Τεράστια φούσκα


banksters

Η καθημερινή συζήτηση για τη ρευ­στότητα της ελληνικής οικονομί­ας πρόσφατα έχει εμπλουτιστεί από την απαίτηση της τρόικας να μειωθούν δραματικά τα παρεχό­μενα δάνεια και στο ίδιο πλαίσιο οι επιτηρητές της ελληνικής οικονομίας απαιτούν την απαλ­λαγή των ελληνικών τραπεζών από τα δάνεια, τα οποία καλούνται να πουλήσουν ακόμη και στο 20% της ονομαστικής τους αξίας.

Αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στην ενδιαφέρουσα άποψη του αναλυτή Christopher Thompson για το είδος και το μέ­γεθος του προβλήματος σε ευρωπαϊκό επί­πεδο, που δημοσιεύθηκε στους «Financial Times», όπως μεταφράστηκε από την έγκυρη ελληνική ιστοσελίδα eyro2day.gr:

«Οι μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης θα πρέ­πει να περικόψουν ενεργητικά ύψους 661 δισ. ευρώ και να παραγάγουν 47 δισ. ευρώ σε φρέσκα κεφάλαια τα επόμενα πέντε χρόνια, ώστε να ευθυγραμμιστούν με τις επικείμενες ρυθμίσεις, οι οποίες έχουν στόχο να μειώσουν τις πιθανότητες να χρειαστεί να πληρώσουν κι άλλο πακέτο διάσωσης οι φορολογούμενοι.

Τα στοιχεία εντάσσονται σε ανάλυση της βρετανικής Royal Bank of Scotland – που ξε­χωρίζει την Deutsche Bank, την Crédit Agricole και την Barclays ως τις τράπεζες που χρειάζο­νται περισσότερο φρέσκα κεφάλαια -, η οποία υπογραμμίζει ότι έπειτα από πέντε χρόνια κρί­ση οι ευρωπαϊκές τράπεζες παραμένουν “πο­λύ μεγάλες για να καταρρεύσουν”.

Συνολικά, ο τραπεζικός κλάδος θα πρέπει να ξεφορτωθεί ενεργητικό 3,4 τρισ. ευρώ έως το 2018 για να συμμορφωθεί με τις ρυθμίσεις της Βασιλείας ΙΙΙ περί επάρκειας κεφαλαίων και μόχλευσης, σύμφωνα με την RBS. Το βά­ρος είναι πολύ μεγαλύτερο για τις μικρότερες τράπεζες, που πρέπει να ξεφορτωθούν 2,6 τρισ. ευρώ από τους ισολογισμούς τους, γε­γονός που εγείρει φόβους ότι θα προκληθεί κάθετη μείωση στον δανεισμό προς τις μικρού και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις.

“Υπάρχει υπερβολικά πολύ χρέος σε όλες τις οικονομίες της Ευρώπης και αυτό αποδει­κνύεται στους ισολογισμούς των τραπεζών” σχολιάζει ο James Chappell, αναλυτής της τράπεζας Berenberg. “Το μείζον ζήτημα είναι ότι οι τράπεζες εξακολουθούν να μην έχουν αρκετά κεφάλαια ώστε να διαγράψουν αυτά τα δάνεια”.

Οι τράπεζες της ευρωζώνης έχουν ήδη συρ­ρικνώσει τους ισολογισμούς τους κατά 2,9 τρισ. ευρώ από τον Μάιο του 2012 – μέσω μειώσεων των χορηγήσεων, με επαναγορές, παράγωγα συμβόλαια, καθώς και μέσω πω­λήσεων δευτερευουσών δραστηριοτήτων -, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κε­ντρικής Τράπεζας.

Η Deutsche Bank πρόσφατα ανακοίνωσε ότι θα προσπαθήσει να μειώσει τα ενεργητικά της περίπου κατά το ένα πέμπτο μέσα σε δυόμισι χρόνια. Η Barclays, που ανακοίνωσε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου 5,8 δισ. στερλινών τον περασμένο μήνα, είπε ότι θέλει να συρρικνώ­σει τον ισολογισμό της κατά 65-80 δισ. στερ­λίνες.

Τα ενεργητικά του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα αξίζουν 32 τρισ. ευρώ, δηλαδή έχουν μέγεθος υπερτριπλάσιο από το ΑΕΠ της ευρω­ζώνης. Ωστόσο, η Bridget Gandy της Fitch το­νίζει ότι η ίδια η επικέντρωση των ρυθμιστικών αρχών στο μέγεθος και στη μόχλευση, στα δά­νεια δηλαδή των τραπεζών, είναι εσφαλμένη.

