Το καθεστώς της Λιτότητας και το μέλλον της Δημοκρατίας


democrazia-diretta-legge-quorum_414x290

Στο κείμενο που ακολουθεί, οι Armin Schafer και Wolfgang Streeck επιχειρούν να κωδικοποιήσουν σε εννέα σημεία τις πιθανές συνέπειες ενός μόνιμου καθεστώτος δημοσιονομικής λιτότητας για τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Το κείμενο αποτελεί το τελευταίο κομμάτι της εισαγωγής των δύο συγγραφέων στην έκδοση που κυκλοφόρησε πρόσφατα, σε δική τους επιμέλεια, από τις εκδόσεις Polity με τίτλο Politics in the age of Austerity.

Των Armin Schafer και Wolfgang Streeck

Οι συζητήσεις που έχουν ανοίξει στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας στη Γερμανία, και στις οποίες κατά τα φαινόμενα εμπλέκονται εκτός από τις εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ, συνιστούν μία ματιά μέσα από τη δημοσιονομική κλειδαρότρυπα στο μέλλον της Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Τα μηνύματα που εκπέμπονται προς τις χώρες-οφειλέτες είναι ξεκάθαρα. Τα μέτρα λιτότητας δεν έχουν έκτακτο χαρακτήρα, ούτε αποτελούν αναπτυξιακούς μοχλούς. Πρόκειται για ένα μόνιμο καθεστώς που ήρθε για να μείνει στις δημοκρατίες της Ευρώπης, γενικά, και του Νότου ειδικότερα. Η Ελλάδα συνιστά και σε αυτή την περίπτωση το χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι στόχοι του προγράμματος λιτότητας έχουν αποτύχει, ενώ μέσα στο 2014 αυτό θα απολέσει τον «προσωρινό» χαρακτήρα του και θα μετατραπεί σε ένα μόνιμο καθεστώς που σίγουρα θα εξαντλήσει την επόμενη δεκαετία. Σε αυτό το σημείο γεννιέται μία σειρά ερωτημάτων. Θα μπορέσουν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί στην υπηρεσία των πιστωτών να πείσουν τους πολίτες για την αναγκαιότητα μίας μακροχρόνιας λιτότητας δίχως αναπτυξιακή προοπτική; Σε ποίο βαθμό η εγκαθίδρυση ενός μόνιμου καθεστώτος λιτότητας πρόκειται να ανασυντάξει τον χάρτη των ταξικών συμφερόντων, να μεταβάλει τις δομές του κράτους και τελικά να αλλάξει τη φύση της Δημοκρατίας; Στο κείμενο που ακολουθεί, οι Armin Schafer και Wolfgang Streeck επιχειρούν να κωδικοποιήσουν σε εννέα σημεία τις πιθανές συνέπειες ενός μόνιμου καθεστώτος δημοσιονομικής λιτότητας για τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Το κείμενο αποτελεί το τελευταίο κομμάτι της εισαγωγής των δύο συγγραφέων στην έκδοση που κυκλοφόρησε πρόσφατα, σε δική τους επιμέλεια, από τις εκδόσεις  Polity  με τίτλο Politics in the age of Austerity. Ο τίτλος του μεταφρασμένου κομματιού που παρουσιάζεται εδώ είναι επιλογή του μεταφραστή.

Με ποιον τρόπο θα μπορούσε η επιδείνωση των δημοσιονομικών μεγεθών, που διακρίνει τις πλούσιες δημοκρατίες της μεταπολεμικής περιόδου, να υποσκάψει τη δημοκρατική συμμετοχή, και σε ένα γενικότερο επίπεδο, την ίδια τη δημοκρατική φύση της πολιτικής; Με ποιον τρόπο η τωρινή μετάβαση από ένα κράτος-οφειλέτη σε ένα κράτος λιτότητας θα μπορούσε να επηρεάσει περαιτέρω τον δημοκρατικό χαρακτήρα της κυβέρνησης; Δεν υπάρχει καμία εύκολη απάντηση σε αυτά τα δύο ερωτήματα, καθώς δεν υφίσταται ιστορικό προηγούμενο από το οποίο θα μπορούσαμε να αντλήσουμε ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές ανάλυσης.

