Πως θα σταθεί η Ευρώπη στην παγκόσμια οικονομία;


Λαπαβίτσας

του Κ.Λαπαβίτσα

Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται και πάλι σε κρίσιμο σημείο. Η γιγαντιαία κρατική παρέμβαση μετά την κρίση του 2008-9 απέτρεψε φαινόμενα γενικευμένης κατάρρευσης παρόμοια με του μεσοπολέμου. Το κράτος στο σύγχρονο καπιταλισμό λειτούργησε σταθεροποιητικά, ότι κι αν λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Δε μπήκαν όμως οι βάσεις για ισχυρή ανάκαμψη παγκοσμίως και τα σύννεφα μαζεύονται απειλητικά

Οι ΗΠΑ είχαν να αντιμετωπίσουν το τεράστιο χρέος των νοικοκυριών και την αποτυχία των ιδιωτικών τραπεζών. Η αμερικανική οικονομία προχώρησε σε αναδιάρθρωση που διευκολύνθηκε από την άπλετη παροχή ρευστότητας από την κεντρική τράπεζα. Δεν έγιναν όμως δομικές αλλαγές. Η αναδιάρθρωση βασίστηκε στον περιορισμό των μισθών και στη συντριβή του κόστους ενέργειας κυρίως μέσω του φτηνού σχιστολιθικού αερίου. Η αμερικανική βιομηχανία σταδιακά ανακάμπτει, αλλά από χαμηλή βάση και χωρίς ιδιαίτερη άνοδο της παραγωγικότητας.
Η Ιαπωνία χτυπήθηκε λιγότερο από την κρίση του 2008-9, αλλά πέρασε ξανά σε χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πράγμα φυσικό για μια οικονομία που λιμνάζει επί δύο δεκαετίες και βασίζεται στις εξαγωγές. Εδώ και μερικούς μήνες ξεκίνησε ένα πείραμα απευθείας διάθεσης χρήματος στους παράγοντες της οικονομίας σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από το τέλμα. Πρόκειται για τα περίφημα Αμπενόμικς που έχουν όμως συζητήσιμα και επισφαλή αποτελέσματα μέχρι τώρα.
Οι αναπτυσσόμενες χώρες απέφυγαν τα χειρότερα της κρίσης γιατί δεν είχαν εκτεθεί στη χρηματοπιστωτική φούσκα της προηγούμενης δεκαετίας. Μετά το 2009 εκμεταλλεύτηκαν τις εξαγωγές πρώτων υλών προς την Κίνα, όπως και τις νέες κεφαλαιακές ροές που δημιουργήθηκαν καθώς οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης παρείχαν αφειδώς πιστώσεις στις δικές τους οικονομίες κατεβάζοντας τα επιτόκια κοντά στο μηδέν. Αλλά οι ρυθμοί ανάπτυξης έπεσαν απότομα την τελευταία χρονιά και πουθενά πιο βίαια από ότι στην Βραζιλία, όπου ήδη έγιναν μηδενικοί προκαλώντας κοινωνική αναταραχή.  
Η πιο απειλητική μεταστροφή βέβαια συντελείται στην Κίνα. Η χώρα αντιμετώπισε την κρίση του 2008-9 με διόγκωση των δημοσίων δαπανών και παροχή άφθονων πιστώσεων. Συνεχίστηκαν έτσι οι ταχείς ρυθμοί ανάπτυξης βασισμένης στις τεράστιες εγχώριες επενδύσεις και στις εξαγωγές. Το κινεζικό μοντέλο όμως πλησιάζει πλέον τα όρια του καθώς η απόδοση των επενδύσεων έχει πέσει δραματικά, ενώ οι εξαγωγές γίνονται όλο και πιο προβληματικές σε μια παγκόσμια οικονομία που παραπαίει. Η Κίνα χρειάζεται ολοσχερή αλλαγή της δομής της οικονομίας της με αύξηση των μισθών και τόνωση της κατανάλωσης, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι θα τα καταφέρει.
Στο πλαίσιο αυτό, η θέση της Ευρώπης διαγράφεται ιδιαίτερα δυσχερής. Το ευρώ έχει αποδειχθεί μηχανισμός βαθιάς ύφεσης, ανεργίας και καταδυνάστευσης των χωρών της περιφέρειας. Η Γερμανία κυριαρχεί γιατί το ευρώ της προσφέρει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που της επιτρέπει να απορροφά ζήτηση από τον υπόλοιπο κόσμο. Η οικονομία της βασίζεται στους χαμηλούς μισθούς, στον περιορισμό της εγχώριας ζήτησης και στις εξαγωγές ακόμη περισσότερο και από την Κίνα. Στην ουσία η χώρα λειτουργεί ως τεράστια χοάνη απορρόφησης της ικμάδας της υπόλοιπης Ευρώπης και της παγκόσμιας οικονομίας.
Αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική, η Ευρώπη είναι καταδικασμένη. Τα εξαγωγικά περιθώρια περιορίζονται ακόμη και για τη Γερμανία καθώς η παγκόσμια οικονομία παραπαίει. Η γερμανική πολιτική λιτότητας και πίεσης για μείωση του εργατικού κόστους στις άλλες χώρες της ΟΝΕ είναι καθαρός παραλογισμός. Δε μπορούν όλες οι χώρες να έχουν εξαγωγικό πλεόνασμα και σίγουρα όχι όταν η Γερμανία κρατάει τους δικούς της μισθούς χαμηλά. Το αποτέλεσμα θα είναι ύφεση, ανεργία και φτώχεια που σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως της Ελλάδας, πλέον φτάνουν σε εντελώς ακραία επίπεδα.
Για να σταθεί η Ευρώπη θα πρέπει να απαλλαγεί από την αποτυχημένη νομισματική ένωση ώστε οι χώρες της περιφέρειας να μπορέσουν να ανασάνουν χωρίς την καταστροφική ‘εσωτερική υποτίμηση’. Θα πρέπει επίσης η Γερμανία να αναδιαρθρώσει την οικονομία της ανεβάζοντας τους μισθούς και τονώνοντας την εγχώρια ζήτηση και όχι τις εξαγωγές.
 
