«Θα μπορούσαμε να φθάσουμε τη μουσική μας ακόμη και μέχρι το φεγγάρι»


ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ «BUENA VISTA SOCIAL CLUB»

«Podriamos llevar nuestra musica cubana hasta la luna…»

Του ΙΑΣΟΝΑ ΠΙΠΙΝΗ
Escribe: IASONAS PIPINIS VELASCO

Οι Buena Vista Social Club είναι λιγότερο μια τυπική μπάντα και περισσότερο μια κολεκτίβα από κορυφαίους μουσικούς.

Δημιουργήθηκαν όταν ο διακεκριμένος κιθαρίστας Ry Cooder, τo 1996 ταξίδεψε για Κούβα και μάζεψε κορυφαίους παλιούς μουσικούς όπως τον Ibrahim Ferrer, τον Compay Segundo, τον Eliades Ochoa και τον Ruben Gonzalez. Στην Αβάνα και στα Egrem studios ηχογράφησαν το Buena Vista Social Club το οποίο έκανε παταγώδη επιτυχία.. Έκτοτε το συγκρότημα έχει κυριαρχήσει στα chart της latin και όχι μόνο μουσικής και πραγματοποιεί sold out συναυλίες.

«Χωρίς το ντοκιμαντέρ Buena Vista Social Club η μουσική μας δεν θα είχε φθάσει να γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο»

Συναντήσαμε τρία από τα τέσσερα μέλη των Buena Vista Social Club που επισκέφθηκαν την χώρα μας, τους Manuel Guajiro Mirabal, Jesus Aguaje Ramos και Cachaito Lopez. Τους συναντήσαμε στην Αθήνα, όπου στις 28 Ιουνίου 2007 έδωσαν συναυλία στο Θέατρο Βράχων. Μίλησαν στο americalatina.gr για την ιστορία του συγκροτήματος, τη μουσική, την Ελλάδα, ακόμη και για ένα ανεκπλήρωτο όνειρο τους.

Ο Cachaito Lopez, ο Jesus Aguaje Ramos και (δεξιά) ο Manuel Guajiro Mirabal, μέλη των Buena Vista Social Club με τον συντάκτη του americalatina.gr Ιάσονα Πιπίνη

Buena Vista Social Club es un grupo muy amado y popular en Cuba y en todo el mundo. En 1996 de graban tres discos, entre ellos Buena Vista Social Club y A toda Cuba le gusta. Ambos son nominados. Finalmente el primero —que estaba tocado por la magia— se alza con el Grammy 1998 en la categoría de música tradicional. Miembro del grupo fueron musicos importantes como Compay Segundo.

Comienza la leyenda, la popularidad, la fama mundial. Le sigue el documental Buena Vista Social Club, de Wim Wenders.

Desde todo el mundo visitan a La Habana fotógrafos, cineastas, periodistas, guionistas, investigadores, cronistas, musicólogos, investigadores, todos los interesados en la música cubana. Cuba vuelve a ponerse en el mapa musical mundial, en el que siempre estuvo.

Encontramos a tres de los cuatro miembros de Buena Vista Social Club que visitaron Grecia, Manuel Guajiro Mirabal, Jesus Aguaje Ramos, y Cachaito Lopez. En Atenas, el 28 de Junio dieron un concierto en el Teatro de Rocas (Teatro Brajon). Hablaron a americalatina.gr sobre su musica, y un sueno que todavia no han logrado..

Το τραγούδι Chan, Chan είναι ένα από τα πιο γνωστά των Buena Vista Social Club. Πως γεννήθηκε;

Cachaito Lopez: Το Τσαν Τσαν ήταν μια έμπνευση του Κομπάυ Σεγούντο, ο οποίος δημιούργησε αυτό το θέμα. Άρεσε πολύ στον κόσμο.. Εγώ του δίνω ακόμη και σήμερα συγχαρητήρια..

Chan, Chan es una cancion muy conocida de Buena Vista Social Club. Como nacio?

Cachaito Lopez: Compay Segundo tuvo una inspiracion e hizo este tema, entonces ha gustado mucho al mundo. Yo le felicito..

Η μουσική σας έχει φθάσει σε όλο τον κόσμο. Έχει φθάσει μέχρι την Ευρώπη. Είχατε ποτέ σκεφθεί ότι θα μπορούσε το έργο σας να φθάσει μέχρι την Ελλάδα;

Manuel Guajiro Mirabal: Εγω δεν το είχα σκεφθεί ποτέ.

Cachaito Lopez: Η μουσική μας είναι μεταδοτική. Βρίσκει απήχηση σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Επίσης σε εσάς τους Έλληνες σας αρέσει πολύ ο χορός και η μουσική της Κούβας..

Su musica ha recorrido por todo el mundo. Ha llegado hasta Europa. Habian pensado alguna vez que su musica podria llegar hasta Grecia?

Manuel Guajiro Mirabal: Yo no habia pensado esto..

Cachaito Lopez: Nuestra musica es tan contagiosa, que en todas partes les gusta. Ademas aqui a ustedes les gusta mucho el baile, la musica cubana.

Manuel Guajiro Mirabal, Jesus Aguaje Ramos, Cachaito Lopez, Manuel Galban, τα τέσσερα μέλη των Buena Vista Social Club που ήρθαν για να δώσουν τέσσερις συναυλίες στην Ελλάδα

Το ντοκιμαντέρ Buena Vista Social Club υπήρξε ένας σημαντικός σταθμός στην καριέρα σας…

Jesus Aguaje Ramos: Το ντοκιμαντέρ γύρισε όλο τον κόσμο. Και εμείς γυρίσαμε όλο τον κόσμο για να προωθήσουμε το ντοκιμαντέρ.

El documental Buena Vista Social Club fue un punto muy importante para su grupo, no?

Jesus Aguaje Ramos: El documental dio la vuelta al mundo. Y nosotros hemos dado la vuelta al mundo promoviendo el documental.

«Sin el documental Buena Vista Social Club la musica que hacemos no habia recorrido el mundo»

Πολλοί λένε πως οι παραγωγοί του ντοκιμαντέρ εκμεταλλεύτηκαν την δουλειά των Buena Vista Social Club χωρίς να σας δώσουν χρήματα. Τι έχει συμβεί πραγματικά;

Jesus Aguaje Ramos: Εγώ σκέφτομαι πως το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο. Χωρίς το ντοκιμαντέρ η μουσική μας δεν θα είχε φθάσει να γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο. Χάρη στο ντοκιμαντέρ οι Buena Vista είναι από την αφρόκρεμα της μουσική της Κούβας ό,τι καλύτερο.