Μέχρι την εμφάνιση της σημερινής κρίσης, η συσσώρευση  χρέους, αρχικά δημόσιου και στη συνέχεια ιδιωτικού, συνεισέφερε στη διατήρηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας αποζημιώνοντας τους πολίτες απέναντι στη χαμηλή ανάπτυξη, στη δομική ανεργία, στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στη στασιμότητα και πτώση των μισθών και, τέλος, στην ολοένα διευρυνόμενη ανισότητα. Η δημοσιονομική κρίση του κράτους και η παγκόσμια οικονομική κρίση που τη συνόδευσε στη συνέχεια, συνιστούν το τίμημα που κατέβαλαν οι κυβερνήσεις  είτε για την ανικανότητά τους να αποτρέψουν την πλήρη φιλελευθεροποίηση των αγορών, είτε για τη συνέργειά τους σε αυτή την κατεύθυνση. Από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις παραιτήθηκαν σταδιακά από τον δημοκρατικό έλεγχο της καπιταλιστικής οικονομίας, και η τελευταία  απαγκιστρώθηκε από τις δημόσιες δεσμεύσεις της, οι πολίτες συμφιλιώθηκαν με την υποχώρηση της δημοκρατικής πολιτικής  από τις ζωές τους  μέσα από έναν μηχανισμό που άκουγε στο όνομα «εκδημοκρατισμός του δανεισμού». Ωστόσο, αυτός ο μηχανισμός έφτασε στο τέλος του από τη στιγμή που η χρηματοδότηση των δημόσιων παροχών και της ιδιωτικής ευημερίας μέσα από τον δανεισμό πλησίασε το σημείο  όπου οι δανειστές έπαψαν πια  να πιστεύουν ότι οι συσσωρευμένες υποσχέσεις περί εξόφλησης θα γίνουν κάποτε πραγματικότητα. Συνέχεια

Δημήτρης Λιαντίνης! (Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών)


Ένας Μοναδικός Δάσκαλος- Καπετάνιος που μας άφησε μόνους μας μεσοπέλαγα να μάθουμε κολύμπι… με έναν ασκό όμως του Αιόλου στο τσεπάκι μας. ΑΘΑΝΑΤΟΣ έμεινες Δημήτρη!!! μα εμείς πιο πολύ τώρα σε θέλαμε, που βγήκαν απ τα σπήλια οι ασπάλακες και τα «ΕΘΝΙΚΙΑ» κόπυ/πέϊστ.

(Τον πρόλογο αποπάνω τον έγραψε  ο Λεωνίδας)

(Σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών)«Γραμματική, λοιπόν, συντακτικό, ετυμολογία, τυπικό, φθογγολογικό, σχήματα λόγου, προσωδία και μέτρα, κανόνες, εξαιρέσεις κανόνων, σημείωση, υποσημείωση, παράγραφος, υπνολαλία, υπνοπαιδεία. Και το ροχαλητό αστραπόβροντο στις σπηλιές.
Εδώ είναι η έρημος και ο άνυδρος τόπος που μας καλεί να λογαριάζουμε ότι θα μένουν θρυλικά τα λόγια του Μαβίλη:»Με γενικές απόλυτες και ισόκωλα
αντί να πάμε ομπρός πάμε πισόκωλα»Μ’ ένα λόγο, ο μαθητής «προακτέος», μόριο «αποφατικό», γενική «επισκόπηση». Και παρα λίγο ο πρωκτοφαντασματοσκόπος του Φάουστ.

Η Λύση Και Το Πρόβλημα Είναι Αναμετάξυ Μας!


Είμαι Διεθνιστής, τι να κάνουμε…

Διαβάζω Μαρκές και βλέπω το πεπρωμένο της Λατινικής Αμερικής.
Ακούω τι λεει ο Σαμπ-κομαντάντε και  βλέπω τον Τσε να ανάβει το πούρο του.
Διαβάζω Ελύτη και βρίσκω τι άφησε να συμπληρώσουμε εμείς:
Μία Ελιά, ένα Αμπέλι, ένα Καράβι … και έναν ΕΜΠΟΡΟ για να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα for god sakes(αμερικανιστί) ή Marx sake(κνιτιστί).
Μπορώ, τώρα, να μιλήσω Τοπικά…
Αν πιστεύεις σε «καθαρότητα φυλής» θα το δεις στο DNA.
Αν ο Δαρβίνος περνούσε από εδώ, πηγαίνοντας Γκαλαπάγκος, θα έβρισκε την εξέλιξη του Ανθρώπου emporius.
Αν σταματούσες μια στιγμή να παρατηρήσεις τι κάνεις, θα έβλεπες εμπορικές πράξεις μπροστά σου.
Ζητάς και σου καλύπτει την ανάγκη, ο μεσάζοντας έμπορος (υπάλληλός Σου) της Δημόσιας Διοίκησης.
Προσφέρεις το οτιδήποτε περιμένοντας το αντάλλαγμα, της εμπορικής σου πράξης.
Είσαι ο μόνος, στον πλανήτη, που είδες τον Έμπορο να σου προσφέρει ναρκωτικά και τον διακινητή του ως άρρωστο ντιλέρι.
Σαν τους καλούς εμπόρους παζαρεύεις σε κάθε σου συναναστροφή.
Στον πολιτικό ζητάς ρουσφέτι και εκείνος ανταλλάσει την ψήφο σου με είδος.
Όταν δεν βλέπεις το εμπορικό κίνητρο του άλλου καθώς σου προσφέρει κάτι, το μάτι σου γυαλίζει και γυρίζει,
Τι θα κερδίσει ο πούστης και μου κάνει το καλό;
Έλα τώρα πάντα το ήξερες και πάντα το ήθελες.
Όμως, όπως η Διαλεκτική θέλει, την αντίθεση να προσδιορίζει και την θέση,
η απουσία άλλου δρόμου σε κάνει να ξεχνάς το αλισβερίσι που Σου έγινε Μονόδρομος.
Τον βιομήχανό Σου τον έκανες πρόεδρο όταν πούλησε την βιομηχανία,
τον επιχειρηματία Σου πλούσιο όταν εμπορεύεται επιχειρήσεις.
Τον πολιτικό Σου τον έκανες ηγέτη όταν αγοράζει και πουλάει τα όνειρά σου και
στο παιδί Σου έμαθες να ανταλλάσει από μικρό:
την προσοχή που δεν του έδινες,
την αγάπη που σου ζητούσε,
την επιβράβευση που σε δώρο φαινόταν.
Εδώ είμαστε. Είσαι ένας Έμπορος ολκής. Πάμε παρακάτω.
 
