ΜΟΝΤ ΝΤΙΠΛΟΜΑΤΙΚ: ΠΩΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!


 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ» ΚΑΙ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ» ΕΥΡΩ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

Αυτόν τον Αύγουστο το πρωτοσέλιδο της Μοντ Ντιπλοματίκ, του γαλλικού μηνιαίου έντυπου αναφοράς για την Αριστερά σε διεθνές επίπεδο, που εκδίδεται σε 27 γλώσσες και 84 χώρες με συνολική κυκλοφορία άνω του ενός εκατομυρίου, κυκλοφορεί με το εξής εντυπωσιακό πρωτοσέλιδο: «πως να φύγουμε από το ευρώ».

Συντάκτης του σχετικού κειμένου ο Φρεντερίκ Λορντόν, από τα πιό σημαντικά ονόματα στο χώρο της «ετερόδοξης» οικονομικής σκέψης στη Γαλλία. Ο Λορντόν (γεννηθείς το 1962) ανήκει στην ονομαζόμενη «σχολή του ρύθμισης», όπως και το μεγαλύτερο μέρος των οικονομολόγων που αντιτίθενται στο νεοφιλελευθερισμό (αναφέρουμε ενδεικτικά τα ονόματα των Μισέλ Αλιετά, Ρομπέρ Μπουαγιέ, Ζακ Σαπίρ), μια σχολή που έχει τις ρίζες στη σκέψη του Μαρξ και του Κέϋνς. Ο ίδιος ανήκει σε μια ριζοσπαστική εκδοχή αυτού του ρεύματος και έχει έντονες αναφορές στη σκέψη του Σπινόζα και του Φουκώ. Είναι σφοδρός πολέμιος της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και ήδη από τις αρχές αυτής της δεκαετίας έχει επισημάνει ότι το εθνικό επίπεδο καλείται να παίξει έναν στρατηγικά καθοριστικό ρόλο σε οποιαδήποτε εγχείρημα προσπαθεί ουσιαστικά να την αμφισβητήσει.

Ο Λορντόν ανήκει στη γενιά διανοητών στους οποίους άσκησε καταλυτική επιρροή η πολιτική στάση του κοινωνιολόγου Πιέρ Μπουρντιέ στη δεκαετία του 1990, και ειδικότερα από το 1995 έως τον πρόωρο θάνατό του (2002), όταν πήρε ενεργό μέρος στο πλευρό των εργατικών και κοινωνικών κινητοποιήσεων που σφράγισαν εκείνη την περίοδο στη Γαλλία. Τα πρώτα βιβλία πολιτικο-θεωρητικής παρέμβασης του Λορντόν, που αφορούν την κριτική των μορφών του σύγχρονου καπιταλισμού και της ιδεολογίας του (ρόλος των pension funds, του χρηματοπιστωτικού κεφάλαιου, της απόπειρας «ηθικοποίησης» της χρηματοπιστωτικής οικονομίας) εκδόθηκαν στη σειρά Liber / Raison d’agir, που δημιούργησε και διήυθυνε αρχικά ο Μπουρντιέ. Ο Λορντόν είναι τακτικός συνεργάτης της Μοντ Ντιπλοματίκ και ιδρυτικό μέλος των Economistes Atterrés (Αηδιασμένων Οικονομολόγων), μία ευρεία συσπείρωση οικονομολόγων που δημοσίευσε ένα ιδρυτικό μανιφέστο τον Σεπτέμβρη του 2010 στο οποίο ασκούσε δριμύτατη κριτική στο νεοφιλελευθερισμό και απαιτούσε μέτρα ρήξης με τις πολιτικές που δημιούργησαν την ηγεμονία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που θεωρούν υπεύθυνη για τη σημερινή κρίση.

Σ’αυτό το κείμενο, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης, ο Λορντόν υποβάλλει την ιδεολογία του ευρωπαϊσμού, και μάλιστα των «αριστερών» εκδοχών του, σε καταιγιστική και αναλυτική κριτική. Θεωρεί σχεδόν βέβαιη την κατάρρευση του σημερινού οικοδομήματος της ΟΝΕ αλλά και της ίδιας της ΕΕ, την οποίο θεωρεί δομικά νεοφιλελεύθερη, αντιδημοκρατικ’η και ανεπίδεκτη οποιασδήποτε προοδευτικής μεταρρύθμισης. Ανιχνεύει επίσης το δρόμο ενός εναλλακτικού ευρωπαϊκού σχεδίου, το οποίο θεωρεί ότι μπορεί να αναδυθεί μόνο από τα ερείπια του σημερινού οικοδομήματος.

