Η ελληνική τραγωδία: ανταγωνιστικές ερμηνείες της ελληνικής κρίσης


Κατω

Σημ.Αμετανόητου: Διαβάστε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ,είναι μεγάλη η ανάλυση αλλά πολύ σημαντική.Μην τη προσπεράσετε…

Του Σταύρου Μαυρουδέα*

I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από το 2009 η Ελλάδα βρίσκετε στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής δυστυχώς για τους χειρότερους δυνατούς λόγους. Η κρίση της Ελληνικής οικονομίας θεωρείται ότι επηρεάζει (δυσανάλογα σε σχέση με το μέγεθος της) την πορεία της χειμαζόμενης (μετά την παγκόσμια κρίση του 2007-8) διεθνούς οικονομίας. Το κείμενο αυτό παρουσιάζει τις τρεις βασικές ανταγωνιστικές προσεγγίσεις που έχουν προταθεί για να εξηγήσουν την ελληνική κρίση:

(α) Oρθόδοξες αναλύσεις, που εκπορεύονται από τη νεοκλασική και την κεϋνσιανή (ιδιαίτερα στη νεοκεϋνσιανή εκδοχή της) οικονομική θεωρία ή την σύνθεση τους (δηλαδή τα Μακροοικονομικά της Νέας Συναίνεσης (Arestis (2009)).

(β) Ετερόδοξες αναλύσεις, που προέρχονται από την μετακεϋνσιανή προσέγγιση και τον χώρο της Ριζοσπαστικής Πολιτικής Οικονομίας (κυρίως συνθέσεις νεομαρξιστικών και μετακεϋνσιανών ρευμάτων)

(γ) Μαρξιστικές αναλύσεις, που ακολουθούν την κλασική Μαρξιστική λογική.

Το κεντρικό επιχείρημα του κειμένου είναι ότι τόσο οι Ορθόδοξες όσο και οι Ετερόδοξες ερμηνείες έχουν σοβαρές αναλυτικές και εμπειρικές αδυναμίες και αδυνατούν να εξηγήσουν ικανοποιητικά την ελληνική περίπτωση. Πέρα από τις επιμέρους διαφορές τους, οι προσεγγίσεις αυτές εστιάζουν κυρίως στη σφαίρα της κυκλοφορίας (και ιδιαίτερα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα) και παραγνωρίζουν την σφαίρα της παραγωγής (δηλαδή το πεδίο δημιουργίας οικονομικού πλούτου). Αυτό τις οδηγεί στο να επιχειρούν να εξηγήσουν το ελληνικό πρόβλημα με βάση λάθη οικονομικής πολιτικής ή/και προβλήματα διάρθρωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό τις οδηγεί στην υποτίμηση των βαθιών δομικών χαρακτηριστικών τόσο της παγκόσμιας κρίσης του 2007-8 όσο και της ευρωπαϊκής και της ελληνικής κρίσης. Αντίθετα, οι Μαρξιστικές αναλύσεις κατανοούν πολύ καλύτερα αυτή την δομική διάσταση και συνεπώς μπορούν να ερμηνεύσουν ικανοποιητικότερα την ελληνική περίπτωση.

Η διάρθρωση του κειμένου είναι η συνήθης. Το επόμενο τμήμα κατηγοριοποιεί και αναλύει τις Ορθόδοξες ερμηνείες. Το τρίτο τμήμα σκιαγραφεί και ταξινομεί τις Ετερόδοξες ερμηνείες ενώ το τέταρτο τμήμα παρουσιάζει τις Μαρξιστικές ερμηνείες και συγκεφαλαιώνει.

II. Ορθόδοξες ερμηνείες

Αυτό το κυρίαρχο ρεύμα στην οικονομική σκέψη, παρά την παταγώδη αποτυχία του να αποτρέψει την παγκόσμια κρίση του 2007-8, συνεχίζει αδιάπτωτα την πρωτοκαθεδρία του. Συνεπώς, οι ορθόδοξες ερμηνείες της ελληνικής κρίσης εκφέρονται όχι μόνο μέσω ακαδημαϊκών χειλέων αλλά προπαντός από θεσμικά κέντρα του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου. Έχουν ένα «πραγματιστικό» (αλλά όχι απαραίτητα ρεαλιστικό) χαρακτήρα: η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν ασχολείται με τις θεωρητικές πλευρές των ερμηνειών τους αλλά εστιάζει αποκλειστικά σε ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι η θεωρητική βάση (και συνεπώς σε μεγάλο βαθμό και η ερμηνευτική ικανότητα τους) να είναι αδύναμη.

