Ο Καπιταλισμός είναι νεκρός. Ο “νέος παγκόσμιος βασιλιάς” λέγεται Πιστωτισμός!


smith-marx-schumpeter-keynes

Ο οικονομολόγος, συγγραφέας και χρηματιστής στη Μπανγκόγκ Richard Duncan περιγράφει στο καινούργιο του βιβλίο πώς τελικά ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που εδώ και καιρό είναι νεκρό, ενώ έχει αντικατασταθεί από ένα νέο οικονομικό σύστημα που το ονομάζει «Πιστωτισμό» ή «Κρεντιτισμό». Για την ακρίβεια ο καπιταλισμός ενώ έχει πεθάνει προ πολλού, συνεχίζει να υπάρχει πλέον μόνο ως ψευδαίσθηση στα μυαλά ορισμένων αφελών, που δεν έχουν ακόμα μυηθεί στα μυστικά του κρεντιτισμού.

Ακολουθεί ένα άρθρο που αφορά στην πρόσφατη συνέντευξη του συγγραφέα στο marketwatch.

Ο κόσμος πρέπει να καταλήξει σε μεγάλες αλλαγές του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος και να συνειδητοποιήσει τον οριστικό θάνατο του καπιταλισμού, σύμφωνα με το διακεκριμένο οικονομικό συγγραφέα Richard Duncan, ο οποίος προειδοποιεί ότι οι προσπάθειες που γίνονται από κάποιους να γυρίσουν πίσω το χρόνο στις ήδη πιστωτικά οδηγούμενες οικονομίες του κόσμου, θα καταλήξουν σε κατακλυσμική καταστροφή.

Αυτό που αναδύεται σήμερα είναι ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο, το οποίο δεν ακολουθεί πλέον τις παλιές γραφές και δεν πρόκειται ποτέ να ανταποκριθεί ξανά με επιτυχία σε συνταγές όπως αυτή τη δημοσιονομικής πειθαρχίας, λέει ο Duncan, ο οποίος πιστεύει ότι η παγκόσμια οικονομία συνεχίζει να παραμένει στο χείλος του γκρεμού από την παγκόσμια κρίση μέχρι και σήμερα.

“Νομίζω ότι πλέον έχουμε μπροστά μας ένα νέο οικονομικό σύστημα”, είπε ο Duncan σε τηλεφωνική συνέντευξη στο Marketwatch, από το γραφείο του στη Μπανγκόγκ. “Το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την κρίση είναι η ευρέως κρατούσα λανθασμένη αντίληψη ότι ακόμα συνεχίζουμε να λειτουργούμε μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα”.

Η συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος λειτουργεί πλέον με ένα πολύ διαφορετικό σύνολο κανόνων από εκείνους του καπιταλισμού του λεσέ-φερ του 19ου αιώνα, αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία του νέου βιβλίου του Duncan (2012), με τίτλο: «Η Νέα Μεγάλη Ύφεση: Η Κατάρρευση της Οικονομίας του Χάρτινου Χρήματος.» (“The New Depression: The Breakdown of the Paper Money Economy.”).

Ενώ λοιπόν η υπόθεση σε κάνει να πιστεύεις ότι πρόκειται για κάποια αποκρυφιστική οικονομική θεώρηση του κόσμου, εντούτοις ο Duncan εξηγεί ότι πρόκειται ήδη για μία τεραστίων διαστάσεων αντίληψη του κόσμου από τους χρηματοοικονομικούς κύκλους.

Όπως δήλωσε, οι διαμορφωτές της παγκόσμιας πολιτικής δε διαθέτουν πλέον πολύ χρόνο για να αδράξουν τις ευκαιρίες που τους προσφέρει το νέο σύστημα, ώστε να επιλύσουν οριστικά την κρίση για τους λαούς τους. Αν δεν προλάβουν, τότε θα αντιμετωπίσουν το κατρακύλισμα σε μια ψυχοφθόρα περίοδο οικονομικής συρρίκνωσης και αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων.

Επίσης δήλωσε ότι “ο κίνδυνος που ελλοχεύει αυτή τη στιγμή είναι κάποιοι πολιτικοί να οδηγήσουν αυτό το νέο οικονομικό μοντέλο σε κατάρρευση μέσα από τις επιλογές τους για αποπληθωρισμό του χρέους”.

