Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία


ΠΑΥΛΟΣ_ΦΥΣΣΑΣ
Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθάνεις
Όμορφα κι όρθιος σε δημόσια θέα
Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία
Έλληνας μ’ ό,τι συνάδει αυτό -όχι μια σημαία, μελανοχίτωνας γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη-
Κι αν ξέρω κάτι είναι πως γεννήθηκα ήδη
με δυο καταδίκες βαριές πάνω στην πλάτη
Δυο φτερά από γέννα πάνω στο σώμα μου ραμμένα
που δυστυχώς φτερουγίζουν μόνο μέσ’ απ’ την πένα
και κάνουν γύρω μου να μοιάζουν μάταια
ειδικά όσα θυσιάστηκαν για μένα…
Μα,
Δεν θυσιάζω τίποτα που θυσιάζεται
Δεν θυσιάζομαι για όποιον θυσιάζει
Μάλλον θα φταίει που τα πάντα ασπάζομαι
Ίσως να φταίει η επόμενη μέρα που πλησιάζει
Γι αυτό σου λέω, όλα καλά ηρέμησε
τα ζόρια σου, τα ζόρια μου
Κοίτα ψηλά τ’ αστέρια
Απόψε μοιάζουν να ’ναι τόσο φωτεινά
Το θέμα είναι να παίζεις τη μπάλα σωστά στα χέριαΤραβάει ο καθένας μάγκα μου τα ζόρια του
και κουβαλάει το δικό του το σταυρό
Τί με ρωτάς πώς περνώ, τι να σου πω;
Δόξα τα λεφτά, έχουμε θεό…

KillaP (Παύλου Φύσσα), «Ζόρια» («Ηλιοκαψίματα», 2012)

Η Ουρα νία μίλησε…


ΖΙΝΑ_ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ
Σημ.Αμετανόητου: Αυτό είναι Μανιφέστο…!!! Τύφλα να έχει το Mein Kampf…
*******
Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τον τελευταίο καιρό, εμείς που θυμόμαστε τη Χρυσή Αυγή πριν γίνει γνωστή σε όλους με την είσοδο της στο κοινοβούλιο έχουμε κάνει κάποιες παρατηρήσεις. Επομένως, το κείμενο αυτό δεν προορίζεται για το σύνολο των οπαδών του Κινήματος, αλλά για τους λίγους που οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι είναι. Πολλές φορές έχουμε πιάσει τους εαυτούς μας να αναρωτιόμαστε για το ποιοι είναι όλοι αυτοί που έρχονται στα γραφεία μας, για το ότι στις δουλειές μας ακούσαμε να λένε κάτι θετικό για το Κίνημα, ότι δεν έχουμε ξαναδεί τόσο πολύ κόσμο σε εκδηλώσεις ή για το γεγονός ότι τώρα πολύ πιο ελεύθερα εκφράζονται οι ιδέες μας στην κοινωνία. Θεμιτοί και φυσιολογικοί συλλογισμοί ανθρώπων που έζησαν τις Ιδέες σε χρόνια με διαφορετική δυσκολία και συνθήκες άλλου είδους πολέμου.
Βλέποντας τη Χρυσή Αυγή να μεγαλώνει και ουσιαστικά να γιγαντώνεται προκαλώντας πανικό σε κάθε εχθρό μας, νιώθουμε περήφανοι και χαρούμενοι. Βλέπουμε κάποιου είδους ανταπόδοσης του κόπου, των θυσιών και του αίματος που χαρίσαμε για τον Αγώνα. Μετά τα τελευταία συμβάντα έπιασα τον εαυτό μου να κάνει άλλου είδους συλλογισμών. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω αυτό το κείμενο για να τους μοιραστώ με αυτούς τους λίγους που θα καταλάβουν ακριβώς τι εννοώ.
Κι αν η Χρυσή Αυγή χάσει τον κόσμο της; Κι αν πέσουν τα ποσοστά της; Κι αν μας θέσουν εκτός νόμου; Κι αν τελικά κερδίσει η προπαγάνδα του συστήματος; Σίγουρα συλλογισμοί τους οποίους όλοι μας κάναμε. Μετά όμως κάποιοι πιο σκοτεινοί συλλογισμοί έκαναν την εμφάνιση τους. Κι αν μείνουμε πάλι λίγοι; Κι αν μας βάλουν φυλακή; Κι αν μας σκοτώσουν για υποτιθέμενα «αντίποινα»; Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, αυτοί οι συγκεκριμένοι συλλογισμοί δεν έγιναν με ίχνος πανικού στο μυαλό μου. Έγιναν με απορία, με ανησυχία και ακόμα ακόμα με ένα είδος έξαψης. Θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ. Συνέχεια