Οι Ορθόδοξες ερμηνείες υποδιαιρούνται σε τρία ρεύματα: Συνέχεια

Έρημη ενδοχώρα


  ΚΙΜΠΙ
(Επενδυτής, 10/8/2013)
Προσπαθείς να περάσεις καλά. Κλείνεις έξω από τον τεχνητό μικρόκοσμο των διακοπών σου το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητας – αν είσαι απ’ τους τολμηρούς που κάνουν κάποιας μορφής, έστω και μικρής διάρκειας, διακοπές-. Πεισματάρικη η πραγματικότητα, κολλημένη σαν ρούχο πάνω σου, σ’ ακολουθεί παντού. Ούτε το σύμπαν ολόκληρο, ούτε κανείς άλλος συνωμοτεί για να σ’ απαλλάξει απ’ αυτήν. Η μόνη συνωμότρια είναι η ίδια πραγματικότητα, κρυμμένη κατά κανόνα στο πορτοφόλι σου, στην σχεδόν άδεια κάρτα σου, στη μικρή στοίβα λογαριασμών που άφησες σε μια γωνιά της κουζίνας, με την ελπίδα ότι κάποιο θαύμα θα τους εξαφανίσει, μαζί με τις υποχρεώσεις που ενσωματώνουν. Εις μάτην, η τρόικα έχει γίνει απόλυτος ρυθμιστής της ζωής σου, ακόμη και στις πτυχές που τής είναι παντελώς αδιάφορες γιατί δεν έχουν προφανές οικονομικό ενδιαφέρον, «δεν έχουν λίπος».
Βολική υπεκφυγή από τη δημοσιογραφική πραγματικότητα του θέρους – τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, έγραφε ο Έκο, γιατί οι «καταναλωτές» τους λείπουν διακοπές, το ίδιο και οι περισσότεροι «παραγωγοί» ειδήσεων- η προσφυγή στις σημειώσεις διακοπών. Σ’ αυτές θα προσφύγω κι εγώ για να γεμίσω το εικονικό κενό. Ενώ εγώ λιαζόμουν ή κολυμπούσα ή έτρωγα ή διάβαζα ή κοιμόμουν ή απλώς χάζευα, ο Σαμαράς πάσχιζε να φέρει ειδήσεις από την Αμερική. Καλές ειδήσεις. Καλές ειδήσεις δεν μας προέκυψαν, τουλάχιστον τίποτε τόσο σημαντικό ώστε να αλλάζει τη ρουτίνα των κακών ειδήσεων που δεν είναι πια ειδήσεις: τις βουτιές στις «δεξαμενές» ανθρώπινου δυναμικού προς απόλυση, τη «μεταρρυθμιστική» υστερία της τρόικας, τον κλιμακούμενο καβγά για το ελληνικό χρέος και το επόμενο κούρεμά του, τη στατιστική της καταστροφής που τίποτε δεν φαίνεται ικανό να τη διακόψει ακόμη και τον Αύγουστο που ’ναι παχιές οι μύγες. Έτσι, οι σημειώσεις των διακοπών αποκτούν μια κάποια αξία. Πολύ περισσότερο που αρκετοί δεν έχουν την πολυτέλεια ούτε των διακοπών ούτε των σημειώσεων.
Πολύ μεγάλος πρόλογος, ας τον κόψουμε εδώ. Είμαι, λοιπόν, σε ένα μικρό και σχετικά απομονωμένο παραθεριστικό χωριό. Διέσχισα σχεδόν όλη την ανατολική Πελοπόννησο για να φτάσω, υποθέτοντας ότι η μακρά, αόρατος χειρ της τρόικας αδυνατεί να φτάσει ως εδώ. Αλλά, η τρόικα είναι πανταχού παρούσα, με τρόπους που οι άνθρωποί της δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το χωριό διέθετε τακτική ακτοπλοϊκή σύνδεση με Πειραιά τα καλοκαίρια, που αντιστάθμιζε τη σχετικά δύσκολη οδική πρόσβαση. Από την οικιστική ανάπτυξη του χωριού αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι κάτοικοί του επέλεξαν μια προσεγμένη τουριστική επέκταση. Τίποτα κραυγαλέο, καμιά φιλοδοξία να συναγωνιστούν τον τουρισμό των νησιών, καμιά πρόθεση να ανεχτούν ορδές τουριστών που επιβάλλουν τερατώδη πολεοδόμηση και περιβαλλοντικά εγκλήματα. Κάποιο ρόλο σ’ αυτό έχει παίξει προφανώς ότι αρκετοί από τους καλοκαιρινούς κατοίκους του χωριού είναι άνθρωποι που στο παρελθόν αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, κυρίως στις ΗΠΑ. Επομένως, σήμερα έχουν την πολυτέλεια να διατηρούν ιδίοις αναλώμασι το χρώμα και το minimal τουριστικό μοντέλο του χωριού. Συνέχεια

Τέλειοι και ειδικοί… άνθρωποι!


Ολοι μιλούν για ισότητα μέχρι την στιγμή που θα κληθούν οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Τότε μετατρέπονται σε σύγχρονους Σπαρτιάτες, μόνο που ο δικός τους Καιάδας είναι κάπως διαφορετικός από εκείνον της αρχαίας Σπάρτης

Σήμερα, ζούμε σε μία κοινωνία εκσυχρονισμένη, σε μια χώρα με τεχνολογική ανάπτυξη, σε μια Ευρώπη με βασικό σύνθημα «Ενωμένοι στην πολυμορφία», δείχνοντας έτσι σεβασμό στην διαφορετικότητα και στην ιδιαιτερότητα.

Με όλη αυτήν την εξέλιξη λοιπόν, οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και πιο μορφωμένοι, ενημερωμένοι και συνειδητοποιημένοι για τις αλλαγές της κοινωνίας, φτάνοντας έτσι στο σημείο να μιλάμε πλέον για «τέλειους» ανθρώπους, ικανούς να ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε ανάγκη της καθημερινότητας. Δεν υπάρχουν όμως μονάχα «τέλειοι» ή έστω «κανονικοί» άνθρωποι.

Υπάρχουν και αυτοί που υστερούν σε κάποια σημεία, που δεν μπορούν να τα κάνουν όλα τέλεια από μόνοι τους, που ίσως έχουν δυσκολίες σε συγκεκριμένου τομείς της ζωής και που επομένως χρειάζονται κάποια παραπάνω βοήθεια.

