Θέλουν αριστερούς στη φυλακή!


KRANHτου Γιώργου Δελαστίκ

Υπέρτατος πολιτικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά είναι η παραμονή του στην πρωθυπουργία με κάθε μέσο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο – να παραμείνει υπουργός του Σαμαρά πάση θυσία. Η ΝΔ του Σαμαρά έχει πετύχει τα δύο χειρότερα αποτελέσματα της ιστορίας της. Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου βρίσκεται επίσης στο απόλυτο εκλογικό ναδίρ. Το 12,28% που πήρε στις εκλογές πέρυσι τον Ιούνιο είναι χειρότερο ακόμη και από το 13,58% που πήρε το ΠΑΣΟΚ πριν από …σαράντα χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι δηλαδή η κυβέρνηση των ερειπίων του παλιού πολιτικού συστήματος, το οποίο διέλυσε ο λαός στις περυσινές εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου. Συγκροτήθηκε όπως όπως με στόχο να δώσει το χρόνο στο σύστημα να ανασυγκροτήσει το πολιτικό του προσωπικό και να αναδιατάξει προς όφελός του το πολιτικό σκηνικό, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Με δεδομένο ότι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αποκλείεται το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές να πιάσει το έστω και έσχατο προηγούμενο αποτέλεσμα του 12%, μοναδική ελπίδα παραμονής αυτού του μπλοκ στην εξουσία είναι η εκλογική ενίσχυση της ΝΔ. Λόγω της πολιτικής που ακολουθεί ο Σαμαράς, είναι αδύνατον να αυξηθούν οι ψήφοι της ΝΔ, αν οι εκλογές γίνουν υπό ομαλές συνθήκες, όπως δηλαδή τα τελευταία σαράντα χρόνια. Κρίνοντας το θέμα από τη στενή οπτική γωνία της σχετικής αυτοτέλειας των εκλογών και όχι από τη σκοπιά των συμφερόντων της επαναστατικής ανατροπής, ο κύριος αντίπαλος του Σαμαρά και του Βενιζέλου είναι ο Αλέξης Τσίπρας, γιατί αυτός και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που θα τους εκδιώξουν από την εξουσία, αν τους κερδίσουν στις εκλογές. Τα πάντα λοιπόν για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα κριθούν από το αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτο κόμμα. Αν όντως συμβεί αυτό, τότε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι οριστικά και αμετάκλητα «τελειωμένοι» πολιτικά. Συνέχεια

Δυό λόγια για το εθνικό γιουσουφάκι


Ο Ιησούς με το φραγγέλιο

Δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Για τον απλούστατο λόγο ότι, αν μαζί με τους προγόνους μου καταδικάζαμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, σήμερα θα ήμουν γιουσουφάκι, και πιθανόν να την απολάμβανα κιόλας τη βία που θα ασκούσε επάνω μου ο κάθε πασάς. Υπερήφανος όμως που δεν είμαι γιουσουφάκι, δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, εξίσου απλούστατα διότι δεν καταδικάζω, ας πούμε, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Επίσης, παρά την προτροπή της Ιεράς Συνόδου, δεν καταδικάζω, όπως έκανε εκείνη με ανακοινωσή της, τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, επειδή σέβομαι τον Κύριο της Ιεράς Συνόδου, Ιησού Χριστό, ο οποίος, όταν τα πήρε με τους θεομπαίχτες του Μαμμωνά, άρπαξε το φραγγέλιο κι έκανε το Ναό του Σολομώντα καλοκαιρινό –όσο δεν λαμβάνω επί του θέματος διευκρινίσεις από την Ιερά Σύνοδο, θα πέφτει αυτή στην υπόληψή μου, φοβούμαι, ακόμα χαμηλότερα από την πολύ χαμηλή στάθμη στην οποία ήδη βρίσκεται.

Καραϊσκάκης και Ναζωραίος δεν είναι δύο φιγούρες από τα παραλειπόμενα της Ιστορίας. Είναι οι ακριβέστερες ενσαρκώσεις των δύο από τους τρεις όλους κι όλους –πατρίς, θρησκεία, οικογένεια–  πυλώνες οι οποίοι στηρίζουν από αμνημονεύτων χρόνων την εθνική ιδεολογία του Αντώνη Σαμαρά. Χωρίς δική του οικογένεια ίσως, αλλά χωρίς Καραϊσκάκη και Ναζωραίο, ο Σαμαράς δεν θα ήταν, όχι πολιτικός με κλακαδόρους, αλλά ούτε υποψήφιος σε οντισιόν για περιστασιακή φιγούρα στο Θέατρο Σκιών –η παράσταση θα είχε τίτλο «Ο Καραγκιόζης Ταγός του Έθνους»· και η διανομή θα προέβλεπε θέσεις για καμιά εκατονπενηνταριά Χατζηαβάτηδες. Συνέχεια

«ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ, ΗΛΙΘΙΕ!»


ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟ…!!!

Υποκλίνομαι ταπεινά.

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν – τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε  σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα…

«Θυμηθείτε αυτό το όνομα – Μάριο Τεράν – ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.

Θυμηθείτε, λοιπόν, τον Μάριο Τεράν. Και δίπλα σε αυτόν, θυμηθείτε κι εκείνον τον ναζί εκτελεστή. Η ιστορία έρχεται από τα παλιά και μας την διηγήθηκε πριν από χρόνια ένας αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Μουσγάς που την είχε ξετρυπώσει  από αναγνώσματα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων:

Ήταν μέρες Κατοχής. Στη Γαλλία. Στον τόπο της εκτέλεσης, λίγο πριν δοθεί το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο ναζί εκτελεστής γυρίζει υπεροπτικά στον μελλοθάνατο Γάλλο αντιφασίστα και τον ρωτά: «Τι έχεις να πεις που δε θα δεις ποτέ τις ιδέες σου να πραγματώνονται;». Ο αντιφασίστας, με απόλυτο έλεγχο του εαυτού του, με απόλυτη συνείδηση της αξίας της θυσίας του, απαντά: «Και για σένα  πεθαίνω, ηλίθιε»! Συνέχεια

Terry Eagleton: Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο!


Συνέντευξη στους Αλεξάντερ Μπάρκερ και Άλεξ Νίβεν, με αφορμή το νέο του βιβλίο, με τίτλο «Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο»

  

Σε όλη τη διάρκεια μιας καριέρας που μετράει αρκετές δεκαετίες ο Terry Eagleton έχει υπάρξει οργανικό κομμάτι της βρετανικής διανόησης. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Σάλφορντ του Μάντσεστερ, από γονείς μετανάστες ιρλανδούς και μέλη της εργατικής τάξης, ο Ήγκλετον κέρδισε μια υποτροφία για το Cambridge, όπου σπούδασε αγγλική λογοτεχνία υπό την επίβλεψη του Raymond Williams. Ως ακαδημαϊκός, στο  Cambridge και αργότερα στην Οξφόρδη, έγινε γνωστός για τις μαρξιστικές του προσεγγίσεις στην αγγλική λογοτεχνία και για την υπεράσπιση της ηπειρωτικής φιλοσοφίας, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν σχεδόν αδιανόητο. Το βιβλίο του  Θεωρία της Λογοτεχνίας (1983) έγινε το κλασικό «αλφαβητάρι» για το θέμα και στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ήγκλετον συνέχισε να προσφέρει θεωρητικές αναλύσεις για μια σειρά από θέματα, από την προσωδία ως το μεταμοντερνισμό, με μια κριτική φωνή που είναι εξ ορισμού προκλητική, εκλαϊκευτική και ευρυμαθής. Το πρόσφατο βιβλίο του Ήγκλετον, με τίτλο Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο, επιδιώκει να συνοψίσει και να εκσυγχρονίσει τις μαρξιστικές αρχές στο πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και σε ένα κλίμα διογκούμενου αντικαπιταλισμού.   

Συνέχεια

Double Thoughts (Διπλές σκέψεις)


494085_001

Είδα χθες μια ταινία που με ταρακούνησε πολύ. Είχα χρόνια νομίζω να δω κάτι που θα με αναστατώσει τόσο.

Μια τάση αυτοκτονίας μιας νεαρής κοπέλας, ένας μοναχικός παράξενος δάσκαλος, ένα κοριτσάκι που κατέληξε στη πορνεία, είναι μερικά από τα σημεία που με τάραξαν.

Όλοι μας φαντάζομαι, σε νεαρή ηλικία, είχαμε όνειρα, μικρά και μεγάλα. Μεγαλώνοντας ωστόσο, η ζωή μας προσγειώνει πολλές φορές ανώμαλα. Μπορεί ως νεαροί και νεαρές, κάποια στιγμή να νομίζαμε πως θα κάναμε τη διαφορά, αλλά τελικά η πραγματικότητα να μας διέψευσε. Δεν είναι κακό αυτό από μόνο του, κακό γίνεται όταν αισθανόμαστε προδομένοι από τη ζωή.

Συνέχεια

Κοινωνικός Δαρβινισμός!


ELT200712072122000526800Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός αναφέρεται στην τάση να θεωρούνται οι επιστημονικές θεωρίες του Καρόλου Δαρβίνου περί φυσικής επιλογής και επιβίωσης του καταλληλότερου εφαρμόσιμες στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Συνέχεια