίπεδο της οικονομίας

  • Ο Μαρξισμός είναι μια μορφή υλισμού που αντιτίθεται στην θρησκεία και σε κάθε άλλη μορφή πνευματικότητας Συνέχεια

ΜΕΡΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ!


Στάθης

Σημ.Αμετανόητου: Προσυπογράφω λέξη προς λέξη αυτό το εκπληκτικό κείμενο.

Του ΣΤΑΘΗ

Υπάρχει ο Ευτυχισμένος Βούδας. Παρίσταται γλυπτός με τα μακρυά του αυτιά κι ανάμεσά τους ένα πλατύ χαμόγελο από το ένα ώς το άλλο. Υπάρχει και ο Ατάραχος Βούδας. Ο Κοιμώμενος Βούδας – είκοσι μέτρα ξάπλα το άγαλμά του στην Μπανγκόκ, υπάρχει κι ο Συλλογισμένος Βούδας, Βούδας όμως Μαλάκας δεν υπάρχει. Ούτε Βούδας Κυνικός,ούτε Βούδας Βλάκας.

Ως προχθές τουλάχιστον. Απ’ όταν άρχισε να περιφέρεται στα κανάλια, στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου από βραδίς και ύστερα, όρθρου βαθέος στον (πολύ καλό, πολύ καιρό τώρα) κ. Παπαδάκη, ένας σύμβουλος του κ. Στουρνάρα, από εκείνους που συνέταξαν το φορολογικό έκτρωμα για τα ακίνητα.

Τρομερός ο κ. Σύμβουλας! ο Τζένγκις Χαν σε σλόου μόσιον, σε αργή κίνηση! Τέτοιο πράμα δεν έχει ματαξαναδεί το Πανελλήνιο από τότε που έπεσε η τελευταία φεγγαρόπετρα στην Ατλαντίδα κι έστειλε τη δύστυχη ήπειρο άπατη. Τρομερός ο κ. Σύμβουλος Στουρνάρα, όστις προϋπήρξε και Σύμβουλος Σημίτη, δηλαδή τέντζερης και καπάκι εν τω άμα – μας έστειλε αδιάβαστους! Τρομερός στόμας, μορφωμένος, εύστροφος, απύλωτος. Κάθε φορά που άνοιγε, έκλεινε χίλια σπίτια, απέλυε δέκα χιλιάδες ψυχές κι έστελνε στο φρενοκομείο κάθε πουλί πετούμενο, κάθε ιχθύν βρεγμένον. Συνέχεια

Η χρυσαβγίτικη επιτομή της ηλιθιότητας – Ούτε μια προβοκάτσια δεν μπορούν να στήσουν χωρίς να καρφωθούν


Σημ.Αμετανόητου: Ουδέν σχόλιον…

Είναι ηλίθιοι. Αλλιώς δεν θα ήταν χρυσαβγίτες.

Δείτε τη φωτογραφία αυτή και προσέξτε το σφυροδρέπανο:

Και μετά διαβάστε αυτό:

http://koinonikosethnikismos.wordpress.com/2013/10/30/%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7-%CE%BA%CE%BA%CE%AD%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AE-%CF%83%CF%87%CE%BF/#more-29244

ή ακόμα καλύτερα, το πρωτότυπο, εδώ:

http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/janthh-kkedes-apeilhsan-dieuthunth-scholeiou-kai-kathgoroun-thn-chrush-augh

Γράφουν (τα bold δικά τους) : Συνέχεια

Yma Sumac – Η απόγονος των θεών!


(13 Σεπτεμβρίου 1922 – 1 Νοεμβρίου 2008)

Οι συμπατριώτες της την αποκαλούσαν απόγονο του τελευταίου αυτοκράτορα του Περού. Ο υπόλοιπος κόσμος υποκλινόταν στην απόκοσμη και εξαιρετικά σπάνια φωνή της, η οποία σύμφωνα με μετρήσεις, εκτεινόταν κοντά στις πέντε οκτάβες, δύο νότες πιο χαμηλά και δύο πιο ψηλά από της Γερμανίδας κολορατούρας Έρνα Σακ. Η Zoila Augusta Emperatriz Chararri del Castillo

έμεινε γνωστή ως Yma Sumac και, με την σαγηνευτική της ομορφιά, απόλυτα ενταγμένη στο εξωτικό κλίμα της Αμερικής των 50´s, δημιούργησε έναν αξεπέραστο θρύλο, τον οποίο μόνο η Μαρία Κάλλας –θαυμάστρια της– κατάφερε να ξεπεράσει.