Σύμφωνα με τον Λορντόν ένα τέτοιο σχέδιο πρέπει να βασίζεται σε ένα «κοινό» (αλλά όχι «ενιαίο») νόμισμα στους αντίποδες του σημερινού ευρώ, που θα αποκαθιστά την νομισματική κυριαρχία σε εθνικό επίπεδο αλλά θα συμπεριλαμβάνει και ένα σύστημα πολιτικά ρυθμιζόμενων ισοτιμιών σε υπερεθνικό/ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτή η ιδέα προσεγγίζει τη συντεταγμένη επιστροφή στα εθνικά νομίσματα που πρότεινε τον περασμένο Απρίλη ο Γερμανός ηγέτης της Αριστεράς Οσκαρ Λαφοντέν, που επίσης βασιζόταν στην δυνατότητα ενός πολιτικά ρυθμισμένου ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος ικανού να αποτρέψει τις απόπειρες συναλλαγματικές κερδοσκοπίας των αγορών.

Αν και οι πολιτικές προϋποθέσεις αυτών των προτάσεων παραμένουν ασαφείς, ίσως και συγκεχυμένες, τόσο στην περίπτωση του Λορντόν όσο και του Λαφοντέν, η εμφάνισή τους είναι απολύτως ενδεικτική της συζήτησης που έχει ανοίξει για τα καλά στους κόλπους τους ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο την χρεοκοπία του σημερινού ευρωπαϊκού σχεδίου, και ειδικότερα της ΟΝΕ, και αναζητεί αγωνιωδώς εφαρμόσιμες και ταυτόχρονα ριζοσπαστικές εναλλακτικές λύσεις. Συνέχεια

ακόμη και με τίμημα τη ζωή μας…


ΜΑΡΩ_ΔΟΥΚΑΗ σιωπηρή πλειοψηφία και πολλοί άλλοι παράγοντες έχουν επιτρέψει
στη ναζιστική Χρυσή Αυγή να κλωσάει ανενόχλητη το αυγό της
και να ποδοπατά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα

Μάρω Δούκα*

Το ότι η Χρυσή Αυγή, αν και κοινοβουλευτικό κόμμα, προγραμμάτιζε να γιορτάσει στην Καλαμάτα με τριήμερο φεστιβάλ από τις 3 έως τις 5 Αυγούστου στο Πάρκο του Λιμενικού Ταμείου την κατάλυση του κοινοβουλευτισμού, το πραξικόπημα δηλαδή του Ιωάννη Μεταξά και την εγκαθίδρυση δικτατορίας, δεν ήταν για μένα είδηση. Είδηση ήταν ότι οι υπεύθυνοι του Λιμενικού Ταμείου είχαν χορηγήσει αυτή την άδεια.

Καθώς επίσης, μετά την κινητοποίηση της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας, είδηση δεν ήταν η επιβεβλημένη και αυτονόητη ανάκληση της σχετικής άδειας, αλλά το «σκεπτικό» αυτής της ανάκλησης που χαρακτήριζε τον εορτασμό της 4ης Αυγούστου σαν μια απλή εκδήλωση πολιτικού-κομματικού χαρακτήρα! Εννοώντας τι; Μήπως ότι θα ήταν νόμιμο, μέσα στο πλαίσιο της Δημοκρατίας, να τιμηθεί δημόσια μια επέτειος κατάλυσης της Δημοκρατίας; Και κατέληγε η σχεδόν «απολογητική» προς τη Χρυσή Αυγή ανακοίνωση ανάκλησης, επικαλούμενη την τουριστική περίοδο (λες και όταν χορηγούσαν στις 20 Μαΐου τη σχετική άδεια δεν ήξεραν ότι ο Αύγουστος είναι μήνας τουριστικός), ότι στον συγκεκριμένο χώρο θα απαγορευτεί αυτόν τον μήνα και κάθε άλλη εκδήλωση.

