Η Σλοβενία προ των πυλών της διάσωσης;


Slovenia

Η Σλοβενία πιθανότατα θα είναι η επόμενη χώρα της ευρωζώνης η οποία θα χρειαστεί βοήθεια προκειμένου να αναχρηματοδοτήσει την οικονομία της. Η Σλοβενία μετά το 1991 πέρασε στην καπιταλιστική οικονομία και από το 1992-2008 παρουσίασε ετήσια μεγέθυνση του ΑΕΠ κατά μ.ο, 3,7%. Θεωρήθηκε το παράδειγμα και για τις λεγόμενες οικονομίες σε μετάβαση. Η οικονομία άνθιζε με χαμηλή ανεργία , περίπου 4,0% , σε επίπεδο περίπου της πλήρους απασχόλησης. Το 2007 εισήλθε στη ζώνη του ευρώ. Το 2009 όμως το πανηγύρι τελείωσε. Το 2009 το ΑΕΠ μειώθηκε κατά -7,8% και μέχρι το 2013 συνολικά κατά -10,3%.

Ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου ενώ την περίοδο 1992-2008 παρουσίαζε αύξηση κατά μ.ο ετησίως 7,1% την περίοδο 2009-2013 παρουσίασε αντιθέτως ετήσια μείωση κατά μέσο όρο -12%. Το δημοσιονομικό της έλλειμμα ήταν το 2012, 4,0% , ενώ το 2013 αναμένεται να αυξηθεί στο 5,3%. Η ανεργία αυξάνεται συνεχώς την περίοδο 2009 (5,9%) ,μέχρι 2013 (πάνω από 10,0%).Επίσης η οικονομία της Σλοβενίας  παρουσιάζει έντονο εξαγωγικό προσανατολισμό : το 2011 οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αποτελούσαν το 72,4% του ΑΕΠ και οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών το 71,2%  , δηλαδή το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας ήταν πλεονασματικό. Συνέχεια

Λέον Τρότσκι: Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός;


leon-trotsky-russian-statesman-at-brest-litovsk-1918

Το κείμενο του Λέων Τρότσκι «Τι είναι εθνικοσοσιαλισμός» γράφτηκε  το 1933, μερικούς μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία

(μετάφραση Παναγιώτης Βογιατζής)

***

Οι άνθρωποι με απλοϊκή σκέψη πιστεύουν πως η βασιλική ιδιότητα εμπεριέχεται στο πρόσωπο του βασιλιά, στον μανδύα του από ερμίνα και στο στέμμα του, στη σάρκα και στο γαλάζιο του αίμα. Στην πραγματικότητα, η βασιλική ιδιότητα δεν είναι παρά μια σχέση ανάμεσα σε  ανθρώπους. Ο βασιλιάς είναι βασιλιάς μόνο εξ αιτίας του γεγονότος ότι τα συμφέροντα και οι προλήψεις εκατομμυρίων αντανακλώνται στο πρόσωπό του. Όταν οι σχέσεις αυτές σαρωθούν από το κύμα της εξέλιξης, ο βασιλιάς μετατρέπεται σ’ έναν κοινό θνητό με τρεμάμενα χείλη. Αυτός που κάποτε λεγόταν Αλφόνσος ο 13ος θα είχε να πει πολλά πάνω στο ζήτημα[2].

Ο ελέω λαού αρχηγός διαφέρει από τον ελέω Θεού, τουλάχιστον στο βαθμό που ο πρώτος είναι αναγκασμένος, αν όχι ν’ ανοίξει μόνος του το δρόμο, τουλάχιστον να βοηθήσει τις περιστάσεις να του τον ανοίξουν. Αλλά όπως και να ‘χει, ο αρχηγός δεν παύει ν’ αποτελεί μια σχέση μεταξύ ανθρώπων, μια ατομική προσφορά που έρχεται να καλύψει μια ομαδική ζήτηση. Η διαμάχη σχετικά με την προσωπικότητα του Χίτλερ γίνεται τόσο εντονότερη, όσο το μυστικό της επιτυχίας του επιχειρείται ν’ αναζητηθεί μέσα σ’ αυτόν τον ίδιο. Και όμως, θα ήταν δύσκολο να βρεθεί άλλη πολιτική φιγούρα που να είναι στον ίδιο βαθμό ο κόμβος τόσων απρόσωπων ιστορικών δυνάμεων. Κάθε μανιασμένος μικροαστός δεν θα μπορούσε να γίνει Χίτλερ, αλλά υπάρχει ένα μικρό κομματάκι Χίτλερ μέσα σε κάθε μανιασμένο μικροαστό.

Η γρήγορη ανάπτυξη του γερμανικού καπιταλισμού πριν τον Παγκόσμιο Πόλεμο καθόλου δεν σήμανε την καταστροφή των μεσαίων τάξεων. Σίγουρα κάποια στρώματα μικροαστών καταστράφηκαν, ο καπιταλισμός όμως δημιούργησε νέα: μάστορες και μικρομαγαζάτορες γύρω απ’ τα εργοστάσια, τεχνικούς και διοικητικούς υπάλληλους μέσα σ’ αυτά. Αλλά, παρά την αριθμητική της αύξηση – οι μικροαστοί αντιπροσωπεύουν σήμερα κάτι λιγότερο από το μισό του γερμανικού πληθυσμού – η μεσαία τάξη έχασε και τα τελευταία ίχνη της ανεξαρτησίας της. Ζούσε πλέον στη σκιά της μεγάλης βιομηχανίας και του τραπεζικού συστήματος. Τρεφόταν από τα ψίχουλα που έπεφταν απ’ το τραπέζι των μονοπωλίων και των καρτέλ κι απ’ την πνευματική ελεημοσύνη που της πετούσαν οι επαγγελματίες θεωρητικοί και οι πολιτικοί του συστήματος.