Το Όμορφο λουλούδι, όπως είναι η μετάφραση του ονόματός της, γεννήθηκε το 1922. Από νωρίς τη φωνή της χαίρονταν τα πουλιά και η φύση των Άνδεων. Εκείνη, μαγεμένη από το τοπίο, άρχισε να γυμνάζει τη φυσική φωνή της, μιμούμενη τα ζώα αλλά και τους άλλους ήχους, όπως το βρυχηθμό του ηφαιστείου. Ίσως γι’ αυτό κάποτε είπαν γι’ αυτή ότι είναι είαν αηδόνι με φωνή ηφαιστείου. Ο μέντορας και σύζυγος της, ο συνθέτης Moisés  Vivano, ήταν ο μόνος που τόλμησε να γράψει τραγούδια ειδικά για εκείνη. Από το 1946 εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη και γρήγορα την προσεγγίζουν συνθέτες του λεγόμενου exotixa χώρου, κάτι σαν το lounge της εποχής μας. Εμφανίζεται σε κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ, ενώ εξαιρετικά επιτυχημένες είναι οι παγκόσμιες περιοδείες της από τη δεκαετία του ’60 και μετά. Οι 36 ηχογραφήσεις που περιλαμβάνονται στο διπλό CD  “Yma Sumac – The Peruvial Goddess” προέρχονται από τη χρυσή περίοδο της, εκείνη της δεκαετίας του ’50, σε μουσική Moisés Vivanco, Billy May, Margarita Lecuona,

Les Baxter και με προσθήκη πολλών παραδοσιακών περουβιανών τραγουδιών, τα οποία με την ερμηνεία της μεταμόρφωσε στα πιο απαιτητικά ερμηνευτικά κομμάτια όλων των εποχών.

Για τους φίλους της ροκ θεωρείται καλτ μια ηχογράφηση που πραγματοποίησε τη δεκαετία του ’70, με την αλλόκοτη φωνή της να δένει με τις ψυχεδελικές ενορχηστρώσεις του Les Baxter. Ο μουσικοκριτικός των Λος Άντζελες Τάιμς, ο Ντον Χέκμακ, την είχε αποκαλέσει ζωντανή, τεχνικολόρ αυταπάτη, μια καλειδοσκοπική εξωτική ψευδαίσθηση, η οποία γεννήθηκε σε μια πεζή εποχή. Χαρακτηριστική είναι η ηχογράφηση τουChuncho, όπου απλώνεται όλη η γκάμα των δυνατοτήτων της φωνής της. «Η ταξιδιωτική περιγραφή της Νότιας Αμερικής με εικόνες του Ντίσνεϊ και σκηνοθεσία Νταλί», όπως γράφτηκε γι’ αυτήν σε αμερικάνικη εφημερίδα, επισκέφτηκε την Ελλάδα τον Ιούνιο του 1957, οπότε και έδωσε παραστάσεις στην Αθήνα, στο κινηματοθέατρο Ορθεύς, και στη Θεσσαλονίκη, στο Εθνικό Θέατρο.

«Έμοιαζε με σιωπηλή θεότητα της φυλής της. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εις τον τύπον την αδικούν. Η ‘Υμα Σουμάκ είναι μια πολύ όμορφη γυναίκα με σχιστά μεγάλα λαδοπράσινα μάτια, κατάλευκο πρόσωπο και πλούσια μαλλιά που ξεχύνονται σαν μαύρος καταρράκτης. Είναι μια λυγερή, υπερήφανη, ψυχρά τίγρις».

Φρέντυ Γερμανός (31-5-1957).

Η διπλή συλλογή Yma Sumac  The Peruvian Goddess κυκλοφορεί στη σειρά WorldMusic Collection από την Pan-Vox.

Πηγή: Μιχάλης Πολυχρόνης – Περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ (Τεύχος Ιανουαρίου 2011)

Επίσημη Ιστοσελίδα: http://www.yma-sumac.com

Πηγή.

