60 ΔΙΣ ΟΙ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΟΦΕΙΛΕΣ (1 ΣΤΟΥΣ 5) ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!!!


eforia_doi_xeiropedes70 ΔΙΣ ΤΑ ΜΗ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!!!ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΥΡΕΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ!

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΑΝ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΣΟΔΑ ΤΟ Α’ ΕΞΑΜΗΝΟ!!! ΣΤΑ 6,8ΔΙΣ ΤΑ «ΦΕΣΙΑ» ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕ ΙΔΙΩΤΕΣ!

Απίστευτο αλλά αληθινό! Δείγμα μιας κλιμακούμενης τραγωδίας και του απόλυτου αδιεξόδου που βιώνει η χώρα , είναι τα ληξιπρόθεσμα χρέη που νοικοκυριά και επιχειρήσεις έχουν απέναντι στο δημόσιο και τις τράπεζες και τα οποία , με ύψος 130 δις, ξεπερνούν τα 2/3 του φθίνοντος Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, τη στιγμή , μάλιστα, που καταρρέουν τα δημόσια έσοδα!

Είναι προφανές ότι αν δεν υπάρξει μαζί με τη διαγραφή του δημόσιου χρέους (ή τουλάχιστον του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του) και μια γενναία ρύθμιση έως διαγραφή των ιδιωτικών χρεών για τις πιο ευάλωτες κοινωνικά κατηγορίες και πολύ μικρές επιχειρήσεις, τότε δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αξιοπιστία ένα προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου και ανασυγκρότησης!

«Βουνό» έχουν γίνει τα χρέη των πολιτών και των επιχειρήσεων προς την εφορία. Στο πρώτο εξάμηνο του 2013 αγγίζουν πλέον τα 60 δις. ευρώ και ένας στους πέντε πολίτες βρίσκεται με ληξιπρόθεσμη οφειλή προς το δημόσιο.

Πρόκειται για ένα ποσό το οποίο αντιστοιχεί στο ένα τρίτο περίπου του ΑΕΠ (183 δις. ευρώ) προκαλώντας τον έντονο προβληματισμό της κυβέρνησης για τη νέα γενιά ληξιπρόθεσμων οφειλών που έχει δημιουργηθεί από τους φόρους και τα «χαράτσια» του μνημονίου.
Από τις αρχές του έτους τα χρέη αυτά είναι αυξημένα κατά 4 δις. ευρώ – δείγμα της τραγικής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα ελληνικά νοικοκυριά.
Παρά ταύτα η εφορία έχει βάλει στο «μάτι» 2.006.611 φυσικά πρόσωπα (μισθωτοί, συνταξιούχοι και ελεύθεροι επαγγελματίες) με οφειλές 21,5 δισ. ευρώ κάτι που σημαίνει ότι ο κάθε οφειλέτης χρωστά στην εφορία, κατά μέσο όρο 10.729 ευρώ!
Τα υπόλοιπα 38 δισ. ευρώ αποτελούν χρέη τα οποία χρωστούν 167.809 εταιρείες και λοιπά νομικά πρόσωπα.
Από τα στοιχεία του υπουργείο Οικονομικών που δόθηκαν χθες στην δημοσιότητα προκύπτει ότι από την τεράστια δεξαμενή αυτών οφειλών τα 26 δισ. ευρώ είναι οφειλές από πρόστιμα τα οποία έχουν καταλογιστεί για παραβάσεις του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων.
Τα περισσότερα από τα πρόστιμα αυτά δεν πρόκειται να εξοφληθούν ποτέ από τους φορολογούμενους, καθώς είναι δυσθεώρητα και εξοντωτικά.
Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει ακόμη:
*Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές ΦΠΑ ανέρχονται σε 13,3 δισ. ευρώ και καλύπτουν το 22,3% των συνόλου των χρεών προς το Δημόσιο,
*Οι οφειλές από φόρους εισοδήματος φθάνουν τα 10,6 δισ. ευρώ, δηλαδή το 18,3% των συνολικών ληξιπρόθεσμων χρεών.
* Τα χρέη από ακάλυπτες επιταγές και ενοίκια είναι 4,6 εκατ. ευρώ και 117 εκατ. ευρώ και αντίστοιχα

ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΙΔΙΩΤΕΣ!

