ΦΑΣΙΣΜΟΣ, ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ


της Ελένης Αστερίου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μαρξιστική Σκέψη, τ. 5, Απρίλιος – Μάιος 2012. Το “πήραμε” από το blog ‘εδώ και τώρα‘ όπου αναρτήθηκε σε τέσσερα μέρη.

Σημ.Αμετανόητου:…το είπαμε σαφέστατα,ένας εργάτης δολοφόνησε έναν άλλον εργάτη…Ας κοιτάξουμε λίγο και ένα άλλο ιστορικό πλαίσιο. Το άρθρο είναι μεγάλο και αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά και να φυλαχτεί σε ένα σκληρό δίσκο…έχει αξιοπρόσεκτα ιστορικά στοιχεία,εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Φασισμός, μεγάλο κεφάλαιο και εργατική τάξη

Ήδη τη δεκαετία του 1980 η ιστοριογραφική σκηνή για το θέμα του φασισμού είχε αρχίσει να αλλάζει ριζικά και ο φασισμός άρχισε να εξαφανίζεται από τον λόγο των ακαδημαϊκών ιστορικών. Οι ανατροπές στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη μετά το 1989 επέτειναν αυτή την αλλαγή. Οικείες έννοιες και ζητήματα κυριολεκτικά εκτοπίστηκαν, η ταξική θεωρία υποχώρησε, ο μεταμοντερνισμός έφθασε στο απόγειό του στον ακαδημαϊκό λόγο.

Στη δεκαετία του 1980 ο συντηρητικός Γερμανός ιστορικός Ερνστ Νόλτε προκάλεσε τη λεγόμενη διαμάχη των ιστορικών με τις θέσεις του για τον ναζισμό και την Τελική Λύση. Ο Νόλτε είναι διαβόητος για τη θέση του ότι η εισβολή του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση ήταν αμυντική ενέργεια εναντίον της απειλής του κομμουνισμού και των εβραίων και ότι το Ολοκαύτωμα ή, όπως το θέτει ο ίδιος, «η λεγόμενη εξόντωση των εβραίων» ήταν αντίδραση ή ακόμη και μίμηση των υπερβολών της σοβιετικής ταξικής πάλης. Ο Νόλτε κατηγορήθηκε τότε ότι σχετικοποιούσε και ακόμη εξανθρώπιζε τον ναζισμό και τα εγκλήματά του μέσα από αυτή τη σύγκριση. Σε αυτό ο Νόλτε απαντούσε ότι μέσα από τη σύγκριση με παρόμοια μαζικά εγκλήματα του αιώνα θέλει να σταματήσει «τη δαιμονοποίηση του Τρίτου Ράιχ» και να απελευθερώσει τους Γερμανούς από την «παθολογική κατάστασή» τους να ζουν ακόμη στη σκιά του εθνικοσοσιαλισμού και έτσι να βοηθήσει τη Γερμανία, με καθαρή συνείδηση, «να ξαναγίνει πνευματικό ζωτικό έθνος».1

Έκτοτε πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι.
Η σχετικοποίηση του ναζισμού και του φασισμού δεν σοκάρει πια, αλλά αντίθετα έγινε δημόσιο δόγμα της «Ευρώπης» μέσα από την ταύτιση και την από κοινού καταδίκη του κομμουνισμού και του φασισμού. Ο «αναθεωρητισμός» στην ιστοριογραφία του φασισμού και του ναζισμού κυριαρχεί. Η περίπτωση του Ντέιβιντ Ίρβινγκ, αρνητή του Ολοκαυτώματος, είναι ακραία αλλά ταυτοχρόνως και βολική στην ομόφωνη καταδίκη της. Όμως πλάι της ανθεί μια ολόκληρη ιστοριογραφία που εντάσσει το Ολοκαύτωμα στο γενικό πλαίσιο των γενοκτονιών του αιώνα μας, στην πραγματικότητα μορφή σχετικοποίησης τόσο της συστηματικής εξόντωσης των έξι εκατομμυρίων εβραίων της Ευρώπης όσο και του ίδιου του ναζιστικού εγκλήματος.

Η σύγχρονη ιστοριογραφία για το θέμα έχει ένα κοινό: τη συστηματική προσπάθεια να αποταξικοποιηθεί το ζήτημα του φασισμού και του ναζισμού, να αποδεσμευτεί από το κοινωνικό σύστημα που τον γέννησε, να παραμεριστεί το καίριο ζήτημα του ποια κοινωνική τάξη υπηρέτησε και εναντίον ποιας κοινωνικής τάξης στρεφόταν, η οποία υπήρξε και το κύριο θύμα της βίας και της κτηνωδίας του.