“Αν οι τράπεζες υποχρεώνονται να χρησιμο­ποιήσουν συντελεστή μόχλευσης, τότε ο μό­νος τρόπος που έχουν για να γίνουν πιο κερ­δοφόρες είναι να αναλάβουν περισσότερους κινδύνους στα ενεργητικά που κατέχουν” σχολιάζει. “Πρέπει να υπάρχει ισορροπία ανά­μεσα στην κεφαλαιακή κάλυψη των ριψοκίν­δυνων ενεργητικών και στη μόχλευση, ο κίν­δυνος δεν είναι το μέγεθος”.

Η τραπεζική απομόχλευση έχει ήδη προκα­λέσει αρνητικό ρεκόρ στις εκδόσεις ομολό­γων από τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Η πτώση αντικατοπτρίζει επίσης τον αυξημένο κίνδυνο “υποχρεωτικής συμμετοχής” των πιστωτών αν καταρρεύσει μια τράπεζα, μετά τη μεταρρύθ­μιση που επέβαλε η Ευρώπη για να προστα­τευθούν οι φορολογούμενοι, στον τρόπο με τον οποίο θα σώζονται οι τράπεζες σε περί­πτωση χρεοστασίου.

Επίσης, ενώ τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν κάνει και πρόωρες αποπληρωμές των φθηνών δανείων που έλαβαν από την ΕΚΤ, στο πλαί­σιο των μηχανισμών μακροπρόθεσμης χρη­ματοδότησης για να καταπολεμηθεί η κρίση, οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις, ειδικά σε χώρες όπως η Ισπανία, διαμαρτύρονται ότι δεν έχουν πρόσβαση σε τραπεζικά δάνεια.

Σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη ύφεση, οι επικριτές φοβούνται ότι οι τράπεζες επικε­ντρώνονται περισσότερο στην απομόχλευση, παρά στην αύξηση του δανεισμού, γεγονός που θα πλήξει την όποια προσπάθεια οικονο­μικής ανάκαμψης».

http://www.topontiki.gr

Χάρης Σμυρνιώτης, πρόεδρος Συνδικάτου Εργαζομένων ΙΓΜΕ: «Σκοτώνουν κάθε αναπτυξιακή προοπτική»


ΙΓΜΕΣυνέντευξη στον Γιώργο Κατερίνη

Πριν από λίγο καιρό το Συνδικάτο σας οργάνωσε επιστημονική ημερίδα, όπου αναδείχθηκε ο ρόλος του ΙΓΜΕ. Μπορείτε να συνοψίσετε τα συμπεράσματά της;
Η αφορμή για την ημερίδα ήταν η λάσπη που πέταξε ο διορισμένος από τη ΔΗΜΑΡ διευθύνων σύμβουλος. Από την άλλη μεριά το πολιτικό περιεχόμενο της ημερίδας ήταν αυτό που ανέφερε ο τίτλος της: Η έρευνα ως απάντηση στην κρίση. Όποιος από οποιαδήποτε αντίληψη αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη, καταλαβαίνει ότι χρειάζεται εργαλεία. Και εργαλείο αναπτυξιακό είναι πάντα η έρευνα. Δηλαδή, την εποχή της κρίσης, οι σοβαρές καπιταλιστικές χώρες επενδύουν στην έρευνα ώστε στην εποχή της παραγωγής να έχουν να πουλήσουν. Αυτό δεν ισχύει στις χώρες της περιφέρειας, όπου για να μπορείς να τους πάρεις «έτοιμο πράγμα», τους καθυστερείς την έρευνα. Είναι συνειδητή επιλογή, δεν οφείλεται σε ανικανότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι από το 0,57% του ΑΕΠ που ήταν η έρευνα, έχει πέσει στο μισό.
Αυτό ισχύει και στον ευρύτερο τομέα όπου το ΙΓΜΕ έχει μια εξηντάχρονη προσφορά. Θα έπρεπε να ξέρουμε ποια ήταν τα κοιτάσματα, ποια ήταν τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα, ποια ήταν τα υπάρχοντα μεταλλεία της χώρας, ποιες ήταν οι αποθεματοφόρες περιοχές. Και επίσης να παρακολουθούμε και την τεχνολογία, γιατί η τεχνολογία είναι η δεύτερη παράμετρος στην αξιοποίηση όλων αυτών των πόρων. Αντί γι’ αυτό, είχαμε εδώ και δεκαπέντε χρόνια μηδενισμό των κονδυλίων του ΙΓΜΕ. Αυτό ξεκίνησε επί υπουργίας Βάσως Παπανδρέου, δεν υπήρχε μεταλλευτική έρευνα στο ΙΓΜΕ και αυτό πληρώνουμε σήμερα.
Τώρα, λοιπόν, που η Ευρώπη έρχεται με οδηγία και ζητά μεταλλεία στην Ευρωπαϊκή ήπειρο για να αντιμετωπίσει την άνοδο των τιμών λόγω της ζήτησης σε Κίνα, Ινδία και γενικώς στις χώρες BRIC, η Ελλάδα είναι ουραγός.