Δεμένοι με τον «πιστωτισμό»

Ο Duncan βλέπει ότι μέσα στην παγκόσμια οικονομία εξελίχθηκε ένας θεμελιώδης μετασχηματισμός κατά τα προηγούμενα 43 χρόνια. Από τις αλλαγές του 1968 που απελευθέρωσαν την αμερικανική κεντρική τράπεζα (FED) από την υποχρέωση να κρατά σε φυσικό χρυσό το ισότιμο των δολαρίων που βρίσκονται σε κυκλοφορία, η παγκόσμια πίστωση (σ.σ. παγκόσμια κυκλοφορία χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες) εκτινάχθηκε κατά 50 φορές πάνω, δηλαδή από το 1 τρισ. δολάρια στα 50 τρισ. δολάρια το 2007.

Μέσα στην περίοδο αυτή, η δημιουργία κεντρικών πιστώσεων και η ακόλουθη κατανάλωση, ή με άλλα λόγια ότι ο Duncan καλεί «πιστωτισμό», αποτέλεσε τη δυναμική της ανάπτυξης για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία, βάζοντας στην άκρη τον παραδοσιακό καπιταλισμό, ο οποίος όπως εξηγεί ο Duncan βασίζεται στο πραγματικό χρήμα, στη σκληρή δουλειά και στη συσσώρευση κεφαλαίου.

Οι προσπάθειες που γίνονται από κάποιους να σπάσουν την εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας από τη δημιουργία πίστωσης ως κινητήριο δύναμη της ανάπτυξης και να ξαναξεκινήσουν επιστρέφοντας στον παλιό κόσμο δεν πρόκειται να πετύχουν, δήλωσε ο Duncan, o οποίος βλέπει τις πολιτικές του «πραγματικού χρήματος» να λειτουργούν ως συνταγές για την απόλυτη καταστροφή.

Η εξάρτηση του συστήματος από την πίστωση γίνεται ιδιαίτερα εμφανής, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπήρξαν μόνο εννέα περιπτώσεις μέσα στις προηγούμενες πέντε δεκαετίες όπου η συνολική πίστωση των ΗΠΑ μεγάλωσε λιγότερο από 2% ετησίως.

Ωστόσο, όλες αυτές οι περιπτώσεις βραδείας επέκτασης της κεντρικής πίστωσης συνοδεύτηκαν από οικονομική ύφεση που ξεπεράστηκε μόνο με την έκδοση ενός επόμενου μαζικού γύρου πιστώσεων, είπε ο Duncan.

Ο Duncan πιστεύει ότι ο αληθινός καπιταλισμός στην ουσία πέθανε το 1914, όταν πολλά ευρωπαϊκά έθνη εγκατέλειψαν τη σύνδεση των νομισμάτων τους με το χρυσό και δημιούργησαν τεράστια ελλείμματα προκειμένου να προετοιμαστούν για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα των αλλαγών που επέφερε η παγκόσμια έκρηξη της πίστωσης είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα στη συμπεριφορά του αμερικανικού χρέους, όπου τα επιτόκια δανεισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλά, αν και το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ σχεδόν διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία λίγα χρόνια.

Ο Duncan είπε ότι οι κυβερνήσεις μπορούν πλέον να προωθούν τις οικονομίες τους προς τα εμπρός μέσα από μεγαλύτερες χρονικές περιόδους κρατικών δαπανών από αυτές που θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ως εφικτές μόλις λίγα χρόνια πριν, ακριβώς λόγω αυτής της νέας δυναμικής που έχει αναπτυχθεί.

“Συστήνω σε όλες τις χώρες να κάνουν χρήση αυτού του νέου οικονομικού συστήματος. Να δανειστούν λεφτά από την κεντρική τους τράπεζα με πολύ χαμηλά επιτόκια και στη συνέχεια να επενδύσουν αυτά τα χρήματα, ώστε να αλλάξουν πραγματικά τον κόσμο μας προς το καλύτερο.”, κατέληξε ο Duncan.

Απόδοση RYaN

Πηγή. http://papaioannou-giannis.net/2012/04/21/%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BF-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1/

Όταν σταματάς να πατάς!


