O Ιων Δραγούμης δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή εθνικιστική ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής


ΦΙΛΙΠΠΟΣ_ΔΡΑΓΟΥΜΗΣΤι γράφει ο ανιψιός του Φίλιππος Δραγούμης

Μια ημέρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από χρυσαυγίτη, με μια νηφάλια παρέμβαση ο Φίλιππος Δραγούμης, ανιψιός του Ίωνα, εναντιώνεται στην καπηλεία της πολιτικής κληρονομιάς του μεγάλου Έλληνα από την Χρυσή Αυγή.

Παράλληλα, στηλιτεύει τον αυτοκαταστροφικό λαϊκισμό που σήμερα, όπως και τότε, γονατίζει την Ελλάδα, όπως λέει.

Γράφει ο Φίλιππος Δραγούμης στο andro.gr:

Tις πρόσφατες δεκαετίες παρατηρείται μια προσπάθεια ιδιοποίησης της προσωπικότητας του Ίωνα Δραγούμη εκ μέρους κομμάτων της εθνικιστικής Λαϊκής δεξιάς, όπως το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη που ονόμασε το κομματικό του ίδρυμα με το όνομά «Ίων Δραγούμης» αλλά και πολύ πιό πρόσφατα η τακτική αυτή συνεχίζεται με μεγαλύτερη ακόμη ένταση και αποτελεσματικότητα από την άκρα δεξιά της Χρυσής Αυγής. Αποκορύφωμα αυτής της προσπάθειας ανάγνωσης της ιστορίας με τέτοιον τρόπο ώστε να θεωρήσουν τους εαυτούς τους ιστορικούς και ιδεολογικούς επίγονους του «μεγάλου αδικημένου πατριώτη» υπήρξε η εκδήλωση τιμής που πραγματοποίησαν μέλη της Χρυσής Αυγής τον Ιούλιο του 2013 μπροστά από το άγαλμά του, στο χωριό καταγωγής της οικογένειας, το Βογατσικό Καστοριάς, πρώην έδρα του Δήμου «Ίωνος Δραγούμη» και σήμερα, μετά τον Καλλικράτη, δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ορεστίδος.

Κρίνουν πως το σημερινό, κατά την γνώμη τους, «εθνικά προδοτικό πολιτικό σύστημα», απέφυγε να αποδώσει τις δέουσες τιμές στον Ίωνα κι ως εκ τούτου αναλαμβάνουν εκείνοι, ως ακτιβιστές, τον ρόλο να αποκαταστήσουν το όνομά του, ως ιδεολογικά εθνικιστές και οπαδοί της «Μεγάλης Ιδέας» ανάμεσα σε άλλες ιδέες που προασπίζονται, ως μια επιθετική εκδοχή της κατ’ εκείνους «ανωτερότητα» της Ελληνικής «φυλής» με τη γονιδιακή έννοια του κοινωνικού Δαρβινισμού που «δικαιώνει» την Ελλάδα να διεκδικεί τα πάντα από τους άλλους.

Οι ίδιοι, παράλληλα, εμφανίζονται να κρίνουν τη σημερινή εξωτερική πολιτική ως ανεπαρκέστατη (βλ. τοποθέτηση του βουλευτή Παπά στη βουλή, για την «Βόρεια Ήπειρο» και τους «ήρωες της Κύπρου», αλλά και πολλές άλλες περιστάσεις, δηλώσεις τους) να υπερασπιστεί τις Ελληνικές στην ουσία επεκτατικές βλέψεις προς Βορρά, Ανατολή και Νότο (Κύπρο). Χλιαρά, η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά, αντί να τους αντικρούσει αποκαλώντας τους επικίνδυνους για τη σταθερότητα της περιοχής και την ειρήνη, προσπαθεί να αμυνθεί επιχειρώντας να πείσει πως εκείνη υιοθετεί με επάρκεια την ουτοπική εθνική ατζέντα τους και ως αποτέλεσμα βρίσκεται στη θέση είτε να μην απαντά είτε να απολογείται. «Παρότι αποκαλούσε τον εαυτό του «εθνικιστή», ο όρος αυτός για κείνον είχε μια πολύ διαφορετική έννοια από τη σημερινή της ακροδεξιάς». Πρώτη μου προσωπική επαφή με το ζήτημα υπήρξε η στιγμή που συναντήθηκα με τον κύριο Μιχαλιολάκο στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, λίγο μετά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, όταν βρεθήκαμε στον διάδρομο, έξω από την αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου. «Κύριε Δραγούμη», μου απευθύνθηκε περιχαρής, «ξέρετε, θαυμάζω τον θείο σας…» «Κι εγώ τον θαυμάζω» του απάντησα, «αλλά μάλλον τον ερμηνεύουμε πολύ διαφορετικά», συνέχισα. Συνέχεια

