Τέλειοι και ειδικοί… άνθρωποι!


Ολοι μιλούν για ισότητα μέχρι την στιγμή που θα κληθούν οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Τότε μετατρέπονται σε σύγχρονους Σπαρτιάτες, μόνο που ο δικός τους Καιάδας είναι κάπως διαφορετικός από εκείνον της αρχαίας Σπάρτης

Σήμερα, ζούμε σε μία κοινωνία εκσυχρονισμένη, σε μια χώρα με τεχνολογική ανάπτυξη, σε μια Ευρώπη με βασικό σύνθημα «Ενωμένοι στην πολυμορφία», δείχνοντας έτσι σεβασμό στην διαφορετικότητα και στην ιδιαιτερότητα.

Με όλη αυτήν την εξέλιξη λοιπόν, οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο μορφωμένοι, ενημερωμένοι και συνειδητοποιημένοι για τις αλλαγές της κοινωνίας, φτάνοντας έτσι στο σημείο να μιλάμε πλέον για «τέλειους» ανθρώπους, ικανούς να ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε ανάγκη της καθημερινότητας. Δεν υπάρχουν όμως μονάχα «τέλειοι» ή έστω «κανονικοί» άνθρωποι.

Υπάρχουν και αυτοί που υστερούν σε κάποια σημεία, που δεν μπορούν να τα κάνουν όλα τέλεια από μόνοι τους, που ίσως έχουν δυσκολίες σε συγκεκριμένου τομείς της ζωής και που επομένως χρειάζονται κάποια παραπάνω βοήθεια.

Παρά τις ιδιαιτερότητές τους όμως δεν παύουν να έχουν και αυτοί ταλέντα, δεξιότητες, απίστευτες ικανότητες, απύθμενη καλοσύνη, και μεγάλη διάθεση και όρεξη για ζωή. Και ενώ η κοινωνία μας είναι σήμερα τόσο σύγχρονη, τόσο φιλάνθρωπη, τόσο ανοιχτόμυαλη και πρωτοπόρα κανονικά θα έπρεπε να αντιμετωπίζει αυτά τα «ιδιαίτερα» μέλη της κοινωνίας με τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια που τους αξίζει, να τα αντιμετωπίζει σαν ισότιμα μέλη (κάτι που είναι έτσι και αλλιώς, παρά την ιδιαιτερότητά τους) και να τα κάνει να ενταχθούν κανονικά και αρμονικά στους κόλπους αυτής της ολοένα και αναπτυσσόμενης κοινωνίας, κάνοντάς έτσι, τόσο τα ίδια αυτά τα άτομα, όσο και τις οικογένειές τους να μην νιώθουν ότι έχουν κάτι το οποίο αποτελεί ντροπή και μειονέκτημα, αλλά απλά ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Θεωρητικά ναι, όλα αυτά είναι κάτι παραπάνω από κοινωνικώς και ιδεολογικώς αποδεκτά.

Στην πράξη και στην καθημερινότητα όμως εφαρμόζονται; Έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο «σωστά» και «δίκαια» συμπεριφέρεται η νεωτεριστική μας κοινωνία σε αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους; Έχει σκεφτεί ποτέ κανείς από όλους εμάς τους τόσο «τέλειους», τους τόσο «πλήρεις», τους τόσο «ικανούς» ανθρώπους, το κατά πόσο οι σύγχρονες πόλεις μας είναι κατάλληλες και για αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως τελικά οι πόλεις μας δεν είναι φτιαγμένες για όλους τους πολίτες τους, αλλά φτιαγμένες από εμάς μόνο για εμάς και για κανέναν άλλο λιγότερο «τέλειο» από εμάς; Αρκεί κανείς να κάνει μια απλή βόλτα στην πόλη (και μιλάω συγκεκριμένα για την Πάτρα αυτήν την στιγμή μιας που σε αυτήν κατοικώ) ή να παρατηρήσει την συμπεριφορά των ανθρώπων στα άτομα αυτά για να διαπιστώσει πόσο σωστό είναι αυτό. Για να διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμασι τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται αυτοί οι άνθρωποι. Οι πόλεις μας είναι εντελώς ακατάλληλες και μη προσβάσιμες για αυτά τα άτομα, όταν και εμείς οι υπόλοιποι ακόμα δεν παίρνουμε και όρκο ότι δεν θα μας χτυπήσει το πρώτο μηχανάκι, που φυσικά θα «τυχαίνει» να περνάει από δίπλα μας, όταν δεν είμαστε και τόσο σίγουροι ότι δεν θα πέσουμε και θα σπάσουμε τα άνω ή τα κάτω άκρα μας περπατώντας στα απείρου κάλλους και ποιότητας πεζοδρόμια της πόλης μας.

Πως μπορεί λοιπόν για παράδειγμα να κινηθεί ένα αναπηρικό αμαξίδιο εκεί που ούτε οι αρτιμελείς πολίτες δεν είναι ασφαλείς; Και όσο αναφορά την συμπεριφορά των ανθρώπων; Θεωρητικά η καλύτερη, πρακτικά όμως; Όλοι ξέρουν για την ισότητα μέχρι την στιγμή που θα κληθούν οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Τότε μετατρέπονται σε σύγχρονους Σπαρτιάτες, μόνο που ο Καιάδας τους είναι κάπως διαφορετικός από εκείνον της αρχαίας Σπάρτης. Ο σημερινός Καιάδας είναι τα υποτιμητικά βλέμματα και η δακτυλοδεικτούμενη αντιμετώπιση. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι απόλυτα, καθώς υπάρχουν εξαιρέσεις που δίνουν το καλό παράδειγμα και βοηθούν με κάθε τρόπο και μέσο, τόσο τα ίδια τα άτομα, όσο και το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Και σαφώς μιλώντας για αυτά τα παραδείγματα αναφέρομαι στα τόσα και τόσα ιδρύματα που καθημερινά δίνουν έναν μεγάλο αγώνα για να στηρίξουν όλα αυτά τα άτομα κάνοντας τα να νιώθουν ίσα μέλη μιας κοινότητας και ενθαρρύνοντας τα να αναπτύξουν τις κλίσεις και τα ταλέντα τους. Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι μας πως η όποια ιδιαιτερότητα των συνανθρώπων μας δεν είναι απαραίτητα ελάττωμα, είναι απλά ένα ξεχωριστό γνώρισμά τους. Ας σκεφτούμε απλά τον επιστημονικό όρο, που χρησιμοποιείται για τα άτομα αυτά: Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.) .

Ας προσέξουμε πως ο όρος αναφέρεται σε άτομα και όχι σε υποδεέστερα όντα. Είναι και αυτοί λοιπόν άνθρωποι, το ίδιο με τον καθέναν από εμάς, που για κάποιον λόγο, για τον οποίο δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, η φύση τους προίκισε με κάτι διαφορετικό. Παρόλα αυτά δεν παύουν να έχουν ανάγκες, ταλέντα, δεξιότητες και ευαισθησίες. Και μπορεί τελικά να είναι κατά πολύ ανώτεροι στον τομέα των πραγματικών συναισθημάτων από όλους εμάς… Το σημαντικότερο και το κυριότερο είναι να καταλάβουμε όλοι μας πως είναι και αυτοί άνθρωποι, και πρέπει να μάθουμε να τους αντιμετωπίζουμε σαν ανθρώπους ίσους με όλους του υπόλοιπους. Αξίζουν και με το παραπάνω την αγάπη και την προσοχή μας…Ας τους την προσφέρουμε.

Κατερίνα Σπετσέρη, Μαθήτρια 3ης Λυκείου


Πηγή, http://www.skai.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s