Δηλαδή, αυτή τη στιγμή στη χώρα μας δεν υπάρχει ούτε η στοιχειώδης καταγραφή για μελλοντικές επενδύσεις;
Αν σήμερα το ΙΓΜΕ ξεκινήσει την έρευνα -γιατί στην ουσία τον Μάιο ξεκίνησαν οι εκταμιεύσεις του ΕΣΠΑ- για να πεις ότι μπορώ να προκηρύξω τη μίσθωση ενός μεταλλείου, δηλαδή να ξεκινήσω «αξιοπρεπώς» να πουλήσω, θέλω μίνιμουμ πέντε χρόνια, φυσιολογικά επτά. Δηλαδή, αυτά που θα φέρει η ερευνητική φάση του ΙΓΜΕ, για να πει ο άλλος ότι θα τα ξεπουλήσει (γιατί περί ξεπουλήματος πρόκειται), πρέπει να περάσουν πέντε χρόνια.
Όταν, λοιπόν, το ΙΓΜΕ εδώ και ενάμισι χρόνο στοχοποιήθηκε, την αιτιολόγηση που δεν έδινε ο Πάγκαλος μάς την έδωσε ο Παπακωνσταντίνου, ως υπουργός ΥΠΕΚΑ, με την Κοινή Υπουργική Απόφαση που υπέγραψε μαζί με τον Βενιζέλο ως υπουργό Οικονομικών: «Το ΙΓΜΕ το συρρικνώνω, γιατί δεν ευνοεί τις επενδύσεις». Τι εννοούσε; Δεν του κάνει μελέτες-μαϊμού ή μελέτες που να αποτελούν έναν φερετζέ στην ουσία, για να κάνει αυτό που ήθελε. Δηλαδή, να κάνει ό,τι με τα πετρέλαια: να φέρουμε τους ξένους, να αναλάβουν τα οικόπεδα εξαρχής και να μην ξέρουμε καν τι έχουν αναλάβει.
Και σε αυτό ήταν ειλικρινείς. Το ΙΓΜΕ μέχρι σήμερα σεβόταν τον εαυτό του, ανεξάρτητα της ιδεολογικής και πολιτικής τοποθέτησης των εργαζόμενων και ανεξάρτητα εάν το τελικό προϊόν το έπαιρναν πάντα οι ιδιώτες. Εμείς φτιάξαμε τον Μποδοσάκη, τον Σκαλιστήρη, την ΠΕΣΙΝΕ, τον Πόρτολο, τους Βωξίτες Παρνασσού. Τα μεγαλύτερα μεταλλεία της χώρας στήθηκαν από τις μελέτες του ΙΓΜΕ. Τώρα λοιπόν, που υπάρχει εκ νέου ζήτηση, θα φτιάξουν τα νέα τζάκια. Εμείς, λοιπόν, ως συνδικάτο αποκαλύψαμε πού είναι η «φούσκα» στην περίπτωση των Σκουριών.

Ο ρόλος του ΙΓΜΕ, όμως, δεν είναι μόνο η καταγραφή των μελλοντικών επενδύσεων.
Ναι, μαζί με τον εντοπισμό των φυσικών πόρων, υπάρχει και το κομμάτι των υποδομών. Το ΙΓΜΕ χονδρικά έκανε δύο δουλειές. Το σκέλος της γεωλογικής υποδομής της χώρας που είναι χρήσιμη για νερά, για καταστροφικά φαινόμενα, για μεγάλα τεχνικά έργα, για αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων, ηφαίστεια, τσουνάμι κ.λπ., ήταν περίπου ισότιμο με το σκέλος του εντοπισμού των ορυκτών πόρων. Και εμείς προσπαθήσαμε να αναδείξουμε εξίσου και τα δύο αυτά, γιατί το ένα ήταν άμεσο κέρδος για κάποιους, το άλλο όντως το απολάμβανε η κοινωνία. Βέβαια και εκεί κάποιοι μπορεί να καρπώνονταν ανακαλύψεις του ΙΓΜΕ, αλλά η κοινωνία απολάμβανε αυτή την ερευνητική παρέμβαση. Και επειδή συνήθως και σε αυτόν τον τομέα η έρευνα δεν προηγείτο των έργων, πάλι η αξιοποίηση του ΙΓΜΕ ήταν πυροσβεστική. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση ήταν τα γεωλογικά ατυχήματα στα κατασκευαστικά έργα, όπου το ΙΓΜΕ καλείτο εκ των υστέρων να δώσει λύση.
Αυτά τώρα έχουν φθάσει στο κατακόρυφο. Από την άλλη μεριά, βιολογικά όλα αυτά τα ερευνητικά ινστιτούτα έχουν γεράσει. Σ’ εμάς ο μέσος όρος ηλικίας στους ερευνητές είναι 59 χρονών. Άρα, δεν χρειάζεται να τα κλείσει κανένας, κλείνουν μόνα τους. Και πού κατευθύνεται τώρα η παραγωγική αξιοποίηση αυτών των φορέων; «Να πάρουμε την περιουσία τους, το γνωστικό αντικείμενο που έχουν στις βιβλιοθήκες, και με κάποιους συμβούλους, χρησιμοποιώντας εταιρείες, πανεπιστήμια, ξένους φορείς, να τη βγάλουμε στο σφυρί». Δηλαδή, χρησιμοποιούν τώρα το ινστιτούτο σαν γραφείο συμβούλων.