Muchos dicen que los productores del documental explotaron el trabajo de Buena Vista Social Club sin que les den dinero. Que sucedio realmente?

Jesus Aguaje Ramos: Yo pienso que una mano laba la otra y las dos la cara. Sin el documental la musica que hacemos no habia recorrido el mundo. Gracias al documental Buena Vista es de la victoria de la musica cubana lo maximo.

Είναι η δεύτερη φορά που επισκέπτεστε την Ελλάδα. Υπάρχει κάτι που σας εντυπωσιάζει από τον πολιτισμό και τη μουσική της χώρας μας;

Jesus Aguaje Ramos: Εμένα αυτό που περισσότερο με εντυπωσιάζει είναι ο Παρθενώνας.. Επίσης η μουσική και οι γυναίκες..

Cachaito Lopez: Οι Έλληνες αγαπάνε τη μουσική της Κούβας, τραγουδάνε τα τραγούδια μας, ξέρουν το θέμα κάθε τραγουδιού, χορεύουν, ξέρουν τα πάντα. Υπάρχει και ένα όργανο ελληνικό, το μπουζούκι το οποίο μοιάζει με το ούτι που εμείς χρησιμοποιούμε.

Es la segunda vez que visitan Grecia. Hay algo que les impresiona de la cultura y la musica griega?

Jesus Aguaje Ramos: A mi lo que mas me impresiona de Grecia es Partenon, no? Su musica y sus mujeres…

O Cachaito Lopez μέλος των Buena Vista Social Club σε δρόμο της Αβάνας

«Εμένα αυτό που περισσότερο με εντυπωσιάζει στην Ελλάδα είναι ο Παρθενώνας.. Επίσης η μουσική και οι γυναίκες..»

Cachaito Lopez: Los griegos aman la musica cubana, lo cantan todo, saben los temas, bailan, lo saben todo. En Grecia existe un instrumento tradicional el Buzuki que parece al que usamos nosotros que se llama laud.

Εσείς ζείτε στην Κούβα. Γνωρίζετε την κατάσταση που υπάρχει στο νησί. Ποια είναι ακριβώς, και ποιο πιστεύετε είναι το μέλλον της Κούβας τα επόμενα χρόνια;

Jesus Aguaje Ramos: Εμάς δεν μας αρέσει να μιλάμε για πολιτική. Η κατάσταση είναι μουσική. Και μετά πάλι μουσική.. Πάντα είναι μουσική.

Manuel Guajiro Mirabal: Εμείς δεν μιλάμε για πολιτική. Μόνο για τη μουσική.

«Η μουσική μας είναι μεταδοτική. Βρίσκει απήχηση σε όλο τον κόσμο. Σε εσάς τους Έλληνες αρέσει πολύ ο χορός και η μουσική της Κούβας» δηλώνει ο Cachaito Lopez στον συντάκτη του americalatina.gr Ιάσονα Πιπίνη

Ustedes viven en Cuba. Conocen la situacion que existe en la isla. Cual es exactamente ? Y cual sera el futuro politico y social en Cuba los proximos anos ?

Jesus Aguaje Ramos: Bueno nosotros no estamos acostumbrados hablar de politica. Pero la situacion es musica. Y despues, musica… Siempre es musica.

Manuel Guajiro Mirabal: Nosotros no hablamos de politica. Solo de musica.

«Εμάς ο σκοπός μας είναι να δώσουμε χαρά στον κόσμο. Με τη μουσική. Είμαστε μουσικοί. Η πολιτική φέρνει άλλα..»

Συνεπώς η μουσική δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική..

Jesus Aguaje Ramos: Εγώ κοίταζα τους Έλληνες στην συναυλία μας στην Κρήτη, έβλεπα την χαρά που είχαν. Εμάς ο σκοπός μας είναι να δώσουμε χαρά στον κόσμο. Με τη μουσική. Είμαστε μουσικοί. Η πολιτική φέρνει άλλα.. Άλλοι είναι πρεσβευτές της πολιτικής.. Εγώ τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω τίποτα από πολιτική.

Pero la musica no tiene nada que ver con la politica?

Jesus Aguaje Ramos: Yo estaba mirando la alegria que tenian bailando, nuestro objetivo es llevar el mundo a la alegria.. Con la musica. Somos musicos. La politica los lleva a otro… Otros embajadores de la politica.. Por lo menos yo no entiendo de politica.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, θα θυμάστε και θα τιμάτε πάντα τον Κομπάυ Σεγούντο..

Cachaito Lopez: Υπήρξε ένας πολύ καλός συνθέτης, έπαιζε πολύ ωραία την κιθάρα, ήταν και ένας πολύ καλός σύντροφος στη μουσική.

Aunque los anos pasen siempre se acuerdan de Compay Segundo…

Cachaito Lopez: Un buen compositor, tocaba bien la guitarra y como companero fue muy bueno..

Τι ονειρεύεστε για το συγκρότημα Buena Vista Social Club; Η μουσική σας έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, έχετε κερδίσει ένα Gramy, τι λείπει ακόμη;

Jesus Aguaje Ramos: Εγώ πιστεύω πως λείπει να πάμε τη μουσική μας μέχρι το φεγγάρι..

Manuel Guajiro Mirabal: Χα, χα, χα.. και μέχρι τον ήλιο ακόμη..

Jesus Aguaje Ramos: Θα μπορούσαμε να βάλουμε μια σημαία που να λέει «σον» και «τσα, τσα, τσα» στο φεγγάρι. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε, δεν είναι έτσι; Μια σημαία που να λέει «τσα, τσα, τσα» και «Buena Vista Social Club».

Que suenan para el grupo Buena Vista Social Club? Su musica ha conocido un gran exito en todo el mundo, han ganado un Gramy, que falta mas?

Jesus Aguaje Ramos: Yo pienso llevar la musica a la luna…

Manuel Guajiro Mirabal: Ja, ja, ja.. si, hasta el sol…

Jesus Aguaje Ramos: Poner la bandera de son y de cha, cha, cha en la luna.. Se podria hacer, verdad? Una bandera que diga cha, cha, cha y Buena Vista Social Club..

