ΤΟΝΙ ΜΠΕΝ : «Η Ελλάδα δεν κυβερνά τον εαυτό της»


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χρήστο Μιχαηλίδη

«Οι πραγματικές αποφάσεις στην Ευρώπη παίρνονται από ανθρώπους τους οποίους δεν μπορείς να ψηφίσεις, διότι δεν υπάρχει δημοκρατία στην Ε.Ε.»

 

«Επιλογές έχουμε μόνο δύο. Ή μένουμε στην ευρωζώνη και το παλεύουμε ή φεύγουμε και είμαστε έτοιμοι να υποστούμε τις επιπτώσεις, που δεν θα είναι εύκολες»

Σήκωσε αυτός το τηλέφωνο, όπως πάντα, γνωριζόμαστε χρόνια, εισαγωγές δεν χρειάζονταν, η πρώτη ερώτηση ήταν δική του: «Πώς αντέχετε στην Ελλάδα;».

Του είπα «δεν», και αράδιασα επιγραμματικά μια λίστα για να καταλάβει γιατί. Στάθηκε στο πιο πρόσφατο αγκάθι: τον κίνδυνο άρσης του μέτρου απαγόρευσης των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας από τις τράπεζες.
«Δεν ξέρω πόσα θα αντέξει ακόμα ο λαός. Τον σκέφτομαι συνέχεια. Και δεν έχω απαντήσεις. Λυπάμαι…»,είπε ύστερα από τόση ώρα, όση χρειάστηκε για να πάρει ακόμα μια γουλιά από το τσάι του, ακόμα μια ρουφηξιά από την πίπα του.

Επειτα από μια παύση, με προέτρεψε «ας μιλήσουμε πολιτικά»…
Αυτός ήταν πάντα ο Τόνι Μπεν. Οταν δεν είχε κάτι να πει, καθόταν πίσω, σκεφτόταν και μιλούσε πάντα πολιτικά…

Παλαίμαχος Αγγλος πολιτικός, ο μακροβιότερος βουλευτής με 50 χρόνια αδιάκοπης παρουσίας, υπουργός επί κυβερνήσεων Χάρολντ Ουίλσον και Τζέιμς Κάλαχαν. Συνέχεια

40 χρόνια μετά τον Πινοσέτ: Χιλή 1973 – Η αυταπάτη του κοινοβουλευτικού δρόμου προς το Σοσιαλισμό


Της Κατερίνας Παρδάλη

Στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, στη Χιλή, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε ανατράπηκε από το στρατιωτικό πραξικόπημα του στρατηγού Πινοσέτ. Ο Αλιέντε πέθανε «με το όπλο στο χέρι» και μια απίστευτη κτηνωδία ξετυλίχτηκε ενάντια στο λαό της Χιλής.

Χι­λιά­δες άν­θρω­ποι βα­σα­νί­στη­καν, βιά­στη­καν, δο­λο­φο­νή­θη­καν, ακρω­τη­ριά­στη­καν. Μόνο τους πρώ­τους μήνες της χού­ντας πάνω από 30.000 άν­θρω­ποι εξο­ντώ­θη­καν, ενώ δε­κά­δες χι­λιά­δες εξο­ρί­στη­καν ή «εξα­φα­νί­στη­καν». Το τρί­χρο­νο πεί­ρα­μα του πε­ρά­σμα­τος στο σο­σια­λι­σμό, μέσα από τον κοι­νο­βου­λευ­τι­κό δρόμο, είχε τρα­γι­κό τέλος.

Πολλά ερω­τή­μα­τα δη­μιουρ­γή­θη­καν τότε και συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν και σή­με­ρα. Τι έφται­ξε; Ήταν ανα­πό­φευ­κτο; Μπο­ρεί τε­λι­κά η Αρι­στε­ρά να πάρει την κυ­βέρ­νη­ση και την εξου­σία; Πολ­λές ερ­μη­νεί­ες δό­θη­καν. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες συ­ντά­χτη­καν με τη γραμ­μή του ΚΚ της Χιλής, όπως ότι οι Χι­λια­νοί ερ­γά­τες «προ­χώ­ρη­σαν πολύ μα­κριά» και «εξώ­θη­σαν» τα αφε­ντι­κά, το στρα­τό και τη  CIA στη λύση του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος. Συνέχεια

To γκρίζο ιππικό!