ΠΕΡΑΜΑ, ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΝΕΟΣ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ


Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

(Πέμ. 19/9/13 – 09:10)

Συγκλονιστικός ήταν ο χθεσινός πολιτικός αποχαιρετισμός στον Παύλο Φύσσα, τον γνωστό στις γειτονιές του Πειραιά αντιφασίστα τραγουδιστή, τον οποίον δολοφόνησε ένα πασίγνωστο στις ίδιες γειτονιές ανθρωπόμορφο κτήνος της Χρυσής Αυγής, το οποίο καθημερινά βρισκόταν στα γραφεία αυτού του πολιτικού κόμματος στη Νίκαια. Περίπου 20.000 άτομα διαδήλωσαν σε μια πρωτοφανή για το Κερατσίνι συγκέντρωση.

Ο δολοφόνος, κολοσσιαίας σωματικής διάπλασης, έσφαξε εν ψυχρώ τον Π. Φύσσα με επαγγελματικό τρόπο στη μέση του δρόμου, κατεβαίνοντας από αυτοκίνητο, υπό τα βλέμματα δεκάδων κατοίκων. Συμπεριφέρθηκε σαν εκτελεστής που εκτελούσε εντολή και είχε προεπιλεγεί επειδή ήταν αποφασισμένος να πάει στη φυλακή. Δεν προσπάθησε καν να καλύψει το πρόσωπό του ή το όπλο του εγκλήματος.

Δεν αποπειράθηκε ούτε καν να διαφύγει, όπως είχαν κάνει οι δολοφόνοι π.χ. του Γρηγόρη Λαμπράκη πριν από μισό αιώνα. Στην πολιτική, ακόμη και στις περιπτώσεις δολοφονιών, το πρώτο ζήτημα που τίθεται είναι πάντοτε το ίδιο: ποιος ωφελείται πολιτικά από το έγκλημα, ανεξάρτητα ίσως από το ποιος το διέπραξε. Στην πολιτική ενδέχεται άλλα να είναι τα κίνητρα του δράστη και οι στόχοι του και εντελώς διαφορετικές πολιτικές συνέπειες να έχουν στην πράξη αυτά που κάνει.

Η Χρυσή Αυγή την περασμένη εβδομάδα προχώρησε συγκροτημένα και οργανωμένα ως κόμμα σε δύο πολύ σοβαρές πολιτικές προκλήσεις, με διαφορετικούς αποδέκτες και διαφορετικής πολιτικής βαρύτητας. Στο Πέραμα επιτέθηκε εντελώς απρόκλητα σε αφισοκολλητές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ με ρόπαλα που είχαν καρφιά, άρα υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να ήθελε νεκρούς κομμουνιστές. Συνέχεια

Ήταν αργά. Κοιμόσουν…


Ύπνωση

Όταν έγινε το φονικό ήταν αργά. Κοιμόσουν.

Είχαν γίνει κι άλλα. Πάλι κοιμόσουν. Έγιναν βέβαια σε άλλη γειτονιά, κι εξάλλου το θύμα ήταν βρωμομετανάστης. Από εκείνους που σου έκλεψαν τη δουλειά. Που ήθελε ο βρωμοσύριζα να τους βάλουμε σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Ναι, να τους φέρνουμε και το πρωινό στο κρεββάτι!..