Ίκαρος, αλλά με το ζόρι· το καλοκαίρι σε μετατρέπει σε Ίκαρο, χωρίς να σε ρωτά αν ήθελες να βρεθείς τόσο κοντά στον ήλιο. Το καλοκαίρι σε έχει φέρει σε αυτό το σημείο εγγύτητας, γιατί αυτή ακριβώς είναι η λειτουργία του: δεν είναι μια ακόμα εποχή του χρόνου, δεν είναι καν χρόνος, είναι χωρόχρονος, είναι η κατάργηση της επιθυμητής απόστασης από τον ήλιο, είναι μια αυτόνομη επικράτεια που σε μεταφέρει ολοένα και πιο κοντά του, μέχρι που κάπου στα μέσα Αυγούστου να βρεθείς στην καρδιά του εκτυφλωτικά σκοτεινού φωτός, να πάρουν φωτιά τα τεχνητά φτερά που το ίδιο σου είχε φορέσει και να οδηγηθείς στην ελεύθερη πτώση.
Αν είσαι Σκανδιναβός, θα φανταστείς τον πλανήτη Μελαγχολία να πέφτει πάνω στον δικό σου· γατί ο πλανήτης που ζεις δεν λέγεται Γη, αλλά Βορράς. Αν ο Λαρς Φον Τρίερ ήταν Έλληνας, ο πλανήτης στον οποίο θα ζούσε θα λεγόταν Καλοκαίρι και θα έπεφτε αυτός πάνω στον ήλιο. Μελαγχολία: όχι αρκετός ήλιος. Καλοκαίρι: πάρα πολύς ήλιος. Κι ο πλανήτης Καλοκαίρι επιφυλάσσει ακόμη σπαρακτικότερη τύχη για όσους τον κατοικούν, φέρνοντας τους ασφυκτικά κοντά στη γυμνή τους ύπαρξη. Το καλοκαίρι είναι η ύπαρξη γυμνή από νόημα, είναι η αγριότητα της ύπαρξης, είναι η ύπαρξη ως αιτία εγκλήματος χωρίς αφορμή ή η ύπαρξη ως αφορμή εγκλήματος χωρίς αιτία, είναι ο ήλιος που καίει το μέτωπο του Μερσώ στον «Ξένο» του Καμύ.
Το καλοκαίρι είναι η αναίρεση του μέτρου, είναι μια θητεία στην υπερβολή, είναι ένα κατασκευαστικό λάθος. Η άνοιξη σε καλεί να δεις τη φύση, σε καλεί να κοιτάξεις αυτό που υπάρχει γύρω σου, σου προσφέρει ένα δωμάτιο με θέα στην ομορφιά του κόσμου. Όταν η άνοιξη τελειώσει, παύεις να κοιτάς γύρω σου. Ο ήλιος σου παίρνει τα μάτια από οτιδήποτε σε περιβάλλει. Το καλοκαίρι γίνεται εκείνο η ολοκληρωτική συνθήκη που σε περιβάλλει, σε υποβάλλει και εν τέλει σε ακινητοποιεί. Η συνείδησή σου εκχωρείται αργά αργά στη χαύνωση. Το καλοκαίρι είναι μια διακεκαυμένη ζώνη που σε υπνώνει, σε ναρκώνει, σε καθηλώνει.
Όταν όλα γίνονται ζέστη, καταλαβαίνεις πως, άρα, όλα όσα σε απασχολούν τους υπόλοιπους μήνες έχουν πολύ μικρότερη βαρύτητα από αυτή που προσποιούνταν. Σκοτούρες και ελπίδες, άγχη και όνειρα προβαίνουν σε άτακτη θερινή οπισθοχώρηση. Όλες οι σημασίες σιγοβράζουν αποκαμωμένες. Το καλοκαίρι σε κάνει να θες απλώς να αράξεις σαν σκύλος σε κατώφλι. Το καλοκαίρι σε μετατρέπει σε σκυλί. Δεν θες να σκέφτεσαι σε βάθος. Τα βάθη, τα πλάτη και τα μήκη της σκέψης σου εξατμίζονται. Το καλοκαίρι σου καίει τον εγκέφαλο. Σε ελευθερώνει από το τμήμα της νόησης που σε καθιστά άνθρωπο. Είσαι πια ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα, απαλλαγμένο από την κατάρα της συνείδησης, απαλλαγμένο από το φορτίο του εαυτού·όπως πιθανότατα θα προτιμούσες να είσαι εξ αρχής. Το καλοκαίρι είναι ένα κατασκευαστικό λάθος, το οποίο πασχίζει να διορθώσει ένα άλλο κατασκευαστικό λάθος, αυτό που μας έκανε ανθρώπους και μας έδωσε συνείδηση εαυτού.
Και φυσικά το καλοκαίρι δεν είναι θάλασσα. Είναι μόνο ήλιος. Και η θάλασσα είναι η μόνη ικανή να τον αντιπαρέλθει. Στη θάλασσα βουτάς για να γλιτώσεις από το καλοκαίρι, όχι για να το χαρείς. Η θάλασσα δεν είναι η αποθέωση του καλοκαιριού αλλά η έξοδος κινδύνου του. Καλοκαίρι είναι όταν λες θα πάω για μπάνιο, καλοκαίρι είναι όταν είσαι στην παραλία, βρίσκεσαι μέσα στο καλοκαίρι ακόμα κι όταν κάνεις τα πρώτα βήματα μέσα στο νερό. Όταν όμως σταματάς να πατάς, όταν βουτάς ή κολυμπάς, η επικράτεια του καλοκαιριού τελειώνει και η επικράτεια της θάλασσας ξεκινά. Και κάπου εκεί, μέσα στη θάλασσα, ίσως να πεις κι όμως δεν προτιμώ να είμαι σκυλί, ίσως να πεις χαλάλι που είμαι άνθρωπος, ίσως να πεις ναι γενικά θα ήταν προτιμότερο να μην μιλούσα αλλά να γάβγιζα, ναι γενικά θα ήταν προτιμότερο να μην ξέρω τι θα πει ψυχικός πόνος και περιπλοκές του είναι, ναι γενικά θα ήταν προτιμότερο να είμαι λιγότερο προηγμένο εξελικτικά μοντέλο, αλλά ειδικά εδώ, μέσα στη θάλασσα, όταν δεν πατάω, όταν βουτάω ή κολυμπάω, είμαι κάτι που βρίσκεται ένα σκαλί πιο πάνω τόσο από την ανθρώπινη ευτυχία όσο και από την ζωώδη αταραξία: είμαι πλήρης.

