Το μεγάλο ψέμα περί «κράτους-Σοβιέτ» και η Ελλάδα του Καπιταλισμού


(Άρθρο του  Νικόλαου Μόττα )

«Ένα ψέμα», έλεγε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, «κάνει το γύρο του κόσμου πριν η αλήθεια προλάβει να φορέσει το παντελόνι της». Ως πολιτικός εκφραστής της βρετανικής αστικής τάξης, ο Τσώρτσιλ γνώριζε αν μη τι άλλο πολύ καλά την χρησιμότητα του ψέματος στην χειραγώγηση των μαζών. Όπως πολύ καλά την γνωρίζουν και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της καθ’ ημάς αστικής τάξης και οι ιδεολογικοί τους υπερασπιστές και υπέρμαχοι. Ένα ψέμα λοιπόν που, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, έχει «κάνει το γύρο της Ελλάδας» είναι πως η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είναι «η τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης». Το επιχείρημα αυτό έχει δύο σκέλη: Αφενός προσπαθεί να πείσει ότι η κρίση δεν οφείλεται στο ίδιο το DNA του καπιταλιστικού συστήματος και στην υπερσυσσώρευση πλούτου, αλλά στη δήθεν «σοβιετοποιημένη» (κατ’ αυτούς) δομή του ελληνικού κρατικού οικοδομήματος. Αφετέρου, επιχειρεί να περάσει τις αντιδραστικές, αντιλαϊκές, φιλομονοπωλιακές«μεταρρυθμίσεις» στην οικονομία και το κράτος ως αναγκαίες για την (δήθεν) «αποσοβιετικοποίηση»της χώρας και την έξοδο απ’ την κρίση.
Υπάρχει όμως ένα βασικό πρόβλημα με την παραπάνω άποψη: δεν συμφωνεί μαζί της η πραγματικότητα. Και αυτό διότι αυτή η δήθεν «τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης» (η μεταπολιτευτική Ελλάδα) έχει τόση σχέση με το σοσιαλιστικό σύστημα των σοβιετικών δημοκρατιών του 20ου αιώνα όση έχουν οι ιδέες του Σαμαρά με το Λένιν. Απολύτως καμία δηλαδή. Αντιθέτως, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης χτίστηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου, βασιζόμενη στην εδραιωμένη κυριαρχία της αστικής τάξης και των πολιτικών εκφραστών της που επεκράτησαν μετά το τέλος του Εμφυλίου.