Την ίδια στιγμή, με εξαιρετικά βραδύ ρυθμό προχωρά η αποπληρωμή των χρεών του κράτους προς τους ιδιώτες. Τα «φέσια» του κράτους μειώθηκαν μόλις κατά 89 εκατ. ευρώ μέσα σε ένα μήνα στα 6,841 δις. ευρώ τον Ιούνιο από 6,930 δις. ευρώ τον Μάιο, γεγονός το οποίο είναι ενδεικτικό της μηδενικής ρευστότητας που επικρατεί στην αγορά.
Ενδεικτικά του προβλήματος είναι τα στοιχεία με τα αποτελέσματα των εισπράξεων από τις 140 εφορίες της χώρας: το 90% των Δ.Ο.Υ. κινήθηκε εκτός στόχων! Ειδικότερα, 127 εφορίες δεν μπόρεσαν να εισπράξουν τα προσδοκώμενα έσοδα, με αποτέλεσμα να καταγράφεται συνολικά υστέρηση 5,2% ή 102,7 εκατ. ευρώ στις εισπράξεις.
Σε επίπεδο εξαμήνου, 126 εφορίες βρέθηκαν εκτός στόχων, με την υστέρηση των εσόδων να φτάνει συνολικά τα 652,5 εκατ. ευρώ (-5,2%).
Από τα στοιχεία της γενικής κυβέρνησης, σε ταμειακή βάση προκύπτει ότι το πρωτογενές έλλειμμα διαμορφώθηκε σε 981 εκατ. ευρώ στο πρώτο εξάμηνο του 2013, γεγονός που το υπουργείο Οικονομικών αποδίδει στην πληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων. Τα έσοδα πάντως ήταν λιγότερα από το αντίστοιχο διάστημα του 2012: 49,4 δισ. ευρώ από 49,9 δισ. ευρώ.   

70 ΔΙΣ ΤΑ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Στα 70 δισ. σκαρφαλώνουν τα «κόκκινα» δάνεια. Οι ρυθμίσεις που επεξεργάζονται κυβέρνηση και τράπεζες για το πρόβλημα. Ο μπούσουλας του μνημονίου και τα stress tests της BlackRock. Πώς θα κινηθεί η ΤτΕ.
Έλεγχος σε βάθος πενταετίας θα πραγματοποιηθεί στα δανειακά χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών, καθώς το stress test της BlackRock αναμένεται να γίνει με προβολή έως το 2016 (τριάμιση ετών), ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος θα κάνει προσομοίωση λαμβάνοντας υπόψη εκτιμήσεις και προβολές μέχρι το 2018.
Τραπεζικές πηγές αναφέρουν ότι μπορεί φέτος τα stress tests να βασίζονται σε πιο αισιόδοξες μακροοικονομικές προβολές καθώς «δεν μπορεί να συνεχισθεί επ’ αόριστον η ύφεση, ωστόσο το τσεκάρισμα, αλλά και οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν ως προς τη διαχείριση των κόκκινων δανείων απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή και λεπτές ισορροπίες σε επίπεδο ανάγκης κεφαλαίων».
Οι συναντήσεις των στελεχών της BlackRock ανά τράπεζα είναι πολύωρες και, σύμφωνα με πληροφορίες, τα κλιμάκια της αμερικανικής ελεγκτικής εταιρείας θα παραμείνουν στην Αθήνα μέχρι τον Νοέμβριο.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΥΡΕΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Αν και οι μακροοικονομικές προοπτικές εμφανίζονται τώρα καλύτερες σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα «κόκκινα» δάνεια, τα οποία με βάση τις εκθέσεις της τρόικας χτυπούν ταβάνι. Το πρώτο τρίμηνο ο δείκτης διαμορφώθηκε στο 27,8%, ήτοι σε 63,4 δισ. ευρώ.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι από τότε έως σήμερα συνεχίζεται η αυξητική πορεία και ο δείκτης ανήλθε σε 29%. Δηλαδή δάνεια περίπου 70 δισ. ευρώ δεν εξυπηρετούνται είτε μερικώς, είτε ολικώς.
Δεδομένης της κατάστασης και εν όψει της εφαρμογής του νομοσχεδίου για τις ρυθμίσεις δανείων, τα επιτελεία των υπουργείων Ανάπτυξης, Οικονομικών σε συνεργασία με την Ελληνική Ένωση Τραπεζών ετοιμάζουν πυρετωδώς το θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει την εφαρμογή από τις τράπεζες του «μοντέλου διαβίωσης», όπως περιγράφεται στο μνημόνιο.
Ουσιαστικά, οι τράπεζες θα καλέσουν τους δανειολήπτες των οποίων τα δάνεια χρήζουν ρύθμισης να δώσουν λεπτομερή αναφορά για το εισόδημά τους αλλά και για τις δαπάνες (πάγια, ενοίκια, διατροφή, εκπαιδευτικές υπηρεσίες κ.ά.). Με βάση την κατάστασή τους θα καθορίζεται και το ύψος της μηνιαίας δόσης.
Ενισχυτικά στους τρόπους διαχείρισης των κόκκινων δανείων από τις τράπεζες θα συμβάλει και η μελέτη αξιολόγησης που ετοιμάζει, παραλλήλως, η BlackRock, η οποία θα δοθεί στις αρμόδιες εποπτικές αρχές στα τέλη Σεπτεμβρίου.
Παράλληλα, πάντως, στο πλαίσιο της αυστηρής παρακολούθησης της εξέλιξης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, και με στόχο την αποφυγή του εκτροχιασμού τους, καθώς οι όποιες ζημίες θα χρηματοδοτηθούν με ίδια μέσα (ακόμη και με bail in), η τρόικα, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και η Τράπεζα της Ελλάδος έχουν ορίσει μία σειρά κινήσεις θωράκισης.
Έτσι, κάθε τρίμηνο οι τράπεζες θα ενημερώνουν γραπτώς και εξειδικευμένα την ΤτΕ για το πού και πώς θα βρίσκουν ρευστότητα (funding plan) για να αντιμετωπίσουν μεταξύ άλλων και τις επισφάλειες.

