ΕΒΟ ΜΟΡΑΛΕΣ: «ΕΓΩ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΛΙΒΙΑΣ, ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»


Του EVO MORALES AYMA*

Οι αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν σχετικά με τις διαστάσεις που έχει λάβει η αμερικανική κατασκοπεία συνάντησαν μάλλον χλιαρές αντιδράσεις από τους Ευρωπαίους ηγέτες. Οι ίδιοι, ωστόσο, δεν δίστασαν να ακινητοποιήσουν το αεροπλάνο του προέδρου της Βολιβίας Έβο Μοράλες, επειδή υποψιάζονταν ότι μετέφερε κρυφά τον Αμερικανό.
Στις 2 του περασμένου Ιουλίου έλαβε χώρα ένα από τα πλέον ανήκουστα περιστατικά στην ιστορία του διεθνούς δικαίου: αρχικά η απαγόρευση στο αεροπλάνο του προέδρου του πολυεθνικού κράτους της Βολιβίας να πετάξει πάνω από τον εναέριο χώρο της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας, κατόπιν η ομηρεία μου στο αεροδρόμιο της Βιέννης για 14 ώρες.
Αρκετές εβδομάδες αργότερα η απόπειρα αυτή κατά της ζωής των μελών μιας επίσημης αντιπροσωπείας, την οποία διέπραξαν κράτη που φημίζονται ως δημοκρατικά και με σεβασμό απέναντι στους νόμους, εξακολουθεί να προκαλεί αγανάκτηση, καθώς πληθαίνουν οι καταγγελίες από πολίτες, κοινωνικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις ανά τον κόσμο.
Τι είχε συμβεί; Βρισκόμουν στη Μόσχα, λίγα λεπτά προτού ξεκινήσει μια σύσκεψη με τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, όταν ένας από τους βοηθούς μου με ειδοποίησε για κάποιες τεχνικές δυσκολίες: ήταν αδύνατο να πάμε στην Πορτογαλία, όπως προβλεπόταν αρχικά. Ωστόσο, μόλις τελείωσε η συνομιλία μου με τον Ρώσο πρόεδρο, έγινε φανερό ότι το πρόβλημα μόνο τεχνικής φύσεως δεν ήταν…
Από τη Λα Πας ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας μας, Δαβίδ Τσοκεγουάνκα, κατορθώνει να οργανώσει έναν ενδιάμεσο σταθμό στο Λας Πάλμας της Γκραν Κανάρια, στην Ισπανία, και να επικυρώσει ένα νέο σχέδιο πτήσης. Όλα φαίνονται εντάξει… Όμως, ενώ ήμασταν στον αέρα, έρχεται να με δει ο συνταγματάρχης της αεροπορίας Σελιάρ Αρίσπε, διοικητής της αεροπορικού πληρώματος του προέδρου, ο οποίος εκείνη την ημέρα βρισκόταν στη θέση του πιλότου: «Το Παρίσι μας αφαιρεί την άδεια πτήσης. Δεν μπορούμε να μπούμε στον γαλλικό εναέριο χώρο». Η έκπληξή του ήταν μεγάλη όσο και η ανησυχία του: ήμασταν σχεδόν έτοιμοι να περάσουμε πάνω από τη Γαλλία.
Μπορούσαμε βέβαια να επιχειρήσουμε να επιστρέψουμε στη Ρωσία, αλλά διατρέχαμε τον κίνδυνο να ξεμείνουμε από κηροζίνη. Οπότε ο σμήναρχος Αρίσπε ήρθε σε επαφή με τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου της Βιέννης για να ζητήσει την άδεια να πραγματοποιήσει επείγουσα προσγείωση. Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τις αρχές της Αυστρίας που μας έδωσαν το πράσινο φως.
Εγκαταστάθηκα σε ένα μικρό γραφείο που μου παραχώρησαν στο αεροδρόμιο και ήμουν σε ανοιχτή γραμμή με τον αντιπρόεδρο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα και με τον υπουργό Εξωτερικών Τσοκεγουάνκα προκειμένου να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια και κυρίως να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τους λόγους της γαλλικής απόφασης, όταν ο πιλότος με ενημέρωσε ότι και η Ιταλία μας απαγόρευε την είσοδο στον εναέριο χώρο της. Συνέχεια

Μακρο-κύματα Kondratiev


kondratiev_wave-website

Στη δεκαετία του 1920, ο σοβιετικός οικονομολόγος Nikolai Kondratiev παρατήρησε ότι ορισμένοι οικονομικοί δείκτες εμφάνιζαν μια περιοδικότητα, με φάσεις ανόδου και καθόδου, και περίοδο (δηλ., χρόνο που απαιτείται για ένα πλήρη κύκλο) ίση με περίπου μισό αιώνα. Παρόμοιες παρατηρήσεις είχαν προηγηθεί και από τον ολλανδό J. Van Gelderen ήδη από το 1913, αλλά δεν είχαν τραβήξει την προσοχή.