Επομένως, προβάλλει η ανάγκη υπεράσπισης του έργου του ΙΓΜΕ, όπως και άλλων αντίστοιχων φορέων. Ποιος θα έπρεπε να είναι ο κύριος φορέας υπεράσπισης όλων αυτών;
Καταρχήν, εάν «το έπαιρνε χαμπάρι», έπρεπε να γίνει υπόθεση του εργατικού κινήματος συνολικά. Μόνο τα εργατικά κέντρα των περιοχών όπου έχει δουλέψει το ΙΓΜΕ, θα έπρεπε να είναι όλα στο πόδι. Όχι γιατί χάνουν τη δουλειά τους πέντε-δέκα άνθρωποι, αλλά ακριβώς γιατί υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Ύστερα είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση, που απολαμβάνει το δεύτερο σκέλος της δράσης μας, τον κοινωνικό χαρακτήρα των ερευνών. Στα λόγια είναι όλοι μαζί μας. Πλην όμως, αυτοί οι φορείς σε επίπεδο τριτοβάθμιας οργάνωσης, είναι πολιτικοί φορείς οι οποίοι αναπαράγουν κάποια σλόγκαν και στην πράξη εφαρμόζουν την κυβερνητική πολιτική. Ούτε η ΓΣΕΕ, ούτε η Αυτοδιοίκηση (ΚΕΔΕ, Ένωση Περιφερειών), ούτε και τα Εργατικά Κέντρα, με κάποιες εξαιρέσεις, θέλουν να παίξουν αυτόν το ρόλο.

Τίθεται αντικειμενικά και ζήτημα πολιτικής διάστασης των αγώνων.
Μπαίνει εξ αντικειμένου. Διότι ο κόσμος είναι ώριμος, το κίνημα έχει κάνει εκρήξεις οι οποίες είναι σημαντικές, με την έννοια και του όγκου και της διάρκειας και της μαχητικότητας. Ποιο είναι, όμως, το πολιτικό υποκείμενο της αριστεράς που θα οργανώνει τις δυνάμεις και θα δώσει τη σύγκρουση; Κατά τη γνώμη μου δεν ανταποκρίνεται καμιά δύναμη σήμερα της Αριστεράς στην όποια εκδοχή της, σε αυτό το καθήκον, που είναι το καθήκον να ενώνεις δυνάμεις, να τις οργανώνεις και να τις βάζεις στη σύγκρουση. Γιατί πολιτικά εάν δεν τροφοδοτείται το κίνημα, όσες μάχες κι αν δώσει ένα συνδικάτο, όσες μάχες να δώσουν οι κοινωνικοί φορείς, εξ αντικειμένου κάποια στιγμή θα φθάσουν στο όριο. Δεν μπορεί από μόνο του το κίνημα να λύσει το πολιτικό θέμα.