«Να αντιδράσουν οι Eλληνες στην επίθεση που δέχεται η ζωή τους»


Wolf-Richard-280x250ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΓΟΥΛΦ Ομότιμος καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης

Η οπτική του καθηγητή Γουλφ εστιάζεται στην αναγκαία αλλαγή στην οργάνωση της παραγωγής, με επίκεντρο τις επιχειρήσεις, όπου ως εναλλακτική λύση «για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα» βλέπει ένα αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο, μόνο ικανό, όπως λέει, να σταματήσει τη γενικευμένη τάση μετεγκατάστασης των επιχειρηματιών και των εταιρειών τους σε μέρη με αμελητέο εργασιακό κόστος.

 

«Οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι καπιταλιστές έχουν αποφασίσει να εγκαταλείψουν περιοχές με υψηλούς μισθούς και γενναιόδωρες δημόσιες υπηρεσίες»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

 

• Παρότι το καπιταλιστικό σύστημα, όπως τονίζετε, τίθεται όλο και περισσότερο υπό αμφισβήτηση, παρά το γεγονός ότι εμπεδώνεται όλο και περισσότερο η άποψη ότι τα σημερινά οικονομικά προβλήματα είναι συστημικά, καμία πειστική εναλλακτική λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ποια είναι η σημασία ενός «μετακαπιταλιστικού φαντασιακού», όπως λέει ο Ντ. Χάρβεϊ;

Αυτό που κινεί τη βασική αλλαγή του συστήματος είναι περισσότερο η μη ανοχή προς το υπάρχον σύστημα. Ωστόσο, όσο περισσότερο οι άνθρωποι στρέφονται κατά του υπάρχοντος συστήματος τόσο μεγαλύτερη σημασία και ενδιαφέρον αποκτά η συστημική αλλαγή. Ο παραδοσιακός σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός –με τη μονόπλευρη επικέντρωσή τους στο κράτος (ως ιδιοκτήτη/λειτουργό επιχειρήσεων και ως εθνικό οικονομικό σχεδιαστή)– δεν γίνονται πλέον ευρέως αποδεκτοί ως εναλλακτικές λύσεις του συστήματος. Η εναλλακτική που αναδύεται τώρα είναι μια οικονομία βασισμένη στις πραγματικά εκδημοκρατισμένες επιχειρήσεις. Και εννοώ τον κοινωνικό μετασχηματισμό που από την οργάνωση της καπιταλιστικής επιχείρησης οδηγεί σε επιχειρήσεις στις οποίες όλοι οι εργάτες (και οι κοινότητες που τους περιβάλλουν) αποφασίζουν δημοκρατικά για το τι, πώς και πού θα παράγουν, αλλά και πώς θα χρησιμοποιούν τα κέρδη στην παραγωγή των οποίων όλοι συνέβαλαν. Βασισμένος σε ένα τέτοιο σύστημα επιχειρήσεων, ένας νέος σοσιαλισμός του 21ου αιώνα θα μπορούσε να μορφοποιήσει την κοινωνική αλλαγή.

