Η ΧΥΔΑΙΑ ΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΧΟΛΩΝ


Αμφιθέατρο_Πανεπιστήμια

Πρόλογος Αμετανόητου

Αυτό που θα διαβάσετε, προέκυψε κυρίως από την ερώτηση του φίλου Γιάννη Μ. να ανοίξει ένας διάλογος σχετικά με την οικονομία…μάλιστα έφερε ένα παράδειγμα κι έθεσε και ερωτήματα. Ο φίλος μου Λεωνίδας απάντησε με ένα σκεπτικό το οποίο κατ’ εμένα δεν συνάδει με αυτό που λέμε λογική απάντηση στα πλαίσια της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟIKONOMIAΣ. Για την ιστορία αναφέρω ότι θέτω (και έθεσα) πρώτιστα το θέμα των «κοινωνικών σχέσεων» που διέπουν τις δομές μίας κοινωνίας στο εκάστοτε (ιστορικό) διάνυσμα του χρόνου.Μου ήρθε τότε στο νού τα μαθήματα που κάναμε για αυτό που ονομάζουμε Πολιτική Οικονομία.

Μάλιστα, ξαναθυμήθηκα την προσωπική μου ιστορία όταν νέος,χάσκας και άπειρος έκανα τον έξυπνο σε μία Ελληνίδα καθηγήτρια που δίδασκε σε πολύ καλό Πανεπιστήμιο στην Αμερική, λέγοντάς της ότι «…μα ο Κέϋνς κα Β. είναι ξεπερασμένος…». Τόσο στραβάδι.! Γκάβακας πρώτου μεγέθους.! Οχι ότι δεν είμαι τώρα αλλά τέλος πάντων…Βέβαια η καθηγήτρια ψάρωσε, διότι τη δεκαετία του 80 και του 90 ως γνωστόν, όντως ο κύριος Κεϋνς είχε θαφτεί εντελώς από τον κύριο Φρήντμαν…την έβαλα πραγματικά σε σκέψεις, αν πρέπει να τον διδάσκει ακόμα.!!! Περιττό να σας πώ ότι η κα Β. είχε φάει την Αμερική με το κουτάλι πριν έρθει στην Ελλάδα και είχε γνωρίσει προσωπικά η ίδια, μερικά από τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά αστέρια…

Ξεθάβοντας λοιπόν αυτήν την ΕΞΑΙΣΙΑ οικονομική μελέτη-δοκίμιο, σχετικά με τη διδασκαλία της Πολιτικής Οικονομίας στα Πανεπιστήμια και τα ΑΤΕΙ της χώρας, (αλλά και στο εξωτερικό ) θυμήθηκα ξανά τα λόγια του Γιάννη Βαρουφάκη όταν τον συνάντησα εντελώς τυχαία, μία μέρα στην Αθήνα. «…δεν διδάσκουν Keynsούτε στην έδρα του στην Αγγλία, οι νεοφιλελεύθεροι έχουν επικρατήσει πλήρως…».Αυτά μόνο τα λόγια του, σε μία προσωπική μας συζήτηση που κράτησε γύρω στα είκοσι λεπτά, με έκανε να είμαι 1000% σίγουρος πλέον, ότι το όλο θέμα της οικονομικής «κρίσης» και των προβλημάτων που εμφανίζονται με διάφορες μορφές, είναι καθαρά θέμα «Ιδεολογικής προπαγάνδας» χωρίς ίχνος ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ στα πλαίσια ακόμα και των Καπιταλιστικών θεωριών για την κατανόηση της Πολιτικής Οικονομίας.Oαπλός κόσμος, οι πλατιές εκλογικές μάζες χειραγωγήθηκαν και η σκέψη τους «βομβαρδίστηκε» από απίστευτης προπαγάνδας ΜΜΕ.