Πηγή.www.iskra.gr, Παρασκευή 2 Αυγούστου 2013

Όλοι αυτοί οι γέροι!


Έλλη Παππά, Το ημερολόγιο ενός φυλακισμένου

Ένα πρωινό, το χειμώνα του 42, βρέθηκα στην οδό Μασσαλίας, έξω από το ανατομείο. Ένα φορτηγό στεκότανε μ’ ένα φόρτωμα ανθρώπους που πεθάνανε στους δρόμους εκείνη τη νύχτα. Σειρές οι νεκροί. Όλοι γέροι και γριές, ο ένας πάνω στον άλλο, σε στάσεις τρυφερές που επινόησε ο θάνατος και το βιαστικό φτιάρισμα που τους έριξε στο φορτηγό. Μπροστά-μπροστά, ένα φαλακρό, γέρικο κεφάλι, με λίγα άσπρα μαλλιά. Πάνω του, ακουμπισμένο στο μάγουλό του, ένα λεπτό κεφάλι γριούλας, απίστευτα χαριτωμένο. Ένα μικρό, τρίγωνο, μαύρο μαντήλι έδενε τα μαλλιά της, που ξεφεύγανε από δω κι από κεί, σγουρά, με μια ανταύγεια ακόμη πάνω τους, που έδειχνε πως κάποτε ήτανε ξανθιά. Οι γερμανοί αξιωματικοί που κατεβαίναν από το Κολωνάκι, δε γυρίζανε να δούνε. Όταν φτάσανε κοντά στ’ αυτοκίνητο μιλούσανε μόνο και γελούσανε πιο δυνατά. Η μάσκα της αδιαφορίας μπορεί να κρύψει το έγκλημα;  Εμείς οι ρωμιοί, που κοιτάζαμε, ήμασταν πιο αδιάφοροι. Ο θάνατος σ’ όλες του τις μορφές ήτανε καθημερινό συναπάντημα και καθημερινή αναμονή. Μπορούσαμε να τον κοιτάμε δίχως φρίκη.  Φρίκη σ’ έπιανε μονάχα όταν πήγαινες να σκεφτείς πώς τάχα να την είχανε ονειρευτεί τη ζωή, σαν ήτανε νέοι, όλοι αυτοί οι γέροι, που πεθάνανε στα πεζοδρόμια απ’ την πείνα.