(Κείμενο γραμμένο για το μπαχάρ*

 

Ο καπιταλισμός και οι υποστηριχτές του!


capitalism-cartoonΓράφει ο Προκόπης Κωφός.Τμήμα Χημείας ΑΠΘ

Οι υποστηριχτές του καπιταλιστικού συστήματος προτιμούν να παίζουν στο γήπεδο το δικό τους, της χωρίς συζήτηση αποδοχής δηλαδή του καπιταλισμού και της άρνησης της αμφισβήτησής του. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να αντιπαρατίθενται «εντός των τειχών του συστήματος» ανάγοντας την κάθε συζήτηση σε «αντιπαραθέσεις» για παράδειγμα μεταξύ των υποστηριχτών του κευνσιανού «μοντέλου» καπιταλισμού και του φιλελεύθερου ή του νεοφιλελεύθερου ή στο «μίγμα» πολιτικής που ασκείται! Αντικειμενικά βέβαια, όσο και να επιδιώκουν οι θιασώτες του καπιταλισμού, να παίζουν αποκλειστικά στο δικό τους γήπεδο, είναι υποχρεωμένοι να παίξουν και σε ξένο, στο πεδίο της αμφισβήτησης του συστήματος, κι αυτό όχι μόνο για να υπηρετηθεί ο ορθός λόγος, αλλά και γιατί η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί παγκοσμίως στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, ύφεση, ανεργία, απόλυτη και σχετική εξαθλίωση των εργαζομένων, σκοτεινές προοπτικές για επιδείνωση, θέτει αντικειμενικά την υπόθεση της ανατροπής του καπιταλισμού και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στις άμεσες προτεραιότητες των εργαζομένων, γιατί είναι υπόθεση επιβίωσης και αξιοπρέπειας της ζωής τους.

Αυτοί που παραμένουν ιδεολογικά στην υποστήριξη του καπιταλισμού και προβάλουν την υπεροχή του έναντι του σοσιαλισμού, αν και το θέμα κακώς τίθεται έτσι, ο σοσιαλισμός είναι αναγκαιότητα και ως αναγκαιότητα θα επικρατήσει και όχι επιλογή να επιλέξουμε το καλύτερο, είναι σχετικά λίγοι. Οι περισσότεροι υποστηριχτές του καπιταλισμού σήμερα δέχονται τα αδιέξοδα, τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες, ακόμα και την παρακμή του συστήματος, αλλά ισχυρίζονται, είτε πως ο σοσιαλισμός είναι κάτι σαν ουτοπία και δεν μπορεί να οικοδομηθεί, είτε πως κι εκεί που εφαρμόστηκε απέτυχε, αποδέχονται δηλαδή τον καπιταλισμό ως αναγκαίο κακό! Στις καπιταλιστικές χώρες η προπαγάνδα του συστήματος έχει καλά αποτελέσματα και πετυχαίνει να κρατάει εγκλωβισμένους στη λογική του συστήματος πολλούς. Συγκεκριμένα η προπαγάνδα του συστήματος αποδίδει όλες τις αδυναμίες και όλα τα προβλήματα, πραγματικά η επινοημένα, των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στο σοσιαλισμό, αποσιωπώντας τα ασύγκριτα για τους εργαζόμενους επιτεύγματά του. Αντίθετα, τα προβλήματα του καπιταλισμού, ανεργία, εξαθλίωση εργαζομένων που έχουν μια πραγματική ατυχία στη ζωή τους, φτώχια, εξοντωτικοί όροι εργασίας, υποταγή στον εργοδότη, ναι αφεντικό!, ζητιανιά, γόνιμο έδαφος για «φιλανθρωπίες», μια υποτιθέμενη δημοκρατία του καφενείου, που σταματάει ακόμα κι αυτή στις πύλες των μεγάλων επιχειρήσεων και σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, δραστική μείωση της αμοιβής της εργασίας, ανατροπή των εργασιακών κατακτήσεων του προηγούμενου αιώνα, περιορισμός των κοινωνικών παροχών σε υγεία, εκπαίδευση, ασφάλεια εργασίας, εξαθλίωση που θεριεύει, συσσίτια, αναζήτηση τροφής στους σκουπιδοτενεκέδες, αυτοκτονίες, μηδαμινές προοπτικές της νέας και των επόμενων γενεών, όλα αυτά τα καταλυτικά προβλήματα δεν τα αποδίδουν στον καπιταλισμό, όπως το έκαναν και το κάνουν για τα προβλήματα του σοσιαλισμού. Τα αποδίδουν στις ασκούμενες πολιτικές και τα «μοντέλα», στην ανικανότητα των πολιτικών και στη διαφθορά τους, στην τεμπελιά, στην ανικανότητα και στην καλύτερη περίπτωση στην τύχη των εργαζομένων που έτυχε να είναι άτυχοι στη ζωή τους! Γίνεται όμως με την απάτη της προπαγάνδας να ξεγελάς τόσους πολλούς και για πάντα, όταν μάλιστα έχεις καθορίσει το μισθό για να ζήσει η επόμενη γενιά στα πεντακόσια και λιγότερα ευρώ και να παρακαλούν οι νέοι σε όλη τους τη ζωή να τα πάρουν κι αυτά τα πεντακόσια;

