Γιούργκεν Χάμπερμας: «Η Γερμανία να αναλάβει την ευθύνη της για την αδικία στην Ελλάδα»


FREE photo hosting by Fih.gr
Της Βασιλικής Τζεβελέκου
Ο σταρ του Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας ζήτησε μια άλλη Ευρώπη, της συνεργασίας, της υποστήριξης των αδύναμων οικονομιών και της πληροφόρησης, για να νικηθούν οι ακροδεξιές και αντιευρωπαϊκές δυνάμεις. Ο σταρ του Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας ζήτησε μια άλλη Ευρώπη, της συνεργασίας, της υποστήριξης των αδύναμων οικονομιών και της πληροφόρησης, για να νικηθούν οι ακροδεξιές και αντιευρωπαϊκές δυνάμεις. Η βαθιά γνώση μετουσιώνεται σε ευγένεια και γλυκύτητα; Στην περίπτωση του Γιούργκεν Χάμπερμας η απάντηση είναι θετική. Ο θρύλος της σύγχρονης ευρωπαϊκής διανόησης, ο 84χρονος Γερμανός φιλόσοφος, στοχαστής και ανανεωτής της ευρωπαϊκής σκέψης, ήρθε τελικά στην Ελλάδα. Και παρά τις αντιρρήσεις του να παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου στο πλαίσιο του 23ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Φιλοσοφίας έκανε δεκτό το πιεστικό αίτημα των διοργανωτών. Λίγο μετά την εισήγησή του, με τίτλο «Ο κοσμοπολιτισμός σήμερα» στο κατάμεστο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, συνομίλησε για μία και πλέον ώρα με Ελληνες και ξένους δημοσιογράφους.

«Θέλω ερωτήσεις από δημοσιογράφους, όχι από τους καθηγητές. Αυτά σε κατ” ιδίαν συζητήσεις μας», είπε σε πολύ νεότερό του ακαδημαϊκό, που πήρε τον λόγο. Ξεκαθάρισε ότι «δεν είμαι πολιτικός» και για να μπορεί να ακούει τους ερωτώντες, σηκωνόταν όρθιος, στεκόταν δίπλα τους, τους κοίταζε στα μάτια κι επέστρεφε στη θέση του για να απαντήσει. Ψηλόλιγνος, με κυρτό κορμί, υπέγραψε βιβλία στο τέλος, φωτογραφήθηκε, αντάλλαξε χειραψίες. Το σημαντικότερο, άνοιξε μια χαραμάδα φωτός στις γκρίζες καρδιές.

Οσα πρεσβεύει σταθερά από τη δεκαετία του ’50 έως σήμερα αναλύουν με φιλοσοφικές αξιώσεις την πολιτική κατάσταση όσων συμβαίνουν γύρω μας και η αλλαγή τους προϋποθέτει την ενεργό ανάμιξη των πολιτών στα κοινά. Απαντώντας σε ερωτήσεις που αφορούσαν την ελληνική πραγματικότητα, ήταν προσεκτικός και λιγόλογος, ενώ προτιμούσε να φτάνει στην ολοκλήρωση των απαντήσεών του έχοντας ως παράδειγμα τη χώρα του.

Απαντώντας στην ερώτηση της «Εφ.Συν.» ποιο είναι το μέλλον της δημοκρατίας σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που η κυβέρνηση συστηματικά εισάγει νόμους μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, είπε: «Το πρώτο που κινδυνεύει είναι η κοινωνία. Δεν έχω τέτοια βιώματα, περιγράφετε μια κατάσταση επικίνδυνη, όπου οι δημοκρατικές αρχές τίθενται υπό αίρεση. Δεν μπορώ να δώσω καμιά εκτίμηση για το πώς θα εξελιχθεί η ελληνική πολιτική σκηνή».