Θα ήταν ποτέ δυνατόν μια εκδήλωση μισαλλοδοξίας, σαν αυτή της Χρυσής Αυγής (ακόμη και με τη λογική των ίσων αποστάσεων), να εξομοιωθεί με ένα αντιρατσιστικό, για παράδειγμα, φεστιβάλ που μόνο σεβασμό για τον άλλο, τον ξένο, τον ξεριζωμένο, τον διαφορετικό θα μπορούσε να μας εμπνεύσει; Άσε που, χωρίς καθόλου να αστειεύομαι, ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ στην καρδιά της Καλαμάτας θα μπορούσε ακόμη και ως τουριστικό «αξιοθέατο» να συμβάλει στη βελτίωση της εικόνας της χώρας γενικά, και της Πελοποννήσου ειδικότερα, έπειτα από τις τόσες «Μανωλάδες» και τα λοιπά «κορινθιακά» και τα υπόλοιπα που μας διασύρουν διεθνώς.

Η ανιστόρητη και ασυνείδητη σιωπηρή πλειοψηφία

Ας δεχτούμε όμως, καλόπιστα, ότι το Λιμενικό Ταμείο Καλαμάτας είχε χορηγήσει την άδεια στη Χρυσή Αυγή, επειδή την αντιμετωπίζει ως άλλο ένα κόμμα της Βουλής των Ελλήνων που δικαιούται κι αυτό τις επετείους του. Παραμένει ωστόσο το ερώτημα αν ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς έχει εγγραφεί στην ιστορική, κοινωνική και πολιτική συνείδηση των κρατικών λειτουργών ως ένας ορκισμένος εχθρός της Δημοκρατίας. Συνέχεια

Εντουάρντο Γκαλεάνο: Μνήμη της Φωτιάς Ι,ΙΙ,ΙΙΙ.


tvxs.gr, Yannis Tsal

Η επίσημη ιστορία της Λατινικής Αμερικής συρρικνώνεται σε μια στρατιωτική παρέλαση δικτατόρων με κολαριστές στολές. Εγώ δεν είμαι ιστορικός. Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συμβάλει στη διάσωση της λεηλατημένης μνήμης ολόκληρης της Αμερικής, αλλά κυρίως της Λατινικής Αμερικής, γης αγαπημένης και περιφρονημένης. Θα ήθελα να συνομιλήσω μαζί της, να μοιραστώ τα μυστικά της, να μάθω πώς φτιάχτηκε, από ποιες πράξεις αγάπης και βιασμού προέρχεται». 
Ε. Γκαλεάνο
Η αρχή (Ι) – Τα πρόσωπα και οι μάσκες (ΙΙ) – Ο αιώνας του ανέμου (ΙΙΙ): τρία βιβλία, τρία μέρη μιας συγκλονιστικής τριλογίας που ιχνηλατούν την ιστορία της λατινικής Αμερικής από την προκολομβιανή εποχή ώς τα τέλη του 20ού αιώνα, ένα εγχείρημα που «ξεθάβει την ιστορία κάτω από τα μπρούντζινα αγάλματα και τα μαρμάρινα μνημεία» και φέρνει στο προσκήνιο τον ίδιο τον άνθρωπο, τον αγώνα του για την ελευθερία, για το ίδιο το δικαίωμά του να υπάρχει.
Ο Γκαλεάνο διυλίζει με τον μοναδικό του τρόπο τα ιστορικά γεγονότα για να αποσπάσει την ουσία τους, γι’ αυτό και ο αναγνώστης, ανεξάρτητα από τις καταβολές του, έχει την αίσθηση ότι διαβάζει τη δική του ιστορία. Η ιστορία του Γκαλεάνο είναι σε τελική ανάλυση η ιστορία της κοινής ανθρώπινης μοίρας. Είναι η ιστορία του αγώνα για την επιβίωση, του αγώνα ενάντια στον κάθε είδους κατακτητή, της αντίστασης στους κάθε είδους εσωτερικούς και εξωτερικούς δυνάστες, του αγώνα να αρθεί το ανθρώπινο πρόσωπο πάνω από την κάθε είδους εξουσία που το συνθλίβει.
Ο Γκαλεάνο, ένας συγγραφέας που, όπως ο ίδιος εξομολογείται, «αναζητά να ακούσει τις άλλες φωνές, αυτές που δεν ακούγονται, να δει τις αδιόρατες αποχρώσεις, την αλήθεια», δεν μιλά μόνο για τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, αλλά και για τους αφανείς ήρωες και τις ηρωίδες της ιστορίας, για όλα αυτά που αποσιωπούνται ή παραβλέπονται από τις μονοσήμαντες, «εξουσιαστικές» αναγνώσεις του παρελθόντος. Συνέχεια

Πρέπει να’ σαι λέρα για να κυβερνάς γαλέρα!