«Φούσκα» οι Σκουριές
Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι εκτιμήσεις που μεταφέρει ο Χάρης Σμυρνιώτης για την επένδυση στις Σκουριές: «Υπάρχουν δύο παράμετροι. Η μια είναι το μετάλλευμα καθεαυτό, που ήταν οι παλιές εκμεταλλεύσεις που γίνονταν στην Στρατονίκη και στην Ολυμπιάδα και αφορούσαν τσίγκο και μολύβι, τα οποία συνεχίζουν να βγάζουν ακόμη στο Στρατόνι. Στις Σκουριές βρήκαν χαλκό και μάλιστα σε δεκαπλάσιες ποσότητες από ό,τι είχε εκτιμηθεί από την ΤVX. Σε όλα τα υποπροϊόντα ήταν ο χρυσός αλλά τα χρόνια που η τιμή ήταν χαμηλή, δεν ενδιαφέρονταν να τα αξιοποιήσουν. Το πρόβλημα λοιπόν υφίσταται ως εξής τώρα. Η μέθοδος που παρουσιάζει η Ελντοράντο ότι θα κάνει αξιοποίηση του χρυσού, σύμφωνα με τους συναδέλφους εμπλουτιστές μεταλλουργούς του ΙΓΜΕ, κάνει το επενδυτικό σχέδιο ασύμφορο.
Κατά τη γνώμη μου θα γίνει αυτό που έγινε σε όλη τη χώρα: θα πάρουν το ψαχνό, θα τα κονομήσουν χοντρά πουλώντας, τώρα, στη συγκυρία των τιμών που είναι ανεβασμένες, και όταν πέσει η τιμή, θα αφήσουν κρανίου τόπο. Όπως έχει γίνει στο Μαντούδι, όπως έχει γίνει στους βωξίτες, όπως έχει γίνει στα σιδηρονικέλια της ΛΑΡΚΟ: “πάμε να πάρουμε γρήγορα αυτό που θα μας δώσει μεγάλα κέρδη, τον περίφημο χρυσό θα τον χρησιμοποιούμε στην λογική ότι θα παράξουμε και θα παίζουμε στο χρηματιστήριο και θα ανεβαίνει η τιμή. Και κάποια στιγμή θα την φουντάρουμε την εταιρία, όπως έκανε η TVX, θα αφήσουμε και ένα χρέος στο ελληνικό Δημόσιο και θα πάμε γι’ άλλα”. Αυτήν την παράμετρο το κίνημα που έχει δημιουργηθεί στην περιοχή, την υποτιμά: η επένδυση είναι ληστρικού χαρακτήρα, όχι μονάχα γιατί δίνει λίγα έσοδα στο Δημόσιο, αλλά γιατί θα γίνει με έναν τρόπο τεχνικά ληστρικό».

Πηγή. http://www.edromos.gr

Στο περιθώριο μιας «παράπλευρης απώλειας»


1185783_598179310205050_743278682_n

(Του Χρήστου Βαλλιάνου )

Με αφορμή το θάνατο του άτυχου 18χρονου

Έχουν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια από την εποχή που η νεοσύστατη –τότε– κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ψήφισε τη δωρεάν επιβίβαση στα ΜΜΜ για το διάστημα 5-8 πμ, σαν ένα μέτρο προώθησης της χρήσης των ΜΜΜ έναντι των ΙΧ, αλλά και μικρής έστω ανακούφισης των εργαζόμενων των λαϊκών τάξεων, που πηγαίνοντας ή αποχωρώντας από τη δουλειά τους υφίσταντο την ταλαιπωρία των άθλιων αθηναϊκών λεωφορείων.

Στη διάρκεια των τριάντα αυτών χρόνων έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας αυτού του τόπου. Δεν πρόκειται μόνο για το γεγονός ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κοινωνικά συμβόλαια («συμβόλαια με το λαό» τα έλεγαν τότε…) αποσύρθηκαν άρον – άρον για να καταχωνιαστούν αρχικά στο ντουλάπι με τα αζήτητα, και να στοχοποιηθούν, πρόσφατα, ως η έσχατη αιτία των σημερινών δεινών: Το ότι το 1983 ένας νέος 18 χρονών είχε τη δυνατότητα να πηγαίνει στη δουλειά του δωρεάν, ενώ σήμερα, τα 2,80 ευρώ της καθημερινής διαδρομής παριστούν για ένα νέο που έχει την …τιμή  να πληρώνεται [1] με τα 511 μνημονιακά ευρώ μικτά (κάπου 460 καθαρά), περίπου το 15% των τελικών αποδοχών του, κάτι που αμφιβάλω έχει το αντίστοιχό της σε οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα του πρώτου, του δεύτερου, ή του τρίτου κόσμου, είναι οπωσδήποτε σημαντικό αλλά δεν είναι το κύριο. Οι αλλαγές στο «επίπεδο» της κοινωνικής συνείδησης αλλά και αυτό της λειτουργίας του κράτους, ή της πολιτικής που παράγεται και υλοποιείται μέσω αυτού, είναι επίσης δραματικές.