Σε εκατοντάδες χιλιάδες ανέρχονται οι Σύροι που έχουν καταφύγει σε γειτονικές τους χώρες για να γλιτώσουν από τα δεινά του εμφυλίου. Με δάκρυα στα μάτια η Αντζελίνα Τζολί άκουσε αυτή την εβδομάδα τις τρομακτικές μαρτυρίες γυναικών σε ένα στρατόπεδο Σύρων προσφύγων στον Λίβανο και η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου, όχι λόγω του τρόμου που έζησαν αυτές οι γυναίκες, αλλά γιατί η Αντζελίνα είναι όμορφη, καλή και διάσημη. Εχουμε κι εμείς την ανέξοδη πολυτέλεια της συμπόνιας προς τους δοκιμαζόμενους Σύρους, αρκεί οι τελευταίοι να μη ζυγώσουν με το ρούχο του πρόσφυγα στα δικά μας μέρη. Τότε θα τους βαφτίσουμε λαθρομετανάστες, τότε θα γίνουν «υγειονομική βόμβα», εγκληματίες, παράνομοι και αλήτες, που δεν τους αξίζει ούτε ένα ξεροκόμματο. Ας μείνουμε μακριά και αγαπημένοι. Εξάλλου, έμπρακτα έχουμε δείξει τη συμπαράστασή μας στην Αϊτή μετά τον μεγάλο σεισμό ή στις ασιατικές χώρες που έπληξε το τσουνάμι, όμως τότε λογαριάζαμε χωρίς την κρίση.

«Να ξεβρωμίσει ο τόπος», είναι η ιαχή της νέας φαιάς πανούκλας, του γκρίζου ιππικού που υπόσχεται τη σωτηρία στους Ελληνες που έχουν πολλούς λόγους να νιώθουν ανασφαλείς και πολιορκημένοι. Ηδη σε πολλές πόλεις «τα φανάρια ξεβρώμισαν», ανακοινώνουν θριαμβευτικά κάποιοι, γεγονός που σημαίνει ότι από αύριο ο περήφανος Ελληνας μπορεί να πάρει τη θέση του διωγμένου Πακιστανού υαλοκαθαριστή στους φωτεινούς σηματοδότες. Συνέχεια

Αλληλεγγύη και φιλανθρωπία, του Δημήτρη Γληνού! (Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν Φάρσα στην Ελλάδα)


( Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία την πρώτη φορά, και την δεύτερη σαν φάρσα. ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ)

 Ο Δημήτρης Γληνός γεννήθηκε  στις 22 Αυγούστου του 1882.

«Μέσα σ’ αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία. Από τη μια βλέπουνε το πενιχρό τους μεροδούλι να γίνεται κάθε μέρα λιγότερο, τη στιγμή που όλα ακριβαίνουν, ή βλέπουνε τα λιγοστά προϊόντα του ολόχρονου μόχθου τους να μένουν απούλητα ή να πουλιούνται σε τιμές εξευτελιστικές. Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ’ όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ’ όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη. Η φτωχή μάνα, που είναι υποχρεωμένη να δουλεύει από την αυγή ως τη νύχτα μακριά από το σπίτι της, αφήνει τα παιδιά της ολημερίς στο έλεος του δρόμου., του διαβάτη και της γειτόνισσας, τ’ αφήνει να κυλιούνται στη λάσπη και στο χώμα για να τους φέρει το βράδυ λίγο ψωμί, χωρίς να προφταίνει και χωρίς να μπορεί ούτε μια ματιά να τους ρίξει, σκοτωμένη καθώς είναι από την κούραση. Συνέχεια