Το ζήτημα θα κριθεί στη Γαλλία που σταδιακά βρίσκεται αντιμέτωπη με τον παραλογισμό της γερμανικής πολιτικής λιτότητας και μείωσης μισθών εντός της ΟΝΕ. Αν η Γαλλία αποδεχτεί τη γερμανική συνταγή, η Ευρώπη θα καταδικαστεί σε παρακμή με απροσδιόριστες κοινωνικές συνέπειες. Αν την απορρίψει, θα πρέπει επίσης δυναμικά να αλλάξει και το πλαίσιο του ευρώ. Για μια ακόμη φορά, το μέλλον της Ευρώπης φαίνεται να είναι στα χέρια του γαλλικού λαού. 
 

Η παγκόσμια οικονομική κρίση: Νέα φάση αναταραχής


Μπερνάνκε

Γελοιογραφία από την εφημερίδα Financial Times. Ο τερματισμός της “ποσοτικής χαλάρωσης” από τον Μπερνάνκι τραβάει το χαλί από την παγκόσμια οικονομία.

Ο Πάνος Γκαργκάνας εξηγεί πώς οι συνταγές “σωτηρίας” του χθες, έχουν γίνει εφιάλτες του σήμερα.

Στο προηγούμενο τεύχος αυτού του περιοδικού ο Κώστας Σαρρής είχε επισημάνει τα στοιχεία επιδείνωσης της κρίσης διεθνώς σε ένα άρθρο με τίτλο «Καπιταλισμός χωρίς πυξίδα». Έγραφε συγκεκριμένα:

“Το ίδιο το ΔΝΤ στην τελευταία έκθεση για την παγκόσμια οικονομία παραδέχεται πως «η παγκόσμια οικονομία επιβραδύνει επικίνδυνα για τα έτη 2013-2014». …

Η εικόνα επιδείνωσης καταγράφεται επίσης στα τελευταία στοιχεία για το παγκόσμιο εμπόριο. …Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΕ, Πασκάλ Λαμί, είπε πως τα στοιχεία είναι «καταθλιπτικά» και οδηγούν στην απειλή ενός παγκόσμιου «νομισματικού πολέμου»: ανταγωνιστικές υποτιμήσεις νομισμάτων, στην προσπάθεια να πατήσει ένας πάνω στον άλλον για να γλιτώσει.