Η ήττα του 1918 ύψωσε έναν τοίχο στον δρόμο του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Η εξωτερική δυναμική μετατράπηκε σ’ εσωτερική. Ο πόλεμος μετατράπηκε σ’ επανάσταση. Η Σοσιαλδημοκρατία, που βοήθησε τους Χοεντζόλλερν[3] να διεξάγουν τον πόλεμο μέχρι το τραγικό του τέλος, δεν επέτρεψε στο προλεταριάτο να ολοκληρώσει την επανάστασή του. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης[4] ξόδεψε δεκατέσσερα χρόνια αναζητώντας δικαιολογίες για την ίδια της την ύπαρξη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα καλούσε τους εργάτες σε μια νέα επανάσταση αλλά αποδεικνυόταν ανίκανο να την διευθύνει. Το γερμανικό προλεταριάτο πέρασε μέσα απ’ τις ανόδους και τις καθόδους του πολέμου, της επανάστασης, του κοινοβουλευτισμού και του ψευδομπολσεβικισμού.  Σε μια περίοδο όπου τα παλιά αστικά κόμματα εμφανιζόντουσαν τελείως εξαντλημένα, η δυναμική ισχύς της εργατικής τάξης βρισκόταν επίσης σε ύπνωση. Συνέχεια

Financial Times: Ελλάδα όπως Ντιτρόϊτ -Τα κοινά στοιχεία δυο διαλυμένων οικονομιών!


ft1

Έναν παραλληλισμό της τραγικής οικονομικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η αμερικανική πολιτεία Ντιτρόιτ με την αντίστοιχη κατάσταση στην Ελλάδα επιχειρούν οι Financial Times, οι οποίοι παραθέτουν τα πέντε κοινά στοιχεία που έχουν οι δύο οικονομίες.

Συνέχεια

Η νύχτα των μεγάλων αγγουριών!


Έχω καλά νέα και κακά νέα.

Τα καλά νέα είναι ότι όσο κι αν σας φαίνεται δύσκολο να το πιστέψετε, η Χρυσή Αυγή τελείωσε. Πάπαλα. Είναι ζήτημα χρόνου να εξαφανιστεί από τις ζωές μας μια για πάντα. Και είμαι τόσο απόλυτος για αυτό όχι επειδή έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη ή τις αγνές δημοκρατικές προθέσεις του Σαμαρά και του Δένδια, αλλά επειδή το επικοινωνιακό στραπάτσο που υπέστη το ναζιστικό μόρφωμα είναι μη αναστρέψιμο.

mixaloliakos1_451755461

Ο Μιχαλολιάκος γελοιοποιήθηκε παγκοσμίως, κι ακόμα κι αν κάποτε αθωωθεί και το παίξει δικαιωμένος θα τον συνοδεύει για πάντα η πασίγνωστη πλέον εικόνα με το τσαντάκι και το μουτρωμένο ύφος. Ανεξάρτητα από το αν για μας είναι φασίστας, δολοφόνος, χαφιές, παρανοϊκός ή οτιδήποτε άλλο, αυτό που μετράει πιο πολύ για τους (πρώην) οπαδούς του είναι ότι ο αρχηγός ξεφτιλίστηκε. Και τους πούλησε, αφού προκειμένου να γλιτώσει τα χειρότερα απαρνήθηκε στην ανάκριση όλα του τα ιδεώδη με τη χαρακτηριστική ευκολία που οι φασίστες έχουν μάθει να κρύβονται στις τρύπες τους κάθε φορά που τα βρίσκουν σκούρα. Έχει ξανασυμβεί και παλιότερα χωρίς να δώσει κανείς σημασία βέβαια, αλλά τότε η Χρυσή Αυγή ήταν μια περιθωριακή ομάδα γραφικών που δεν αφορούσε σχεδόν κανέναν. Ενώ αυτή τη φορά το είδαν όλοι. Και φάνηκε άσχημα στα φώτα.

Συνέχεια

Manu Chao- Ο διεθνιστής τροβαδούρος της ελευθερίας


Είναι μερικοί άνθρωποι που γεννιούνται με πεπρωμένο να αλλάξουν τα πράγματα – έστω κι αν αυτό είναι κάτι που το κατορθώνουν μέσω της μουσικής τους. Αυτή είναι η περίπτωση του Manu Chao.

Γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 26 Ιουνίου του 1961. Πατέρας του ο Ισπανός από τη Γαλικία, αντιστασιακός και αντιφασίστας συγγραφέας Ramon Chao, αυτοεξόριστος στο Παρίσι για τους λόγους που μπορεί να φανταστεί κανείς. Ένας άνθρωπος των ιδεών του, παντρεμένος μάλιστα με μια γυναίκα από τη χώρα των Βάσκων, τη Φελίζα, τη μητέρα τού Manu, δεν ήταν και το ευκολότερο πράγμα να ζει στη χώρα τού Φράνκο. Είναι η περίοδος όπου αρκετοί Βάσκοι όπως και Ισπανοί αντικαθεστωτικοί θα βρουν άσυλο στη Γαλλία. Έτσι ο Manu σαν παιδί προσφύγων, θα μάθει από μικρός τις συνέπειες της μετανάστευσης, κάτι που θα επηρεάσει αργότερα τη στάση του γύρω από αυτό το ζήτημα, καθώς και τη συνολική του οπτική για τα πράγματα.
Από μικρός θα μάθει τρεις γλώσσες: ισπανικά, γαλλικά και βασκικά. Συνέχεια