Στο ελληνικό μεταπολιτευτικό οικοδόμημα, αυτό που ονομάζουν ως «τελευταίο σοβιετικό καθεστώς», τα μέσα παραγωγής βρισκόντουσαν – και βρίσκονται – στα χέρια της πλουτοκρατίας. Εκτός κι’ αν οι μεγάλες επιχειρήσεις (εργοστάσια, βιομηχανικές μονάδες, λιμάνια, ναυπηγεία κλπ.) τελούσαν υπό εργατικό έλεγχο και δεν το γνωρίζαμε…
Σε αυτήν, λοιπόν, την κατά τους ινστρούκτορες του καπιταλισμού, «σοβιετική Ελλάδα»:
  • Την περίοδο 1980-1997 τα ποσοστά κέρδους του κεφαλαίου στον επιχειρηματικό τομέα της ελληνικής οικονομίας διατηρήθηκαν με αυξανόμενη τάση πάνω από το 23%. Την ίδια περίοδο στην ίδια την ΕΟΚ/ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπέρασε το 14,6%. (Στοιχεία: ΟΟΣΑ, 1997,1999).
  • Σε περίοδο 17 χρόνων (1990-2007) τα κέρδη των ιδιωτικών επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά 28 φορές. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έφταναν τα 575 εκατ. ευρώ και το 2007 είχαν αγγίξει τα 16 δις ευρώ (Στοιχεία ICAP).
  • Κατά την ίδια περίοδο (1990-2007), την ώρα που τα κέρδη των μονοπωλίωνμεγεθύνονταν με γοργούς ρυθμούς, οι εργαζόμενοι είδαν αύξηση των κατώτατου μισθού κατά…1%. Δηλαδή στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980. Σε μια δεκαπενταετία (1984-1997, κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και πάλι ΠΑΣΟΚ) η μείωση των πραγματικών αποδοχών του εργαζόμενου λαού άγγιξε το 17,3%, παρά τις σύντομες περιόδους ονομαστικών αυξήσεων της αγοραστικής δύναμης των μισθών.
  • Στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, την ίδια στιγμή που μισθοί, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα κυριολεκτικά τσακίζονταν, οι 500 πιο κερδοφόρες ελληνικές επιχειρήσεις έβλεπαν αύξηση κερδών κατά 18,2% (2011), δηλαδή 25 δις ευρώπερισσότερα κέρδη σε σχέση με το 2010 (Στοιχεία: ICAP, 2012).
  • Οι κοινωνικές-εισοδηματικές ανισότητες (εγγενές σύμπτωμα καπιταλιστικής ανάπτυξης) διευρύνθηκαν ώστε να φτάνει το 10% των πλουσιότερων ελλήνων να κατέχει 26,3% του συνολικού εισοδήματος και η Ελλάδα να έχει τους φθηνότερους εργαζόμενους στην Ευρώπη. (Eurostat 1999 & Ευρωπ. Επιτροπή 1998-99).
  • Μονοπώλια και τράπεζες κατέχουν συσσωρευμένο πλούτο που στο σύνολο του φτάνει τα 1.1 τρισεκατομμύρια ευρώ (700 δις οι τραπεζικοί όμιλοι και 400 δις μονοπώλια και πολυεθνικές). Την ίδια ακριβώς στιγμή που το ζάμπλουτο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο απολαμβάνει περί τις 60 φοροαπαλλαγές (Νόμος 27/1975) και ο κατώτατος μισθός βυθίζεται σε κάτω από 500 ευρώ για τον εργαζόμενο πολίτη.
Τα ψέματα των πραιτωριανών του καπιταλιστικού συστήματος αγγίζουν τα όρια της ξεδιαντροπιάς όταν αναφέρονται στο «υπερτροφικό ελληνικό κράτος». Και αυτό διότι, όλως περιέργως, «ξεχνούν» να αναφέρουν ότι το ελληνικό κράτος – από την σύσταση του μέχρι και σήμερα – έχει συγκεκριμένο ταξικό χαρακτήρα. Αυτό το κράτος, αυτό το δημόσιο, ανεξαρτήτως εάν η κυβέρνηση που το διαχειρίζεται αποκαλείται συντηρητική, φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική, βρίσκεται στα χέρια της αστικής εξουσίας, αποτελεί λοιπόν κομμάτι του ευρύτερου αστικοδημοκρατικού περιβάλλοντος. Και αυτό επειδή, όπως έγραφε ο Ένγκελς, «το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη χαλιναγώγησης των ταξικών αντιθέσεων και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά γενικό κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξεως, που με τη βοήθεια του κράτος γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη και αποκτά έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης». Μιλάμε, επομένως, όχι αφηρημένα για κάποιο «ουδέτερο»κράτος που ανήκει σε όλο το λαό, απο κοινού σε καπιταλιστές και εργατική τάξη, αλλά για το«κράτος τους»αυτό της άρχουσας τάξης.
Όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για το «υπερτροφικό δημόσιο» και τους «υπεράρθιμους δημόσιους υπαλλήλους» είτε αγνοούν είτε, ακόμη χειρότερα, αποκρύπτουν την αλήθεια. Κάνουν λόγο για «κράτος-σοβιέτ» αποκρύπτοντας:
  • Ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα δεν ξεπερνά τις 626.000. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2010) το σύνολο των εργαζόμενων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι 768.009, συμπεριλαμβανομένων κατηγοριών όπως των σωμάτων ασφαλείας, των εκπαιδευτικών, των δικαστικών, του κλήρου.
  • Ότι επι του συνόλου των εργαζόμενων στην Ελλάδα το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων είναι 11.4%, ένα απο τα χαμηλότερα στην Ευρώπη και περίπου το 1/3 του αντίστοιχου αριθμού δημ. υπαλλήλων σε Σουηδία και Δανία. (Προφανώς και ο ευρωπαϊκός βορράς θα τελεί «υπό σοβιετικό καθεστώς», δεν εξηγείται αλλιώς).
  • Ότι από το 1990 και έπειτα τα ποσά που διαθέτει το κράτος για μισθούς και συντάξειςέχουν πάρει την κατιούσα (την ίδια στιγμή που, το ίδιο κράτος, πριμοδοτεί τους κεφαλαιοκράτες με πάσης φύσεως κονδύλια). Το 1990 το Δημόσιο πλήρωνε για μισθούς και συντάξεις ποσό αντίστοιχο με το 14,1% του ΑΕΠ, μετά το 1994 το ποσοστό έπεσε στο 11% και απ’ το 2004 και έπειτα σταθεροποιήθηκε στο 9%.
  • Ότι την τελευταία τουλάχιστον τριακονταετία, ο δημόσιος τομέας υπήρξε προνομιακό πεδίο ψηφοθηρίας και εξαγοράς πολιτικών συνειδήσεων από τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα του Κεφαλαίου (ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία). Το λεγόμενο «πελατειακό σύστημα» είναι χαρακτηριστική πρακτική των αστικών κομμάτων διότι, πέραν της εξασφάλισης κομματικού στρατού, ενισχύει τις προσβάσεις των κομμάτων αυτών στο ίδιο το εργατικό κίνημα, στον έλεγχο και την χειραγώγηση του. Χειραγώγηση και εκφυλισμό του εργατικού κινήματος που αναλαμβάνουν τα φέρουν εις πέρας οι φιλοκυβερνητικοί συνδικαλιστικοί αυλοκόλακες της αστικής εξουσίας (ηγεσίες ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ). Σάμπως δεν είναι πολλάκοις αποδεδειγμένος, στην πράξη, ο απεργοσπαστικός, εκφυλιστικός απέναντι στην εργατική τάξη, ρόλος της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και της Αυτόνομης Παρέμβασης (ΣΥΡΙΖΑ);
Μιλάνε για «λιγότερο κράτος» το οποίο θα απεγκλωβιστεί από επιχειρηματικές δραστηριότητες. Εδώ, οι θιασώτες της προπαγάνδας περί «κράτους-σοβιέτ», αποκρύπτουν:
  • Ότι εδώ και περισσότερα από 100 χρόνια, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας λειτουργούν ουσιαστικά ως ενιαίος μηχανισμός στο πλαίσιο ενός κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Οι κραδασμοί στο πεδίο των ιδιωτικών επιχειρήσεων απορροφώνται από το αστικοκαπιταλιστικό κράτος. Το κράτος των καπιταλιστών χρησιμοποιείται επομένωςσυμπληρωματικά για τη διόγκωση των μονοπωλίων, υπογράφει συμβάσεις με μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, τους τρέφει με προγράμματα κρατικών προμηθειών, κοινοτικά κονδύλια κλπ.