 

Το υπόβαθρο εμφάνισης του φασισμού

Η ίδια η κρίση του καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική φάση του και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είχαν οδηγήσει ήδη στο σφαγείο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Η Οκτωβριανή επανάσταση είχε θέσει στην ημερήσια διάταξη την προλεταριακή επανάσταση σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Η σταθεροποίηση του καπιταλισμού μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ήταν μερική και ασταθής προμηνύοντας ακόμη βαθύτερη κρίση, η οποία δεν άργησε να εκδηλωθεί με το κραχ του 1929 και τη διεθνή οικονομική κρίση που ακολούθησε· ακόμη μεγαλύτερη ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η οποία θα οδηγούσε τελικά στην πρωτοφανή βαρβαρότητα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Συνέχεια

Ε αφού το ‘πε η τηλεόραση!


TV

«Οι βάρβαροι δεν θα ξανάρθουν απ τα σύνορα, τους εκπαιδεύουν οι σοφοί με τηλεόραση
και οι ορδές τους από τα παιδικά δωμάτια θα ορμήσουν»
Τάκης Σινόπουλος

«Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες , τη στιγμή που υπάρχουν τηλεοράσεις».
Ουμπέρτο Εκο

«Πριν από την τηλεόραση, η όραση ήταν γνώση. Τότε όμως ο άνθρωπος έβλεπε με τα δικά του μάτια».
Γιώργος Κάρτερ

«Προσθήκη,Απερ. Γαλαζ.»

από  άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου

  •  τα χυδαία παπαγαλάκια των μιντιακών συγκροτημάτων που ξεκίνησαν με άρθρα του τύπου «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία» και έφτασαν να εξοικειώνουν την κοινή γνώμη με το ενδεχόμενο συγκρότησης κυβέρνησης με τη συμμετοχή μιας «σοβαρότερης» Χρυσής Αυγής.
  •  αυτοί που πουλάνε το ναζισμό με «λάιφ στάιλ» περιτύλιγμα, που λένε ότι η σβάστικα δεν είναι σβάστικα αλλά τρενάκι με μπαταρίες, που εμφάνιζαν το ναζιστικό απόπατο σαν χορωδία προσκόπων που συνοδεύει γριούλες στα ΑΤΜ.
  • —————————————————————————————————————————-

Η είδηση διαδόθηκε αστραπή στο ίντερνετ. Οι πεντακόσιοι, λέει, επιφανέστεροι Έλλην ες απ’ την αρχαιότητα ίσαμε σήμερα διέκοψαν το αιώνιο ταξίδι τους στους ουρανούς κι έφτασαν με ειδικό διαστημόπλοιο να εμψυχώσουν το λαό και να σώσουν τη χώρα απ’ τη χρεωκοπία και τη μοντέρνα κατοχή. (σ.σ. κι  εγώ περιμένω βιογραφικά για να με σώσουν !!! ) Ανάμεσα τους φιλόσοφοι, στοχαστές, ιστορικοί, συγγραφείς, ποιητές, κοινωνικοί αγωνιστές, ήρωες των εθνικών μας αγώνων και ελάχιστοι πολιτικοί.

Συνέχεια

Κένταυροι – Rangers οι “χρυσαυγίτες” της ΟΝΝΕΔ


 της Μαρίας Χαράνη

Σημ.Αμετανόητου: κάποτε λοιπόν,στο μακρινό 1985…κυνηγήθηκα από ομάδα Κενταύρων στον Ταύρο…

…απλά μαθήματατα τραμπουκικής νεοδημοκράτικης ιστορίας …μιας ιστορίας ταγμάτων ασφαλείας που η τωρινή δήθεν κεντροδεξιά Ν.Δ. θέλει να ξεχάσει ή κάνει πως δεν θυμάται αλλά για κακή της τύχη δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου ιδιαίτερα εμείς που δεχτήκαμε τις επιθέσεις των πρωτοπαλήκαρών της…!
Όλοι γνωρίζουμε πως η Ν.Δ όσα κουστουμάκια μεσαίου χώρου κι αν φορέσει στις τάξεις της είχε πάντα και πάντα θα έχει τραμπούκους ανάλογους με αυτούς της χρυσής αυγής …βέβαια τότε τα τάγματα εφόδου δεν χτυπούσαν ούτε μαχαίρωναν μετανάστες γιατί δεν υπήρχε το σημερινό πρόβλημα …χτυπούσαν και μάλιστα ανελέητα κνίτες, ρηγάδες, αναρχικούς …όσους δηλαδή δεν ταίριαζαν με τα δικά της στανταρτς και τις πολιτικές της θέσεις….