O Barbarito Torres στην Αθήνα, μαζί με τους Buena Vista Social Club

Ο μεγάλος λαουτίστας Barbarito Torres από την Κούβα βρέθηκε στην Αθήνα και συμμετείχε στην συναυλία των Buena Vista Social Club στην Αθήνα. Ο Torres θεωρείται ο πλέον κορυφαίος στο είδος του κουβανέζικου λαούτου, πήρε μέρος στο ντοκιμαντέρ που δημιούργήθηκε το 1997 στην Αβάνα και είναι μόνιμο μέλος στην Ορχήστρα Εγχόρδων της Κούβας. Στο americalatina.gr δήλωσε πως τον εντυπωσίασε η απήχηση του κοινού στην συναυλία στην Κρήτη και πως θαυμάζει την ελληνική μουσική.

Barbarito Torres sigue fiel al folklore musical de su tierra natal. Como buen guajiro, respeta la esencia y la belleza de la música tradicional. Por su forma de tocar, en la actualidad se lo considera el mejor intérprete cubano de laúd, un instrumento que llegó a manos de los campesinos cubanos a partir de la migración de gente proveniente de Islas Canarias, España.

Radicado en La Habana, Torres ya era reconocido como un excelente laudista y como tal se convirtió en miembro permanente de la Orquesta Cubana de Cuerdas.

En 1997, por invitación de Juan de Marcos González, Barbarito fue partícipe fundamental en las grabaciones de los Afro Cuban All Stars y del proyecto Buena Vista Social Club.

Barbarito Torres declaro a americalatina.gr que se impresiono de la alegria de la gente en el concierto de Buena Vista Social Club en Creta y que admira la musica griega.

Πηγή. http://www.americalatina.com.gr/articulos.php?lang=gr&box=2&pos=2&id=91

Τα Λουλούδια της Χιροσίμα


Hiroshima_Peace_Arch_Dome_Χιροσίμα

ΘANAΣHΣ ANT.BAΣIΛEIOY

ΣTIΣ 13 ΙOYΛIOY του 1945, η Ιαπωνία ζητούσε ειρήνη με τους Συμμάχους – αλλά υπό όρους. Η επιμονή των ΗΠΑ και Μ. Βρετανίας να παραδοθεί η χώρα άνευ όρων, οδήγησε τους Ιάπωνες να αποσύρουν την πρόταση ειρήνης. Ο Χάρυ Τρούμαν ήξερε τι έκανε. Bρισκόταν στο Πότσνταμ, όταν έλαβε το αινιγματικό τηλεγράφημα του υπουργείου Aμυνας των ΗΠΑ. «Ο τοκετός ήταν αίσιος». Στις 16 Ιουλίου 1945 στην έρημο Αλαμογκόρντο, η δοκιμή του πρώτου απόλυτου όπλου είχε γίνει επιτυχώς. «Καταλάβαμε ότι η ζωή μας είχε αλλάξει οριστικά και ότι ποτέ πια δεν θα ήταν όπως πρώτα» (Ρόμπερτ Οππενχάιμερ). Στις 24 Ιουλίου, ο X. Τρούμαν ανέφερε στον I. Στάλιν την ύπαρξη του νέου όπλου. «Το πληροφορούμαι με μεγάλη μου χαρά και ελπίζω να το χρησιμοποιήσετε εναντίον της Ιαπωνίας», απάντησε ο Στάλιν. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ενδιαφερόταν και αυτός για την αντίδραση του Στάλιν. «Μετά το πέρας της συνάντησης, ήμουν βέβαιος ότι ο Στάλιν δεν είχε ιδέα για το πόσο πολύ είχαμε προχωρήσει». «Με εξέπληξε η αδιαφορία του Στάλιν. Νόμιζα ότι τις επόμενες μέρες θα ρωτούσε περισσότερα για το νέο όπλο. Δεν το έκανε. Συμπέρανα ότι, επειδή οι Σοβιετικοί κρατούσαν μυστικά τα δικά τους εξοπλιστικά προγράμματα, δεν ήταν πρέπον να ρωτήσουν κάτι σχετικά με τα δικά μας», είχε συμπεράνει ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, Τζέιμς Φ. Μπερνς. Η καχυποψία και όχι η ειρήνη ήταν η πανταχού παρούσα δύναμη μεταξύ Δυτικών και Σοβιετικών στο Πότσνταμ. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε ήδη αρχίσει, πριν καν τελειώσει επίσημα ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Bιβλίο-σταθμός πάνω στα σχετικά θέματα, ήταν το Πόλεμος και Ειρήνη Μεταξύ των Εθνών (1961) του Γάλλου φιλόσοφου και κορυφαίου αναλυτή της διεθνούς πολιτικής και κοινωνικής σκηνής Raymond Aron (1905-1983). Σε αυτό το έργο ο Αρόν διαπραγματευόταν σε επίπεδο πολιτικής επιστήμης και πολιτικής κοινωνιολογίας το θέμα του θερμοπυρηνικού πολέμου και προσπαθούσε να δώσει απάντηση στο παράδοξο ερώτημα που κυριάρχησε κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου «πώς είναι δυνατόν να φοβηθεί κάποιος από μια απειλή της οποίας η εκτέλεση είναι αδύνατη; Για πρώτη φορά στην ιστορία οι άνθρωποι εργάζονταν για κάτι το οποίο δεν ήθελαν να πραγματοποιήσουν. Μετά τα χτυπήματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι τα πάντα διεξήγοντο, ωσάν η ανθρωπότητα να ήταν αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει μόνον τα όπλα του χθες συσσωρεύοντας προσεκτικά τα όπλα τού αύριο».

Tα πριν και τα μετά

Στις 3 Αυγούστου δίδεται η αμετάκλητη διαταγή για να ξεκινήσει η «Επιχείρηση Ντιμπλς». Στις 5 Αυγούστου απογειώθηκε από το αρχιπέλαγος των Μαριαννών το βομβαρδιστικό Β-29, το Enola Gay -από το όνομα της μητέρας του κυβερνήτη του- και στις 6 Αυγούστου 1945 στις οκτώ και δεκαπέντε το πρωί, ρίχνει την πρώτη ατομική βόμβα ουρανίου στη Χιροσίμα. «Little Boy», την είχαν βαφτίσει οι Αμερικανοί. «Pikadon» την ονόμασαν οι επιζήσαντες, που σημαίνει ήχος και θόρυβος. Στις οκτώ και δέκα έξι λεπτά η Χιροσίμα έσβηνε από την επιφάνεια της γης. «Eνα εκτυφλωτικό φως γέμισε το αεροσκάφος» έγραψε ο κυβερνήτης του Enola Gay, σμήναρχος Πολ Τίμπετς. «Γυρίσαμε και κοιτάξαμε τη Χιροσίμα. Η πόλη ήταν σκεπασμένη από ένα τρομερό σύννεφο… που ανέβαινε σαν μανιτάρι. Κανείς δεν μιλούσε. Αίφνης, όλοι άρχισαν να φωνάζουν. Κοιτάξτε, κοιτάξτε, κοιτάξτε!». Ο συγκυβερνήτης Λιούις έγραψε στο ημερολόγιό του: «Θεέ μου! Τι κάναμε;»