Το φαινόμενο και η ακόλουθη θεωρία ονομάστηκαν «μακροκύματα Kondratiev» (από τον Schumpeter) και «θεωρία των μακροκυμάτων», αντίστοιχα. Η θεωρία δεν έγινε, φυσικά, αποδεχτή, από όλους, ιδεολογικούς συνοδοιπόρους και αντιπάλους (και ο άτυχος οικονομολόγος, συνελήφθηκε το 1930 από την Λαϊκή Αστυνομία Εσωτερικής Ασφαλείας (NKVD) και εκτελέστηκε το 1938).
Αν ισχύει η θεωρία, έχουμε το παρακάτω διάγραμμα (τα στοιχεία τα πήρα από το άρθρο των Korotayev AV και Tsirel SV (2010) «Spectral Analysis of World GDP Dynamics: Kondratieff Waves, Kuznets Swings, Juglar and Kitchin Cycles in Global Economic Development, and the 2008–2009 Economic Crisis», και είναι οι μέσοι όροι από τα δεδομένα του Kondratiev και άλλων ερευνητών που συνέχισαν το έργο του):
 Το δεύτερο διάγραμμα δείχνει το κύμα που βρισκόμαστε τώρα.
Περί το 1987, με την είσοδο της πληροφορικής και τις τηλεπικοινωνίες στην παραγωγή, αρχίζει ή άνοδος (χαμηλός πληθωρισμός και επιτόκια, συνεχείς επενδύσεις και παραγωγή με χαμηλή ανεργία). Η ανάπτυξη ορθώθηκε το 2000 και έφτασε στη κορυφή της φάσης το 2007. Στη συνέχεια άρχισε η βύθιση της κρίσης μέχρι το τέλος του 2010. Ακολουθεί μια μικρή φάση ανάπτυξης μέχρι το 2016, για να συνεχίσει η βύθιση της κρίσης ως το 2023 και στο βυθό το 2030.Και φτού από την αρχή.

Όντως μεγάλη καύλα να μην εισαι Κομμουνιστής!



«Aπο τοτε που εγινες κομμουνιστης, εχεις χασει το χιουμορ σου»,
μου ειπε ενας φιλος μου, μεταξυ σοβαρου κι αστειου.
«Ασε ρε μαλακα», του λεω, «μια χαρα ειναι το χιουμορ μου, δεν υπαρχει ανθρωπος που να μην τον εχω κανει να γελασει οταν το θελω».
«Μπα, αυτα παλια. Αλλα τι περιμενες; Οι κομμουνιστες δεν εχουν χιουμορ!»

Διχως να θεωρω τον εαυτο μου κομμουνιστη, γιατι αυτο ειναι μεγαλη κουβεντα,
σκεφτηκα τη τελευταια φραση του αδερφικου μου φιλου. Οι κομμουνιστες δεν εχουν χιουμορ..
Κρινοντας απο τα προσωπα που βλεπουμε στην τηλεοραση, πολλοι μπορει να φτασουν σε παρομοιο συμπερασμα. Βλεποντας τη Παπαρηγα, τον Μεντρεκα η τον Μαιλη, το τελευταιο που σου ερχεται στο μυαλο ειναι
«Μακαρι να τους ειχα απεναντι μου οταν εχω τις μαυρες μου, να πουνε καμια μαλακια να γελασουμε για να πανε κατω τα φαρμακια»

Συνέχεια

Φίλοι φίλοι καρυοφύλλι και άλλες παραστρατημένες Αρετές. Τέλος εποχής!


prosperity

Φίλος:  Α! Τι ωραία να νιώθεις άνετα με κάποιον άλλο χωρίς να πρέπει να ζυγιάζεις τις σκέψεις σου και να τις μετράς, τα λόγια σου να ρέουν από μέσα σου αβίαστα, ήρα μαζί και στάρι, σίγουρος ότι ένα χέρι μπιστικό θα τα πάρει, θα τα κοσκινίσει, θα κρατήσει ό,τι αξίζει και η καλοσυνάτη ανάσα του θα φυσήξει τα άλλα μακριά. (Κράικ Νταϊάνα)

Φίλος: Να νιώθεις μαζί του σα να ήσουν μόνος σου, τόσο άνετα. Η παρουσία του να σε ξεκουράζει, όχι να σε παιδεύει. Σαφώς και θα τον βοηθήσεις σε μια δύσκολη στιγμή και θα του συμπαρασταθείς, αλλά αν σου βαράει συνεχώς λάθος βεβιασμένους συναγερμούς κάνοντας σε σκατά ψυχολογικά, ε τότε κάποια στιγμή αποστασιοποιείσαι, απομακρύνεσαι, ακόμα και από τα σοβαρά.

Συνέχεια

Ο Ιμπεριαλισμός του Χρέους!


του Antonio Senta

Το δημόσιο χρέος είναι μια ιδεολογική κατασκευή, είναι όμως κι ένα ισχυρό όργανο υποδούλωσης των‘’νεοϋπηκόων’’ των σύγχρονων κρατών.

Υπάρχει μια λέξη που επαναλαμβάνεται συνεχώς τα τελευταία πέντε χρόνια στα μέρη μας: ‘’χρέος’’, συνήθως συνδεδεμένη με τον όρο ‘’κρίση’’ και, κατά συνέπεια, ‘’κρίση  του χρέους’’. Το χρέος παρουσιάζεται σαν αδιαμφισβήτητο δεδομένο, με τη σειρά του αιτία της γενικευμένης οικονομικής κρίσης που μέσα σε λίγα χρόνια οδήγησε στην φτώχεια εκατομμύρια κατοίκους σε μεγάλο μέρος του πλανήτη.

Συνέχεια