Οι “Κένταυροι” και οι “Rangers” ήταν έμπνευση του μακαρίτη του Αβέρωφ -πρόεδρος τότε της Ν.Δ. και είχαν αρχηγούς τους, τον Μιχαλολιάκο (βουλευτή Πειραιώς, ξάδελφος του Χρυσαυγίτη Μιχαλολιάκου) και τον Μανωλάκο (φαρμακοποιός, πολιτευτής και χουντοβασιλικός).

Οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ…”Ομάδες κρούσης” τελούσαν υπό τις ευλογίες των προέδρων Μεϊμαράκη και Βουλγαράκη.

Ήτανε ομάδες γυμνασμένων ΟΝΝΕΔιτών -σας θυμίζουν κάποιους;- που κατέβηκαν σε πανσπουδαστικά συνέδρια (αρχικά) και μετά σε σχολές για να ενισχύσουν τη ΔΑΠ, όταν αποτελούσε οικτρή μειοψηφία. Δεν ήταν φοιτητές, τουλάχιστον όχι όλοι…ήταν μπρατσαράδες και ιδιαίτερα στη Νομική Αθηνών είχαν κάνει αίσχη.
Μετά έγιναν οι περισσότεροι νταβάδες της νύχτας…

Με τις ευλογίες φυσικά των Μεϊμαράκη – Βουλγαράκη…τα γνωστά “Ντοράκια”….Πουλέν της Ντόρας, με την πολιτική έννοια, άιντε, το μυαλό σας στο πονηρό, κουτσομπολάκια 

Δυστυχώς για εμάς δεν υπάρχουν βίντεο που να αποδεικνύουν τις εφορμήσεις τους, βλέπετε τότε δεν υπήρχαν κινητά δια πάσαν χρήσην όπως συμβαίνει τώρα….

Άλλωστε η εποχή της “ένδοξης” δράσης τους ήταν τα τέλη ’70, αρχές και τέλη της δεκαετίας του ’80
σποραδικά έκαναν κάποιες εμφανίσεις και στις αρχές τις δεκαετίας του ’90…
Οι τραμπούκικες ομάδες κρούσεις διαλύθηκαν τυπικά αλλά όχι ουσιαστικά επι Μητσοτακη, η δράση τους, όμως, συνεχίστηκε υπογείως. Συνέχεια

Ο καλός άνθρωπος!


Σήμερα, ένας άνθρωπος που δεν είναι ακόμα φασίστας είναι καλός άνθρωπος. Έχει κάποιες  αξιόλογες ηθικές αντοχές, κάποιες αρχές.
Φαντάζομαι έναν τέτοιο άνθρωπο που, επειδή δεν είναι ακόμα φασίστας, εξεγείρεται όταν βλέπει τα τσιράκια των αφεντάδων να χτυπούν τους κομμουνιστές για να χτυπήσουν τους εργάτες.
Ένας τέτοιος καλός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που έχει ψυχή ακόμα μέσα του, θέλει εκδίκηση. Θέλει να τιμωρηθεί το κακό. Θέλει να τρομοκρατηθούν όσοι τρομοκρατούν τον καλό κοσμάκη για λογαριασμό των αφεντάδων.
Αλλά αυτός ο καλός άνθρωπος δεν είναι τρελός. Ξέρει πως είναι μόνος του, ένας μόνος καλός άνθρωπος. Τι μπορεί να κάνει ένας μόνος καλός άνθρωπος; Το καλό που κουβαλά μέσα του δεν είναι αρκετό, αυτό το νιώθει.

