Της Κορέας ή (αλλιώς) η Ελληνική εκδοχή της αυτοκτονίας…


oldboy_59827-1920x1200

Γράφει ο Αμετανόητος

Στα πρωτοσέλιδα σήμερα έχουμε αλλη μία μακάβρια στατιστική για την Ελλάδα.

ΚΑΤΑ 43% ΑΥΞΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 2011 ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ 2007

Το διαδίκτυο επίσης, έχει πάρει φωτιά με την συγκινητική επιστολή ενός δεκαενιάχρονου στο arouraios.gr για την αυτοκτονία του πατέρα του και τα πρωτογενή πλεονάσματα του πιτσαδόρου νυν πρωθυπουργού της Ελλάδας.Τσακίζει η πένα του.Συντρίβει και συνθλίβει κάθε ψεύτικη κωλοστατιστική των σαμαροστουρναράκηδων.
Κύριε Σαμαρά ο πατέρας μου αυτοκτόνησε, για ποιο πλεόνασμα μιλάτε; – See more at: http://arouraios.gr/2013/09/kurie-samara-o-pateras-mou-autoktonise-gia-pio-pleonasma-milate/#sthash.Z3OWKZoj.dpuf

Κύριε Σαμαρά ο πατέρας μου αυτοκτόνησε, για ποιο πλεόνασμα μιλάτε;

– See more at: http://arouraios.gr/2013/09/kurie-samara-o-pateras-mou-autoktonise-gia-pio-pleonasma-milate/#sthash.Z3OWKZoj.dpuf

Κύριε Σαμαρά ο πατέρας μου αυτοκτόνησε, για ποιο πλεόνασμα μιλάτε;

– See more at: http://arouraios.gr/2013/09/kurie-samara-o-pateras-mou-autoktonise-gia-pio-pleonasma-milate/#sthash.Z3OWKZoj.dpuf

http://arouraios.gr/2013/09/kurie-samara-o-pateras-mou-autoktonise-gia-pio-pleonasma-milate/

Διαβάζοντας λοιπόν αυτά θυμήθηκα έναν «Γιάννη» που μου έβαλε «χέρι», διότι «ένας τυχάρπαστος γράφει αερολογίες και έχει καβαλήσει καλάμι.»…έτσι έλεγε. Μας έκανε και μαθήματα.

Ηταν στα μέσα του 2012. Τι έγραφα τότε ; Ορίστε διαβάστε ή ξαναθυμηθείτε…(και βασικά δεν τα έλεγα εγώ, οι Νοτιοκορεάτες μόνοι τους μίλαγαν…).

*******

H είδηση πέρασε στα ψιλά…στα πολύ ψιλά θα έλεγα.

Φτάσαμε στο σημείο, μέχρι και ο Πρόεδρος της Νοτίου Κορέας, να απευθύνει έκκληση…!!! στον Ελληνικό Λαό να αποδεχθεί τους όρους της Διεθνής «διάσωσης»ύψους 130δις δολλαρίων…

«…πρέπει να αποδεχτούν αυτούς τους όρους[…]οι όροι[…] είναι πολύ λογικοί» Συνέχεια

Το δικαίωμα στη δυστυχία


 

Κίμπι (Επενδυτής, 31/8/2013)

«Οι ευτυχισμένες οικογένειες όλες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, ωστόσο, είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο». Κακοποιημένη, σπαταλημένη και παρεξηγημένη, η φράση με την οποία ο Τολστόι ξεκινά την «Άννα Καρένινα» παραμένει ένας γρίφος. Ακόμη κι όταν κανείς ολοκληρώσει την ανάγνωση των χιλίων και πλέον σελίδων του ερωτικού (;) έπους. Αναρωτιέμαι αν το απόφθεγμα του μεγάλου αφηγητή μπορεί να ισχύσει όχι μόνο για οικογένειες, αλλά και για κοινωνίες ολόκληρες. Εντάξει, οι κοινωνίες δεν είναι οικογένειες, οι αντιθέσεις που τις διαπερνούν είναι συντριπτικά περισσότερες από τους δεσμούς που τις συνθέτουν, αλλά μπορούν να είναι ευτυχισμένες ή δυστυχισμένες με τον τρόπο των οικογενειών;