Για τους παράνομους μετανάστες και την άνοδο του φασισμού: «Είναι σοβαρό πρόβλημα. Η νομοθεσία περί μετανάστευσης που ψηφίστηκε στη Γερμανία αρχές του ’90 -επί πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών-, όταν πυρπολούνταν τα άσυλα και υπήρχαν αντιδράσεις όχλου και ξενοφοβίας, επέτρεπε την είσοδο στη χώρα μόνο από αέρος, από το αεροδρόμια της Φρανκφούρτης. Στράφηκα κατά του νόμου των Χριστιανοδημοκρατών, με τον οποίο συμφώνησαν και οι Σοσιαλδημοκράτες. Δεν μπορούμε ωστόσο να πούμε: “Ολες οι πόρτες είναι ανοιχτές, περάστε”. Υπάρχουν περιορισμοί εξ ορισμού. Τα ηνία της κατάστασης έχουν οι ισχυρές χώρες της Ε.Ε., που ασκούν πιέσεις στις χώρες της περιφέρειας, την Ελλάδα και την Ιταλία. Το βάρος, όμως, πρέπει να μοιραστεί ανάμεσά τους».

Για Ελλάδα και ευρωζώνη: «Να φύγετε από την ευρωζώνη δεν είναι καλή λύση. Ομως η κρίση είναι σε εξέλιξη. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ατζέντα που θα επέτρεπε μια συντονισμένη και με στόχους υποστήριξη για όλες τις ευρωπαϊκές περιφέρειες που χρειάζονται επενδύσεις. Αλλιώς η ανταγωνιστικότητα, που ήδη έχει θεοποιηθεί, θα θυσιαστεί».

Για τις ευρωεκλογές και την άνοδο των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων: «Μέχρι τις επόμενες ευρωεκλογές θα βγουν άραγε στην επιφάνεια οι δεξιές πλειοψηφίες; Πρέπει να αλλάξει η ευρωπαϊκή πολιτική με ένα project που αφορά όλους τους πολίτες».

Για τον δεξιό λαϊκισμό: «Είναι επικίνδυνος, γιατί τον ακολουθεί μεγάλο τμήμα του λαού, απληροφόρητο, στρεσαρισμένο και σε κατάσταση ανάγκης. Δεν βλέπουν άλλη λύση. Είναι μια πρόκληση να τους φέρουμε πίσω. Το μόνο όπλο είναι η πληροφόρηση».

Για το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ από την κυβέρνηση: «Δεν είμαι γνώστης λεπτομερειών… Ακούγεται σαν απελπισμένη πολιτική πράξη. Πρόκειται για βασικά δικαιώματα, όμως είναι μια πράξη που έχει εφαρμοστεί».

Υπάρχει διέξοδος για την Ελλάδα όσον αφορά την κρίση; «Γνωρίζετε ότι στη Γερμανία, στον γαλλικό και τον ιταλικό Τύπο, υψώνω τη φωνή μου για την εξοργιστική κοινωνική αδικία, που προκαλείται από την κρίση εδώ και σε άλλες χώρες. Ολες οι κυβερνήσεις, με πρώτη και καλύτερη τη γερμανική, που συμμετείχε σε αυτά τα προγράμματα, πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους. Κι αυτό ακόμα δεν το έχουν κάνει».

v.tzevelekou@efsyn.gr

Πηγή. Εφημερίδα των Συντακτών

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=5896

Ένας βιολιστής στο μετρό – Μια αληθινή ιστορία!