Εδώ στην Ελλάδα υπάρχει και ένα πρωτοφανές φαινόμενο! Πολλοί, ανάμεσα στους οποίους και εργαζόμενοι, δεν δέχονται πως έχουμε καπιταλισμό, λένε πως έχουμε σοσιαλισμό, «σοβιετία», το άκουσαν προφανώς στην τηλεόραση, και αποδίδουν όλα τα κακά στο «σοσιαλισμό» μας! Άλλοι πάλι δέχονται μεν πως έχουμε καπιταλισμό, αλλά σκέφτοναι πως αυτό δεν έχει σημασία και οι όποιες σκέψεις και αναλύσεις για την κατάσταση και τα «χάλια» της χώρας δεν χρειάζεται να ξεκινούν από αυτό το βασικό δεδομένο, πως έχουμε καπιταλισμό, αλλά από το δεδομένο πως έχουμε «δημοκρατία» και μπορούμε να αποφασίζουμε ο,τι θέλουμε! Αυτές οι «απόψεις» δεν δείχνουν τίποτα άλλο παρά τη δύναμη της προπαγάνδας που ασκείται, που παρουσιάζει το μαύρο για άσπρο, χειραγωγώντας τους εργαζόμενους να αφήνουν στην άκρη την καθημερινή τους βιωματική εμπειρία από τη δουλειά τους και τη ζωή τους, να κλείνουν για παράδειγμα τα μάτια στην κυριαρχία των μονοπωλίων που μπορούν να τη διαπιστώσουν «ιδίοις όμασι» την επόμενη φορά που θα πάνε στο σούπερ μάρκετ προσέχοντας μία-μία τις ετικέτες στα ψώνια που θα κάνουν, και να δέχονται τις «επεξεργασμένες» ανοησίες περί «σοβιετίας» και «σοσιαλισμού»!

Αυτή είναι η συζήτηση που πρέπει να γίνει για τον καπιταλισμό, στη βάση της αμφισβήτησής του, αλλά για να γίνει οι θιασώτες του και οι χειραγωγημένοι πρέπει να παίξουν εκτός έδρας! Οι λέξεις «καπιταλισμός» και «μονοπώλια» που η προπαγάνδα τα έκανε ταμπού δείχνουν πως αυτή τη συζήτηση δεν την τολμούν! Μήπως όμως η καταστάση, η καπιταλιστική κρίση και ο καπιταλιστικός μεσαίωνας στον οποίο έχουμε εισέλθει θα τους υποχρεώσει αντικειμενικά να την κάνουν; Αλλά αν την κάνουν, τι θα πουν στους εργαζόμενους για την εξαθλίωσή τους;

Προκόπης Κωφός
Τμήμα Χημείας ΑΠΘ

Πηγή. http://aienaristeyein.com/2013/08/07/%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%BF/

