ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ


H Ιskra παραθέτει ολόκληρη τη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Αυγή» της Κυριακής (20/10) και στο δημοσιογράφο Χρήστο Σίμο, ο καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γ. Κατρούγακλος.

Ερ.: Από κέντρα του μνημονιακού συστήματος διακινούνται σενάρια που λίγο απέχουν από προβοκάτσια, προπαγανδίζεται η ανάγκη εφαρμογής νομικών μέτρων οιονεί εκτάκτου ανάγκης και επιδιώκεται η ενοχοποίηση της Αριστεράς. Ποια μπορεί να είναι η απάντηση;
 

Απ.: Από την αρχή η κυβέρνηση (ακριβέστερα, ο πρωθυπουργός και η ακροδεξιά ομάδα γύρω του) έχει επιλέξει την τακτική της τεχνητής ρήξης, προκειμένου να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από το κυρίαρχο πρόβλημα της οικονομικής κρίσης και της παταγώδους αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών. Η Βίλλα Αμαλία, η Μαρφίν, οι Σκουριές εμφανίζονται σαν άσοι από το μανίκι κάθε φορά που θολώνει το «success story«. Στην υπηρεσία αυτού του σχεδίου φαίνεται ότι τίθενται και τα στεγανά των κρατικών μηχανισμών, όπως δείχνει το παράδειγμα των γενικευμένων, προληπτικών παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ (είναι τόσο πρόδηλη η αντισυνταγματικότητα αυτών των παρακολουθήσεων, ώστε να καταθέσει σχετική ερώτηση μέχρι και ο πρώην υπουργός Άρης Σπηλιωτόπουλος). Η απάντηση πρέπει να είναι διπλή: να τους «ταράξουμε στη νομιμότητα», αλλά και να τους «ταράξουμε στις κινητοποιήσεις». Δεν μας χρειάζεται η ηρεμία του νεκροταφείου, αλλά η αισιοδοξία του πυρετού της διαδήλωσης.

Ερ.: Η κυβέρνηση εξακολουθεί να εμμένει στη θεωρία των δύο άκρων. Πού στοχεύει; Συνέχεια

Το άλλο Άκρο!


Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

Κάτσε, να δεις τι έρχεται!


Ζούμε ημέρες σουρεαλιστικής τραγωδίας. Οι αιώνες συμπτύχθηκαν και ήρθαν οι μεγάλοι Τραγικοί να συναντηθούν με τον Αντρέ Μπρετόν και την παρέα του. Θαρρείς, κάθονται τώρα μαζί στο καφέ Βολταίρ. Από κοντά, ο Δάντης, ο Κάφκα και πολλοί άλλοι. Πιο κει, παλαιός θαμώνας του καταστήματος ο Λένιν, τους παρακολουθεί σαστισμένος να ρουφούν το καφεδάκι τους, και να γράφουν έργα από κοινού. Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στις σημειώσεις τους, και διαβάζω:

Συνέχεια

Αν τα παιδιά ήταν ενωμένα!


Ήταν λοιπόν αυτή η ταινία το Wild in the streets, όπου ένας εικοσάχρονος ροκ σταρ συνεργάζεται με κάποιον Γερουσιαστή για να κατεβάσουν το όριο ηλικίας των ψηφοφόρων στα 14 χρόνια. Φυσικά, ο Γερουσιαστής θέλει απλώς να εξασφαλίσει ψήφους αλλά η κατάσταση ξεφεύγει από τα χέρια του και τα παιδιά εκλέγουν πιτσιρικάδες Γερουσιαστές, βγάζουν Πρόεδρο τον εν λόγω ροκ σταρ και κλείνουν τους ενήλικες σε οίκους ευγηρίας υποχρεώνοντάς τους να παίρνουν LSD. Η ταινία τελειώνει με τον ανατριχιαστικό διάλογο ανάμεσα στον ροκ σταρ και ένα κοριτσάκι. «Πόσων χρονών νομίζεις οτι είμαι;» τη ρωτάει εκείνος. «Γύρω στα 100», απαντάει το κοριτσάκι. «Είμαι 24», λέει ο ροκ σταρ. «Άρα είσαι γέρος», λέει το κοριτσάκι. Αυτή η ταινία ήταν ο εφιάλτης μου. Όχι γιατί υπήρξα ποτέ ροκ σταρ (αν και μια εποχή φορούσα στρατιωτικό μπουφάν ΡΟΚ –εκ τού Ροκανάς- και αθλητικά Ολ Σταρς) αλλά επειδή σκεφτόμουν οτι κάποια στιγμή θα γέρναγα χωρίς να το πάρω χαμπάρι…

Συνέχεια