Μπορεί να είναι αλήθεια πως τα ευτυχισμένα παιδιά δείχνουνε αν έφτασε μια κοινωνία στον πολιτισμό. Θαρώ πώς αυτό δεν φτάνει. Πολιτισμένη θάναι εκείνη η κοινωνία που θάχει γέρους χαρούμενους.

Πηγή, http://mxilouri.wordpress.com

Αγαπητοί επιβάτες, παρακαλείστε να προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα!


2124354

Του Μάρκου 

Οι περιφράξεις και οι αποκλεισμοί δε δημιουργούνται μονάχα υψώνοντας τείχη και φράχτες. Μια φωνή από τα μεγάφωνα αρκεί για να χαρακτηρίσει έναν τόπο ως επικίνδυνο και να διαμορφώσει το καθεστώς επιτήρησης του. Στο μετρό, η φωνή που μας παρακαλεί να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα από το Μοναστηράκι μέχρι τον Ευαγγελισμό, στο Σύνταγμα, το Πανεπιστήμιο και την Ομόνοια, σκοπό έχει να εντάξουμε στην καθημερινότητά μας το φόβο και να κοιτάμε το διπλανό μας με μισό μάτι, ειδικά αν αυτός είναι λίγο πιο μελαμψός και γενικότερα δεν ταιριάζει με τα στάνταρ της κανονικότητας με την οποία θα έπρεπε να συνταξιδεύουμε.

Την εποχή της καπιταλιστικής κρίσης και της επακόλουθης νόμιμης εξαθλίωσης και λεηλασίας των ζωών μας από τους κρατικούς μηχανισμούς και τους εντολείς τους, ανασύρονται από το παρελθόν αλλά και επινοούνται πολλοί και διάφοροι νέοι τρόποι εμφύσησης του φόβου και επίτευξης του αποπροσανατολισμού. Από τη μία η κρατική βία καταστέλλει κάθε προσπάθεια αντίστασης στην άθλια κανονικότητα που βιώνουμε και κάθε μορφή διεκδίκησης ενός διαφορετικού κόσμου. Από την άλλη ο ιδεολογικός πόλεμος υπέρ της νεοφιλελεύθερης τροπής των πραγμάτων, υπέρ της ανάπτυξης και της αναλωσιμότητας των ζωών μας, καλά κρατεί από τα μμε. Σταθερά στο πλευρό των παραπάνω, οι νεοναζιστικές συμμορίες, έχουν αναλάβει επικουρικό ρόλο ενισχύοντας όλες τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές και το καθεστώς του φόβου. Το μοντέλο υπηκόου, που επιδιώκει να διαμορφώσει η σύγχρονη εξουσία, είναι αυτό του σκυφτού και υπάκουου εργαζόμενου-ρομπότ, που δεν έχει χρόνο και χώρο να αναπνεύσει και αντιλαμβάνεται το διπλανό του ως εχθρό.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση επιστρατεύονται όλα τα δυνατά όπλα προκειμένου να ενισχύσουν τα φοβικά ένστικτα του σκυφτού έλληνα πολίτη. Και μόνο στο άκουσμα της ανακοίνωσης αυτής, οι επιβάτες φέρνουν κατά τι πιο κοντά τους τα πράγματά τους και κοιτούν με καχυποψία γύρω γύρω προκειμένου να εντοπίσουν και να προστατευθούν από τον επίδοξο ληστή. Αυτό όμως, αν και είναι μόνο μια αντίδραση, συμβάλει στο σχηματισμό μιας συνειδητής στάσης και στη συγκρότηση συγκεκριμένης αντίληψης για ορισμένες καταστάσεις σε ορισμένους χώρους. Ο αποδέκτης του μηνύματος, ο οποίος σκεπτόμενος ότι βρίσκεται σε περιοχή που κάποιοι εποφθαλμιούν τα προσωπικά του αντικείμενα, γίνεται όλο και πιο δεκτικός σε οποιονδήποτε θέλει να του τα διαφυλάξει. Μια συνθήκη που κάποτε ήταν η εξαίρεση γίνεται, με αυτά τα μέσα, ο κανόνας και καθορίζει ποιος μπορεί να υπάρχει σε μια περιοχή και ποιος όχι. Έτσι, η συνεχής τρομοκρατική αστυνομική παρουσία όχι μόνο γίνεται ανεκτή αλλά είναι και θεμιτή και κάπως έτσι εδραιώνεται χωροταξικά και κατά συνέπεια στη συνείδηση του κόσμου, μια ζώνη στην πόλη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά˙ η ζώνη του φόβου. Στη ζώνη αυτή βέβαια, ευπρόσδεκτοι είναι και όσοι καλοθελητές, μαφιόζοι, φασίστες προσφέρουν “ανιδιοτελώς” την προστασία τους.