Είσαι όμως και το χώμα που θα ενώσει εκείνες τις ρίζες του Αμπελιού και της Ελιάς, στα θεμέλια του Κόσμου σου στην Νέα Ελλάδα.
Είσαι και το έρμα που θα γεμίσει τα ύφαλα του Καραβιού για να μπορέσει στις Θάλασσες του Κόσμου να γλιστρήσει.
Πάρτο χαμπάρι εσύ μας έφτασες εδώ, ΟΧΙ γιατί ήσουν Έμπορος, όπως η Φύσις Σου προστάζει, αλλά γιατί ήσουνΈμπορος ΚΑΚΟΣ.
Στην Νέα Ελλάδα του Ποιητή να βάλεις την Δίκαιη Τιμή.
Έλα να βρούμε το Δίκαιο Εμπόριο στις ψυχές μας, έλα να βγούμε με δύο τιμές μαζί.
Τόσο μου Κόστισε και τόσο το Πουλάω
 
 

Ο ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ και ο εξευτελισμός του ΧΡΥΣΟΥ


(Γράφει ο Λεωνίδας)

«Στην εξάπλωση της επικούρειας διδασκαλίας συντέλεσε και ο μειλίχιος χαρακτήρας του Επίκουρου, αλλά κυρίως το πρακτικό πνεύμα της ηθικής του διδασκαλίας, σύμφωνα με το οποίο η φιλοσοφία δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά μέσο και βοήθημα στην επίτευξη του σκοπού του ανθρώπινου βίου, που ήταν η ευδαιμονία. Γι΄αυτό το λόγο ο Επίκουρος δεν έδινε σχεδόν καμιά σημασία στις εκτεταμένες θεωρητικές, γραμματικές, ιστορικές και μαθηματικές έρευνες, εφόσον δεν εξυπηρετούσαν το να ζει ο άνθρωπος ευτυχισμένος. Από την άλλη όμως, επειδή θεωρούσε ότι η κακοδαιμονία των ανθρώπων προέρχεται από την αμάθεια, τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις, τους φόβους και τις ελπίδες που γεννούν όλα αυτά στους ανθρώπους και επειδή θεωρούσε πως αιτία όλων αυτών είναι η άγνοια των φυσικών νόμων, πίστευε ότι μόνο μέσο θεραπείας είναι η ορθή γνώση των νόμων που διέπουν τη φύση και τον άνθρωπο»(βικιπαιδεια)
_
_
Γύρω στο 100πχ  η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι ήδη στις δόξες της .Οι Ρωμαίοι έχουν ενστερνιστεί και αναδείξει σε όλο το φάσμα των φιλοσοφικών αναζητήσεων τους και σπουδών την Αρχαία Ελληνική γραμματεία ,ιδιαιτέρα τον Πλατωνισμό (νεοπλατωνισμό) και τους Στωικούς .Οι Πατρίκιοι και οι «ευγενεις» Ρωμαίοι θεωρούν τιμή μεγάλη και προσόν να σπουδάσουν τα παιδιά τους έτσι .Πολλοί μάλιστα από αυτούς επιδιώκουν να τα στέλνουν στην Ελλάδα στις όποιες Ακαδημίες υπάρχουν εκεί αλλά και στην Ρώμη όπου υπάρχουν παραρτήματα τους . Συνέχεια