Ο καλός άνθρωπος θέλει κάποιον να εκδικηθεί για αυτόν. Κάποιον πιο δυνατό, κάποιον που να μην είναι ένας μόνος άνθρωπος. Και ποιος καλύτερος από αυτούς που έχουν αποστολή να προστατέψουν το λαό, να συντρίψουν το θεριό των αφεντάδων με όλα του τα φριχτά κεφάλια;
Αλλά αυτός απ’ τον οποίο περιμένει την εκδίκηση ο καλός άνθρωπος δεν είναι εκδικητής. Η δικαιοσύνη δεν χτυπά αποφασιστικά κι αστραπιαία, όπως θα πρεπε. Αντί για αυτό, του ζητά να τρέχει από δω, να τρέχει από κει, να πουλά κουπόνια, να ανεβάζει αφίσες με κίνδυνο να τον μαχαιρώσουν καμιά βραδιά κι αυτόν, να πηγαίνει σε διαδηλώσεις και συλλαλητήρια με κίνδυνο να του ανοίξει το κεφάλι ο ένας ή ο άλλος. Τι είδους εκδίκηση είναι αυτή; Κανενός είδους εκδίκηση δεν είναι.
Κι ο καλός άνθρωπος διψά για εκδίκηση.
Υπάρχουν άλλοι, που του λένε συνέχεια: πού είναι ο υπερασπιστής σου, καλέ άνθρωπε; Πώς σκοπεύεις να μείνεις καλός; Τον βλέπεις; Τίποτε δεν τον νοιάζει. Καρφάκι για σένα δεν του καίγεται. Αν είχε μέσα του τσαγανό, θα είχε μες στα δόντια το μαχαίρι. Θα αφάνιζε τον εχθρό.
Κι ο καλός άνθρωπος ακούει, ακούει, ακούει.
Και μια μέρα σπάει, ο καλός άνθρωπος, σπάει απ’ την άκαρπη αναμονή του σωτήρα του και εκδικητή του, σπάει επειδή ο εκδικητής του καλού δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα.
Και τότε, ο καλός άνθρωπος, έξαλλος από θυμό που το κακό που έγινε δεν βρήκε απάντηση άμεση κι αστραπιαία σαν κεραυνό, στρέφεται ενάντια σ’ αυτόν που νιώθει πως τον πρόδωσε, πως δεν του δωσε τη σωτηρία όσο αυτός αγωνιούσε για αυτή, πως δεν εκδικήθηκε για αυτόν, πως ήταν αδύναμος κι ανυπεράσπιστος σαν τον ίδιο. Κι αφού η δύναμη μόνο στο κακό ανήκει, ο καλός άνθρωπος τη θέλει και την αναζητά για να εκδικηθεί την ανημπόρια του καλού, τη δική του ανημπόρια. Μια μέρα, ο καλός άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του να χλευάζει και να φτύνει τους ανήμπορους κι αδύνατους, κι ούτε που νιώθει τόσο μόνος πια, καθώς έχει πια παρέα πολυπληθή, και η μανία και αφρονία της του φαίνεται ευθυμία κι αυτοπεποίθηση μαζί.
Ξεχάστε τον τώρα, τον καλό άνθρωπο.
Μόνο δυο πράματα ξέχασε ο καλός άνθρωπος σ’ αυτή του την πορεία: ξέχασε να ρωτήσει πώς θα μπορούσε το δικό του, αδύναμο καλό να γίνει αυτό το ίδιο δυνατό. Ξέχασε να ρωτήσει πώς χτίζεται ο υπερασπιστής του καλού ανθρώπου, πώς γίνεται δυνατός, πώς συντρίβει τον δυνάστη του, αν όχι με καλούς ανθρώπους.
 
Όχι όμως με καλούς ανθρώπους όπως αυτός, κι αυτό είναι το δεύτερο που ξέχασε ο καλός άνθρωπος. Ο εκδικητής και υπερασπιστής που άκαρπα περίμενε, περίμενε κι αυτός τον καλό άνθρωπο. Περίμενε τον καλό άνθρωπο να μάθει πως οι υπερασπιστές και οι εκδικητές φτιάχνονται από καλούς ανθρώπους για τους οποίους το να είσαι καλός άνθρωπος δεν φτάνει. Το να υποφέρεις δεν φτάνει. Το να σε χτυπούν και να σε ληστεύουν δε φτάνει. Το να έχεις δίκιο δεν φτάνει. Οι καλοί άνθρωποι δεν περιμένουν το καλό να τους χτυπήσει την πόρτα· το φτιάχνουν χτυπώντας οι ίδιοι πόρτες. Και τρώγοντας τα μούτρα τους.
Ξεχάστε τον τώρα, τον καλό άνθρωπο, τον άνθρωπο που περίμενε να σωθεί από ένα καλό που δεν τό ‘φτιαχναν οι ανθρώποι, άνθρωπο με άνθρωπο.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Ένα όνειρο των Ναζί που έγινε πραγματικότητα!


Τους επιτρέψατε να σας εξαπατήσουν. Θέλατε τα χρυσά κουτάλια. Συνεχίστε μέσα στο μαντρί, να πιστεύετε ότι η ευρωπαϊκή ένωση επινοήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι από πριν. Λένε ότι η ευρωπαϊκή ενότητα χτίστηκε για να ξεπεράσει τον εθνικισμό και για να επιδιώξει την πρόληψη των πολέμων, ότι ο ναζισμός ήταν μια μοιραία εμπειρία για την Ευρώπη και ότι η Ευρώπη θα πρέπει να είναι το αντίθετο του ναζισμού. Θα συνεχίσουν να προσπαθούν να σας κάνουν να πιστέψετε ότι τα έθνη θα οδηγηθούν στον εθνικισμό, ο οποίος είναι κακός από μόνος του, διότι, με τη σειρά του, οδηγεί στον πόλεμο.