Την ίδια ώρα, το ΔΝΤ χτυπάει «καμπανάκια» για την αύξηση των κινδύνων που προκαλούν τα διεθνή «μη συμβατικά νομισματικά εργαλεία» (δηλ. μείωση επιτοκίων για μεγάλα χρονικά διαστήματα και «εκτύπωση» χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, Βρετανίας, Ιαπωνίας, Ε.Ε. για αγορές ομολόγων και διάσωση τραπεζών). …

Το ΔΝΤ φοβάται πως όλη αυτή η «επέκταση» στους ισολογισμούς των κεντρικών τραπεζών είναι ικανή να προκαλέσει «απότομη αύξηση στα κόστη δανεισμού των κρατών μόλις αυξηθούν οι πιέσεις για απόσυρση των νομισματικών αρχών από τις αγορές», αναφέρει σχόλιο στην «Κ.Ε.» (21/4). «Σε αυτή την περίπτωση οι κεντρικές τράπεζες το πιθανότερο είναι να αρχίσουν να πουλάνε τους τίτλους πυροδοτώντας μία απότομη αύξηση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων»”.

Μέσα στους δυο μήνες που μεσολάβησαν από τότε, οι εξελίξεις έχουν τρέξει πολύ γρήγορα προς αυτή την κατεύθυνση. Τα σημάδια μιας νέας επιδείνωσης πληθαίνουν.

Το πρώτο και πιο σημαντικό στοιχείο είναι οι κραδασμοί που σημειώθηκαν μόλις ο Μπεν Μπερνάνκι και η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) ανακοίνωσαν ότι προσανατολίζονται σε σταδιακή μείωση του προγράμματος «ποσοτικής χαλάρωσης» (QE). Οι σχετικές ανακοινώσεις έγιναν πρωτοσέλιδο στο διεθνή τύπο στις 20 Ιούνη. Στην Ελλάδα η είδηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη, με εξαίρεση το Μωυσή Λίτση που έγραψε στο blog του «Η οικονομία με άλλο μάτι»:

«Έτοιμη να θέσει στοπ στην αγορά ομολόγων και το έμμεσο τύπωμα δολαρίων δηλώνει η Fed, αναστατώνοντας για μία ακόμη φορά τις αγορές.

Ο πρόεδρος της Fed, της αμερικανικής ομοσπονδιακής (κεντρικής) τράπεζας, Μπεν Μπερνάνκι, επιβεβαίωσε σε συνέντευξη τύπου το βράδυ της Τετάρτης, την πρόθεση της τράπεζας να τερματίσει το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων μέσα στο 2013 … Η αμερικανική Fed από το 2008 που μείωσε τα επιτόκια της στο μηδέν προκειμένου να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης που προκάλεσε η κατάρρευση της Lehman Brothers, προχώρησε σε μαζική αγορά ομολόγων που φθάνει στα 3,3 τρισ. δολάρια προκειμένου να συμβάλλει μέσω του έμμεσου τυπώματος δολαρίων στη μείωση του κόστους δανεισμού και την ανάκαμψη της οικονομίας.

Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ άρχισε τον τρίτο γύρο των μαζικών αγορών ομολόγων το Σεπτέμβριο ρίχνοντας περί τα 40 δισ. δολάρια το μήνα μέσω της αγοράς ενυπόθηκων τίτλων. Τον περασμένο Δεκέμβριο πρόσθεσε άλλα 45 δισ. δολάρια, ανεβάζοντας συνολικά το ποσό που διαθέτει για την αγορά ομολόγων σε 85 δισ. δολάρια το μήνα.

Η προειδοποίηση της Fed για επικείμενο στοπ στην μαζική αγορά ομολόγων δεν έχει να κάνει τόσο με την βελτίωση της κατάστασης της αμερικανικής οικονομίας, όσο με την ανησυχία ότι το «φθηνό» χρήμα έχει δημιουργήσει μία επικίνδυνη χρηματιστηριακή φούσκα, η οποία πρέπει να αρχίσει να ξεφουσκώνει με ομαλό τρόπο προς αποφυγή πιο δυσάρεστων καταστάσεων. Χάρη στις ενέσεις χρήματος της Fed και των άλλων κεντρικών τραπεζών, οι τιμές των μετοχών και των ομολόγων έχουν διεθνώς ενισχυθεί σε «παράλογα» επίπεδα. Από το 2009 o Dow Jones έχει ενισχυθεί κατά 140%, την ίδια στιγμή που οι μισθοί και ευρύτερα η οικονομική δραστηριότητα παρουσιάζουν στασιμότητα.

Η εξέλιξη αυτή δεν συνάδει και τόσο με την εικόνα της πραγματικής οικονομίας, η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση μετά την κρίση του 2008. Μεταξύ 2007 και 2011 το μέσο αμερικανικό εισόδημα έχει μειωθεί κατά 11,6% από 57.143 δολάρια (τιμές 2011) στα 50.502 δολάρια.