 

• Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των ευρωπαϊκών και αμερικανικών αντικαπιταλιστικών κινημάτων και κινημάτων κατά της λιτότητας και ποια είναι τα μαθήματα που μπορούμε να βγάλουμε; Συνέχεια

«Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»: επαναστατική θεωρία ή σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός;



Του Νικόλαου Μόττα.

Καράκας, 21 Νοέμβρη 2009. Από το βήμα του συνεδρίου του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας, ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες κραδαίνει ένα βιβλίο – το «Κράτος και Επανάσταση» του Β.Ι.Λένιν. Με το χαρακτηριστικό του ύφος, μπροστά σε 772 συνέδρους, ο πρόεδρος εκφράζει τη συμφωνία του με την κεντρική ιδέα του λενινιστικού πονήματος και συμπληρώνει: «είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ένα νέο επαναστατικό κράτος από τα κάτω που θα ‘ναι ο αληθινός μηχανισμός για το χτίσιμο του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τσάβες αναφέρονταν δημόσια στην ανάγκη ενός «νέου είδους σοσιαλισμού».

Συνέχεια

Αντίσταση στο παρόν: προς μια κριτική του νεοφιλελευθερισμού


φιλελευθερισμός

του Jason Read μετάφραση: Αφροδίτη Χριστοδουλάκου    08.09.13
Περιοδικό Εκτός Γραμμής, Τεύχος 32 / Μάρτιος 2013

Ο Τζέισον Ρηντ, καθηγητής φιλοσοφίας στο University of Southern Maine, στο πλαίσιο της έρευνάς του περί της οντολογίας των κοινωνικών σχέσεων και της κριτικής του νεοφιλελευθερισμού, επιχειρεί μια κριτική εξέταση του νεοφιλελευθερισμού, με τον τρόπο που τον προσεγγίζει ο Φουκώ στη Γέννηση της βιοπολιτικής (1978-79). Στο κείμενο που ακολουθεί (απόσπασμα από το Jason Read, «A Genealogy of Homo-Economicus: Foucault, Neoliberalism, and the Production of Subjectivity», Foucault Studies 6, 2009, σ. 32-36), ο Ρηντ  αφενός  πραγματεύεται τον νεοφιλελευθερισμό ως τρόπο παραγωγής της υποκειμενικότητας, ως τον τρόπο που συγκροτεί το άτομο ως υποκείμενο του «ανθρώπινου κεφαλαίου», αφετέρου επανεξετάζει την ανάλυση του Φουκώ υπό το πρίσμα άλλων κριτικών αναλύσεων του νεοφιλελευθερισμού. Κατά τον συγγραφέα, η έννοια της πραγματικής υπαγωγής είναι καίρια για την κατανόηση της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, ενώ τέλος επισημαίνει την αναγκαιότητα της ουσιαστικής επανεξέτασης των εργαλείων της κριτικής σκέψης.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν συνιστά απλώς «αποκατάσταση» της ταξικής εξουσίας, του καπιταλισμού ως μοναδικού εφικτού οικονομικού συστήματος, αλλά και αποκατάσταση του καπιταλισμού ως συνώνυμου της ορθολογικότητας. Έτσι, το ερώτημα παραμένει: Γιατί τώρα ή, έστω, γιατί τα τελευταία τριάντα χρόνια ο καπιταλισμός έχει πάρει αυτή τη νεοφιλελεύθερη στροφή; Αν η αναφορά του Φουκώ στο φάντασμα της ναζιστικής Γερμανίας δεν αρκεί για να ερμηνεύσει τη συγκεκριμένη ιστορική συγκρότηση του καπιταλισμού, η αντίθεση στον Μαρξ δεν συμβάλλει ιδιαίτερα στην εξήγηση της πρόσφατης κυριάρχησης του νεοφιλελευθερισμού. Παραδόξως, το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί, μερικώς έστω, αν εξετάσουμε ένα από τα λίγα σημεία τομής μεταξύ μαρξικής θεωρίας και νεοφιλελευθερισμού.