Σε συνδυασμό με τα λόγια του μακαρίτη J.K.Galbraith που χαρακτήρισε το σημερινό σύστημα «οικονομία της απάτης», φαίνεται καθαρά πλέον ότι αυτή η Ιδεολογική απάτη έχει κάνει τόσο μεγάλο κακό στο Συλλογικό Φαντασιακό των κοινωνιών και των λαών, που πλέον ΟΛΟΙ και εννοώ ΟΛΟΙ οι σοβαροί Οικονομολόγοι και Επιστήμονες (στο καπιταλιστικό μπλοκ) αναρωτιώνται πλέον «τι πάει στραβά στο σύστημα ;», «που βαδίζουμε ;» κλπ. Εκτός βέβαια από το οφθαλμοφανές, πλέον, σε όλους φαινόμενο του  «καζινοκαπιταλισμού», που ονομάζει η Αμερικανίδα Σούζαν Μπέργκερ και άλλοι επιφανείς οικονομολόγοι. Που αναμφίβολα είναι ένα από τα κύρια συμπτώματα της «αρρώστειας», αλλά τελικά όπως φαίνεται, όχι η πραγματική αιτία της «αρρώστειας». Χρησιμοποιώ αδόκιμα κι εγώ την ορολογία της Ιατρικής…

Σε εύλογο χρονικό διάστημα λοιπόν, μέσα από το blog, θα προσπαθήσω να δώσω συνοπτικά την γνώμη 26 κορυφαίων οικονομολόγων σε παγκόσμιο επίπεδο, μη μαρξιστών, (το τονίζω) για την κατάσταση που βρισκόμαστε. Οχι για την κατάσταση της «δολοφονημένης» Ελλάδας του 2013 αλλά για το που βαδίζει ο πλανήτης μας με αυτό το φαινόμενο της παγκόσμιας (σχεδόν) κυριαρχίας του καπιταλισμού και του πιο ακραίου ρεύματός του, του Νεοφιλελευθερισμού. Της απόλυτης κυριαρχίας των αγορών πάνω στις κοινωνίες και την εξαφάνιση της Πολιτικής από Πολυεθνικές εταιρείες και παγκόσμια συμφέροντα συγκεκριμένων Ελίτ. Συνέχεια