Αστερίξ Μονομάχος

Το φοινικικό εμπορικό πλοίο αποτελεί συνεταιριστική επιχείρηση(*). Μόνο που ο πονηρός καπετάνιος έχει συνάψει συμβόλαιο με ψιλά γράμματα, καθιστώντας τους “συνεταίρους” του, μόνιμους κωπηλάτες της γαλέρας του. Κάτι σαν τον Ευρωπαϊκό Συνεταιρισμό που αυτοαποκαλείται “Ευρώπη των Λαών”. Ή σαν να λέμε “λαϊκή κυριαρχία” στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.

Δεν υπήρξε ποτέ ιστορικό προηγούμενο όπου μία χώρα κατάφερε να αντιμετωπίσει με επιτυχία μία οποιαδήποτε κρίση, είτε πόλεμος λέγεται αυτή, είτε οικονομική ή ακόμη και φυσική καταστροφή, χωρίς την αυτόβουλη συμμετοχή του υποκειμένου που λέγεται κοινωνία. Δεν υπήρξε πόλεμος που να κερδήθηκε από σκλάβους και καμία δικτατορία του τρόμου δεν πήγε μακριά.

Στην ελληνική γαλέρα βιώνουμε την εξής τριπλέτα καταστροφής, ανεξαρτήτως οικονομικού συστήματος:

  1. Αναξιόπιστη κυβέρνηση, που στηρίζεται σε ένα κόμμα το οποίο εξαπάτησε προεκλογικά τους ψηφοφόρους του και συνέχισε να κυβερνά στηριγμένη στην απάτη. Ένα αναξιόπιστο μοντέλο που κληροδοτήθηκε και στο διάδοχο, δοτό, σχήμα Παπαδήμου.
  2. Αποσαθρωμένους κοινωνικούς δεσμούς. Δεν υφίσταται καν κοινωνία, παρά μία αποσυντονισμένη οχλαγωγία ομάδων που τελούν υπό τρομοκρατία, συκοφαντία και ανασφάλεια. Όσοι το βουλώνουν μη χάσουν τη δουλίτσα τους είναι ήδη τρομοκρατημένοι και άβουλοι. Για τους υπόλοιπους, που δεν έχουν τίποτε να χάσουν, φροντίζει η επίσημη και ανεπίσημη κρατική τρομοκρατία. Το μόνο κοινό δεδομένο για τα λαϊκά στρώματα: είναι όλοι κωπηλάτες.
  3. Ανυπαρξία σχεδίου αναδιάρθρωσης τόσο της οικονομίας όσο και της παραγωγής. Αντ’ αυτού προτιμήθηκε η τυφλή υποταγή σε χιλιοδιατυπωμένα νεοφιλελεύθερα μοντέλα πτωχοποίησης, ανισοτήτων και κοινωνικής εξουθένωσης

Οι πιθανότητες επιτυχίας τείνουν στο μηδέν. Κι όταν λέω επιτυχία δεν εννοώ την ανάκαμψη του εμπορικού ισοζυγίου, ή την επιστροφή του δείκτη ανάπτυξης σε θετικό πρόσημο. Δεν είναι το εμπόρευμα το πιο πολύτιμο αγαθό, αλλά η ζωή και ο άνθρωπος. Κάτι που τα τραπεζικά ρομπότ και ο συρφετός που τα ακολουθεί αγνοούν επιδεικτικά. Συνέχεια

Όταν μοιάζουν τα σκυλιά και τα αφεντικά τους!


αγριόσκυλο με λουρί

Ένα αγριόσκυλο υποταγμένο και πιστό πλάι σ’ ένα ανασφαλές αφεντικό που το ταΐζει συνοδεύει τον Άνθρωπο επί χιλιάδες χρόνια σαν αρχέτυπο. Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο στη χώρα μας έχει τη Χρυσή Αυγή.

Δεν έχει τόση σημασία εδώ η ιδεολογία της, τουλάχιστον όχι περισσότερη απ’ όση μπορεί να έχει η σκέψη ένος τετράποδου. Εκείνο που μετράει είναι ότι το αγριόσκυλο γαυγίζει δυνατά, τεντώνει την αλυσίδα, αφρίζει και δείχνει τα δόντια του –στους ξένους του σπιτιού.

Το αφεντικό δεν φοβάται· το ξέρει το γαύγισμά του· το γνωρίζει από κουτάβι. Παλαιός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ο Βύρων Πολύδωρας, λ.χ., έχει θητεύσει και ως υπουργός Δημόσιας Τάξης –να μην το λησμονούμε αυτό… Συνέχεια