«Το Σύγχρονο Κοκτέϊλ Μολότωφ» Ανικανότητα Κρίσης-Μαλάκυνση-Φόβος-Στείρα Παιδεία


Molotov_Cocktail_igniting_WaW
Χθες είχε γενέθλια η μητέρα μου και βγήκαμε έξω μαζί με θείους, ξαδέλφια και φίλους. Μοιραία πιάσαμε την συζήτηση για τα πολιτικά. Ξέρεις κάτι, άκουγα από μικρός ότι όταν κάποιος μεγαλώσει, παίρνει την θέση του παιδιού του αφού αρχίζει να παιδιαρίζει ο ίδιος με τα πάντα, αλλά μου ήταν δύσκολο να το καταλάβω. Τελικά ισχύει: Σε κάποια φάση εμείς τα παιδιά γινόμαστε γονείς για τους ίδιους τους γονείς μας και είναι πραγματικά μια πολύ αρρωστημένη κατάσταση.

Πολλοί γεροντότεροι αδυνατούν να καταλάβουν τελικά την κρισιμότητα της κατάστασης, μου δίνουν την εντύπωση ότι ζουν σε έναν άλλον κόσμο. Χθες στο τραπέζι άκουσα εκ στόματος Πατρός και Θείας το εξής, που έκανε την τρίχα μου να σηκωθεί κάγκελο και το στομάχι μου να ανακατευτεί: “Αν ο Γιωργάκης κατέβει με δικό του κόμμα θα τον ψηφίσουμε και θα πάρει και κάνα 15%”. “Χριστέ μου!” Σκέφτηκα, το λένε και το πιστεύουν, το βλέπω στα μάτια τους, δεν έχουν τελικά την παραμικρή συναίσθηση της πραγματικότητας. Είναι λυπηρό άνθρωποι που αγαπάς να ξεστομίζουν τέτοιες καταστροφικές αηδίες.

Ο πατέρας μου, ο πατέρας σου, η θεία μου, οι δικοί μας γηραιότεροι άνθρωποι σκέφτηκα, είναι κλεισμένοι μέσα σε ένα σπίτι και προσκολλημένοι στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, να ο ένοχος! Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα στο τι συμβαίνει έξω, αλλά έχουν και το ακαταλόγιστο; Μπορούμε εμείς χάριν της αγάπης που τρέφουμε για αυτούς, να τους αφήσουμε να συνεισφέρουν σε ένα έργο ανείπωτης καταστροφής; Ο κάθε λογικός άνθρωπος με στοιχειώδη εξυπνάδα, είναι σε θέση να καταλάβει, πως οι απόλυτοι υπεύθυνοι για τα χάλια της Χώρας είναι ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Τάπερμαν (Σημίτης), ο Μητσοτάκης, ο Ανδρεας, ο Σαμαράς και φυσικά ο Χοντρό-Ναπολέον (Βενιζέλος) Μήπως οι γονείς μας, όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, παρουσιάζουν τα πρώτα σημάδια μαλάκυνσης;

Μην είσαι κακεντρεχής, το καταλαβαίνεις ελπίζω ότι δεν το γράφω προσβλητικά αλλά το γράφω με απεριόριστο φόβο. Η μαλάκυνση είναι μια συνήθης  εκφυλιστική ασθένεια του εγκεφαλικού ιστού, η οποία παρουσιάζεται στην τρίτη ηλικία και οφείλεται είτε σε αγγειακά προβλήματα που νεκρώνουν περιοχές του εγκεφάλου είτε σε άλλα αίτια. Κοντολογίς σημειώνω πως είναι καθαρά ιατρικός όρος και όχι βρισιά. Θα περίμενα από τον πατέρα μου και από την θεία μου να ήταν σοφοί λόγω της σκληρής πείρας που έλαβαν από την ζωή τους και μου είναι τρομερά στενάχωρο να τους ακούω να επιμένουν στα ίδια λάθη.

Ας επανέλθω στον ρόλο της τηλεόρασης. Είναι γνωστό πως η τηλεόραση κυρίως και το διαδίκτυο κάνουν τον άνθρωπο παθητικό δέκτη. Ο ακροατής-θεατής δέχεται παθητικά ό,τι βλέπει, ό,τι ακούει, χωρίς μετά να επεξεργάζεται τις πληροφορίες αυτές με το μυαλό του.  Επομένως η πολλή τηλεόραση, το πολύ ραδιόφωνο, το πολύ διαδίκτυο και γενικά τα πολλά σύγχρονα Μέσα υποτιθέμενης πληροφόρησης και παραπληροφόρησης συμβάλλουν στη μείωση των στοχασμών, μειώνουν την διαδικασία της σκέψης, μειώνουν τις λειτουργίες κάποιων εγκεφαλικών κέντρων και βοηθούν στη σμίκρυνση του εγκεφάλου, πρώτα λειτουργικά και μετά και σωματικά!  Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με την εμφάνιση και αλματώδη ανάπτυξη της ραδιοτηλεόρασης, του διαδικτύου και των ατομικών τηλεφώνων έχουμε και αλματώδη ανάπτυξη της νόσου Αλτσχάιμερ και άλλων εγκεφαλικών μαλακύνσεων. (Πηγή: http://sakis-salos.blogspot.gr/2012/05/blog-post_6076.html)