Και ως προς τις αλλαγές –σωστότερα: τις μεταλλάξεις– του κράτους που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας με κινηματογραφική ταχύτητα τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, έχουν γραφτεί πολλά, και δεν θα είχα να προσθέσω κάτι σημαντικό σ’ αυτά: Πράγματι, αυτό που ο περισσότερος κόσμος βιώνει ως αναλγησία των κρατικών αρχών απέναντι στις ζωτικές ανάγκες του χαμηλόμισθου, του συνταξιούχου, του άνεργου, είναι ουσιαστικά η απόσυρση του κράτους από το ρόλο του εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης και η επικέντρωσή τους στο ρόλο του ενορχηστρωτή μιας επίθεσης για λογαριασμό των συμφερόντων του κεφαλαίου, σε όλα τα μέτωπα: μισθοί, εργασιακά δικαιώματα, δημόσια αγαθά, δημοκρατικές ελευθερίες, κλπ. Στις συνθήκες αυτές, πλήρους αποξένωσης της «διοίκησης» από τον «πολίτη», το να συλληφθείς από τον εκπρόσωπο του νόμου και της τάξης χωρίς εισιτήριο λειτουργεί στο λαϊκό υποσυνείδητο περίπου σαν να έχεις συλληφθεί από τις δυνάμεις ενός στρατού κατοχής ως ύποπτος οργάνωσης σαμποτάζ. Το τι θα επακολουθήσει είναι μάλλον θέμα τύχης.  Από αυτή την άποψη, θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι ο θάνατος του άτυχου 18χρονου δεν ήταν και τόσο «παράπλευρη απώλεια»…

Θα περιοριστώ ωστόσο σε ένα σχόλιο για τις σταδιακές και γι αυτό όχι τόσο κραυγαλέες, αλλαγές στη σφαίρα της κοινωνικής συνείδησης. Μιλάμε φυσικά για την επικράτηση των ιδεών και αξιών του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό που χαρακτήρισε την ψήφιση του μέτρου της δωρεάν επιβίβασης στα ΜΜΜ πριν από τριάντα χρόνια ήταν η ουσιαστική απουσία οποιασδήποτε άρνησής του, εκτός ίσως από κάποιες αναφορές σε φτηνό λαϊκισμό, κλπ. Κανείς τέλος πάντων δεν σκέφτηκε να πει ότι το μέτρο αυτό είναι άδικο γιατί αντιστρατεύεται τη βασική (νεοφιλελεύθερη) αρχή ότι για τις όποιες υπηρεσίες πρέπει να πληρώνει ο χρήστης και όχι το «κοινωνικό σύνολο των φορολογούμενων»!

Σήμερα λοιπόν βρισκόμαστε ακριβώς εδώ: Μετά από τριάντα χρόνια συστηματικής προβολής τους από τα media και το σύνολο των θεσμών του κράτους, αλλά κυρίως, μετά από μια ισόχρονη περίοδο πολιτικών νικών των δυνάμεων του αστισμού, με τη σημαία του νεοφιλελευθερισμού, τα κλισέ του τελευταίου απέκτησαν την ισχύ του αυταπόδεικτου που εφαρμόζεται σε κάθε περίσταση και σε κάθε εποχή. Έτσι λοιπόν η αρχή «να πληρώνει ο χρήστης»  προβάλλεται μονότονα κα με κάθε αφορμή, ως απάντηση – πασπαρτού, απέναντι σε όσους θεώρησαν ότι δεν είναι αποδεκτό να υπάρχουν διόδια στους εθνικούς δρόμους (είτε αυτοί έχουν κατασκευαστεί, είτε όχι….), ή σε αυτούς που διεκδικούν το δικαίωμα για ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες, στα μουσεία, κ.α.

Αυτό που δεν έχει γίνει καθαρό, ακόμα κι αν έχουμε ζήσει τόσα χρόνια νεοφιλελεύθερων μύθων,  είναι ότι η ιδέα «πληρώνει ο χρήστης» εκτός του ότι είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο το κατά πόσο είναι μια «δίκαιη» ιδέα, είναι από την άποψη της κοινωνίας συνολικά, μη λειτουργική και συχνά αδιέξοδη. Ας σκεφτούμε μόνο την κοινωνική τραγωδία που θα προέκυπτε αν εφαρμοζόταν αυτή η αρχή στο χώρο της υγείας, αν δηλ. θα έπρεπε ο κάθε πολίτης να χρηματοδοτεί ο ίδιος την ιατρική του περίθαλψη [το γεγονός ότι οι κήνσορες του νεοφιλελευθερισμού δεν έχουν τολμήσει να θέσουν ανοιχτά το θέμα μιας τέτοιας αναμόρφωσης του συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας δεν σημαίνει ότι αυτή είναι έξω από την οπτική τους – κάθε άλλο μάλιστα!].  Ας σκεφτούμε ακόμα πόσες πολιτιστικές εκδηλώσεις υψηλών απαιτήσεων θα ήταν καταδικασμένες να διεξαχθούν μπροστά σε άδεια καθίσματα (ή μάλλον να μην διεξαχθούν καθόλου…) αν οι διοργανώτριες αρχές επέμεναν να μεταθέσουν στα εισιτήρια ολόκληρο το κόστος της οργάνωσής τους.