Εφόσον δεν παραδόθηκε άμεσα η Ιαπωνία, τρεις μέρες μετά, οι Αμερικανοί με το βομβαρδιστικό Bock’s Car άφησαν πάνω από το Ναγκασάκι τον «Fat Man», τη δεύτερη ατομική βόμβα, πλουτωνίου αυτή τη φορά, στις έντεκα το πρωί. Επανάληψη της Χιροσίμα. «Η Ατομική Βόμβα της Χιροσίμα» από τη σειρά «Τα Φοβερά Ντοκουμέντα» των εκδόσεων Modatori-Φυτράκη ήταν από τα πρώτα βιβλία που έδειξε στη χώρα μας το χρονικό και τι πραγματικά συνέβη στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Tο μνημείο των νεκρών στο Nαγκασάκι, σε πρόσφατη τελετή για την επέτειο της έκρηξης. Eκατοντάδες περιστέρια αφήνονται στον ουρανό, συμβολίζοντας όχι μόνο την ειρήνη αλλά και τους ανθρώπους που χάθηκαν στις 9 Aυγούστου του 1945 (φωτ.: Reuter).

Oι τραγικοί hibakusha

Τα βιβλία, όμως, που έδειξαν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στην Ελλάδα και στον κόσμο ότι ο ατομικός πόλεμος ήταν τελείως διαφορετικός απ’ όλους τους προηγούμενους και ότι τα αποτελέσματά του συνεχίζονται μέχρι σήμερα ήταν «Τα Λουλούδια της Χιροσίμα» της Εντίτα Μόρρις και «Τα Παιδιά της Χιροσίμα» – μια συλλογή εκθέσεων μαθητών και μαθητριών υπό την φροντίδα του Ιάπωνα παιδαγωγού Αράτα Οσάντα. «Τα Λουλούδια της Χιροσίμα» αφηγούνται την τραγική μοίρα των hibakusha – όσων επέζησαν των βομβαρδισμών. Οι ήρωες της Μόρρις ζουν κλεισμένοι στις τραγικές τους αναμνήσεις, μια ζωή ταπεινή και στερημένη· δεν μπορούν να εργαστούν γιατί είναι άρρωστοι από τη ραδιενέργεια και πεθαίνουν. Ο ποταμός Oτα είναι ο μόνος τάφος που μπορούν να στολίσουν με λίγα λουλούδια εις μνήμην των δικών τους που χάθηκαν με την ανάσα του Pikadon.

Στη συλλογή του Αράτα Οσάντα, οι προσωπικές αφηγήσεις των παιδιών αποτελούν κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό ντοκουμέντο· είναι ένα μεγάλο «κατηγορώ» των παιδιών και μια προειδοποίηση για τον κίνδυνο της πυρηνικής καταστροφής. Είναι και τα δύο βιβλία που θα έπρεπε να διδάσκονται σε όλα τα σχολεία του κόσμου.

Η ηθική του πολέμου

Το 2002 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εκκρεμές το βιβλίο με τίτλο Ηθικός Πόλεμος – Ηθική εν Πολέμω. Στο βιβλίο αυτό φιλοξενήθηκαν δύο κείμενα. Στο πρώτο με τίτλο «Το βραβείο του κυρίου Τρούμαν» η φιλόσοφος Ελίζαμπεθ Aνσκομπ (μετέπειτα καθηγήτρια του Κέμπριτζ) εκφράζει την αντίθεσή της στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όταν το 1957 είχε την ατυχή έμπνευση ή την «ευκαμψία» να απονείμει στον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα. Στο δεύτερο κείμενο με τίτλο «Πόλεμος και Σφαγή» ο Αμερικανός φιλόσοφος Τόμας Νέιγκελ με αφορμή το κείμενο της Aνσκομπ, αναπτύσσει τις έννοιες του ηθικού και ανήθικου πολέμου, με αφορμή τους ατομικούς βομβαρδισμούς του 1945.

χιροσιμαΨέματα και μύθοι

Εδώ και εξήντα χρόνια, μεταξύ άλλων, συζητιέται το αν έπρεπε να αναζητηθεί η λύση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη σκιά του πυρηνικού μανιταριού. Εδώ, η διεθνής βιβλιογραφία είναι εκρηκτική. Ο Ου. Eκο είχε πει ότι η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αποτελούσαν έναρξη της εποχής της οικουμενικής επικοινωνίας. Οι Δυτικοί έστειλαν ένα μήνυμα στους Σοβιετικούς: «Προσέξτε γιατί θα πάθετε τα ίδια». Ο Αμερικανός Gore Vidal στο ιστορικό μυθιστόρημα «Χρυσή Εποχή» υποστήριξε, πρώτον ότι ο πρόεδρος Φ. Ντ. Ρούσβελτ ήταν αυτός που εσκεμμένα προκάλεσε τους Ιάπωνες να επιτεθούν στο Περλ Χάρμπορ προκειμένου να μεταστραφεί η κοινή γνώμη και να συναινέσει στην εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο, δεύτερον ότι ο πρόεδρος Χάρυ Τρούμαν είχε πει ψέματα όταν επιχειρηματολογούσε ότι έριξε τις βόμβες, επειδή μια εισβολή στην Ιαπωνία θα κόστιζε χιλιάδες ζωές Αμερικανών. Και, τέλος, ότι ήταν μύθος το ότι οι Σοβιετικοί ξεκίνησαν τον Ψυχρό Πόλεμο υπό την ηγεσία του παρανοϊκού εξουσιομανούς Στάλιν. Παρόμοια επιχειρηματολογία αναπτύσσει και ο συγγραφέας και πολιτικός Πάτρικ Μπιουκάναν στο πολύκροτο βιβλίο του A Republic, Not an Empire: Reclaiming America’s Destiny (1999). «Hταν μεγάλη γκάφα -λέει- η συμμετοχή μας στον πόλεμο. Ο Χίτλερ δεν μας απειλούσε».