Bell_Joshua
Ένας άντρας στέκεται σε ένα σταθμό του μετρό στην Washington DC και άρχισε να παίζει βιολί.
Είναι ένα κρύο πρωινό του Γενάρη. Ο άντρας παίζει έξι κομμάτια Bach για περίπου 45 λεπτά. Μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, δεδομένου ότι είναι ώρα αιχμής, υπολογίστηκε ότι χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι από αυτούς καθ’ οδόν για τις εργασίες τους.
Τρία λεπτά πέρασαν και ένας μεσήλικας προσέχει πρώτος τον μουσικό, επιβραδύνει, σταματά τελείως για λίγα δευτερόλεπτα και κατόπιν προχωρά βιαστικός για να ανταποκριθεί στο πρόγραμμά του.
Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισπράττει το πρώτο του δολάριο από μια γυναίκα που ρίχνει τα χρήματα χωρίς να σταματήσει.
Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακουμπά στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά πολύ σύντομα κοιτά το ρολόι του και συνεχίζει να περπατά. Έχει προφανώς αργήσει.
Ο μόνος που αφιερώνει περισσότερο χρόνο και προσοχή είναι ένα αγόρι 3 ετών. Η μητέρα του τον τραβολογάει να προχωρήσουν, αλλά το παιδί φαίνεται αποφασισμένο να εξετάσει το βιολιστή. Τέλος, η μητέρα σπρώχνει δυνατά το παιδί που αναγκάζεται να φύγει γυρνώντας το κεφάλι όλη την ώρα προς τον βιολιστή. Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται και με άλλα παιδιά. Όλοι οι γονείς, χωρίς εξαίρεση, τα αναγκάζουν να ξεκολλήσουν από το βιολιστή και να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Στα 45 λεπτά που έπαιξε ο μουσικός, μόνο 6 άτομα στάθηκαν για λίγο να ακούσουν. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά, χωρίς όμως να σταματήσουν ή να ανακόψουν το ρυθμό βαδίσματός τους. Ο μουσικός συγκέντρωσε 32 δολάρια. Όταν τελείωσε το παίξιμο του κι έπεσε σιωπή στο σταθμό, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε οποιαδήποτε ένδειξη αναγνώρισης του ταλέντου και της αξίας του.
Κανείς δεν το ήξερε, αλλά ο βιολιστής αυτός ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Δύο ημέρες πριν από την <<παράστασή>> του στο μετρό, ο Joshua Bell έπαιξε σε μία sold out συναυλία σε ένα θέατρο στη Βοστώνη, όπου οι τιμές των εισιτηρίων κυμαίνονταν γύρω στα 100 δολάρια.
Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία. Ο Joshua Bell παίζει ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό – ένα δρώμενο που διοργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος ενός κοινωνικού πειράματος σχετικά με την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το σκεπτικό ήταν: Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον και σε μια ακατάλληλη ώρα αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά; Μας αγγίζει; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον; Ένα από τα πιθανά συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία θα μπορούσε να είναι:
Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει την καλύτερη μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, πόσα άλλα πράγματα χάνουμε;
[Μετάφραση Κ.Κ. από ανάρτηση των Milky way scientists]
Δείτε το σχετικό βίντεο:

Οταν το καθεστώς Σαμαρά μιμείται το καθεστώς Μεταξά – Απόλυση και επαναπρόσληψη των υπαλλήλων της Ραδιοφωνίας το 1939


Αυτές τις μέρες, αναλάβαμε την υποχρέωση να γράψουμε ένα κείμενο για το ραδιόφωνο τον καιρό της Κατοχής, και ειδικά για τα γεγονότα την πρώτη μέρα της εισόδου των Γερμανών στην Αθήνα, μήπως απαντηθεί τελικά το ερώτημα πολλών, αν δηλαδή ο ραδιοσταθμός είχε σιγήσει ποτέ και το τι ακριβώς είχε συμβεί με την μετάδοση του σήματος, ειδικά σε τέτοιου είδους σημαδιακές ημέρες [Σ.Σ.: Φυσικά, οι αναγνώστες του ιστολογίου θα ενημερωθούν για την μικρή μας αυτή έρευνα].
Επάνω στην έρευνα που κάνουμε, καθώς ανοίξαμε πολλά βιβλία για να σχηματίσουμε τη μεγαλύτερη εικόνα, όπως κάνουμε συνήθως, ανοίξαμε και μια προπαγανδιστική έκδοση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και συγκεκριμένα του “Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού, Διεύθυνσις Λαϊκής Διαφωτίσεως” με τίτλο “Τέσσαρα χρόνια διακυβερνήσεως Ιωάννου Μεταξά Τόμος Δ’“, εκδόσεις 4ης Αυγούστου, Αθήνα, 1940, και στο κεφάλαιο “Η συντελεσθείσα υπό του Κράτους της 4ης Αυγούστου αναδημιουργία και εις την Ραδιοφωνίαν”, πέσαμε επάνω σε μια εκπληκτική λεπτομέρεια, που θα ήταν κρίμα να μην την μοιραστούμε με τους επισκέπτες του ιστολογίου.