  • Ότι πίσω απ’ το επιχείρημα περί «λιγότερου κράτους» βρίσκεται η ιδιωτικοποίησηόσων κοινωνικών παροχών έχουν παραμείνει δημόσιες. Το ξεπούλημα δηλαδή ολοκληρωτικά στο μεγάλο κεφάλαιο ακόμα και των στοιχειωδών κοινωνικών παροχών. Εάν, όπως λένε, η Ελλάδα ήταν πράγματι «σοβιετικό κράτος» τότε οι παροχές Υγείας και Παιδείας, η Κοινωνική Ασφάλιση, θα έπρεπε λογικά να είναι προσβάσιμες και δωρεάν για το σύνολο του πληθυσμού. Συμβαίνει όμως το αντίθετο. Εάν, όπως λένε, η Ελλάδα ήταν πράγματι «σοβιετικό κράτος» τότε η Κοινωνική Ασφάλιση θα κάλυπτε το σύνολο των εργαζόμενων και τις οικογένειες τους, όπως συνέβαινε στην ΕΣΣΔ. Επειδή όμως η Ελλάδα είναι το αντίθετο, είναι μια καπιταλιστική χώρα ενταγμένη επί τριακονταετία στην ΕΟΚ/ΕΕ, το 40,5% των εργαζομένων είναι ανασφάλιστοι και το 52%των επιχειρήσεων απασχολούν ανασφάλιστο ή αδήλωτο προσωπικό (Καθημερινή, 24 Απρίλη 2013).
  • Ότι σε περιόδους καπιταλιστικής ύφεσης το ίδιο το κράτος των καπιταλιστών κρατικοποιεί χρεωκοπημένες επιχειρήσεις, τις οποίες αφού «εξυγιάνει» παραδίδει και πάλι στα χέρια των μονοπωλίων και του ιδιωτικού τομέα. Να θυμηθούμε τον «Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων» των αρχών της δεκαετίας του ’80; Να θυμηθούμε τις κρατικές επενδύσεις σε δημόσιες εταιρείες (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΛΠΕ κλπ.) που στην συνέχεια ξεπουλήθηκαν σε ιδιωτικά κεφάλαια; Να θυμηθούμε τη μετατροπή των επιδομάτων ανεργίας σε επιδόματα απασχόλησης ώστε να έχουν φθηνό εργατικό δυναμικό οι επιχειρηματίες με χρήματα του κοινωνικού προϋπολογισμού (ΟΑΕΔ);
Η Ελλάδα που περιγράψαμε παραπάνω, η Ελλάδα που σήμερα βιώνει τα μνημόνια της εξαθλίωσης, είναι η Ελλάδα:
της ΕΟΚ/ΕΕ, της Συνθήκης του Μάαστριχτ (1992),
των τεσσάρων ελευθεριών (ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργατικού δυναμικού),
είναι η Ελλάδα της ελεύθερης αγοράς.
Είναι η Ελλάδα των αστικών (νεοφιλελεύθερων ή σοσιαλδημοκρατικών) κυβερνήσεων που κάνουν τα αδύνατα-δυνατά για να βγούν αλώβητα απ’ την κρίση τα μονοπώλια, σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι αυτή η Ελλάδα στην οποία εφαρμόζονται μέτρα τόσο αντιλαϊκά και βάρβαρα που μέχρι και η αλλήστου μνήμης – νεκροθάφτης της βρετανικής εργατικής τάξης – Θάτσερθα ζήλευε.
Είναι η Ελλάδα του κράτους των καπιταλιστών, αυτού του κράτους-αιμοδότη του παρασιτικού μεγάλου κεφαλαίου, του κράτους που κάνει μπιζνες με, ντόπια και ξένα, μονοπώλια (βλέπεSiemens, Deutsche Telekom, Cosco, κλπ.), την ίδια στιγμή που σαρώνει εργασιακά δικαιώματα, πετσοκόβει μισθούς, συντάξεις και προνοιακά επιδόματα, βάζει λουκέτο σε σχολεία και νοσοκομεία και εντείνει τη φορομπηχτική πολιτική ενάντια στα λαϊκά στρώματα.
Για τους καμποτίνους του νεοφιλελευθερισμού τα παραπάνω είναι ψιλά γράμματα. Τα ανταπεξέρχονται όλα, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα όπως τους βολεύει και αραδιάζοντας τέτοια ψέματα που – όπως θα ‘γραφε και ο Λουντέμης – σε λίγο θα ντρέπονται τα ίδια τα ψέματα μιας και δε ντρέπονται τα στόματα που τα εκστομίζουν…
………………………………………………………………………………………………………………………….
*Ο Ν. Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας (PhD), αρθρογράφος και διαχειριστής του guevaristas.net.
……………………………………………………………………………………………………………………………