Στην πραγματικότητα η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι υπήρξαν τα φυσικά υποδείγματα οικουμενικής άσκησης πάνω στον τρόμο. Πλήρωσαν την εύθραυστη ειρήνη -για άλλους την ισορροπία της φρίκης- όλης της ψυχροπολεμικής περιόδου κατά την οποία δημιουργήθηκε η αίσθηση (Τζ. Φ. Κένεντι, Ρ. Μακναμάρα κ.ά.) ότι τα πυρηνικά όπλα θα έσωζαν τους λαούς υπό τον όρο ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν. Ταυτόχρονα, κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου παγιώθηκαν πολλές από τις σημερινές αδυναμίες της Ευρώπης στα θέματα εξοπλισμών, αμυντικής πολιτικής, ενισχύθηκαν οι φιλοατλαντικές πεποιθήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και η αίσθηση της αμερικανικής προστασίας για τις μικρότερες χώρες – γεγονός που έδειχνε από τότε ότι η Ευρώπη δύσκολα θα γινόταν Μεγάλη Δύναμη. Eτσι για δεκαετίες, είχε δημιουργηθεί μέσω αρκετής προπαγάνδας, τυχοδιωκτισμών, εκατέρωθεν απειλών και διεθνών εξαπατήσεων μια κλιμάκωση δογμάτων (από το Flexible Response στο No First Use μέχρι το Arms Control) μέσω των οποίων οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις έδειχναν ότι κατείχαν τα μέσα για να καταστρέψουν τον κόσμο. Mέσα από αυτό το πρίσμα, ιδιαίτερη συμβολή στα σύγχρονα τεκταινόμενα και τους κινδύνους της πυρηνικής δύναμης αποτελεί η πρόσφατη ελληνική έκδοση δύο παλαιότερων βιβλίων του Απόστολου Ν. Δεπάστα στην επιτομή με τίτλο Πυρηνική Εποχή και Αδογμάτιστο Κράτος (από τις εκδόσεις Τζέι & Τζέι Ελλάς).

Πηγή. http://news.kathimerini.gr/archive-editions/article/7days/2005/07-08-2005/1284347.html

“Φυσικοί θάνατοι” στην Ελλάδα της πτώχευσης: μια αναίμακτη γενοκτονία


autoktonia_athenspress.gr_

Μόνιμη επωδός της “δικής μας πλευράς” είναι οι περίπου 4.000 αυτοκτονίες των 3 τελευταίων χρόνων.
Τις χρησιμοποιούμε ως απόδειξη του επιχειρήματος πως “το Μνημόνιο σκοτώνει”.
Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα τραγικό φαινόμενο που απασχολεί και τρομάζει φυσικά όλους μας.

Ξέρετε, όμως, κάτι;
Θεωρώ πως κάνουμε μεγάλο λάθος που επικεντρωνόμαστε μόνο εκεί.

Δε θα έπρεπε οι αυτοκτονίες να είναι η προμετωπίδα της αντίδρασής μας.
Υπάρχει ένα φαινόμενο πολύ χειρότερο, κατ’ εμέ, και αποδεικνύει σαφέστερα και περίτρανα πως “το Μνημόνιο σκοτώνει”.
Και είναι η ραγδαία αύξηση των θανάτων.

Των “φυσικών θανάτων”, που λένε, μα δεν είναι καθόλου φυσικοί.

Μπορεί να μην έχουν την αμεσότητα του αίματος, όπως οι αυτοκτονίες, αλλά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα και έχουν πολύ μεγαλύτερη έκταση.

“Θα συνέβαιναν έτσι κι αλλιώς” θα έλεγε διαφωνώντας κάποιος εμμονικός.
Όχι, δεν είναι έτσι.

Η τραγική αύξηση της θνησιμότητας και η επαπειλούμενη μείωση του προσδόκιμου ζωής είναι φαινόμενα που κανείς δε δικαιούται να παραβλέπει.

Πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, εξ αυτών των “φυσικών θανάτων” δε θα συνέβαιναν “φυσικώς”, αν δεν βυθίζονταν στην απελπισία οι συνάνθρωποί μας.

Και αν στις αυτοκτονίες μπορεί κανείς να εκφράσει μία ένσταση περί “επιλογής”, στους αμέτρητους “φυσικούς” θανάτους, όμως, που προκλήθηκαν άμεσα ή έμμεσα από εγκληματικές επιλογές των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενών τους, δεν μπορεί κανείς να εκφράσει καμία ένσταση.

Τι μπορεί να πει κανείς για την καθηγήτρια που πέθανε προχθές από έμφραγμα στη Λάρισα, μία μέρα μετά τη γνωστοποίηση της ώθησής της σε “διαθεσιμότητα”;

Την Παρασκευή ουσιαστικά την απέλυσε ο Μητσοτάκης, το Σάββατο έπαθε έμφραγμα και πέθανε.

Ξέρετε πόσες άλλες περιπτώσεις μπορώ να σας πω;
Για ανθρώπους, η καρδιά των οποίων δεν άντεξε την ασφυκτική πίεση της επιβίωσης μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, και έσβησαν πριν την ώρα τους;

Δε θέλω να αναφερθώ περαιτέρω σε περιπτώσεις.
Τις ξέρετε και τις ξέρω.

Και τις ξέρουν και τις αναφέρουν και πολλές έρευνες που έχουν γίνει από αρμόδια υγειονομικά ινστιτούτα ερευνών και συχνά φωνάζουν για το ανθρωπιστικό έγκλημα που διεξάγεται στη χώρα μας.

Αυτή η επελαύνουσα θνησιμότητα είναι μία απ’ τις πολύ μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας σήμερα.
Η οποία φυσικά αποδίδεται σε ”φυσικά αίτια”.

Όσο “φυσικό” δηλαδή μπορεί να είναι το εγκεφαλικό, ο καρκίνος ή το έμφραγμα…

  • την επομένη της απόλυσής σου

  • ή τη μέρα που ήρθε το χαράτσι και δεν είχες να το πληρώσεις

  • ή τη μέρα που σου έκοψαν το ρεύμα

  • ή τη μέρα που δεν είχες να ταΐσεις το παιδί σου

  • ή τη μέρα που ο σπιτονοικοκύρης σου σού ανακοίνωσε πως θα σου κάνει έξωση αν δεν πληρώσεις τα χωστούμενα

  • ή τη μέρα που η εισπρακτική εταιρεία σε απείλησε με φυλακή επειδή δεν είχες να εξοφλήσεις το δάνειό σου στην τράπεζα

  • ή τη μέρα που ο εργοδότης σου σε εκβίασε για να δεχτείς πετσόκομμα του μισθού σου

  • ή τη μέρα που τσακώθηκες γι’ άλλη μια φορά με τον άντρα σου λόγω των συνεχών προβλημάτων που αντιμετωπίζετε

  • ή τη μέρα που είδες το συνταξιούχο πατέρα σου να υποφέρει απ’ τους πόνους και να μην έχει λεφτά για φάρμακα

  • ή τη μέρα που είδες το 30χρονο άνεργο παιδί σου να κλαίει και να κλείνεται στο παιδικό του δωμάτιο…

Οι ηθικοί αυτουργοί αυτών των χιλιάδων άδικων και πρόωρων θανάτων είναι serial killers της πολιτικής που πρέπει να λογοδοτήσουν γι’ αυτήν την αναίμακτη γενοκτονία που διεξάγεται στη χώρα μας.