Παρά τις ιδιαιτερότητές τους όμως δεν παύουν να έχουν και αυτοί ταλέντα, δεξιότητες, απίστευτες ικανότητες, απύθμενη καλοσύνη, και μεγάλη διάθεση και όρεξη για ζωή. Και ενώ η κοινωνία μας είναι σήμερα τόσο σύγχρονη, τόσο φιλάνθρωπη, τόσο ανοιχτόμυαλη και πρωτοπόρα κανονικά θα έπρεπε να αντιμετωπίζει αυτά τα «ιδιαίτερα» μέλη της κοινωνίας με τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια που τους αξίζει, να τα αντιμετωπίζει σαν ισότιμα μέλη (κάτι που είναι έτσι και αλλιώς, παρά την ιδιαιτερότητά τους) και να τα κάνει να ενταχθούν κανονικά και αρμονικά στους κόλπους αυτής της ολοένα και αναπτυσσόμενης κοινωνίας, κάνοντάς έτσι, τόσο τα ίδια αυτά τα άτομα, όσο και τις οικογένειές τους να μην νιώθουν ότι έχουν κάτι το οποίο αποτελεί ντροπή και μειονέκτημα, αλλά απλά ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Θεωρητικά ναι, όλα αυτά είναι κάτι παραπάνω από κοινωνικώς και ιδεολογικώς αποδεκτά.

Στην πράξη και στην καθημερινότητα όμως εφαρμόζονται; Έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο «σωστά» και «δίκαια» συμπεριφέρεται η νεωτεριστική μας κοινωνία σε αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους; Έχει σκεφτεί ποτέ κανείς από όλους εμάς τους τόσο «τέλειους», τους τόσο «πλήρεις», τους τόσο «ικανούς» ανθρώπους, το κατά πόσο οι σύγχρονες πόλεις μας είναι κατάλληλες και για αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως τελικά οι πόλεις μας δεν είναι φτιαγμένες για όλους τους πολίτες τους, αλλά φτιαγμένες από εμάς μόνο για εμάς και για κανέναν άλλο λιγότερο «τέλειο» από εμάς; Αρκεί κανείς να κάνει μια απλή βόλτα στην πόλη (και μιλάω συγκεκριμένα για την Πάτρα αυτήν την στιγμή μιας που σε αυτήν κατοικώ) ή να παρατηρήσει την συμπεριφορά των ανθρώπων στα άτομα αυτά για να διαπιστώσει πόσο σωστό είναι αυτό. Για να διαπιστώσει κανείς ιδίοις όμασι τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται αυτοί οι άνθρωποι. Οι πόλεις μας είναι εντελώς ακατάλληλες και μη προσβάσιμες για αυτά τα άτομα, όταν και εμείς οι υπόλοιποι ακόμα δεν παίρνουμε και όρκο ότι δεν θα μας χτυπήσει το πρώτο μηχανάκι, που φυσικά θα «τυχαίνει» να περνάει από δίπλα μας, όταν δεν είμαστε και τόσο σίγουροι ότι δεν θα πέσουμε και θα σπάσουμε τα άνω ή τα κάτω άκρα μας περπατώντας στα απείρου κάλλους και ποιότητας πεζοδρόμια της πόλης μας.

Πως μπορεί λοιπόν για παράδειγμα να κινηθεί ένα αναπηρικό αμαξίδιο εκεί που ούτε οι αρτιμελείς πολίτες δεν είναι ασφαλείς; Και όσο αναφορά την συμπεριφορά των ανθρώπων; Θεωρητικά η καλύτερη, πρακτικά όμως; Όλοι ξέρουν για την ισότητα μέχρι την στιγμή που θα κληθούν οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Τότε μετατρέπονται σε σύγχρονους Σπαρτιάτες, μόνο που ο Καιάδας τους είναι κάπως διαφορετικός από εκείνον της αρχαίας Σπάρτης. Ο σημερινός Καιάδας είναι τα υποτιμητικά βλέμματα και η δακτυλοδεικτούμενη αντιμετώπιση. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι απόλυτα, καθώς υπάρχουν εξαιρέσεις που δίνουν το καλό παράδειγμα και βοηθούν με κάθε τρόπο και μέσο, τόσο τα ίδια τα άτομα, όσο και το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Και σαφώς μιλώντας για αυτά τα παραδείγματα αναφέρομαι στα τόσα και τόσα ιδρύματα που καθημερινά δίνουν έναν μεγάλο αγώνα για να στηρίξουν όλα αυτά τα άτομα κάνοντας τα να νιώθουν ίσα μέλη μιας κοινότητας και ενθαρρύνοντας τα να αναπτύξουν τις κλίσεις και τα ταλέντα τους. Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι μας πως η όποια ιδιαιτερότητα των συνανθρώπων μας δεν είναι απαραίτητα ελάττωμα, είναι απλά ένα ξεχωριστό γνώρισμά τους. Ας σκεφτούμε απλά τον επιστημονικό όρο, που χρησιμοποιείται για τα άτομα αυτά: Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (Α.Μ.Ε.Α.) .

Ας προσέξουμε πως ο όρος αναφέρεται σε άτομα και όχι σε υποδεέστερα όντα. Είναι και αυτοί λοιπόν άνθρωποι, το ίδιο με τον καθέναν από εμάς, που για κάποιον λόγο, για τον οποίο δεν είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, η φύση τους προίκισε με κάτι διαφορετικό. Παρόλα αυτά δεν παύουν να έχουν ανάγκες, ταλέντα, δεξιότητες και ευαισθησίες. Και μπορεί τελικά να είναι κατά πολύ ανώτεροι στον τομέα των πραγματικών συναισθημάτων από όλους εμάς… Το σημαντικότερο και το κυριότερο είναι να καταλάβουμε όλοι μας πως είναι και αυτοί άνθρωποι, και πρέπει να μάθουμε να τους αντιμετωπίζουμε σαν ανθρώπους ίσους με όλους του υπόλοιπους. Αξίζουν και με το παραπάνω την αγάπη και την προσοχή μας…Ας τους την προσφέρουμε.

Κατερίνα Σπετσέρη, Μαθήτρια 3ης Λυκείου


Πηγή, http://www.skai.gr

Όταν Παγώσει Η Κόλαση (Ή Το Εξκάλιμπερ Του Καραϊσκάκη)


pict74l

Η γέφυρα του Ρίου (όχι της Βραζιλίας) και ό,τι ακολουθεί μετά στην Αιτωλοακαρνανία είναι μια έμπρακτη απόδειξη της «θεαθήναι» ελληνικής πραγματικότητας.