Στα Grundrisse, ο Μαρξ δεν χρησιμοποιεί τον όρο «ανθρώπινο κεφάλαιο» αλλά πάγιο κεφάλαιο –έναν όρο που παραπέμπει εν γένει στα μηχανήματα, τις εγκαταστάσεις και τις άλλες επενδύσεις στα μέσα παραγωγής– προκειμένου να αναφερθεί στην υποκειμενικότητα, στις υποκειμενικές ικανότητες του εργάτη. Γενικότερα, ο Μαρξ αντιλαμβανόταν την προέλαση του κεφαλαίου ως μια διαδικασία μέσω της οποίας οι δεξιότητες, οι γνώσεις και η τεχνογνωσία των εργατών ενσωματώνονταν σταδιακά στα μηχανήματα, στο πάγιο κεφάλαιο, υποβιβάζοντας τον εργάτη σε ανειδίκευτο και, τελικά, μη αναγκαίο γρανάζι της μηχανής. Πρόκειται για την «προλεταριοποίηση», τη διαδικασία με την οποία ο καπιταλισμός παράγει τους νεκροθάφτες του ως μια τάξη εξαθλιωμένων εργατών, που έχουν να χάσουν μόνο τις αλυσίδες τους. Συνέχεια

Της Χυδαιότητας το Ανάγνωσμα!


του Ιουλιανού

492310-propaganda_largeΣτις 19-9-2013 ο Στέφανος Κασιμάτης έγραψε στην Καθημερινή:

«Τα κόμματα είναι, κατά το καθιερωμένο, συνταγματικής προελεύσεως στερεότυπο, οι «πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος». Να ρωτήσω, λοιπόν: Είναι και η Χρυσή Αυγή ένας από τους πυλώνες αυτούς; Βεβαίως, δεν θα τολμούσε κανείς να απαντήσει καταφατικά, εφόσον αντιλαμβάνεται τι σημαίνει «δημοκρατία», παρεκτός αν θέλει να την ειρωνευτεί.»

Συνέχεια

Χειροκροτήματα στο τσίρκο/Οι βοηθοί της Εξουσίας!


Βλέποντας ζαλισμένος αργά το βράδυ σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, εναλλάξ, ένα ακόμα παραλήρημα κάποιου νεοναζί και ένα μπερδεμένο αστυνομικό ρεπορτάζ για τον φόνο ενός αλλοδαπού που φέρεται πώς αποπειράθηκε να ληστέψει τον θύτη του,  ακούγοντας από τους ίδιους δημοσιογράφους να μιλούν τη μια στιγμή για «τραμπουκική επίθεση που στρέφεται κατά της δημοκρατίας μας» (αναφερόμενοι στο πρώτο συμβάν) και την αμέσως επόμενη, αναφερόμενοι στο δεύτερο συμβάν, για «δικαιολογημένη αυτοδικία, νόμιμη άμυνα, απελπισία των αθώων κατοίκων μπροστά στην έκρηξη εγκληματικότητας» (εκ μέρους των αλλοδαπών, εννοείται) και βλέποντας στη συνέχεια τα έξαλλα χειροκροτήματα των γειτόνων του δράστη που πυροβόλησε έναν «Αλβανό», κατά την προσαγωγή του στην Εισαγγελία Αθηνών, στην αρχή ανακατεύτηκα λίγο – αίσθημα που έδωσε τη θέση του σε μια κανονική ναυτία και που τελικά εξελίχθηκε σε παραζάλη, ίσως και λόγω της κούρασης από όλη την ημέρα (είναι κουραστικό να προσπαθεί να ζήσει κανείς σ’ αυτή τη χώρα χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, τον ίδιο του τον εαυτό). Με τρόπο πιο αφαιρετικό και ασυνάρτητο, πέρασαν από το μυαλό μου οι σκέψεις στις οποίες εδώ θα προσπαθήσω να μεταφράσω σε σωστά ελληνικά:

Συνέχεια