Έχουμε μιλήσει αρκετά για τις χιλιάδες αυτοκτονίες.

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να ουρλιάξουμε και για τους χιλιάδες “φυσικούς θάνατους” από καρκίνο, εγκεφαλικά και εμφράγματα στην Ελλάδα της διεστραμμένης φτωχοποίησης;

Πηγή, http://eleutheriellada.wordpress.com

Το τάμα!


Κατεβαίνει την εσωτερική σκάλα διστακτικά, το χέρι της κρατάει γερά την κουπαστή. Το τελευταίο διάστημα δεν έχει εμπιστοσύνη στα πόδια της. Στέκεται αναποφάσιστη στο κέντρο το μεγάλου χολ, κάτω από τον πολυέλαιο με τα εκατοντάδες κρύσταλλα Swarovski, το φως είναι ανοικτό, ψάχνει το διακόπτη να το σβήσει, μουρμουρίζοντας «… ανόητη». Το βλέμμα της πέφτει στον τεράστιο καθρέφτη. Αντικρίζει μιαν άγνωστη, «Θεέ μου, πώς κατάντησα…», ψιθυρίζει και σκέφτεται ότι έχει να κάνει  Botox πάνω από εξάμηνο. «Είναι έτοιμα τα πράγματα;», φωνάζει. «Ο σάκος είναι πάνω στον δερμάτινο καναπέ», ακούγεται η Ταμίλα από την κουζίνα και η κ. Χρεοκοπίδου βλέπει έντρομη τη Luis Vuitton. «Ανόητη!» φωνάζει, «είναι δυνατό να πάω στη φυλακή με τέτοια βαλίτσα;». Ανεβαίνει επάνω να ψάξει κάτι πιο διακριτικό, δεν βρίσκει τίποτα, συμβιβάζεται με την προσφορά της Ταμίλα να της δώσει έναν από τους δικούς νάιλον καρό σάκους. «Να βάλω ένα τάπερ με φαγητό;», ρωτάει η Ταμίλα. «Απαγορεύεται», απαντάει αυτή. «Το αυτοκίνητο περιμένει», λέει η Ταμίλα. «Τρελή είσαι, που θα πάω με το Hummer; Κάλεσε ένα ταξί», λέει επιτακτικά η κ. Χρεοκοπίδου. Η Ταμίλα υπακούει απρόθυμη κι απορημένη.

Καθώς το ταξί ξεκινά, το βλέμμα της διασχίζει το ψηλό πέτρινο τείχος που περιβάλλει τα 4 στρέμματα κήπου και τους δύο ορόφους με τα 450 τετραγωνικά που με τόσο κόπο διακόσμησε και γέμισε με έπιπλα. Ούτε ξέρει πόσο κόστισε, γι’ αυτό κι έδιωξε οργισμένη τον μεσίτη που το εκτίμησε μόλις ένα εκατομμύριο, ούτε την αξία του οικοπέδου. «Αυτό το σπίτι έχει φιλοξενήσει υπουργούς, βουλευτές, πρέσβεις, έχει 20.000 μηνιαίο κόστος συντήρησης», του φώναζε, λες κι αυτό θα ανέβαζε την τιμή του. «Τι ηλίθια που ήμουν», σκέφτεται καθώς το ταξί αφήνει πίσω του την παρηκμασμένη αίγλη των βορείων προαστίων με προορισμό τον Κορυδαλλό.

Σ’ όλη τη διαδρομή μια καταιγίδα σκέψεων πλημμυρίζει το κεφάλι της. Δεν μπορεί να καταλάβει τον άντρα της. Δηλαδή, τι δυσκολία έχει να βρει 100 εκατομμύρια, να τα δώσει στην εφορία να ξεμπερδεύει; «Εκεί που είναι τα λεφτά είναι ασφαλή, εμείς δεν είμαστε ασφαλείς αν τα πάρουμε από εκεί», της είχε απαντήσει αυτός κάποια στιγμή, αποφεύγοντας περαιτέρω εξηγήσεις. «Μα δεν μιλάω γι’ αυτά που πήγα εγώ στο Βερολίνο», ψέλλισε αυτή, για να εισπράξει ένα σκληρό «σκάσε!». «Τι εξευτελισμός!» σκέφτεται. Από τότε ο άντρας της προφυλακίστηκε για χρέη προς το Δημόσιο, φοροδιαφυγή, ξέπλυμα κι ένα σωρό κατηγορίες που αδυνατεί να συγκρατήσει, όλες οι σκύλες -φίλες, να σου πετύχουν- την αποφεύγουν σαν λεπρή. Η αφοσίωσή τους δεν άξιζε ούτε τους καφέδες που τους κερνούσε στο «Da Capo», πολύ περισσότερο τα δείπνα στο «Matsuhisa». Πεταμένα λεφτά. Και να πεις ότι αυτές είναι σε καλύτερη κατάσταση… Τη μια την παράτησε ο άντρας της με το πρώτο μνημόνιο – μετώκησεν εις άγνωστον διεύθυνσιν, με γκόμενα κι αδειάζοντας όλους τους λογαριασμούς, πάνω από 500 εκατομμύρια λένε τα κουτσομπολιά. Της άλλης αυτοκτόνησε αφήνοντας χρέη 100 εκατομμύρια – «δεν του το ’χα του Κώστα ότι ήταν τόσο ευαίσθητος, είχε φήμη killer», σκέφτεται. Και της Φαίης ο άντρας είναι ιδιοκτήτης τριών πτωχευμένων κουφαριών με 1.000 απολυμένους και απλήρωτους υπαλλήλους – αυτός κι αν έπρεπε να σαπίζει στη φυλακή. Τέλος πάντων, σε καμιά τους δεν άξιζε τέτοια τύχη.