Στη ζώνη του φόβου, συμπυκνώνεται η καθημερινότητα έτσι όπως θα ήθελε η κυριαρχία να είναι οι περιοχές που λαμβάνουν χώρα εμπορευματικές δραστηριότητες, που είναι τουριστικές, που στεγάζονται επαγγελματικοί χώροι κι έτσι οφείλουν να αποστειρωθούν από κάθε είδους παράσιτο που θα σταθεί εμπόδιο σ’ αυτή την κανονικότητα. Η συγκεκριμένη αποστείρωση δεν έχει όμως στόχο την εκκαθάριση αυτή καθ’ εαυτή αλλά την εκπαίδευση των υπηκόων να ζουν με το φόβο του Άλλου. Σε απόσταση από ανθρώπους-παράσιτα, μέσα σε μια “καθαρότητα” που περισσότερο θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα. Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν στο νεοφιλελεύθερο, καπιταλιστικό, δημοκρατικό παράδεισο.

Όταν μια κατάσταση εξαίρεσης γίνεται καθημερινότητα, είναι η ίδια η καθημερινότητα που οφείλει να ανατραπεί. Όταν ο έλεγχος στις ζωές μας γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός και προσπαθεί να ορίσει όλο και περισσότερες πτυχές μας, τότε λύση δεν είναι η προσπάθεια αποφυγής του ελέγχου αλλά η συθέμελη καταστροφή των μηχανισμών του. Όταν ο φόβος προσπαθεί να εκτοπίσει από μέσα μας ότι ωραίο έχουμε, τότε εμείς οι ίδιοι έχουμε χρέος να στείλουμε το φόβο κι ότι μας τον προκαλεί, στο πυρ το εξώτερο.

Μέσα στην ησυχία των βαγονιών του μετρό και στα αμήχανα βλέμματα, ανάμεσα στα βήματα των επιβατών στους διαδρόμους και τις φοβικές ανακοινώσεις, διαβάζοντας τα μηνύματα για τις τιμωρητικές συνέπειες της παραχώρησης ή μη επικύρωσης του εισιτηρίου μας, βλέποντας την επιτήρησή μας να γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική, εκεί ακριβώς είναι που “αντιλαλεί καθαρά το μπουμπουνητό της μάχης.”

Πηγή, http://eagainst.com

«Βίλμα Εσπίν » Ενα σύμβολο της Κουβανικής Επανάστασης!


Φλογερό σύμβολο της Επανάστασης, πιστή μέχρι τέλους στα ιδανικά του σοσιαλισμού, μια εξαιρετική γυναίκα που αγωνίστηκε για τις υψηλότερες ανθρωπιστικές αξίες, τη χειραφέτηση της γυναίκας και αφιέρωσε τη δημιουργικότητα και ολόκληρη τη ζωή της στον Κουβανικό λαό.

Αυτή ήταν η Βίλμα Εσπίν (7 Απριλίου, 1930 – 18 Ιουνίου 2007) η ηγετική μορφή του αντάρτικου και της Κουβανικής Επανάστασης και επίσης η σύζυγος του Ραούλ Κάστρο.

Γεννημένη στο Σαντιάγο της Κούβας από αστική οικογένεια. Η μητέρα της ήταν Γαλλίδα, κόρη διπλωμάτη και ο πατέρας της Κουβανός, στέλεχος της οινοπνευματοποιίας ρούμι Bacardi.

Σπούδασε με υποτροφία χημικός μηχανικός στο τεχνολογικό ινστιτούτο της Μασαχουσέτης – από της πρώτες γυναίκες που σπούδασαν στη Κούβα – και προοριζόταν για λαμπρή καριέρα.

Συμμετείχε στις διαμαρτυρίες που γίνονταν από τις οργανώσεις των πανεπιστημίων κατά του πραξικοπήματος του Μπατίστα το 1952. Το 1956 γνώρισε τον Φρανκ Πάις, ένα από τους πρώτους ηγέτες ενάντια στη δικτατορία. Ένα χρόνο μετά ο Πάις δολοφονήθηκε από την αστυνομία σε μια διαμαρτυρία και έτσι η Βίλμα ανέλαβε την θέση του.