Επιπλέον η κρίση χρέους στην Ευρώπη και τα μέτρα λιτότητας έχουν παρασύρει σε ύφεση ή οριακή ανάπτυξη τις περισσότερες αναπτυγμένες οικονομίες, ενώ ακόμη και στην Κίνα έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται φαινόμενα οικονομικής κόπωσης. Γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για απότομη διεθνή χρηματιστηριακή προσγείωση η οποία θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις από την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008. Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρίας Thomson Reuters στις δύο εβδομάδες μέχρι τις 12 Ιουνίου αποσύρθηκαν από την αγορά ομολόγων 17,6 δισ. Δολάρια».

Η άνοδος των επιτοκίων

Την επόμενη μέρα (21 Ιούνη) οι Financial Times είχαν σαν κύριο τίτλο τούς «Φόβους για μια νέα φάση χρηματοοικονομικής αναταραχής» και το σχετικό ρεπορτάζ κατέγραφε: «ένα παγκόσμιο ξεπούλημα μετοχών, ομολόγων και πρώτων υλών χτες».

Μια μέρα αργότερα η ίδια εφημερίδα παρουσίαζε τις επιπτώσεις στα επιτόκια ως εξής:

«Μια έντονη δραστηριότητα πωλήσεων στη αγορά ομολόγων ανέβασε δραματικά το κόστος για τα στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ, απειλώντας την ανάκαμψη στην αμερικάνικη αγορά κατοικίας … Το μέσο επιτόκιο για στεγαστικά δάνεια 30ετούς διάρκειας με σταθερό επιτόκιο ανέβηκε στο 4,24%, ενώ βρισκόταν στο 3,40% στις αρχές Μαίου».

Ουσιαστικά οι «αγορές» έτρεξαν να προεξοφλήσουν την άνοδο των επιτοκίων πριν ακόμη η Fed κάνει το παραμικρό για να περιορίσει το φθηνό χρήμα προς τις τράπεζες. Η εξέλιξη αυτή δεν απειλεί μόνο την αναιμική οικονομική ανάκαμψη της αμερικάνικης οικονομίας. Ακόμη πιο σκληρές είναι οι επιπτώσεις σε άλλους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας.

Στις λεγόμενες «αναδυόμενες αγορές» καταγράφεται φυγή κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Προφανώς αυτή η τάση συνδέεται και με τις μαζικές εκρήξεις του κινήματος στην Τουρκία και στη Βραζιλία, αλλά δεν είναι «μόνο» οι πολιτικές ανησυχίες που κάνουν τα αρπακτικά να αποσύρονται από τα μέχρι χτες πολυδιαφημισμένα οικονομικά «θαύματα».

Ο δείκτης για τα κρατικά ομόλογα αυτών των χωρών γύρισε πίσω έναν χρόνο μέσα στον τελευταίο μήνα, ενώ οι μετοχές στη Λατινική Αμερική είχαν πέσει (πριν αρχίσουν οι διαδηλώσεις στη Βραζιλία) κατά 30,9% σε σύγκριση με το υψηλότερο σημείο που είχαν φτάσει τα τελευταία χρόνια. Όσο κι αν ο Ερντογάν κραυγάζει καταγγέλλοντας τους διαδηλωτές ότι παίζουν το παιχνίδι του «λόμπι των επιτοκίων», η αλήθεια είναι ότι η οικονομική φούσκα που έθρεψε όλα αυτά τα χρόνια της κυριαρχίας του φτάνει στο τέρμα της ακριβώς την ώρα που βγαίνει στους δρόμους και εκεί το κίνημα.

Αναταραχή σημειώθηκε και στην πιο σπουδαία και ανεξάρτητη «αναδυόμενη οικονομία», στην Κίνα. Το διατραπεζικό επιτόκιο στη Σαγκάη σκαρφάλωσε από το 4% στο 11% για ένα μικρό διάστημα την τρίτη βδομάδα του Ιούνη πριν η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας παρέμβει για να καθησυχάσει τους φόβους ότι επίκειται πιστωτική ασφυξία.