«Γιατί μας συμπεριφέρονται έτσι; Πώς θα υπάρξει αυτή η χώρα χωρίς εμάς;», σκέφτεται. Ο ταξιτζής την κοιτάζει κλεφτά από τον καθρέφτη, κάτι του θυμίζει, αυτή αντιλαμβάνεται το αδιάκριτο βλέμμα. Υποψιάζεται πως ίσως να την είχε δει σε εκείνη την εκπομπή για το σπίτι της, ίσως πάλι να τη θυμόταν από τα ρεπορτάζ, τότε που είχε ανακηρυχθεί «γυναίκα της χρονιάς» για τη χορηγία ενός ιδρύματος για παιδιά που έπασχαν από κάτι σπάνιο -δεν θυμάται πια τι, ενώ την άλλη με το παιδοογκολογικό τη θυμούνται όλοι-, το ’λεγε στον άντρα της, έπρεπε να διαλέξουν κάτι πιο ηχηρό να χορηγήσουν. «Οι χορηγίες στο Μέγαρο, δεν μπορώ να πω, πιάσαν τόπο», σκέφτεται.
«Ο φθόνος», συλλογίζεται, «δεν εξηγείται αλλιώς. Μας φθονούν γιατί πετύχαμε. Αχάριστοι Έλληνες. Τόσοι άνθρωποι έχουν φάει ψωμί απ’ το χέρι μας, όλη η χώρα μας χρωστάει, και τώρα μας πετάνε σαν την τρίχα απ’ το προζύμι. Η κρίση. Τι φταίμε εμείς για την κρίση; Το κράτος φταίει». Της φαίνεται αδιανόητο ότι βρήκε κλειστές τις πόρτες τόσων ανθρώπων που είχαν ευεργετηθεί από τον άντρα της – υπουργοί, βουλευτές, κρατικοί υπάλληλοι. Κι απ’ την τρόικα, περίμενε άλλη συμπεριφορά, πώς είναι δυνατό να παρακολουθεί ατάραχη να διασύρεται η αφρόκρεμα της χώρας. «Βρε, Βασίλη», ρώτησε κάποια στιγμή τον άντρα της, «δεν έχεις κανένα απ’ αυτά τα λαμόγια στο χέρι; Δώσε τουλάχιστον έναν στους δικαστές να γίνει κόλαση». «Σκάσε!», είναι η μοναδική απάντηση που πήρε, μαζί με την οδηγία να ακολουθεί αυστηρά τις εντολές των δικηγόρων. Μεταβιβάσεις περιουσιακών στοιχείων, υπογραφές μεταφοράς χρημάτων σε εταιρείες με αλλόκοτα ονόματα, σε μέρη που δεν ξέρει πού πέφτουν στον χάρτη. Κι η ίδια πάμφτωχη, να χρωστάει μηνιάτικα σ’ αυτή την αυθάδη, την Ταμίλα, και στον θρασύτατο τον Εμίλ, τον οδηγό, που του πέφτει βαρύ να ποτίσει και λίγο τον κήπο. «Ε, ρε Χρυσή Αυγή που τους χρειάζεται!», σκέφτεται. Έπειτα μαλώνει τον εαυτό της με την ιδέα, γιατί αισθανόταν ανέκαθεν γνήσια φιλελεύθερη. Ευτυχώς, τα παιδιά είναι μακριά και εξασφαλισμένα.

Το ταξί σταματάει έξω από την πύλη. Πληρώνει, παίρνει τον νάιλον σάκο, τώρα αρχίζει αυτή η εξευτελιστική διαδικασία ελέγχου μέχρι το επισκεπτήριο. Φρικτή ζέστη, Αύγουστος, τέτοια εποχή θα ήταν κανονικά στο εξοχικό στη Μύκονο ή με το σκάφος στην Κεφαλονιά, μπορεί και στη Μαγιόρκα. «Τι πτώση, Θεέ μου», σκέφτεται. Πιάνει τον εαυτό της να επικαλείται για πολλοστή φορά τον Θεό, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα θρήσκα, και αναρωτιέται αν είναι ώρα για μια στροφή. Θα κάνει τάμα στη Μεγαλόχαρη, να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, να βγει ο Βασίλης, να πληρώσουν και να φύγουν. Θα πάει στην Τήνο. Όχι απευθείας, θα περάσει από τη Μύκονο, να ρίξει και μια ματιά στο σπίτι. Θα δανειστεί ρούχα από την Ταμίλα, κάτι σεμνό, κι ένα σκούρο μαντίλι στο κεφάλι, να μην αναγνωρίζεται. Θα ξαπλώσει στον δρόμο να περάσει από πάνω της η εικόνα, όπως έχει δει να κάνουν οι γύφτισσες κι οι ανάπηροι. Κι ύστερα θ’ ανέβει στην εκκλησία, θα έχει μαζί της και τη μια σειρά μαργαριτάρια South Sea, θα τα ρίξει διακριτικά στα αφιερώματα. Θα κλάψει μπροστά στην εικόνα. Αφού δεν συγκινείται κανείς άλλος, ίσως συγκινηθεί η Παναγιά. Ναι, θα πάει. Παραμονή Δεκαπενταύγουστου θα είναι εκεί. Μόλις γυρίσει σπίτι, θα τσεκάρει τα δρομολόγια.

Στην είσοδο ασφαλείας της φυλακής την πιάνει η συνήθης ταραχή. Αδύνατο να βρει την ταυτότητα στην τσάντα της πάλι.
Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις μπορεί και να μην είναι συμπτωματική.
ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Η δίκη ήταν υπέροχη. Η πολιτική αγωγή βάλτωσε σε τεχνικές λεπτομέρειες οικονομικής φύσεως. Ο δικαστής ήταν εχθρικός.  Οι Ίνσελ έκλεψαν την παράσταση. Ήταν απλοί κι ανεπιτήδευτοι, χαμογελούσαν στους δημοσιογράφους, πόζαραν στους φωτογράφους, κατέβαιναν στο δικαστήριο με το λεωφορείο. Οι επενδυτές μπορεί να είχαν καταστραφεί, αλλά τα ίδιο είχαν πάθει, και το γνωστοποιούσαν καταλλήλως, και οι Ίνσελ. Ο καπετάνιος είχε βουλιάξει μαζί με το καράβι. 
Ο γερο-Σάμιουελ Ίνσελ αγόρευε όλο ευγένεια στο εδώλιο, διηγήθηκε την ιστορία της ζωής του: από υπαλληλάκος γραφείου μεγαλομεγιστάνας, πώς αγωνίστηκε για να πετύχει, πως λάτρευε το σπίτι του και τα παιδάκια του. Δεν αρνήθηκε πως είχε κάνει λάθη, ουδείς αλάνθαστος, αλλά ήταν λάθη τίμια. Ο Σάμιουελ Ίνσελ έκλαψε. Ο αδελφός του Μάρτιν έκλαψε. Οι δικηγόροι έκλαψαν. Με φωνή που την έπνιγε η συγκίνηση, οι μεγαλοεπιχειρηματίες του Σικάγου απαρίθμησαν από το εδώλιο όλα όσα είχε κάνει ο Ίνσελ για τις επιχειρήσεις του Σικάγου. Δεν έμεινε μάτι που να μη δακρύσει στην αίθουσα. 
Τελικά, όταν ο εισαγγελέας τον στρίμωξε, ο Σάμιουελ Ίνσελ το ξεφούρνισε: ναι, είχε κάνει κάποιο λάθος της τάξεως κάποιων εκατομμυρίων, αλλά ήταν λάθος τίμιο. 
Ετυμηγορία: αθώος. 
(… ) Μέσα σε μια ευωδία αγιοσύνης, ο εκθρονισμένος μονάρχης της υπερδύναμης, ο υπαλληλάκος που έγινε μέγας και τρανός, χαίρεται τα τελευταία του χρόνια ξοδεύοντας τη σύνταξη των είκοσι δύο χιλιάδων δολαρίων τον χρόνο που του αποδίδουν οι διευθυντές των πρώην εταιρειών του.