Να πούμε πρώτα, ότι η πρώτη-πρώτη εκπομπή του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών έγινε στις 25 Μαρτίου 1938, π.χ. κλικ εδώ.

Λίγους μήνες μετά, λοιπόν, τον Φεβρουάριου του 1939, το καθεστώς Μεταξά, προφανώς συνειδητοποιώντας τη δύναμη του νέου μέσου, αποφάσισε τη μεταφορά της αρμοδιότητας στο Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού (δηλαδή Προπαγάνδας), με σκοπό να βελτιωθούν «ζητήματα προγράμματος, ζητήματα τεχνικά και ζητήματα οικονομικά». Η πρώτη-πρώτη κίνηση του καθεστώτος και του υπουργού Θεολόγου Νικολούδη (1890-1946) ήταν …
… και όμως, είναι απίστευτο, να απολύσει όλους τους εργαζόμενους και να επαναπροσλάβει ευθύς αμέσως ένα ποσοστό 40% αυτών, διά να «εργασθούν συντόνως και αρμοδίως» (!!!).

Εδώ, σελίδα 150:

Με τας γενομένας μεταρρυθμίσεις.

Με τας γενομένας μεταρρυθμίσεις.

______
Οπως διαβάζουμε παρακάτω, η αναμόρφωσις του προγράμματος είχε στην πρώτη προτεραιότητα την «μετάδοσιν των αγορεύσεων του Αρχηγού της Κυβερνήσεως κ. Ιωάννου Μεταξά».

Αν τυχόν το μυαλό σας πηγαίνει στο γεγονός, πως η ΕΡΤ έκλεισε διότι δεν κάλυπτε τις δραστηριότητες του κ. πρωθυπουργού Αντώνη Σα(χλα)μαρά, έχετε απόλυτο δίκαιο.
Δείτε και αυτό:

«Tελικά, βγήκε στο τηλέφωνο ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Άδωνης Γεωργιάδης και μας επιβεβαίωσε για ποιο λόγο ο πρωθυπουργός πήρε την απόφαση να κλείσει την ΕΡΤ. Επειδή λόγω απεργίας δεν του κάλυψε η ΕΡΤ τις φιέστες, τα ταξίδια – φιάσκο στο εξωτερικό και τις επισκέψεις των διαφόρων Ευρωπαίων!!!

Κλείνετε την ΕΡΤ επειδή κάναμε απεργία;;; Μας τιμωρείτε κύριε Γεωργιάδη κλείνοντας την ΕΡΤ;;; Επειδή λόγω απεργίας δεν καλύψαμε τα ταξίδια του Σαμαρά;;; Γι αυτό μας πετάτε στο δρόμο;;;”.»

Εδώ, ολοκληρο το βιβλίο, με το σχετικό πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο στις σελίδες 148-164.

[Υφυπουργείον Τύπου και Τουρισμού Διεύθυνσις Λαϊκής Διαφωτίσεως] – Τέσσαρα χρόνια διακυβερνήσεως Ιωάννου Μεταξά Τόμος Δ [Εκδόσεις 4ης Αυγούστου 1940]

\

Πηγή, http://xyzcontagion.wordpress.

Δημήτρης Δανίκας: «Υποκλίνομαι στην ηθική του ΚΚΕ!»


Για να είμαστε ξεκάθαροι: Το μπλογκ δεν έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση ούτε το Δημήτρη Δανίκα ούτε τις πολιτικές του απόψεις, ούτε ασφαλώς την εφημερίδα στην οποία εργάζεται. Τα πολιτικού περιεχομένου άρθρα του είναι συνήθως ένας συνδιασμός εξυπνακισμού, διανοουμενίστικης έπαρσης και συστημικής σκέψης ενός πρώην αριστερού. Το τελευταίο του όμως άρθρο για τον «902» και το ΚΚΕ το δημοσιεύουμε γιατί εμπεριέχει στοιχεία ειλικρίνειας. Είναι μια ειλικρινής άποψη από έναν ιδεολογικό αντίπαλο του ΚΚΕ (που ουκ’ ολίγες φορές έχει επιτεθεί με άθλια σχόλια στο Κόμμα) και γι’ αυτό αξίζει να διαβαστεί.