12 comments on “Το μεγάλο ψέμα περί «κράτους-Σοβιέτ» και η Ελλάδα του Καπιταλισμού

  1. Ο/Η Βούλγαρης Χρήστος λέει:

    Reblogged this on ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ.

  2. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

    «Ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα δεν ξεπερνά τις 626.000. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2010) το σύνολο των εργαζόμενων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι 768.009, συμπεριλαμβανομένων κατηγοριών όπως των σωμάτων ασφαλείας, των εκπαιδευτικών, των δικαστικών, του κλήρου.»

    Επίσης να μη ξεχνάμε ότι ο Ραγκούσης και τα λοιπά κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ καθώς και οι ηλίθιοι που συμμερίζονταν τις απόψεις τους και κατηγορούσαν τους δημοσίους υπαλλήλους έλεγαν ότι οι ΔΥ στην Ελλάδα φτάνουν το 1.500.000.

    Τι έγινε ξαφνικά; Απέλυσαν τους μισούς;

    Αλήτες…κοθώνια….και ζώα…

    • Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

      Καλημέρα Φιλάρα!!!
      τακτική Γκαίμπελς ρε,
      πες πες μπούρδες κάτι θα μείνει στο τέλος,
      δεν θυμάσαι στην άλλη γειτονιά
      που γράφαμε;;
      κάποιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι
      τόχαν κάνει λάβαρο το 1.500.000
      μετά όμως οι πονηράκιδες εκτέθηκαν
      και ξεροκαταπίνωντας άρχισαν να αφαιρούν, να αφαιρούν,
      αλλά και πάλι πολλούς τους βλέπουν.
      😈
      Eρωτώ,
      τι εγινε χόρτασες τελικά;;
      τώρα θα μου πεις αυτό δεν χορταίνεται με τίποτα,
      κάτι ερωτήσεις που κάνω κι εγώ.
      😈 😈 😈
      Αχαχαχαχαχαχαχαχ!

  3. Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

    με σχετικό σχόλιο τις προάλλες είχα δώσει την δική μου διάσταση και σωστά κάποιοι φίλοι μου θύμισαν ότι αντί για «σοβιετία» θα έπρεπε να έχει κάποιο άλλο χαρακτηρισμό σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του εκτρωματικού αυτού οικοδομήματος.

    Σωστό μεν αλλά, πόσες περιπτώσεις έχουμε σε χώρες με δημοκρατία ή έστω με κατ’ επίφασιν δημοκρατία το κράτος να λειτούργησε ως υποκατάστημα του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος ;

    Μήπως αυτό ήταν «προνόμιο των ολοκληρωτικών καθεστώτων» ;

    Επί της ουσίας του άρθρου, αυτοαναιρείται σε πολλά σημεία και ξεχνά άλλα τόσα.
    Τελείως συμπτωματικά είχα κάποιες ώρες πριν είχα προτείνει στην διαχείρηση εάν το θεωρεί ενδιαφέρον να ανοίξει ένας διάλογος κειμένων και σχολίων για την αστική τάξη στην Ελλάδα που αναφέρει και ο αρθρογράφος χωρίς όμως πρώτα να έχει προσδιορίσει την έννοια του όρου, εκτός κι αν θεωρεί ότι είμαστε μια από τις βιομηχανικές χώρες όπως πχ η Γερμανία.
    Μάλιστα η αναφορά του σε αυτό το θέμα (της βιομηχανικής Ελλάδας) έρχεται σε πλήρη αντίφαση με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας σχετικά με την αποβιομηχάνιση των προηγούμενων χρόνων και γι αυτό την υποχρεωτική στήριξη της εγχώριας κατανάλωσης σε εισαγώμενα προϊόντα.

    Ή μήπως δεν είναι έτσι ;

    Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχω εκφράσει ως άποψη είναι ότι απαιτείται συνολικός επαναπροσδιορισμός των πάντων. Όσο γύρω μας όλα αλλάζουν με ρυθμούς τρομακτικούς και εμείς προσπαθούμε να τα ερμηνεύσουμε και να βρούμε λύσεις με δογματικές λογικές της εποχής των δεινοσαύρων θα είμαστε χαμένοι από χέρι σε σχέση με τις επιδιώξεις του συστήματος που σημειωτέτον είναι παγκόσμιο.