Αυτό που είναι αναντίρρητο γεγονός είναι ότι η επιβολή ενός αντιτίμου για την πρόσβαση ενός πολίτη σε οποιαδήποτε δημόσιο αγαθό, ή τη χρήση ενός δημόσιου έργου, λειτουργεί αποτρεπτικά για ένα αριθμό οικονομικά ασθενέστερων ατόμων, με τελικό αποτέλεσμα το δημόσιο αγαθό ή το δημόσιο έργο να το απολαμβάνει ένας μικρότερος αριθμός πολιτών από αυτό που αυτό θα μπορούσε δυνητικά να προσελκύσει. Ένας αυτοκινητόδρομος με διόδια θα έχει μικρότερο αριθμό διερχόμενων αυτοκινήτων από αυτόν που θα μπορούσε να έχει αν η διέλευση ήταν ελεύθερη για όλους. Ένας αριθμός οδηγών θα προτιμήσει το επαρχιακό δίκτυο, με ότι αυτό συνεπάγεται από την άποψη της ασφάλειας, της άνεσης κλπ, ενώ αν το δούμε το πράγμα, κάπως αφηρημένα, από την άποψη του κοινωνικού συνόλου, έχουν διατεθεί οι πόροι που θα επέτρεπαν την ασφαλή και άνετη κίνηση ενός πολύ μεγαλύτερου αριθμού πολιτών. Και βέβαια, δεν συζητώ καθόλου μια παράμετρο που επίσης αδυνατούν να κατανοήσουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού: Όταν χρηματοδοτείς τη λειτουργία μιας δημόσιας υπηρεσίας ή ενός δημόσιου έργου ως πολίτης μέσω της συμβολής σου στα φορολογικά έσοδα του κράτους έχεις μια σχέση συγκυριότητας αυτής της υπηρεσίας ή του έργου. Όταν καταβάλλεις ένα αντίτιμο έχεις μια σχέση μόνιμου ή περιστασιακού χρήστη.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή ο αριθμός των πραγματικών χρηστών είναι μικρότερος από αυτόν των πολιτών που θα μπορούσαν να επωφεληθούν υπό καθεστώς ελεύθερης πρόσβασης, το κόστος που καταβάλλει ο καθένας απ’ αυτούς είναι αντίστοιχα μεγαλύτερο από την φορολογική επιβάρυνση που θα υφίσταντο αν  η υπηρεσία αυτή χρηματοδοτούνταν από τα δημόσια έσοδα. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, όταν η απελπισία, η αίσθηση της αδικίας, ή απλά η ανέχεια σε σπρώχνει να παραβείς τους κανόνες που ορίζουν τα δικαιώματα της πρόσβασης στις δημόσια οργανωμένες υπηρεσίες, το τίμημα είναι απροσδόκητα ασύλληπτο.

_______

[1] Όταν πληρώνεται: Ας μην ξεχνάμε ότι η καταβολή των δεδουλευμένων έχει πάψει να είναι αυτονόητη στη μνημονιακή Ελλάδα. Πάνω από το 700 χιλιάδες εκτιμώνται οι εργαζόμενοι μισθωτοί που η πληρωμή τους καθυστερεί από τρεις μήνες και πάνω.

Πηγή, http://eagainst.com

Kοινωνία θαμμένων ζωντανών!


(Σκίτσο Αρκάς)
( Γράφει ο Στέλιος Ελληνιάδης)

Είδαμε την πρόσφατη έρευνα μιας εταιρίας δημοσκοπήσεων και δεν χαρήκαμε καθόλου.