Έχω, άρα υπάρχω


 Κίμπι (Επενδυτής, 24/8/2013)
Ένα ακόμη φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα του πλειστηριασμού. Μαζί του πλανιούνται και τα φαντάσματα της κατάσχεσης -αν και για πολλούς δεν είναι πια φαντάσματα, αλλά απτή πραγματικότητα-, του κουρέματος των καταθέσεων, της απαλλοτρίωσης κάθε μορφής ιδιοκτησίας και περιουσίας. Είναι σαν να μας κάνει πλάκα η Ιστορία. Περίπου 165 χρόνια από τη συγγραφή του «Κομμουνιστικού μανιφέστου», στο οποίο διατυπώθηκε η πιο ευθεία και κατηγορηματική απειλή κατά της «ατομικής ιδιοκτησίας», αυτή απειλείται με ανάλογη ευθύτητα και κατηγορηματικότητα από τους υποτιθέμενους εγγυητές της.
Αν το καλοσκεφτούμε, για δύο τουλάχιστον αιώνες, η ανθρωπότητα κυλίστηκε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο αίμα και στη λάσπη για να υπερασπιστεί μεταξύ άλλων αυτό το υποτιθέμενο ιερό και απαραβίαστο δικαίωμα. Η ιδιοκτησία μπορεί να προϋπήρχε για χιλιετίες, αλλά ήταν ο καπιταλισμός, ο αστικός πολιτισμός που το αναγνώρισε ως δικαίωμα σε κάθε άτομο, εφάμιλλο του habeascorpus. Στη θρησκεία της ατομικής ιδιοκτησίας, άλλωστε, υπάρχει μια σταθερή συνάρτηση ανάμεσα στο «να είσαι» και στο «να έχεις». Η ιδιοκτησία μάς θυμίζει ότι υπάρχουμε. Έχω, άρα υπάρχω.
Αλλά, ως γνωστόν, η αναγνώριση ενός δικαιώματος δεν σημαίνει αυτόματα και την άσκησή του. Για την ακρίβεια, η αναγνώριση της απόλυτης ελευθερίας να αποκτήσει κανείς όσο περισσότερα περιουσιακά στοιχεία μπορεί, πολύ περισσότερα από όσα αρκούν για να του θυμίζουν ότι υπάρχει, σήμανε ταυτόχρονα την ελευθερία να τα στερήσει από πολλούς άλλους. Η εδραίωση του καπιταλισμού στον δυτικό κόσμο και πέραν αυτού τους δύο τελευταίους αιώνες συνοδεύτηκε από μια τρομακτική χρήση αυτής της «ελευθερίας». Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν στο όνομά της προλετάριοι, κατά τη ρωμαϊκή κυριολεξία του όρου, δηλαδή άτομα που δεν έχουν να διαθέσουν τίποτε άλλο στο κράτος πέρα από τους απογόνους τους. Κι αυτή η εξέλιξη, αποτυπωμένη στην αθλιότητα διαβίωσης των πληθυσμών στις μητροπόλεις του καπιταλιστικού θαύματος, ωθούσε τους κομμουνιστές του 19ου αιώνα να εκτοξεύουν τα φλογερά πυρά τους κατά της ατομικής ιδιοκτησίας, μέσω του «Μανιφέστου»: «Σας πιάνει τρόμος γιατί θέλουμε να καταργήσουμε την ατομική ιδιοκτησία. Μα στη σημερινή σας κοινωνία η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί για τα εννιά δέκατα των μελών της. Και υπάρχει ίσα- ίσα γιατί δεν υπάρχει για τα εννιά δέκατα. Μας κατηγορείτε, λοιπόν, ότι θέλουμε να καταργήσουμε μιαν ιδιοκτησία που προϋποθέτει σαν απαραίτητο όρο την έλλειψη της ιδιοκτησίας για την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας. Με μια λέξη, μας κατηγορείτε γιατί θέλουμε να καταργήσουμε τη δικιά σας ιδιοκτησία. Ναι, αυτό θέλουμε». Συνέχεια

Το μάτι!


Έβλεπα προχθές το πρώτο επεισόδιο του Luck: τέσσερεις τύποι έχουν στοιχηματίσει από κοινού, προσπαθώντας να κερδίσουν το «Big Six», να προβλέψουν δηλαδή τους νικητές έξι ιπποδρομιών της μέρας. Αν τα καταφέρουν, τα κέρδη τους θα είναι αστρονομικά. Όταν το άλογο και της τελευταίας κούρσας καλπάζει προς τον τερματισμό συνειδητοποιούν σοκαρισμένοι αυτό που όντως συμβαίνει. Δεν πιστεύουν αυτό που βλέπουν. Στον τερματισμό ο τέταρτος της παρέας -που δεν είναι τζογαδόρος και έχει απλά βάλει λεφτά- πανηγυρίζει σαν τρελός. Οι υπόλοιποι τρεις παραμένουν αποσβολωμένοι. Ένας παραπατάει προς τα πίσω και παραμιλάει, ένας άλλος πιάνει το κεφάλι του, ο τρίτος λέει σχεδόν ψιθυριστά «νικήσαμε».

Στις προηγούμενες κούρσες -πριν έρθει δηλαδή η σειρά της έκτης- ήταν διαφορετικά. Τότε πανηγύριζαν όλοι τους σαν τρελοί, γιατί τότε ακόμα το ενδεχόμενο της τελικής νίκης παρέμενε μακριά. Ακόμη κινούνταν σε πολύ οικεία ψυχικά μονοπάτια, ακόμη ο τζόγος ήταν τζόγος. Κάθε εκπλήρωση όμως, ειδικά όταν πρόκειται για εκπλήρωση τέτοιου βεληνεκούς, είναι ταυτόχρονα και μια ματαίωση. Και αν ο τζόγος είναι πριν απ’ όλα έξαψη, τότε μια τέτοιου βεληνεκούς εκπλήρωση δεν σου υπονομεύει εξ ορισμού τις εφεξής εξάψεις; Και αν ο τζόγος δεν είναι απλά το πάθος σου, δεν είναι καν ο τρόπος ζωής σου, αλλά έχει γίνει όλη σου η ζωή, το να κερδίζεις μια περιουσία δεν σε αναγκάζει να ξαναδείς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να πεις και τώρα τι; Συνέχεια

Λευτεριά στον Σίμο τον Κεδίκογλου!