Μέχρι το τέρμα!


Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στους παγετώνες της Εποχής των Αλαζόνων. Στέκονται όλοι σε μια στάση λεωφορείου κι ας γνωρίζουν ότι η γραμμή «Ελπίδα-Όνειρο» έχει καταργηθεί προ πολλού. Έχουν την περίεργη εμμονή να βγαίνουν από το σπίτι τους και να μην κρατούν ποτέ ομπρέλα ακόμα και αν το σύστημα βρέχει τόσο άδικο που σε τρυπάει μέχρι το μεδούλι. Πάντα στην μια τους τσέπη έχουν το εισιτήριο, που χρόνια ένας εισπράκτορας της Εντιμότητας δεν βρέθηκε να τους το ακυρώσει.

Όλοι στην ίδια στάση χωρίς υπόστεγο στέκονται αμίλητοι κοιτώντας τα λεωφορεία άλλων γραμμών να περνούν κάθε λεπτό αιώνες τώρα. Η γραμμή που έχει την περισσότερη κινητικότητα είναι η «Κατάφαση-Λησμονιά». Όλα τα λεωφορεία της, από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί, είναι ασφυκτικά γεμάτα από πλάσματα που έχουν πάντα τα ρούχα τους στεγνά, όσο άδικο κι αν βρέχει, ενώ το πρόσωπό τους δεν έχει ούτε μία ρυτίδα. Μόνο τα μάτια τους που κοιτούν έξω από τα χνωτισμένα παράθυρα έχουν την θαμπάδα των νεκρών βλεμμάτων. Σαν τεράστιες νεκροφόρες κινούνται αυτά τα οχήματα κάθε μέρα αιώνες τώρα και κάθε φορά που θάβεται ένας από τους επιβάτες πάντα βρίσκονται δύο να πάρουν την πολυπόθητη θέση του.

Αντίθετα με αυτούς που βρίσκουν πολλούς αντικαταστάτες, οι άνθρωποι της γραμμής «Ελπίδα- Όνειρο» δεν βρίσκουν ποτέ. Κατά έναν περίεργο τρόπο μετά την κηδεία αυτών, η θέση τους μένει κενή στην στάση τιμητικά. Σαν να υπάρχει έναν άγραφος κανόνας κανείς να μην κλέβει το όνειρο και την ελπίδα του άλλου ακόμα κι αν δεν είναι εκεί για να τα υπερασπιστεί ή για να τα προσμένει. Κανείς δεν παίρνει το εισιτήριο από την τσέπη αυτού που έφυγε. Είναι η πρώτη φορά που βγάζουν το εισιτήριο από την τσέπη του και του το βάζουν στο χέρι. Λες και το λεωφορείο που χρόνια περίμενε έφθασε. Λες και ανεβαίνει ένα – ένα τα σκαλιά. Λες και ο εισπράκτορας είναι επιτέλους στην θέση του. Λες και το Όνειρο τελικά ήταν μια ζωή δρόμος.

Πηγή

«Μνήμη και Λήθη» Οι έκδηλες και λανθάνουσες μορφές του εθνικισμού!


(του Δρ Αργύρη Αργυριάδη)

Η πρόσφατη δολοφονία του Π Φύσσα στην Αμφιάλη και οι ρατσιστικές επιθέσεις κατά μεταναστών ή διαφορετικών γενικότερα, αποτελούν απλά την έξαρση του εθνικισμού ο οποίος ισχυροποιήθηκε με την είσοδο της Χρυσής Αυγής και την «νομιμοποίηση» της στο «δημοκρατικό» πολιτικό σκηνικό. Ο ρατσισμός είναι εγγενές στοιχείο του εθνοκεντρισμού και δεν προκαλεί έκπληξη το μένος της ακροδεξιάς ρητορικής ενάντια στο ξένο και το διαφορετικό. Το ίδιο όσο και αν φαίνεται παράξενο δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση ότι ισχύει, και για την μεγάλη και σιωπηλή αποδοχή -πολλές φορές και ενθάρρυνση- της εθνικιστικής βίας από μέρους της κοινωνίας.

Συνέχεια