Όσο «πειραγμένα» και να είναι τα αποτελέσματα, πράγμα πολύ πιθανό στην Ελλάδα αφού οι δημοσκόποι έχουν συγκεκριμένους πελάτες με συγκεκριμένα συμφέροντα, μια δόση αλήθειας σίγουρα την έχουνε. Σ’ αυτή την έρευνα, προκύπτει ότι οι 6 στους δέκα Έλληνες τάσσονται υπέρ των απολύσεων στο Δημόσιο και ακόμα περισσότεροι είναι υπέρ της κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Σε μία αντίστοιχη έρευνα, από άλλη εταιρία, πριν από λίγο καιρό, έβγαινε περίπου το ίδιο αποτέλεσμα.
Εύλογα αναρωτιέται ο καθένας από μας, πού ζούμε και με ποιους συζούμε! Γιατί, λες, δεν μπορεί να είμαστε στον 4ο εντός μνημονίου χρόνο, και να υπάρχουν ακόμα τόσοι συμπολίτες μας που συναινούν στην απόλυση συνανθρώπων τους, έχοντας οι ίδιοι υποστεί, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, τη βιαιότητα της ίδιας πολιτικής. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος από το 90% του πληθυσμού που να μην έχει υποστεί μείωση στο εισόδημά του, που προέρχεται από μεροκάματο, μισθό, σύνταξη, εφάπαξ, ενοίκια ή άσκηση οποιουδήποτε ελεύθερου επαγγέλματος.  Δεν υπάρχει δικηγόρος, γιατρός ή συμβολαιογράφος, ηλεκτρολόγος ή υδραυλικός, πολιτικός μηχανικός ή γεωπόνος, μαγαζάτορας ή ταξιτζής που δεν έχει νιώσει το άγχος της αναδουλειάς και το βαρύ χέρι της εφορίας. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν πλήττεται από τα χαράτσια, τα αυξημένα τιμολόγια της ΔΕΗ, την αύξηση των παρακρατήσεων και των προκαταβολών φόρου, την αύξηση του ΦΠΑ, τις αυξήσεις στα διόδια και στα φάρμακα, την υψηλότερη στην Ευρώπη φορολογία στο πετρέλαιο, τη βενζίνη και το φυσικό αέριο, τα εξωφρενικά επιτόκια στα στεγαστικά, καταναλωτικά και επαγγελματικά δάνεια και ένα σωρό άλλες επιβαρύνσεις που πέφτουν ταυτόχρονα πάνω στον κάθε πολίτη, χωρίς ελαφρύνσεις για τους πολύτεκνους, τους άνεργους και τους φτωχούς. Και όμως, μέσα σ’ αυτή την οικονομική και κοινωνική πανωλεθρία, πολίτες, πολλοί πολίτες, πάρα πολλοί πολίτες, από τη μεγάλη ομάδα που αισθάνεται κατακρεουργημένη και ταπεινωμένη,  δείχνουν να μην έχουν πάρει χαμπάρι τι τους συμβαίνει, γιατί τους συμβαίνει και ποιος φταίει γι’ αυτό που τους συμβαίνει. Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί εξακολουθούν να στηρίζουν Σαμαρά και Βενιζέλο, γιατί αποδέχονται μοιρολατρικά το σφαγιασμό τους και γιατί, ως παρεπόμενη συνέπεια, επιθυμούν και το σφαγιασμό του διπλανού τους.
Είναι τόσα πολλά τα ψέματα που έχει αποκαλυφθεί ότι λένε η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, είναι τόσο μεγάλη η αποτυχία τους να φέρουν βόλτα την οικονομία, έχουν πάρει τόσο πολύ κόσμο στο λαιμό τους, έχουν προκαλέσει τόσο μεγάλη καταστροφή στην Ελλάδα, που είναι πραγματικά άξιο απορίας ότι υπάρχουν ακόμα τόσοι πολλοί άνθρωποι που τους στηρίζουν. Ώρες-ώρες έχεις την αίσθηση ότι είναι σαν τα μεταλλαγμένα καλαμπόκια της Μονσάντο. Έχουν υποστεί κοινωνικό ευνουχισμό. Είναι προγραμματισμένοι να υπακούν στον ισχυρό, στο αφεντικό, στο δικτάτορα που τους οδηγεί στο γκρεμό και την αυτοκτονία χωρίς να αντιδρούν.
Αυτός ο μεταλλαγμένος κόσμος, που αποτελείται από όλων των ειδών τους ανθρώπους, ήταν αρχικά εναντίον των ναυτικών, μετά εναντίον των εργαζομένων στο μετρό, στη συνέχεια εναντίον των εργαζομένων στη ΔΕΗ, αντιπροχτές εναντίον των ιδιοκτητών φορτηγών και των ταξιτζήδων, προχτές εναντίον των φαρμακοποιών και των γιατρών, χτες εναντίον των δασκάλων και των καθηγητών, σήμερα εναντίον των εργαζομένων στην ΕΡΤ, αύριο εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων και, κομμάτι-κομμάτι, εναντίον όλου του ελληνικού λαού, του εαυτού τους συμπεριλαμβανομένου. Έχουμε δηλαδή αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο. Άνθρωποι σε μαζική κλίμακα να χαίρονται για το θάνατο του άλλου σκάβοντας ταυτόχρονα με τα ίδια τους τα χέρια το δικό τους λάκκο. Μιλάμε, δηλαδή, για μια κοινωνία θαμμένων ζωντανών.

Ενταφιάζων,
Γκαούρ

Πηγή, http://edromos.gr