Οι πολιτικοί διαφημίσανε ως έργο του αιώνα έξι χιλιόμετρα γέφυρας, για τα οποία πληρώνεις και 13,5 ευρώ, και μετά ακολουθεί η κόλαση.

Το οδικό δίκτυο μέχρι την Ηγουμενίτσα (150 χιλιόμετρα) είναι τόσο επικίνδυνο που κανονικά θα έπρεπε να υπογράφεις υπεύθυνη δήλωση ότι «οδηγώ αυτόν τον δρόμο με δική μου ευθύνη και γνωρίζω ότι κινδυνεύει η ζωή μου» -μαζί με την πληρωμή του αντίτιμου της γέφυρας.

Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης χωρίς διαχωριστικό και οι λακκούβες τόσο πολλές που περιμένεις να μείνεις με έναν τροχό λιγότερο από στιγμή σε στιγμή. Κάπου μετά την Πρέβεζα υπάρχει και μια ταμπέλα που λέει: «Προσοχή! Στα επόμενα 8 χιλιόμετρα συμβαίνουν θανατηφόρα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα».

Και αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου αστείο. Ιδού η Πρέβεζα, ιδού και το πήδημα.

Την ίδια στιγμή οι Έλληνες οδηγοί (συμπεριλαμβανομένων και των οδηγών λεωφορείων) τρέχουν, προσπερνάνε σε διπλή διαχωριστική γραμμή, μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, λες και είναι αθάνατοι.

Εντάξει, το γνωρίζουμε ότι το ελληνικό κράτος είναι ένα αστείο που λέμε όταν πίνουμε κάνα ποτήρι παραπάνω, αλλά και οι Έλληνες πολίτες είναι τραγικοί. Ειδικά οι οδηγοί.

«The bright side of life» στη συγκεκριμένη διαδρομή είναι η φύση.

Από τα δεξιά, πηγαίνοντας προς Βορρά, το βουνό ή μάλλον τα βουνά.

«Εκεί πάνω», έλεγα στον Τηλέμαχο, δείχνοντας ‘του την οροσειρά της Πίνδου, «ανέβαιναν οι ηρωικοί και πένθιμοι φαντάροι όταν πολεμούσανε τους Ιταλούς».

Από τα αριστερά 40 χιλιόμετρα παραλίες που ανταγωνίζονται τις καλύτερες των περίφημων ελληνικών νησιών.

«Εκεί κάτω πηγαίνουν οι Ιταλοί με τα τροχόσπιτα τους.»

Σε κάποια από αυτές (στην Αμμουδιά συγκεκριμένα) βρίσκονται και οι εκβολές του πιο θλιμμένου ποταμού, του Αχέροντα.

Η Αχερουσία λίμνη δεν υπάρχει πια. Την αποστράγγισε τη δεκαετία του εξήντα μια βρετανική εταιρεία. Στη θέση της υπάρχουν ατελείωτα χωράφια με καλαμπόκια, λες και βρίσκεσαι σε κάποια μεσοδυτική πολιτεία των ΗΠΑ. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να αποστραγγίσει την πύλη για τον Άδη.AcheronHirschl

Ο Αχέρων ήταν ένα κομβικό σημείο για την Αρχαία Ελλάδα. Από εκεί πέρασαν τόσοι ήρωες και όλοι οι νεκροί, για να κατέλθουν στον Άδη.

Πέρα από τους ήρωες, που είχαν το «ελεύθερο», όλοι οι άλλοι έπρεπε να αφήνουν τον οβολό τους για να κατέβουν. Κάτι σαν διόδια. Μόνο ο Μένιππος, ένας πρόδρομος του κινήματος «Δεν πληρώνω», κατέβηκε στον Άδη χωρίς να δώσει φράγκο.

Τη θυμάστε την ιστορία. Ο Χάρος ζήτησε τον οβολό. Ο Μένιππος του είπε ότι δεν είχε. Ο Χάρος τσαντίστηκε. Ο Μένιππος του είπε να τον πάει πίσω. Ο Χάρος, που ήταν ένας υπάλληλος κι αυτός, τη δουλειά του έκανε, αναγκάστηκε να τον οδηγήσει στον Άδη, έστω και χωρίς οβολό.

Είναι απορίας άξιο πως οι αρχαίοι διάλεξαν ένα τόσο όμορφο μέρος για να στήσουν τις πύλες του Άδη. Μάλλον ήθελαν να εξωραΐσουν το θάνατο –δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.

Οι πρώτες πηγές του Αχέροντα, γιατί ο ποταμός φτάνει ως τα 2 χιλιόμετρα υψόμετρο, αυτές που βρίσκονται κοντά στο χωριό Γλυκή, δεν έχουν τίποτα το αποκρουστικό ή το μακάβριο.

Αντιθέτως, το τοπίο και ο ίδιος ο ποταμός, είναι τόσο όμορφα που ίσως οι αρχαίοι να εύχονταν να πεθάνουν, για να βρεθούν σε ό,τι υπάρχει πέρα από αυτό.

Η βάρκα του Χάρου δεν υπάρχει, αλλά μπορείς να κάνεις rafting στον ποταμό.

«Ο κόσμος προχωράει, γλυκέ μου Χάρε».

Το πιο εντυπωσιακό στον Αχέροντα είναι η θερμοκρασία του νερού. Κάπου διάβασα ότι είναι 10 βαθμοί Κελσίου πάνω από το μηδέν, αλλά τα πόδια μου είχαν άλλη γνώμη.

Πατάς μέσα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα αρχίζει να πονάει το δέρμα σου. Ευνόητο είναι ότι δεν έβρεξα άλλα σημεία του σώματος μου πολύ πιο ευαίσθητα στο κρύο.