Όπως και να έχει το σοκ το πήρα εις διπλούν, και με τις πολιτικές τους αντιλήψεις και με την τρομερή υπόνοια μου ότι έχουν αρχίσει να έχουν πρόβλημα καθαρής αντίληψης για τα πράγματα. Και φυσικά μπροστά στην υγεία αυτών που αγαπώ χέστηκα για την πολιτική.

Όταν βέβαια γύρισα σπίτι μου και ηρέμησα λίγο, σκέφτηκα πως αδυναμία ή άρνηση της απόλυτης υπαιτιότητας των ανίκανων πολιτικών συμβαίνει και σε πολλούς μικρότερης ηλικίας. Και εκεί βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για μαλάκυνση. Έψαξα λίγο στο διαδίκτυο και δεν αναφέρεται πουθενά πως ένας νέος άνθρωπος μπορεί να πάσχει από μαλάκυνση.

Το να ακούω από συγγενείς, πως ο Μπουμπούκος και ο γιος του Μητσοτάκη άξια κατέλαβαν υπουργικούς θώκους, άντε να το καταπιώ για τον λόγο που προανέφερα, αλλά το να το ακούω από έναν τριαντάρη με γεμίζει τρόμο. Τι να φταίει άραγε με τους νεότερους, τι δικαιολογία μπορεί να υπάρχει; Έχω γράψει βέβαια ότι οι νεότερες γενιές μεγάλωσαν μέσα σε μια ροζ φούσκα και αυτό, τρόπο τινά, τις καθιστά ανίκανες να αντιληφθούν το καλό και το κακό. Αλλά από την άλλη, όταν το Κράτος, σου εκμηδενίζει τους τίτλους και τα πτυχία σου, σε ωθεί σε μετανάστευση, σε ανεργία, σου απαγορεύει να φτιάξεις οικογένεια, σε εξαναγκάζει να χτυπάς οχτάωρα και δωδεκάωρα για 300 και 400 ευρώ, τότε τι να φταίει άραγε που δεν ξεσηκώνεσαι; Για αυτά έχω πάλι γράψει ότι ίσως να φταίει η τρομοκρατία του διεσπαρμένου φόβου από media και πολιτικούς.

Αλλά επανέρχομαι και ξανασκέφτομαι: Ανίκανος να καταλάβεις και φοβισμένος ναι, οκ να τα δεχτώ, αλλά πόσο παθητικό μπορούν να σε καταστήσουν αυτά, έως πιο σημείο; Πως καταδέχεσαι να μην έχεις όνειρα; Σαφώς έχω τονίσει πολλές φορές τον ανύπαρκτο ρόλο της εκπαίδευσης στο να πλάσει αυτόνομα και αυτόφωτα μυαλά, αλλά αν το δεχτούμε και αυτό, μπορούμε άραγε ποτέ να ελπίζουμε σε μια αλλαγή πορείας προς το καλύτερο;

Και για τους μεν και για τους δεν, γέρους και νέους, που στηρίζουν την καταστροφή, πάντα είχα και έχω την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουν όταν έρθει ο κόμπος στο χτένι, όταν αισθανθούν και καταλάβουν ότι χάνουν τα πάντα και υποθηκεύουν το μέλλον των υπολοίπων. Αλλά μήπως όταν έρθει αυτή η ώρα, θα είναι πλέον πολύ αργά για δάκρυα και αγώνα;

Αυτή η νέου τύπου κοινωνική βόμβα Μολότοφ με συστατικά την μαλάκυνση, την ανικανότητα κρίσης, τον φόβο και την απουσία σωστής εκπαίδευσης, απειλεί να μας ρίξει άκυρο για την ιστορία, επαναλαμβάνω: Όποιος, για τον οποιονδήποτε λόγο, αδυνατεί να καταλάβει, πως είναι επιβεβλημένη η άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων πολιτικών στοιχείων, έχει σαφώς πρόβλημα, σοβαρό πρόβλημα. Χωρίς φόβο και πάθος αλλά με λύπη καταθέτω αυτήν την άποψη.

Τι μπορεί να γίνει ώστε να σταματήσουμε να πυρπολούμε το μέλλον μας;

Πηγή,  http://kostasoutsider.com

Εδώ!