Αλλά ίσως η πιο δραματική εξέλιξη σημειώνεται στην Ιαπωνία. Εκεί, η νέα συντηρητική κυβέρνηση του Σίντσο Άμπε που ανέλαβε στην αρχή της χρονιάς αποφάσισε ότι και η Κεντρική Τράπεζα στο Τόκιο πρέπει να μπει στο παιχνίδι της «ποσοτικής χαλάρωσης» πολύ πιο επιθετικά για να βγάλει την Ιαπωνία από την οικονομική στασιμότητα των τελευταίων είκοσι χρόνων. Η πρωτοβουλία αυτή ονομάστηκε «Αμπενόμικς» και προκάλεσε εκρηκτική άνοδο στο Χρηματιστήριο του Τόκιο όλη τη χρονιά, μέχρι τις αρχές Ιούνη. Από τότε, δυο αλλεπάλληλες βουτιές έχουν ρίξει τις μετοχές στο δεύτερο μεγαλύτερο χρηματιστήριο του κόσμου κατά 21% από την κορυφή που είχε σημειωθεί στις 22 Μάη. Προφανώς ούτε οι γιαπωνέζοι καπιταλιστές πιστεύουν ότι τα «Αμπενόμικς» μπορούν να δουλέψουν σε μια περίοδο που η «ποσοτική χαλάρωση» εγκαταλείπεται διεθνώς.

Την αποτυχία της «ποσοτικής χαλάρωσης» συνόψισε πολύ καθαρά ο μαρξιστής οικονομολόγος Michael Roberts στο δικό του blog:

«Η αλήθεια είναι ότι, παρά το γεγονός ότι ο ιδιωτικός τομέας σε πολλές από τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες κολυμπάει στο ρευστό, δεν προχωράει σε επενδύσεις, ενώ και οι καταναλωτές προτιμούν να αποταμιεύουν ή να ξεχρεώνουν παλιές υποχρεώσεις τους παρά να ξοδεύουν στα καταστήματα. …

Η «ποσοτική χαλάρωση» στηρίζεται στην ιδέα ότι αν κάνεις το κόστος δανεισμού για τις μεγάλες επιχειρήσεις γελοία χαμηλό, τότε θα προχωρήσουν σε επενδύσεις. Αλλά οι μεγάλες επιχειρήσεις δανείζονται για να επενδύσουν μόνο όταν η σχέση ρίσκου προς απόδοση είναι ευνοϊκή γι’ αυτές. Για την ώρα δεν θέλουν να επενδύσουν γιατί η οικονομική προοπτική είναι πολύ αβέβαιη και οι ευκαιρίες για κερδοφόρες επενδύσεις πολύ λίγες. Αντί για επενδύσεις, οι μεγάλες επιχειρήσεις προτιμούν την κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια όσο το κόστος δανεισμού είναι τόσο χαμηλό. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που εξαρτώνται πολύ περισσότερο από τις τράπεζες ζουν σε μια χρηματοπιστωτική έρημο».

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο σημείο όπου η «ποσοτική χαλάρωση» έχει αποτύχει να φέρει την ανάκαμψη της οικονομίας και έχει δημιουργήσει νέες φούσκες στα χρηματιστήρια, στις τιμές των πρώτων υλών και του χρυσού. Αλλά η προσπάθεια των κεντρικών τραπεζών να απεμπλακούν από την «ποσοτική χαλάρωση» και από την απειλή με τις νέες κερδοσκοπικές φούσκες δημιουργεί προβλήματα σε όλα τα επίπεδα. Μια άνοδος των επιτοκίων όχι μόνο μπορεί να κάνει τις φούσκες να σκάσουν απότομα και ανεξέλεγκτα με απρόβλεπτες συνέπειες τύπου Λίμαν Μπράδερς, αλλά απειλεί να μετατρέψει τις αναιμικές ανακάμψεις ή στασιμότητες των οικονομιών σε δραματικές βουτιές προς την ύφεση.

Οι επιπτώσεις στην Ευρωζώνη

Προφανώς, όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τις λεγόμενες BRICS, αλλά και την Ευρώπη και τα βυθισμένα στα μνημόνια PIGS της.

Η Ιρλανδία είναι η χώρα που διεκδικούσε περισσότερο από τις άλλες τον τίτλο του success story που χρησιμοποιούσε ο Σαμαράς. Υποτίθεται ότι η Τρόικα είχε συμφωνήσει πως η Ιρλανδία βγαίνει από το δικό της Μνημόνιο στο τέλος του χρόνου και θα μπορεί να δανείζεται ξανά από τις αγορές. Για την Πορτογαλία, η «έξοδος» είχε τοποθετηθεί έξι μήνες αργότερα, στα μέσα του 2014. Τώρα, και στις δυο περιπτώσεις τα σπρεντ έχουν πάρει ξανά την ανηφόρα και έχει ανοίξει η συζήτηση για την ανάγκη «νέων προσαρμογών», δηλαδή σε απλά ελληνικά για νέα μέτρα.