Καθώς ανέβαινα παρατήρησα και μερικά ψάρια που κολυμπούσαν αντίθετα στο ρεύμα. Δεν νομίζω να ήταν σολομοί, αφού δεν έχει βρεθεί ακόμα κάποιος σεΐχης από την Υεμένη, να ρίξει ψάρια1485856962757ιχθυοτροφείου στο ποτάμι. Αλλά θα γίνει κι αυτό, ΤΑΙΠΕΔ να έχουμε, να πουλάει…

Άντεξα το νερό ως το γόνατο, ίσως και λίγο παραπάνω, αλλά ο Τηλέμαχος και η Ωραία Ελένη, κατάφεραν να βουτήξουν ως το λαιμό. Υπήρχαν και κάτι πιτσιρίκια που κολυμπούσαν κανονικά, αλλά αυτά δεν έχουν φτάσει στην επικίνδυνη ηλικία του εμφράγματος.

Τελευταίος σταθμός του οδοιπορικού ήταν τα Ιωάννινα.

Στο δημοτικό λαογραφικό μουσείο, ένα παλιό τζαμί, είχαν εκθέσει ξεχωριστά τα εβραϊκά, τα ελληνικά και τα οθωμανικά εκθέματα.

Στην πόλη αυτή είχαν συμβιώσει οι τρεις «λαοί του Βιβλίου», όπως αναφέρονταν οι Τούρκοι σε όσους είχαν στη θρησκευτική τους παράδοση κείμενα από τη Βίβλο.

Οι Οθωμανοί έδειχναν ιδιαίτερη ανοχή στους Χριστιανούς και στους Εβραίους γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Και όπως οι προφήτες των Εβραίων είναι και προφήτες των Χριστιανών, έτσι και οι Χριστιανοί άγιοι είναι και άγιοι των μουσουλμάνων.

Δεν θα ακούσετε ποτέ μουσουλμάνο να βλαστημάει την Παναγία και το Χριστό, ενώ είναι κάτι που οι ορθόδοξοι Χριστιανοί πολύ συχνά κάνουν.

Ανάμεσα στα εκθέματα του ελληνικού στοιχείου είναι και ένα σπαθί του Γεώργιου Καραϊσκάκη.

Όταν το είδα σκέφτηκα το Εξκάλιμπερ του Αρθούρου. Φαντάστηκα ότι κάποιος, κάποιος άξιος, θα πάει να σπάσει την προθήκη και θα πάρει το σπαθί του Καραϊσκάκη, για να οδηγήσει τους Έλληνες στην νέα Επανάσταση.

Άλλη ελπίδα δεν έχουν οι Έλληνες για να ξεσηκωθούν, παρά μόνο να βρεθεί κάποιος αγνός ηγέτης (δύσκολο όσο και να βρεις μια αειπάρθενο γεροντοκόρη σε πορνείο) για να τους εμπνεύσει και να049-012fτους καθοδηγήσει –να τους πάρει από το χεράκι με άλλα λόγια.

Πριν φύγουμε από τα Ιωάννινα βρέθηκα μπροστά και στο μνημείο των 1.850 Εβραίων-Γιαννιωτών που έστειλαν οι Ναζί στα κρεματόρια. Το εβραϊκό στοιχείο της πόλης εκμηδενίστηκε το Μάρτη του 1944.

Και θυμήθηκα όλα τα μνημεία των εκτελεσθέντων από τους Ναζί, σε όλη την Ελλάδα, που είδα σε αυτό το μικρό οδοιπορικό. Δεν υπάρχει γωνιά όπου να μη δολοφονηθήκαν Έλληνες από Ναζί.

Όμως σε αυτή τη χώρα οι νεοναζί είναι νόμιμοι, είναι βουλευτές, είναι στα media.

Πικρό τέλος για ένα οδοιπορικό, για μια χώρα, μια τέτοια διαπίστωση…

Ας το τελειώσω αλλιώς, κάπως πιο αισιόδοξα.

Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα, κατάλαβα ότι είναι ένας ιερός τόπος. Όχι μόνο γιατί είναι αρχαίος, γιατί παντού θα βρεις σημάδια που άφησαν πρόγονοι άξιοι, αλλά και γιατί είναι ένας όμορφος τόπος, όπου η γης και η παράδεισος (όπως θα έγραφε και ο Καζαντζάκης) συναντιόνται.

Είναι ένας εύφορος τόπος, που μπορεί να ζήσει τους κατοίκους της, αρκεί να μην αναλώνονται σε ευρωπαϊκές οδηγίες και επιδοτήσεις.

Είναι ένας πλούσιος τόπος, η Ελλάδα, πιο πλούσιος απ’ όσο μπορούμε να αντέξουμε, σε μνήμες, τάφους, γλώσσα, ιστορία. Και είναι γενναιόδωρος τόπος.

Ο ήλιος πάντα λάμπει και τα βλαστάρια ξεπετιούνται ακόμα και μέσα από το τσιμέντο. Το νερό, αυτό που θέλουν να αγοράσουν οι νεστλέδες και οι σουέζες, τρέχει άφθονο.

Έχουμε γη, έχουμε ήλιο, έχουμε νερό και έχουμε ιστορία. Τι άλλο χρειάζεται ένας λαός για να μείνει ζωντανός;

Ελευθερία!

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό: Αρετή και τόλμη.

Πηγή, http://sanejoker.info

Αποκατάσταση της αλήθειας: Ομοφυλόφιλοι στην Κούβα και ‘στρατόπεδα συγκέντρωσης’


Παρακάτω ακολουθούν διευκρινήσεις, προς αποκατάσταση της αλήθειας, από απαντήσεις που δίνει η Μαριέλα Κάστρο, σε διάφορα ερωτήματα που έχουν τεθεί κατά καιρούς γύρω από το θέμα των ομοφυλόφιλων στην Κούβα, της αντιμετώπισης τους όλα τα χρόνια και των λεγόμενων «στρατοπέδων συγκέντρωσης».

