Η γενιά μου σε κατάθλιψη…


9999999Η γενιά μου, ανάμεσα στα 40 και τα πενήντα είναι μια τυχερή άτυχη γενιά.
Πέρασε τα παιδικά της χρόνια στα ‘70ς, έχοντας στον περίγυρο τα τελευταία σημάδια μιας Ελλάδας που άφηνε πίσω τη φτώχια και τη στέρηση.
Όλοι μας λίγο ως πολύ θυμόμαστε τα σημάδια εκείνης της μεταβατικής εποχής.
Τις λίγες χαρές, που εκτιμούσαμε δεόντως, τη ζωή στο χρώμα της σέπιας, την προσμονή για το νέο.
Το νέο ήρθε με την είσοδο στην ΕΟΚ, τη θυμάμαι τη μέρα της υπογραφής στο Ζάππειο.
Καθόμασταν με τον πατέρα μου και το βλέπαμε στις ειδήσεις.
Ο Καραμανλής έλαμπε από περηφάνια.
Να δεις θα αλλάξουν όλα, μου έλεγε ο πατέρας μου, εκφράζοντας την ελπίδα ενός ολόκληρου στερημένου λαού.
Μετά ήρθε ο λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου.
Μίλησε στις καρδιές των ανθρώπων και είπε αυτά που χρειαζόταν να ακούσουν.
Ο πατέρας μου, αριστερός από παράδοση και οικογένεια κατατρεγμένη τον ψήφισε. Όπως και όλη η Ελλάδα.
Τα πρώτα χρόνια του ’80 έμοιαζαν με κοσμογονία.
Μαζί με τις υποσχέσεις για δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία ήρθε και το ευρωπαϊκό χρήμα. Και άρχισαν οι μέρες και οι νύχτες μας να αλλάζουν.
Εμείς ενηλικιωνόμασταν μαζί με μια Ελλάδα που άρχισε να ευημερεί.
Να ταξιδεύει, να αγοράζει, να ξοδεύει.
Τα στερητικά σύνδρομα των γιαγιάδων και των παππούδων μας άρχισαν να μένουν πια στις αναμνήσεις και τις διηγήσεις τους.
Η γενιά μου σπούδασε, έκανε όνειρα, διεκδίκησε και πήρε θέσεις, άλλες από αυτές με δίκαιο τρόπο, άλλες με τα γνωστά τηλεφωνήματα σε πολιτικούς.
Ο δημόσιος τομέας γιγαντώθηκε, οι επιχειρήσεις πολλαπλασιάστηκαν, τα δάνεια που τόσο φοβόταν οι δικοί μας έγιναν καθημερινότητα. Για σπίτια, σκάφη, διακοπές, τσάντες.
Και μετά ήρθε το τέλος της ευημερίας.
Με τα γνωστά αποτελέσματα.
Η γενιά μου βρέθηκε μετέωρη.
Πιο μετέωρη από κάθε γενιά.
Οι παλιοί τα είχαν ξαναζήσει και είχαν τη σύνεση να αντιμετωπίσουν πιο ψύχραιμα. Οι νεότεροι, άρχισαν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο πάνω στο γύρισμα του.
Έγιναν γενιά των οκτακοσίων, επτακοσίων, εξακοσίων, πεντακοσίων και προσφάτως 300 ευρώ.
Προσαρμόστηκαν, όσο γίνεται ή έφυγαν.
Εμείς μουδιάσαμε. Μεγάλοι για να φύγουμε, μικροί για να αποσυρθούμε.
Και τότε άρχισε το δράμα. 
Αυτό το καλοκαίρι οι άνθρωποι που γνωρίζω, οι συνομήλικοι μου δεν μιλιούνται.
Οι βεβαιότητες μας γκρεμίστηκαν ολοσχερώς.
Όσοι βρεθήκαμε στην ανεργία παρακολουθούμε αμήχανοι τις τσέπες να αδειάζουν και αυτό μοιάζει εφιάλτης.
Τα παρηγορητικά λόγια εκλείπουν για τον απλούστατο λόγο ότι οι τριγύρω γνωρίζουν καλά ότι έρχεται και η δική τους σειρά. 
Η κατάθλιψη δεν είναι πια προ των πυλών.
Είναι μέσα στα σπίτια της γενιάς μου.
Η ώρα των ψυχολόγων έχει φτάσει.
Οι κουβέντες με φίλους δεν είναι πια αρκετές.
Όλοι ψάχνουν τη ρίζα του κακού. Εξομολογούνται λάθος επιλογές, αποτυχημένες ερωτικές σχέσεις, αδυναμίες χειρισμού καταστάσεων.
Νιώθουν να πνίγονται.
Στη φόρα βγήκαν βίαια όλα όσα κρύβονταν κάτω από ένα χαλί ευημερίας.
Η γενιά μου βιώνει μια ξαφνική αναπηρία.
Ξαφνικά πίνει πολύ, καπνίζει πολύ, παίρνει χάπια, κλαίει, γυρίζει σπίτι εκνευρισμένη, ξεσπάει σε ανθρώπους, στέλνει ζόρικα sms, ανεβάζει απεγνωσμένα στάτους, ποστάρει σκοτεινά τραγούδια, απέχει. Κλείνεται.
Θα της πάρει καιρό να συνέλθει.
Είναι μια γενιά που της αφαίρεσαν βίαια όσα της έδωσαν απλόχερα, χωρίς πολλές φορές καλά καλά να τα διεκδικήσει.
Η γενιά μου αρρωσταίνει. Και η αρρώστια της μοιάζει ανίατη.
Σε κάθε πόλεμο της Ιστορίας μια γενιά τουλάχιστον έμοιαζε ανέτοιμη απέναντι του.
Σε τούτο τον πόλεμο είναι η δική μου γενιά.
Γιώργος Τούλας

27 comments on “Η γενιά μου σε κατάθλιψη…

  1. Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

    Η γενιά αυτή – και κάθε γενιά – με την πρώτη ευκαιρία που θα πάρει μέρος των χαμένων αποδοχών της πίσω αλλά και μέρος των ονείρων της, θα ξαναγυρίσει στα ίδια.