    Σε κάποιο άρθρο για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 έγραφε (όπως θυμάμαι από μνήμης) :
    » ο κόσμος αμφισβητούσε πλέον το πως όριζαν κάποιοι το νόημα της ζωής» (κάτι σαν αυτά που αναφέρει το άρθρο περί νοικοκυραίων). Καμμία αντίρηση φυσικά αλλά, έχουμε κάποιο παράδειγμα όπου το νόημα της ζωής να ήταν διαφορετικό ; Μήπως στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού είχαμε διαφορετικό αποτέλεσμα ; Κι εκεί η αμφισβήτηση για τον ίδιο λόγο υπήρξε αν δεν κάνω λάθος.

    Το καπιταλιστικό μοντέλο έχει προωθήσει τον καταναλωτισμό κι αυτός έχει γίνει τρόπος ζωής. Θα μπορούσε η πλειοψηφία να απαρνηθεί μια σειρά από «περιττά’ αγαθά και να αρκεστεί σε κάποια διασφαλισμένα αλλά περιορισμένα αγαθά ; Και ποιός θα καθόριζε το περιττό και το αναγκαίο ; Ήδη λοιπόν η ελευθερία επιλογής έχει πάει περίπατο. Η ελευθερία λόγου ; Ή μήπως η ελευθερία του συνδικαλίζεσθαι ; Γράφτηκε τις προάλλες και σωστά για το πόσο καλά οργανωμένες δομές είχε η ΕΣΣΔ. Δεν προχωρήσαμε όμως να εξετάσουμε και τα υπόλοιπα που καλώς ή κακώς προσφέρει η δυτική έκφραση τρόπου ζωής.

    Μακάρι να μπορούσαμε να τα είχαμε όλα. Μόνο κάποιος τρελός θα ήταν αντίθετος. Γίνεται όμως ή μήπως θέλουμε έναν δυτικόμορφο σοσιαλισμό ή άλλως μια δημοκρατικόμορφη σοβιετία ;
    Και εάν ακόμα θεωρούμε ότι γίνεται να τα έχουμε όλα, θεωρούμε ότι αυτό μπορεί να γίνει με τη μία ή θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μια κλιμακωτής διαδικασίας ;
    Για να δώσω και μια ίσως υπερβολική παρομοίωση – Υπάρχει παράδειγμα στη φύση όπου έχουμε γέννηση ενηλίκου ;

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Σωστά κι αυτά που λες, αλλά θα το πάω λίγο παρακάτω…
      Είχε ποτέ τούτος ο τόπος «ελεύθερη» αγορά ΉΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ μπας και είχε μία ΑΣΥΔΟΤΗ που αποκαλώ με το όνομα Κρατικοδίαιτος Κλεπτοκρατικός Καπιταλισμός ???
      Οι αποδείξεις στις τιμές των ίδιων προϊόντων στις ΙΔΙΕΣ αλυσίδες πολυεθνικών στο ελλάντα και σε άλλες χώρες.

      • Ο/Η Γιάννης Μ. λέει:

        Γενικώς δεν υπήρχε κράτος δικαίου κάτι που σημαίνει ασυδοσία και όποιος μπορεί κι έχει τον ‘τρόπο» αρπάζει απ το κοινό ταμείο.

        Η ουσία πάντως δεν είναι αν λεγόταν σοβιετία , μπανανία ή καρακιστάν. Η ουσία είναι αφού είδαμε ποιά ήσαν τα στραβά να ξεκαθαρίσουμε το τι και πως θα θέλαμε να είναι το αύριο.

  4. Ο/Η Αμετανόητος λέει:

    Βρε το Μόττα…
    Μόνο Σοβιετία ? και Κούβα και Γιουγκοσλαβία και Βόρειος Κορέα και…και…και…