Η Μαριέλα Κάστρο Εσπίν έχει χειραφετηθεί από την κληρονομιά της οικογένειάς της. Ανιψιά του Φιντέλ Κάστρο και κόρη του Ραούλ Κάστρο, η Μαριέλα δεν έχει κερδίσει την διεθνή αναγνώριση χάρη στο όνομά της, αλλά από τη δράση της υπέρ του δικαιώματος στη σεξουαλική διαφορετικότητα.

Διευθύντρια του Κέντρου Σεξουαλικής Εκπαίδευσης (CENESEX), κάτοχος Πτυχίου Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής και μεταπτυχιακού διπλώματος στη σεξουαλικότητα, η Μαριέλα Κάστρο ανέλαβε την προστασία των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και των λεσβιών στη Κούβα και απέτρεψε τη κοινότητα αυτή από το να βρίσκεται στο περιθώριο, στο οποίο η κοινωνία την είχε τοποθετήσει.

Η δράση του CENESEX έχει στεφθεί με επιτυχία. Από το 2007, η Κούβα γιορτάζει κάθε χρόνο στις 17 Μαΐου την ημέρα κατά της ομοφοβίας. Το κράτος προσφέρει δωρεάν τις επεμβάσεις για αλλαγή φύλου. Η ομοφοβία έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας και το Υπουργείο Πολιτισμού είναι πλέον πρώτης τάξεως σύμμαχοι στον αγώνα για τα δικαιώματα όλων.

Η Μαριέλα Κάστρο είναι σαν τη μητέρα της, Βίλμα Εσπίν. Έχει κληρονομήσει τόσο τη φυσική ομορφιά της αλλά και τον χαρακτήρα της. Πράγματι, όπως φαίνεται από συζητήσεις, δεν διστάζει σε καμία περίπτωση να επισημάνει τις αδικίες που διαπράχθηκαν στην Κούβα κατά το παρελθόν, ούτε να καταγγείλει θεσμικά εμπόδια που εξακολουθούν να υπάρχουν στην κοινωνία. Δεν αποφεύγει καμία ερώτηση και δεν επιβάλλει προϋποθέσεις για διάλογο.

Μαριέλα Κάστρο, ποια ήταν η κατάσταση των σεξουαλικών μειονοτήτων το 1959, μετά τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης;


Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η κουβανική κοινωνία ήταν μια αντανάκλαση της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, κυρίως από τους ισπανούς. Η Κούβα είχε μια κουλτούρα, εξ ορισμού τότε, πατριαρχική, ομοφοβική, όπως όλες οι πατριαρχικές κοινωνίες. Εκείνη την εποχή, γενικά ο κόσμος ήταν πατριαρχικός και ομοφοβικός, χωρίς διάκριση, τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου.Ωστόσο, είναι περίεργο το γεγονός ότι η διαδικασία χειραφέτησης της Κουβανικής Επανάστασης, που σύμφωνα με το πολιτικό της πρόγραμμα για καταπολέμηση των ανισοτήτων, των διαφόρων μορφών διακρίσεων κατά των γυναικών, το ρατσισμό, και γενικά τη προσπάθεια της να εξαλείψει τις αδικίες,  φαίνεται να μην ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την τύχη των ομοφυλοφίλων και δεν τους θεωρούσε θύματα διακρίσεων κάθε είδους.Για ποιους λόγους;

Η ομοφοβία ήταν κανόνας, ακόμη και μετά το θρίαμβο της Επανάστασης. ‘Επιρροή’ από δυτικές κουλτούρες με βάση την κυρίαρχη καθολική θρησκεία. Ιδρύθηκε με βάση τους πολιτιστικούς κώδικες άνδρας / γυναίκα.Η επανάσταση επέτρεψε ο λαός της Κούβας να επιτύχει την εθνική κυριαρχία και να θέσει υπό αμφισβήτηση πολλά, όπως την απαραίτητη προϋπόθεση παρθενίας των γυναικών για τον γάμο, την δυνατότητα διαζυγίου, τον αποκλεισμό των μονογονεϊκών οικογενειών και των ανύπαντρων γυναικών, και πολλά ακόμη, αλλά δεν υπήρξε ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση του προβλήματος της σεξουαλικής διαφορετικότητας.Οπότε το να είσαι ομοφοβικός ήταν κάτι «φυσιολογικό»;

Η ομοφοβία ήταν ο κανόνας. Αυτό που θεωρούταν ως μη φυσιολογικό ήταν ο σεβασμός για όσους είχαν επιλέξει έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Αλλά και πάλι, δεν υπήρξε κάτι συγκεκριμένο στην Κούβα. Ήταν το ίδιο όπως και στον υπόλοιπο κόσμο. Η θεσμοθετημένη ομοφοβία στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης αντανακλούσε την πραγματικότητα της τότε εποχής σύμφωνα με την κουλτούρα. Η περιθωριοποίηση των ομοφυλοφίλων, η περιφρόνηση και η δυσφήμηση τους ήρθε φυσικά. Ήταν φυσιολογικό φαινόμενο τότε παντού το να υπάρχουν, για παράδειγμα, διακρίσεις στην αγορά εργασίας.Στρατιωτικές Μονάδες για την ενίσχυση στην παραγωγή (UMAP)

Στη δεκαετία του 1960, μεταξύ 1965 και 1968, η κουβανική κυβέρνηση ανέπτυξε τις Στρατιωτικές Μονάδες για την ενίσχυση στην παραγωγή, UMAP, όπου οι ομοφυλόφιλοι είχαν ενσωματωθεί με τη βία. Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό το σκοτεινό επεισόδιο της κουβανικής επανάστασης;