Δεν ξέρω αν πράγματι οι ευτυχισμένες κοινωνίες όλες μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν ξέρω αν υπήρξαν ποτέ πραγματικά ευτυχισμένες κοινωνίες. Ίσως υπήρξαν απλώς κοινωνίες στις οποίες, κατά περιόδους, πλειοψηφούσαν τα μέλη τους τα οποία «δήλωναν» ευτυχισμένα. Μην ανησυχείτε, δεν θα τολμήσω να ορίσω την «ευτυχία», που παραμένει ένα μέγεθος σχετικό, ενδιάθετο και κατά κανόνα εφήμερο.  Υποψιάζομαι, ωστόσο, ότι το απόφθεγμα του Τολστόι ισχύει σε μεγάλο βαθμό για τις κοινωνίες ως προς το δεύτερο σκέλος του. «Κάθε δυστυχισμένη κοινωνία είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο». Ισχύει στον γεωπολιτικό χώρο, ισχύει και στον ιστορικό χρόνο. Κι επειδή η δυστυχία συνδέεται κυρίως με την «απώλεια» (προσώπων, αγαθών, πλεονεκτημάτων, δικαιωμάτων, κοινωνικού ήθους, μνήμης), σημασία έχει από ποιο σύνολο κεκτημένων μετράς απώλειες, από ποιο επίπεδο πέφτεις. Έτσι, δεν έχει νόημα να πεις «είμαι δυστυχής ως μνημονιακός Έλληνας, αλλά τουλάχιστον είμαι ευτυχέστερος από τον εμπόλεμο Σύριο». Ούτε, επίσης, έχει νόημα να συγκρίνεις το επίπεδο δυστυχίας της γενιάς των σημερινών 1,5 εκατομμυρίων ανέργων με τη δυστυχία των παππούδων τους, που έζησαν δυο μεγάλους παγκόσμιους πολέμους, μια Κατοχή, έναν Εμφύλιο και άφθονη καταπίεση. Το κρίσιμο μέγεθος είναι η βιωμένη ευτυχία ή δυστυχία κάθε γενιάς. Κάθε γενιά έχει τη δική της κλίμακα δυστυχίας, διαρκώς μεταβαλλόμενη στο πέρασμα του χρόνου. Και μιαν αντίστοιχη κλίμακα έχει και κάθε κοινωνία, ανάλογα με το αν βρίσκεται στην καθημαγμένη Αφρική, στην αναπτυσσόμενη Ασία ή στην κατά συνθήκη ευημερούσα Ευρώπη. Η Ευρώπη σήμερα βρίθει κοινωνιών που καλπάζουν προς τη δυστυχία, κι ας τις χωρίζουν ιλιγγιώδεις αποστάσεις από τις πάμφτωχες αφρικανικές κοινωνίες. Συνέχεια

Περί αυταρχικών, ρατσιστικών και φασιστικών νοοτροπιών!



«Ζωγράφε, αν έχεις ψυχή μέσα στο σώμα σου, ζωγράφισε και μαύρα αγγελάκια! Κι αυτά πάνε στον ουρανό, κι αυτά τα αγαπάει η Παναγία…», ικετεύει τους ζωγράφους αυτού του κόσμου ένας μαύρος πατέρας που έχασε το μαύρο του παιδί και δε βλέπει πουθενά ζωγραφισμένο ένα μαύρο αγγελάκι. Είναι στίχος στο πολύ γνωστό λατινοαμερικάνικο τραγούδι «ανχελίτος νέγκρος», που με συγκλονιστικό τρόπο επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα των ρατσιστικών διακρίσεων: και ως νεκρός παραμένεις θύμα τους, δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξεις κατηγορία!

Συνέχεια

Η θέση του κληρικού είναι δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό μας!


Συνέντευξη στον Χρήστο Πραμαντιώτη. Πρωτοσυναντηθήκαμε με τον παπα-Χρήστο Ζαρκαδούλα και με την Παγκληρική Παλλαϊκή Αγωνιστική Κίνηση, πριν από μερικά χρόνια.

2

Επέμενε από τότε να θέτει έντονα το ενδοεκκλησιαστικό δημοκρατικό έλλειμμα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο να ακουστεί η φωνή του κατώτερου κλήρου. Στις μέρες μας αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς όπως λέει ο ίδιος στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, η διάχυτη αγανάκτηση των κληρικών για τον εξανδραποδισμό του λαού της Ελλάδας πνίγεται, δεν βρίσκει χώρο στην επίσημη έκφραση της Εκκλησίας. Ο ίδιος λέει ότι οι ιερείς πρέπει να βρεθούν στο πλάι του λαού που αγωνίζεται μια και εκεί είναι η φυσική τους θέση, ενώ δεν διστάζει να πει ότι πρέπει να τίθενται εκτός Εκκλησίας όσοι μετέχουν σε ρατσιστικές, φυλετικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις.

Συνέχεια

Πιοτρ Κροπότκιν: Προς τους νέους!


Σε σας τους νέους θέλω να μιλήσω σήμερα. Οι γέροι — εννοώ φυσικά τους γέρους στην καρδιά και το πνεύμα— ας αφήσουν στην άκρη το βιβλιαράκι μου αυτό για να μην κουραστούν διαβάζοντας κάτι που δεν θα τους πει τίποτε.

Υποθέτω ότι είσαι περίπου δεκαοκτώ ή είκοσι χρονών, ότι τελειώνεις με την μαθητεία σου σε μια Τέχνη με τις σπουδές σου, και ότι τώρα βγαίνεις στην ζωή. Φαντάζομαι ότι το πνεύμα σου είναι απαλλαγμένο από τις προλήψεις τις οποίες διάφοροι άνθρωποι προσπάθησαν να σου εμφυσήσουν, ότι δεν φοβάσαι τον διάβολο και ότι δεν δίνεις σημασία στα παραληρήματα των παπάδων και των ιεροκηρύκων.

Υποθέτω ακόμη ότι δεν είσαι ένας από εκείνους τους ανόητους λιμοκοντόρους —θλιβερά προϊόντα μιας κοινωνίας σε παρακμή— που επιδεικνύουν τα γελοία παντελόνια και τις πιθηκίσιες φάτσες τους στους δρόμους, και οι οποίοι ήδη σ’ αυτήν την ηλικία δεν κυριαρχούνται από τίποτε άλλο πέρα από την ακόρεστη επιθυμία για απολαύσεις έναντι οποιουδήποτε τιμήματος… Απεναντίας πιστεύω ότι η καρδιά σου είναι ζωντανή, γι’ αυτό ακριβώς και σου μιλώ.

Συνέχεια