    Κομαντάτε Αρκά…+1000000000000

  5. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Λιγα χρονια (το 93 νομιζω) μετα τις ανατροπες στην ΕΣΣΔ ,ο Θανασης ο Παπαρηγας (συζυγος της Αλεκας και Ιστορικος) ειχε καλεσμενο τον Λιγκατσωφ στον 902 tv (ο Λιγκατσωφ ηταν μελος του Πολιτ Μπιρο-ΠΓ του ΚΚΣΕ- ως το «πραξικοπημα» που τα ανετρεψε ολα).Σε μια ερωτηση του Παπαρηγα σχετικα με το ποσο τοις εκατο του κρατικου προυπολογισμου της ΕΣΣΔ πηγαινε για στρατιωτικες δαπανες και την Αμυνα ,απαντησε ενα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ νουμερο :….» κατι περισσοτερο απο το 50% «!!!!!!.Θυμαμαι το σοκ που επαθα στο ακουσμα αυτο …το ιδιο κι ο Θανασης …»μα πως γινεται …αυτο; » αντιρωτησε .
    «Συντηρηση 5.000.000 στρατιωτων ,κατασκευες πολεμικου υλικου ,ερευνες για βελτιωση τους και κατασκευης νεων ,βοηθεια σε χωρες και κινηματα ανα τον κοσμο ….επρεπε να παρακολουθουμε τους Αμερικανους ….ΑΝΕΛΕΙΠΩΣ »
    ————————————————————————-
    Το 1987 ανακοινωθηκε οτι και η ΕΣΣΔ απεκτησε το δικο της διαστημικο λεωφορειο το BURAN ,xαρας ευαγγελια για τους κομμουνιστες οπου γης !!! Το 1996 ο πρωην διευθυντης του Μπαικονουρ (Διαστημικο Κεντρο της ΕΣΣΔ) Βικτωρ Ασιμωφ αποκαλυψε το παρασκηνιο …Το ΠΓ του ΚΚΣΕ ,οταν ειδαν το Columbia της ΝΑΣΑ ,ζητησε απο τον ιδιο να εξετασουν στο Κεντρο αν μπορουν να κατασκευασουν και στην ΕΣΣΔ ενα ιδιο .Το αιτημα μετεφερε ο ιδιος στους επιστημονες στο Μπαικονουρ και μετα απο λιγο τους απαντησαν οι επιστημονες οτι «Ναι μπορουμε αλλα το παρον οχημα δεν χρειαζεται ουτε μπορει να ενταχθει στο διαστημικο μας προγραμμα γιατι κανουμε φτηνοτερα και καλυτερα την δουλεια μας με τους πυραυλους » ….η απαντηση του ΠΓ ηταν …»πρεπει να το κατασκευασουμε για λογους …προπαγανδας !!!!»
    Στοιχισε τα 8/10 ενος ετησιου προυπολογισμου της ΕΣΣΔ
    ————————————————————————–
    Στον Σοσιαλισμο οι πολεμικες δαπανες ειναι κατ εξοχην μη παραγωγικες ,στερουν πορους απο την κοινωνια που θα μπορουσαν να βελτιωσουν αλλους κρισιμους τομεις και προιοντα που εχει αναγκη ο λαος ,αποτελουν ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ !! Μετα τον ΒΠΠ οι μεν καπιταλιστες εμπασαν στο παιχνιδι του ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ σ αυτον τον τομεα τους Μετασταλινικους Σοβιετικους ,ακριβως γνωριζοντας ΑΥΤΟ (γνωστο απο τον ΜΑΡΞ ακομα ) …οι δε Σοβιετικοι εχοντας πισω μια χωρα νικητρια μεν αλλα καρβουνο απο τους Ναζι και εκατομμυρια νεκρους (εργατικο δυναμικο) «τσιμπησαν» Θεοποιωντας την Αμυνα (το αγωνιωδες συνθημα ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ εδειχνε τον πανικο )…κι ο χορος του θανατου της ΕΣΣΔ ξεκινησε …η οικονομικη αιμοραγια στην διαρκεια του χορου εγινε ακατασχετη ..
    —————————————————————————
    Θυμαμαι ενα γραμμα ενος Σοβιετικου εργατη της Λαντα που ειχε δημοσιευσει ο Ρ το 84 .Εκει παραπονιοταν στο Σοβιετ της Λαντα οτι ενω πηρε βραβειο το σχεδιο του για ενα νεο αυτοκινητο και γιναν ολες οι μετρησεις ,δοκιμες ,και τα προσχεδια απο την ομαδα του ,αυτο ΠΟΤΕ δεν βγηκε ουτε καν σαν πρωτοτυπο ! Με τι κονδυλια (λεω εγω ) ;;; Προηγειτο η …προπαγανδα του ΒURAN !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s