Τζον Ντος Πασος, «USA, Τα πολλά λεφτά»

Το καινούργιο τραγούδι της PJ Harvey για το Γκουαντάναμο (Shaker Aamer)


by filistina

pj-harvey

Η PJ Harvey κυκλοφόρησε ένα καινούργιο τραγούδι  για την υποστήριξη του Shaker Aamer, του τελευταίου εναπομείναντα Βρετανού κρατούμενου στη φυλακή των ΗΠΑ, στο Γκουαντάναμο. Ο Aamer συνελήφθη το 2001 στην Τζαλαλαμπάντ, στο Αφγανιστάν, και κρατείται από το 2002, δηλαδή 11 χρόνια, χωρίς δίκη ή απαγγελία ποινών, παρόλο που έχει απελευθερωθεί από τον Μπους το 2007 και από τον Ομπάμα το 2009.

“Έχει τέσσερα παιδιά στη Βρετανία – το μικρότερο δεν το έχει συναντήσει ποτέ – και ζούσε με την οικογένειά του στο Λονδίνο,” γράφει στην ιστοσελίδα της η PJ Harvey.

Η βρετανική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι θέλει να γυρίσει ο Shaker στο Ηνωμένο Βασίλειο και την περασμένη εβδομάδα οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν  ότι πρόκειται να ξεκινήσουν τις μεταφορές από τη φυλακή ξεκινώντας με δυο άντρρες από την   Αλγερία. Ωστόσο, Shaker παραμένει κλειδωμένος χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη. Είναι ένας από τους πάνω από το ήμισυ των κρατουμένων σε απεργία πείνας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επ’ αόριστον και  παράνομη κράτηση τους. “

Το βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους:

Ο Clive Stafford Smith, διευθυντής του οργανισμού για τα δικαιώματα των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο  και δικηγόρος του Shaker Aamer, είπε στον The Guardian:

“Ελπίζουμε ότι οι άνθρωποι θα ακούσουν αυτό το τραγούδι και θα σκεφτούν τα δεινά του Shaker Aamer: Kρατείται για έντεκα ολόκληρα χρόνια στο Γκουαντάναμο, χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη – παρά το γεγονός ότι έχει απελευθερωθεί τόσο από τον Μπους όσο και από τον Ομπάμα. Η βρετανική κυβέρνηση πρέπει να κάνει ό, τι μπορεί για να φέρει τον Shaker πίσω στο σπίτι του  στη γυναίκα και τα παιδιά του, στο Λονδίνο, όπου και ανήκει. Η PJ Harvey έχει γράψει ένα υπέροχο τραγούδι – ξέρω ο Shaker θα συγκινήθηκε πολύ από αυτό – και ελπίζω ότι, με την υποστήριξη του κόσμου,  κάποια μέρα θα μπορέσει να το ακούσει  ελεύθερος”.

Καθώς το τραγούδι της Harvey κυκλοφορεί παντού, ο Aamer έχει συμμετάσχει  σε διάφορες απεργίες πείνας  για να διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες κράτησης, και λέει ότι έχει υποστεί βασανιστήρια κατά την κράτησή του. “Πεθαίνω κάθε μέρα εδώ, ψυχικά και σωματικά,”  έγραψε ο Aamer  στη γυναίκα του το 2006. “Αυτό συμβαίνει σε όλους μας. Μας έχουν ξεχάσει όλοι, φυλακισμένους στη μέση του ωκεανού,  εδώ και πολλά χρόνια. “

Στίχοι για “Shaker Aamer”

“Xωρίς νερό για τρεις ημέρες.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ, ούτε να μείνω ξύπνιος.

Τέσσερις μήνες απεργία πείνας.
Είμαι νεκρός ή είμαι ζωντανός;

Μας ταΐζουν με  σωληνάκια με τη βία
Ειλικρινά θα ήθελα να ήμουν νεκρός.

Δεμένους στην περιοριστική καρέκλα.
Shaker Aamer, ο φίλος σου. “

Στο Στρατόπεδο 5, έντεκα χρόνια.
Ποτέ δεν δικάστηκε. Εδώ και έξι χρόνια απελευθερωμένος.

“Πήραν το μοναδικό μου σημειωματάριο
και μετά αρνήθηκαν να μου το επιστρέψουν.

Δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά, γράφω, μετά σταματάω.
Ο φίλος σας Shaker Aamer. Χαμένος.

Οι φρουροί κάνουν ό, τι τους λένε,
οι γιατροί κάνουν ό, τι τους λένε.

Είμαι σαν ένα ένα παλιό αυτοκίνητο που σκουριάζει.
Ο φίλος σας, Shaker, από το Γκουαντάναμο Μπέι. “

Lyrics for “Shaker Aamer”

“No water for three days.
I cannot sleep, or stay awake.

Four months hunger strike.
Am I dead, or am I alive?

With metal tubes we are force fed.
I honestly wish I was dead.

Strapped in the restraining chair.
Shaker Aamer, your friend.”

In Camp 5, eleven years.
Never charged. Six years cleared.

“They took away my one note pad,
and then refused to give it back.

I can’t think straight, I write, then stop.
Your friend Shaker Aamer. Lost.

The guards just do what they’re told,
the doctors just do what they’re told.

Like an old car I’m rusting away.
Your friend, Shaker. Guantanamo Bay.”

Don’t forget.

stereogum

Πηγή, http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com