 
Μιλώντας στο κυβερνητικό κανάλι Mega , ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης , της Τρόικα , της Ρούλας Κορομηλά και του Μπόμπολα , Σίμος “γαμάω και διορίζω” Κεδίκογλου , ανέφερε για το θέμα της άρσης των πλειστηριασμών ότι η κυβέρνηση και προσωπικά ο υπερευαίσθητος Αντώνης Σαμαράς , κατανοούν τις σούπερ ευαισθησίες των βουλευτών οι οποίοι έχουν εκφράσει την αντίθεση τους γιατί φοβούνται μην χάσουν τις βίλλες τους .
Σε κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχε μαζί τους στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας , τους θύμισε ότι αν δεν ψηφιστεί ο νόμος , τότε η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές όπου θα νικήσουν οι αναρχοκομμουνιστές και τότε και τις βίλλες τους θα χάσουν και τις δουλειές τους . Και είναι δύσκολες εποχές για απολυμένους . Δεν είναι και η Ρούλα πλέον στα πράγματα . Ποιος θα προσλάβει έναν απολυμένο πενηντάρη , πρώην πανελίστα ;
Οπότε τους προέτρεψε να αφήσουν τις μαλακίες και να ψηφίσουν “ΝΑΙ” . Συνέχεια

Οι Ιδιωτικές φυλακές ως επενδυτική ευκαιρία!


Με την προβλεπόμενη από το Υπουργείο Οικονομικών αυστηροποίηση του ισχύοντος ποινικού θεσµικού πλαισίου για φορολογικές παραβάσεις και περιπτώσεις φοροδιαφυγής ακόμα και για ένα ευρώ, εύλογα αναρωτήθηκαν οι δικαστές για το πού θα χωρέσουν όλοι αυτοί οι νέοι παραβάτες, που χωρίς αμφιβολία θ’ αποτελέσουν ένα καθόλου ευκαταφρόνητο σύνολο. Οι ελληνικές φυλακές είναι ήδη υπερπλήρεις, μιας και στα 30 σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, συνολικής χωρητικότητας περίπου 6,000 θέσεων, κρατούνται 12,000 άνθρωποι. Χρήματα για ανέγερση νέων δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, οπότε το ερώτημα είναι τι κάνουμε;
Η απάντηση βρίσκεται στις μαγικές λέξεις ιδιωτικός και ιδιωτικοποίηση, που τα καταφέρνουν φτηνότερα και καλύτερα, και το παρόν κείμενο αποτελεί μια ευγενική προσφορά στους ιθύνοντες, παρέχοντάς τους υλικό με την εμπειρία χωρών όπου το μοντέλο των ιδιωτικών φυλακών βρίσκεται ήδη σε λειτουργία και θάλλει.
Ας αρχίσουμε από την πάντα «πρωτοπόρα» Αμερική. Αυτή τη στιγμή, πέρα από αρκετές δεκάδες μικρές, υπάρχουν τρεις μεγάλες ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρίες, οι Corrections Corporation of America, ο όμιλος GEO και τα Community Education Centers, οι οποίες και μονοπωλούν τον κλάδο με 264 σωφρονιστικά καταστήματα κυρίως στις νότιες και δυτικές πολιτείες, χωρητικότητας 99,000 κρεβατιών-κρατουμένων. Και όπως δείχνουν τα νούμερα τα καταφέρνουν αρκετά καλά αυξάνοντας σταθερά την αναλογία των κρατουμένων σε ιδιωτικές προς κρατικές φυλακές, από 6% το 2000, σε 9% το 2007, καθώς και τα κέρδη τα οποία ανέρχεται σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια. Συνέχεια