Τώρα όμως το θύμα ήταν Έλληνας. Έλληνας; Σιγά τον Έλληνα! Έλληνας είναι αυτός, μωρέ; Ένας βρομιάρης ήταν και τίποτα παραπάνω. Βρομόπαιδο. Κουκουλοφόρος που τραγούδαγε για τον Αλέξη. Άλλο βρωμόπαιδο αυτό. Αμ οι γονείς του; Μωρέ, γονείς να σου τύχουν! Αριστεράτζες. Κουμμούνια. «Καμμιά φορά σκέπτομαι ότι ίσως και μισούν αυτόν τον τόπο».¹ Ναι, ναι, σίγουρα τον μισούν. Διώξανε όλες τις επενδύσεις. Όλα τα καράβια από το Πέραμα. Φτάσαμε να μας εκβιάζει ο Πουλικόγιαννης να γραφτούμε στο κόμμα για να πιάσουμε μεροκάματο.

Πάνε όμως αυτά που ξέρατε. Τελείωσαν!

«Είπα καθαρά ότι θα βγάλω τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους. Τέρμα κι αυτή η ντροπή! Καμία δημοκρατική πολιτεία δεν ανέχεται να καίνε τις πόλεις της «γνωστοί – άγνωστοί» κουκουλοφόροι. Και ποτέ να μην πιάνονται! Ή όταν πιάνονται να μην καταδικάζονται. Και να κυκλοφορούν πάλι ελεύθεροι, να κάνουν τα ίδια. Συνέχεια

Χρυσή Αυγή: Γέννημα-θρέμμα και «μαντρόσκυλο» του Καπιταλισμού!


 
Του Νικόλαου Μόττα

«Ο Φασισμός είναι ο Καπιταλισμός σε σήψη»
Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν.

Και τι δεν έχει γραφτεί για το “φαινόμενο Χρυσή Αυγή”. Ένα ζήτημα που παίρνει συνεχώς ολοένα και περισσότερο ανησυχητικές διαστάσεις έπειτα από τις τελευταίες εκλογές που έγιναν. Απ’ τη ρητορική του ρατσιστικού μίσους μέχρι τις δολοφονικές πράξεις βίας απέναντι σε μετανάστες και έλληνες, το νεοναζιστικό αυτό μόρφωμα έχει αποδείξει πως αποτελεί μια τερατογέννεση της μεταπολιτευτικής περιόδου. Δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ κανείς για να αντιληφθεί ότι ξεκάθαρες “ιδεολογικές πηγές” του μορφώματος αυτού είναι ο ναζισμός των δεκαετίων 1930 και 1940, ο εθνικιστικός λαϊκισμός και η ρατσιστική παράνοια: τα ίδια τα επίσημα έντυπα της Χρυσής Αυγής, ο λόγος – και κυρίως οι πράξεις – των μελών της αποτελούν τα καλύτερα πειστήρια.

Καμία κυβέρνηση δεν πολεμά τον φασισμό για να τον καταστρέψει!


76899_4900800938213_1136956680_n

Η χθεσινή δολοφονία ενός αντιφασίστα δεν ήταν το πρώτο εγκλημα της Χ.Α. (ενδεικτικά μόνο υπενθυμίζουμε και κάποια από τα υπόλοιπα εγκλήματα των φασιστών). Το νέο στοιχείο είναι ότι οι νεοναζί για πρώτη φορά επιτέθηκαν σε έλληνα αντιφασίστα με σκοπό να τον σκοτώσουν. Και δυστυχώς τα κατάφεραν. Υπό την πίεση των γεγονότων ακούγονται πάλι φωνές για την θέση της νεοναζιστικής οργάνωσης εκτός νόμου. Δηλώσεις που όποιες προθέσεις κι αν έχουν πραγματικά, δεν φαίνεται να έχουν κανένα πολιτικό βάθος.
Ας δούμε γιατί:

Συνέχεια