Πρώτον, πρέπει να σημειωθεί ότι οι UMAP απευθυνόταν σε όλο τον κόσμο, δηλαδή σε όλους τους άνδρες ηλικίας κατάλληλης για τη στρατιωτική τους θητεία, όχι μόνο για τους ομοφυλόφιλους. Η στρατιωτική θητεία ήταν υποχρεωτική για όλους τους νέους ενήλικες. Για κανέναν λόγω δεν ήταν αποκλειστικά για ομοφυλόφιλους. Κάποιοι μάλιστα μίλησαν και για στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους ομοφυλόφιλους. Δεν νομίζω ότι πρέπει να υπερβάλλουμε. Θα πρέπει να είμαστε πιστοί στην ιστορική αλήθεια. Επαναλαμβάνω, οι UMAP απευθυνόταν στους πάντες, εκτός από αυτούς που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν μια σταθερή δουλειά. Οι φοιτητές έπρεπε να βάλουν μια παρένθεση στην φοιτητική τους σταδιοδρομία για την στρατιωτική τους θητεία στις UMAP.Αξίζει να θυμηθούμε εδώ το πλαίσιο της εποχής. Η χώρα μας ήταν συνεχώς κάτω από την επίθεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρξε ο Κόλπος των Χοίρων τον Απρίλιο του 1961, η κρίση των πυραύλων το 1962, και οι ομάδες της CIA που πλήρωναν Κουβανούς εξόριστους να πολλαπλασιάζουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις τους. Βόμβες που εκρήγνυνται κάθε μέρα στην Κούβα. Σαμποτάζ σε σιδηροδρόμους. Επιθέσεις σε θέατρα με μπαζούκας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την πραγματικότητα. Ζούσαμε σε μια κατάσταση πολιορκίας. Παραστρατιωτικές ομάδες ήταν στα βουνά της επαρχίας Escambray και δολοφονούσαν αγρότες που υποστήριζαν την Επανάσταση, βασάνιζαν και εκτελούσαν νέους καθηγητές που είχαν προσχωρήσει στην εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού. Συνολικά, 3.478 Κουβανοί έχασαν τη ζωή τους λόγω της τρομοκρατίας κατά εκείνη τη χρονική στιγμή. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος, ήμασταν συνεχώς κάτω από διαρκείς επιθέσεις και η ταξική πάλη ήταν στο αποκορύφωμά της. Οι γαιοκτήμονες είχαν αντιδράσει πολύ βίαια για την εφαρμογή της αγροτικής μεταρρύθμισης και δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν τη θέση τους, την εξουσία τους στην κοινωνία. Στη συνέχεια, υπήρξε μια γενική κινητοποίηση στην Κούβα γύρω από την υπεράσπιση του έθνους και οι UMAP γεννήθηκαν στο πλαίσιο αυτό, μέσω της στρατιωτικής θητείας.Γιατί τότε λένε ότι στις UMAP υπήρχαν αυθαιρεσίες και διακρίσεις;

Υπάρχει ένας λόγος γι ‘αυτό. Επειδή όλοι πρέπει να συμμετάσχουν στην άμυνα της χώρας, περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως οι χίπις, που έπρεπε να ενσωματωθούν στις UMAP, αλλά και τα παιδιά της αστικής τάξης που είχαν συνηθίσει σε μια ζωή με ελεύθερο χρόνο χωρίς εργασία, επειδή είχαν πόρους. Οπότε, ακόμη και ομάδες που ήταν αφοσιωμένες στη διαδικασία του κοινωνικού μετασχηματισμού που ξεκίνησε το 1959, οι οποίες όμως δεν συμμετείχαν και προτίμησαν τον ρόλο του παρατηρητή, οι UMAP έπρεπε να τις ενσωματώσουν και να εργαστούν σε εργοστάσια ή στη γεωργία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καλή εικόνα για την κουβανική κοινωνία που τους απέρριψε για την έλλειψη συμμετοχής τους στην κατασκευή του νέου επαναστατικού έθνους, και θεωρούνται παράσιτα.Θυμάμαι στα νιάτα μου που είχα ακούσει κάποιες δυσάρεστες σκέψεις για μένα, για την σχέση της οικογένειά μου με τον Φιντέλ Κάστρο, για τον θείο μου, και τον Ραούλ Κάστρο, τον πατέρα μου. Κάποιοι είπαν: «Πρόκειται για μια Bitonga», δηλαδή «κόρη του μπαμπά», ένα πρόσωπο που απολαμβάνει μια προνομιακή θέση, η οποία δεν είχε τον ίδιο τρόπο ζωής με το υπόλοιπο της νεολαίας, με τους οικογενειακούς δεσμούς τους. Με έπιανε μια φοβερή οργή κάθε φορά που συνέβαινε αυτό και προσπάθούσα να κάνω ό, τι έκαναν οι άλλοι και απέρριπτα κάθε είδους προνόμια ή ευνοιοκρατία. Ποτέ δεν υπήρξα «Bitonga», ήταν πολύ υποτιμητικό.Ο στρατός τότε UMAP δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει τις διαδικασίες παραγωγής. Αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Το Υπουργείο Εσωτερικών είχε το καθήκον να ασχολείται με τις περιθωριοποιημένες ομάδες και τα «παράσιτα», να τους αναγνωρίζει και να τους εντάσσει στις UMAP με τη βία, επειδή η υπηρεσία ήταν υποχρεωτική. Η μέθοδος αυτή ήταν πολύ αυθαίρετη.Να θυμάστε ότι ο δρόμος προς τα εμπρός είχε αυθαιρεσίες και διακρίσεις. Υπήρχαν φωνές στην κουβανική κοινωνία που αντιτάχθηκαν σε αυτά τα μέτρα, συμπεριλαμβανομένης και της Ομοσπονδίας Γυναικών της Κούβας και πολλές άλλες προσωπικότητες.Τι γίνεται με τους ομοφυλόφιλους; Πολλοί ήταν θύματα κακοποίησης στις UMAP.