    Δεν ελπίζω σε κανέναν που φωνάζει και διαμαρτύρεται. Δεν ελπίζω σε κανέναν που παριστάνει τον επαναστάτη επειδή έχει χάσει τα πάντα. Στους μόνους που ελπίζω είναι σε αυτούς που δεν πιάστηκαν απροετοίμαστοι επειδή την είχαν «ψιλιαστεί». Οι υπόλοιποι είναι μαλάκες γραφικοί και επικίνδυνοι. Κυρίως οι bloggers που ζητούν επαναστάσεις επειδή νομίζουν πως αξίζουν ένα νέο ρόλο στη ζωή ως προ-θανάτιο ρόγχο της αποτυχίας τους.

    Ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε είναι να αποδεχτούμε τα λάθη μας. Ακούσια και εκούσια.

    • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

      Εγώ δεν ελπίζω γενικώς…

      «Ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε είναι να αποδεχτούμε τα λάθη μας.»
      Ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε είναι να ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ τα λάθη μας….

      Και κάποιοι λένε ότι ΜΟΝΟ από τις αποτυχίες μαθαίνεις πραγματικά…

      • Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

        Σωστά. Αν και για να μάθεις από τα λάθη σου… πρέπει πρώτα να αποδεχτείς το γεγονός ότι έκανες λάθος.

        • Ο/Η Αμετανόητος λέει:

          To λάθος είτε το αποδέχεσαι είτε δεν το αποδέχεσαι το «τρώς στη μάπα»…
          Το νιώθεις…δεν είναι ένα ιδιαίτερο προϊόν διανοητικής σύλληψης…
          Κοινώς…τη μλκία στην τελική,την καταλαβαίνεις από χιλιόμετρα.

          • Ο/Η ΙΩΑΝΝΗΣ λέει:

            Το τρως δεν το τρως το θέμα είναι να το αποδεχτείς. Και όσο δεν αποδέχεσαι το λάθος σου τόσο θα τρως στη μάπα και θα το επαναλαμβάνεις.

    • Ο/Η Κασκορσέ και σαγιονάρα οικοδόμου λέει:

      Τι λάθη έχεις κάνει εσύ;

    • Ο/Η Kimwn λέει:

      Στους μόνους που ελπίζω είναι σε αυτούς που δεν πιάστηκαν απροετοίμαστοι επειδή την είχαν “ψιλιαστεί

      Ιωάννη να μην ελπίζεις σε ΕΜΑΣ, απλά προετοιμάσου για έναν ΔΥΣΚΟΛΟ χειμώνα

  2. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    O κατεξοχην πορτμπαγκαζακιας του μπλοκ …..αυτος που ξυπνα σε σπιτια ξανθιων που δεν ξερει και φορουν ασημι σορτσακια ….μας μιλα για ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ !!! ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
    ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΡΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ !!!
    Για εμας τους ερμους λεει …τους υπολοιπους της γενιας …

  3. Ο/Η Κασκορσέ και σαγιονάρα οικοδόμου λέει:

    Και για να εμβαθύνουμε στο ζήτημα της κατάθλιψης των νέων, αντιγράφω από το news247.gr και το άρθρο «Έτοιμος για την πολιτική «αρένα» ο Κώστας Καραμανλής ο τρίτος»

    «…Ο ίδιος συναισθάνεται την βαριά οικογενειακή παράδοση…μπλα μπλα μπλα…και προσθέτει με νόημα πως δεν είναι καθόλου βέβαιος ότι σήμερα ευνοούνται όσοι προέρχονται από «πολιτικές οικογένειες».»

    Είναι να μην σε πιάνει κατάθλιψη όταν κι εκείνοι οι νέοι που παραδοσιακά είχαν δεμένο τον γαίδαρό τους αφού προορίζονταν για την οικογενειακή επιχείρηση βλέπουν με αγωνία την ‘αγορά εργασίας’ να αλλάζει;

    Χαιρετίζω δε την προοδευτική του σκέψη σύμφωνα με την οποία, «…θεωρεί πως «είναι ώρα προσφοράς και αλλαγής νοοτροπίας σε Αγγλοσαξονικά πρότυπα ώστε οι πολιτικοί και στην Ελλάδα να μπορούν να επιστρέψουν στον ιδιωτικό τομέα ικανότεροι και πιο έμπειροι μετά από την θητεία τους σε δημόσια αξιώματα»». ‘Ετσι. Αν δηλάδη κάνεις υπουργός Εθνικής Άμυνας γιατί να μην βρεις μια ωραία θεσούλα σε κάποιο διοικητικό συμβούλιο κάποιου κατασκευαστή όπλων ώστε να ενισχύσεις την πενιχρή βουλευτική σου σύνταξη;

    Όπως το λέει και το άρθρο, «Ο Καραμανλής έλαμπε από περηφάνια….»

  4. Ο/Η Βούλγαρης Χρήστος λέει:

    Reblogged this on ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s