Χρησιμοποιώντας το όνομα “γκεριγιέρα” (αντάρτισσα) έγινε ένας βασικός υπόγειος σύνδεσμος ανάμεσα στον ηγέτη Φιντέλ και τους οπαδούς του στη Σιέρα Μαέστρα. Το να δουλεύει μυστικά ήταν, σε περιπτώσεις, πιο επικίνδυνο και από τις εχθροπραξίες διότι βρισκόταν σε συνεχή έκθεση τακτοποιώντας τα ιατρικά θέματα, τα χρήματα και τα όπλα που στέλνονταν στους λόφους.Το Σαντιάγο έγινε για αυτήν επικίνδυνο το 1958 και έτσι ανέβηκε στα βουνά με μια επαναστατική στρατιωτική ομάδα της οποίας ηγέτης ήταν ο νεότερος αδελφός του Φιντέλ, Ραούλ Κάστρο. Ο Ραούλ ερωτεύτηκε τη νεαρή αντάρτισσα, η οποία είχε κάνει δέκα χρόνια χορό και κλασικό τραγούδι και τα βράδια τραγουδούσε στους καταυλισμούς των ανταρτών, γύρω από την φωτιά. «Ήμουν 28 και δεν είχα γνωρίσει εραστή. Δεν με είχε αγγίξει κανείς. Ο Ραούλ λέει ότι τον μάγεψα με την φωνή μου», είπε σε μια αφήγηση της το 1999. Με τον Ραούλ παντρεύτηκαν τέσσερις μήνες μετά την πτώση της δικτατορίας του Μπατίστα, στις αρχές του 1959 και απέκτησαν τέσσερα παιδιά.
Μετά την επανάσταση, απόλυτα πιστή στη σοσιαλιστική προοπτική της Κούβας που καθοδηγούσε ο Φιντέλ, μπήκε στη μάχη για αποφασιστική βελτίωση της θέσης των γυναικών στην κουβανέζικη κοινωνία. Στη δεκαετία του 1960 ίδρυσε την ομοσπονδία γυναικών Κούβας (FMC, Federacion de Mujeres Cubanas), και παρέμεινε πρόεδρος της μέχρι το θάνατο της.
Η Εσπίν δούλεψε με επιμονή, με πλατιά απήχηση και ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα στην ομοσπονδία. Οι Κουβανές σήμερα αντιπροσωπεύουν το 64,7% των πτυχιούχων, το 66,4% των τεχνικών και των στελεχών της χώρας και το 36% της εθνικής συνέλευσης. Σήμερα η ομοσπονδία έχει 3,6 εκατομμύρια μέλη, δηλαδή το 85% του γυναικείου πληθυσμού της Κούβας.Με τις υπόλοιπες γυναίκες της ομοσπονδίας, η Βίλμα, ένας άνθρωπος με καλλιέργεια και ευρύτητα σκέψης, έφτανε πάντα στην καρδιά των προβλημάτων τους και φρόντιζε να προωθεί ουσιαστικές αλλαγές, που θα διαμόρφωναν θετικά τη νοοτροπία των ανδρών και γυναικών και θα δημιουργούσαν τον άνθρωπο νέου τύπου, που ονειρεύτηκαν οι επαναστάτες. Έναν άνθρωπο που μάχεται κάθε αδικία, οπουδήποτε στον κόσμο, έναν άνθρωπο χωρίς ιδιοτέλεια.
Η αντάρτισσα της Σιέρα Μαέστρα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών. Σύμφωνα με τις επιθυμίες της, η σορός της αποτεφρώθηκε και τάφηκε στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα μαζί με τις σορούς άλλων επαναστατών με στρατιωτικές τιμές και υπό την παρουσία της οικογένειάς της.
Το υπόδειγμα της γυναίκας-επαναστάτριας της Κούβας επιβεβαιώνει το Καρλ Μαρξ που έγραψε χαρακτηριστικά «Όποιος σκαμπάζει λίγο από ιστορία, ξέρει καλά πως οι μεγάλες κοινωνικές μεταβολές είναι αδύνατες χωρίς το γυναικείο προζύμι».