Σε αυτή την ομοφοβική κοινωνία, στο πλαίσιο αυτό, τα ανδροπρεπή αρσενικά στην ηγεμονία, οι αρχές, δεν βρήκαν κανένα επάγγελμα στο οποίο θα μπορούσαν να ενσωματώσουν τους ομοφυλόφιλους και έτσι τους ενσωμάτωναν στις στρατιωτικές μονάδες UMAP για να γίνουν πραγματικοί «άνδρες». Σε ορισμένες μονάδες UMAP, αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονταν όπως όλοι οι άλλοι και δεν ήταν θύματα διακρίσεων ενώ σε άλλες, που υπήρξε αυθαιρεσία, οι ομοφυλόφιλοι χωρίστηκαν άδικα από τους συνομηλίκους τους. Υπήρχε τότε η ομάδα των ομοφυλόφιλων και τραβεστί, η ομάδα των θρησκευτικών πιστών, η ομάδα των χίπις, κλπ. Δεχόταν σε καθημερινή βάση πειράγματα, δημόσια ταπείνωση, κλπ.. Με μια λέξη, η διάκριση που υπήρχε στην κουβανική κοινωνία έγινε πιο ζωντανή, πιο πικρή στις στρατιωτικές μονάδες UMAP, στον στρατό στην ουσία.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαδικασία της δημιουργίας αυτών των ξεχωριστών ομάδων ήταν αυθαίρετη. Συνεπώς, αυτές οι μονάδες έκλεισαν τρία χρόνια αργότερα. Αλλά, επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά, η κατάσταση των ομοφυλοφίλων στον κόσμο ήταν παντού παρόμοια, σε μερικά μέρη πολύ χειρότερη. Αυτό προφανώς δεν δικαιολογεί τις διακρίσεις, σε όλες της περιπτώσεις, που οι ομοφυλόφιλοι έπεσαν θύματα.Ποια ήταν η κατάσταση των σεξουαλικών μειονοτήτων στον υπόλοιπο κόσμο;

Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη από έναν Αμερικανό ερευνητή που ονομάζεται Ντέιβιντ Κάρτερ για τα LGBT κινήματα στη Λατινική Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο.
Ποια ήταν η ευθύνη του Φιντέλ Κάστρο στη δημιουργία των UMAP;

Ο Φιντέλ Κάστρο είναι σαν τον Δον Κιχώτη. Λάμβανε πάντα τις ευθύνες του ως ηγέτη της επαναστατικής διαδικασίας. Προς ενημέρωση σας, θεωρεί ότι θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για ό, τι συνέβη στην Κούβα, τόσο για τις θετικές όσο και για τις αρνητικές πλευρές. Είναι μια πολύ ειλικρινής στάση από μέρους του, αλλά νομίζω ότι δεν είναι δίκαιο, να αποδώσουμε την αποκλειστική ευθύνη σε αυτόν για τα αίσχη αυτά.Από την άλλη πλευρά, δεν είναι καν δίκαιο καθώς δεν προσεγγίζει την ιστορική αλήθεια. Ήταν μια εποχή που μια νέα κοινωνία προέκυψε με τη δημιουργία νέων θεσμών, στη μέση της επιθετικότητας, της προδοσίας, των απειλών, του θανάτου. Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν θύμα περισσότερων από εξακοσίων αποπειρών δολοφονίας. Δεν θα μπορούσε να χειριστεί τα πάντα ο ίδιος αυτοπροσώπως, και ως εκ τούτου, είχε ήδη αναλάβει πολλά παραπάνω καθήκοντα.Συγκεκριμένα, ποια είναι η σχέση μεταξύ Φιντέλ Κάστρο και UMAP;

Ο Φιντέλ Κάστρο δεν έπαιξε ρόλο στη δημιουργία των UMAP. Στην πραγματικότητα, ο μόνος δεσμός του Φιντέλ Κάστρο με τις UMAP ήταν όταν αποφάσισε να τις κλείσει, μετά από πολλές διαμαρτυρίες που προέρχονταν από την κοινωνία των πολιτών, και κατά την έρευνα που διεξήγαγε η διεύθυνση της πολιτικής των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πολλές καταχρήσεις διαπράχθηκαν. Από εκείνη τη στιγμή, αποφασίστηκε να μην περιληφθούν οι ομοφυλόφιλοι στο στρατό για την πρόληψη των διακρίσεων σε ένα σώμα που χαρακτηρίζεται παντού σε όλο τον κόσμο από ομοφοβία, όχι μόνο στην Κούβα. Μπορείτε επίσης να απαντήσετε αυτό μετά ήταν μια νέα διάκριση απέναντί ​​τους, αλλά η προκατάληψη που υπήρχε, τον έκανε να πάρει την εν λόγω απόφαση.Ποια ήταν η άποψη του πατέρα σας, Ραούλ Κάστρο;
 
Έχω μιλήσει πολλές φορές για το θέμα αυτό με τον πατέρα μου και μου εξήγησε ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εξαλειφθεί, χωρίς να θίγει την εκπαιδευτική πολιτική. Επιπλέον, το στρατιωτικό σύμπαν εξακολουθεί να είναι πολύ «ανδροπρεπές» στην Κούβα σήμερα. Δυστυχώς, αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και σήμερα, οι κοινωνίες ανά τον κόσμο απορρίπτουν κάθε τι το διαφορετικό. Φανταστείτε λοιπόν το πλαίσιο της δεκαετίας του 1960.Σε αυτό το πλαίσιο, το CENESEX ξεκίνησε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για τις UMAP και συλλέγουμε μαρτυρίες από ανθρώπους που υπέστησαν αυτή την πολιτική.(Πηγές: Opera Mundi, minhpuertorico)