 

Ασκητές
Του Δημήτρη Δανίκα,
Μην ακούω κακόβουλες ανοησίες και αστήρικτες συκοφαντίες. Το ζήτημα του «902 Αριστερά στα FM» είναι μια ιστορία εντελώς αλλιώτικη από όλες τις άλλεςΤο λέω αυτό επειδή επί σειρά ετών υπήρξα δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» και για ένα χρόνο διευθυντής προγράμματος του 902. Εχουμε και λέμε. Προς αποκατάσταση της αλήθειας. Το οφείλω στην συνείδησή μου. Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται.
  
Πρώτο. Σχετικά με τους εργαζόμενους. Απαντες και άπασες σε εθελοντική εργασία. Ουδείς σε υποχρεώνει να δουλεύεις επί 16ωρου βάσεως για φραγκοδίφραγκα. Το κάνεις επειδή το πιστεύεις. Για την ιδεολογία σου, για την τιμή των όπλων, για τα όνειρά σου. Εμείς ας πούμε δουλεύαμε για εβδομήντα χιλιάρικα το μήνα. Και την ίδια στιγμή αρκετοί εξ ημών ήμασταν παραλήπτες δελεαστικών προτάσεων από μπόλικες εφημερίδες. Δεν πήγαμε. Γιατί έτσι γουστάραμε. Ας πούμε. Ο Νίκος Μπογιόπουλος, σημερινός αρθρογράφος του «Ριζοσπάστη» και ένας από τους top της ελληνικής δημοσιγραφίας, θα μπορούσε κάλλιστα με τριπλάσιο μισθό να μεταπηδήσει σε οποιαδήποτε εφημερίδα. Σήμερα μέσα στην κρίση. Δεν το κάνει. Μαγκιά του. Και όταν φύγαμε, όσοι φύγαμε, το κάναμε επειδή διαφωνήσαμε!
Δεύτερο. Σχετικά με την ηγεσία του ΚΚΕ. Από την πώληση του 902 ουδείς εξ αυτών πρόκειται να βάλει μισή δραχμή στην τσέπη του. Οτι περί του αντιθέτου λέγεται προέρχεται είτε από ανυποψίαστος είτε από κακόβουλους. Με τα μάτια μου έχω δει πρωτοκλασάτα στελέχη του Περισσού-ανθρώπους που είδαν τον Χάρο με τα μάτια τους σε εικονικές εκτελέσεις-να σιτίζονται με ένα γιαουρτάκι και να σφουγγαρίζουν με τα χέρια τους το μικροσκοπικό τους διαμέρισμα. Πάει τελείωσε. Οι άνθρωποι είναι ταγμένοι μέχρι θανάτου!
Τρίτο και τελευταίο. Σχετικά με την πολιτική. Με απλά λόγια. Για οτιδήποτε μπορείς να τους κατηγορήσεις. Για την προσκόλλησή τους στο παρελθόν. Για την μετατροπή του κόμματος σε συνδικαλιστικό οργανισμό. Για το γεγονός ότι εν μέσω οικονομικής χρεοκοπίας και καταστροφής του δικομματισμού, το ΚΚΕ μετά βίας εξασφαλίζει ποσοστό κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Και για το γεγονός ότι με κανένα άλλο πολιτικό φορέα δεν βρίσκει γέφυρα επικοινωνίας Για όλα μπορείς να τους ασκήσεις δριμύτατη κριτική. Ομως η τιμιότητά τους και η ακεραιότητά τους είναι ταυτόσιμη με των αληθινών ασκητών. Πουλήσανε τον 902 επειδή τα κομματικά ταμεία είναι άδεια. Τι να κάνουν δηλαδή; Να εξαερωθούν από την αφαγία; Δεν συμφωνώ με την γενική πολιτική του ΚΚΕ. Υποκλίνομαι όμως στην ηθική τους!