 
Σε αυτό τον τόπο έτυχε να ανοίξω τα μάτια μου. Σε αυτόν τον τόπο οι πρόγονοι μου γεννήθηκαν, έζησαν, αγάπησαν, δημιούργησαν, μόχθησαν, πολέμησαν, αντίκρισαν αυτό το ίδιο φως, πάτησαν το ίδιο χώμα, ατένισαν την ίδια θάλασσα, ερωτεύτηκαν, κέρδισαν, γέλασαν, δάκρυσαν. Άλλες εποχές τότε διαφορετικές. Θυμάμαι τον παππού μου να μας εξιστορεί ιστορίες για τους Γερμανούς και την πείνα στην Κατοχή. Στα παιδικά μου μάτια αυτά δε μπορούσαν να έχουν υπόσταση.  Σε μια άλλη εποχή είχα γεννηθεί.  Πάντα με σύνεση και οικονομίες μεγαλώσαμε, ποτέ δεν ζήσαμε υπερβολικά, όμως είχα την αίσθηση ότι ζούσα στο πιο όμορφο σημείο της γης, στην πιο φιλόξενη και ειρηνική γωνιά.  Οι αφηγήσεις του παππού, μού φαίνονταν παραμύθια, τόσο μακρινά που δεν ταίριαζαν στον τόπο και στην καθημερινότητα μου.
Έπειτα θυμάμαι τις μεγάλες κομματικές συγκεντρώσεις, τους μεγαλύτερους να υποστηρίζουν με πάθος ο καθένας κάποια παράταξη.  Στα μάτια μου όλοι οι διαπληκτισμοί, οι φανατισμοί έμοιαζαν ανούσιοι και οι πολιτικοί ίδιοι. Μεγαλώνοντας δεν άλλαξε αυτή η αίσθηση. Αντιπαθούσα τα μεγάλα λόγια, δυσπιστούσα προς τους πολιτικούς. Ίσως είμαι απόλυτη – κάτι που απεχθάνομαι –  μα τελικά η εξουσία πάντα διαβάλλει τον άνθρωπο. Χρειάζεται ισχυρή παιδεία και ανθρωπιά για να μείνεις πιστός στις υποσχέσεις και στα λόγια σου, να μη θεωρήσεις τον εαυτό σου ως κάτι το «μοναδικό» και ξεχάσεις από που ξεκίνησες.
 
Και τώρα είμαστε εδώ.  Στην Ελλάδα του 2013. Υπό Κατοχή. Υπό μαύρη εργασία. Υπό ημιαπασχόληση. Υπό απολύσεις. Υπό. Μια Ελλάδα που ξεπουλιέται και χάνεται σε αιώνια αναμονή της επόμενης δόσης.  Σήμερα αν θες να το παίξεις «τεχνοκράτης», γίνεσαι συντηρητικός, ξεχνάς την ανάπτυξη και πατάς το λαό. Αν θες να μη θεωρηθείς «λαϊκιστής»,  αποδέχεσαι τα πάντα σιωπώντας, λέγοντας «ευχαριστώ».   Δεν υπήρξα ποτέ όλα τα παραπάνω.  Ούτε κολάκευσα προς όφελος, ούτε φοβήθηκα να σκεφτώ, να εκφραστώ, να ζητήσω, να απαιτήσω.
Σκέφτομαι όλα όσα συμβαίνουν.  Αν ζούσε ο παππούς μου θα ήταν πικραμένος από τη σημερινή Ελλάδα. Μπορεί να έζησε δύσκολα χρόνια, αλλά υπήρξε υπερήφανος και περιτριγυρισμένος από  αγάπη.  Αν μπορούσα θα του έλεγα πως εκείνες οι αφηγήσεις του – που φάνταζαν παραμύθια στα παιδικά μου μάτια – σήμερα μου φαίνονται πιο κοντινές και άμεσες από ποτέ.  Μια νέα κατοχή είναι εδώ. Μια κοινωνία που τοποθετεί τον άνθρωπο στην άκρη και θεοποιεί το χρήμα.   Όμως τα πράγματα που μπορούν να αλλάξουν τη ροή της ιστορίας είναι μακριά από όσα επιβάλλουν να κυνηγήσουμε.  Εκείνα που θα γεννήσουν ένα νέο κόσμο παραμένουν μακρυά από τα οράματα των τραπεζιτών.   Ο κόσμος έτσι όπως τον ξέρουμε απέτυχε, πρέπει να δημιουργηθεί ένας καινούργιος, δοσμένος στον ανθρωπισμό, στην παιδεία, κυρίως σε όλα όσα παραβλέπαμε τόσα χρόνια. Μένει να δούμε αν θα αφεθεί η δημιουργία μιας νέας ζωής, καταβροχθίζοντας την υπάρχουσα.