Ωστόσο η αποτυχία του συνδυασμού «ποσοτικής χαλάρωσης» και μνημονίων να θεραπεύσει την κρίση στην ευρωζώνη φαίνεται όχι μόνο στην περιφέρεια αλλά και στο κέντρο. Οι υπουργοί οικονομικών και οι ηγέτες των κρατών της ΕΕ ακόμη συζητούν για τη διαμόρφωση των μηχανισμών διάσωσης τραπεζών από χρεοκοπίες, γεγονός που από μόνο του μαρτυρεί ότι οι απειλές χρεοκοπίας δεν έχουν απομακρυνθεί.

Για την ακρίβεια, αυτοί οι κίνδυνοι παίρνουν νέες διαστάσεις. Αν την τελευταία διετία η ανησυχία αφορούσε την «ανταγωνιστικότητα» της Ιταλίας ή ακόμη και της Γαλλίας ώστε να διαμορφώσουν πλεονάσματα που να εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους τους, τώρα προκύπτουν νέες ανησυχίες: μια άνοδος των επιτοκίων, καθώς η «ποσοτική χαλάρωση» φτάνει στο τέρμα της, απειλεί να υποβαθμίσει τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών (οι τιμές των ομολόγων που έχουν στην κατοχή τους κινούνται αντίστροφα προς τα επιτόκια. Η τρέχουσα αξία τους στην αγορά δεν είναι η ονομαστική αλλά το ποσό που προκύπτει αν προεξοφληθούν με τα τρέχοντα υψηλότερα επιτόκια). Νέες τραπεζικές μαύρες τρύπες διαγράφονται στον ορίζοντα.

Ένα επιπλέον δυσμενές στοιχείο είναι το εξής: η σχετική συζήτηση στην ΕΕ κυριαρχείται από την ανάγκη να απαλλαγούν οι κρατικοί προϋπολογισμοί από τα βάρη των μελλοντικών διασώσεων, γιατί ήδη το δημόσιο χρέος είναι υπερφορτωμένο από τα βάρη των διασώσεων της περασμένης πενταετίας. Παρά τη θηριώδη λιτότητα και τις βάρβαρες περικοπές κοινωνικών δαπανών, κανένα κράτος δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ένα νέο κύκλο χρηματοδότησης των τραπεζών. Παντού οι άρχουσες τάξεις φοβούνται ότι το κόστος θα είναι αβάσταχτο όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτικά. Γι’ αυτό, η ΕΕ αναζητεί τρόπους παρέμβασης που κινούνται πλέον επίσημα προς το «κυπριακό μοντέλο», δηλαδή τη λεηλασία των καταθέσεων ως εναλλακτική πηγή.

Όχι πως το «κυπριακό μοντέλο» δουλεύει. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αναστασιάδης αναγκάστηκε ήδη να πάρει αποστάσεις στέλνοντας μια επιστολή πριν τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ όπου διαμαρτύρεται για τους δυσβάσταχτους όρους που επιβλήθηκαν. Το κούρεμα των καταθέσεων της Λαϊκής έχει φτάσει στο 80%, της Τράπεζας Κύπρου οδεύει πάνω από το 60% και ακόμη δεν διαφαίνεται κάποια σταθεροποίηση του κυπριακού τραπεζικού συστήματος. Οι έλεγχοι στη διακίνηση κεφαλαίων παραμένουν γιατί ο φόβος για μαζική φυγή δεν έχει ξεπεραστεί. Το ανέκδοτο της ιστορίας είναι ότι ο Αναστασιάδης διαμαρτύρεται στην επιστολή του ότι οι ηγέτες της ΕΕ δεν δείχνουν προς την Κύπρο την ίδια βοηθητική διάθεση που δείχνουν προς την… Ελλάδα.

Η ελληνική αποτυχία

Οι επιπτώσεις όλης αυτής της επιδείνωσης στην ελληνική περίπτωση είναι τραγικές. Η πιο χαρακτηριστική έκφραση ήταν η έκθεση του ΔΝΤ που ομολόγησε ανοιχτά την αποτυχία του ελληνικού προγράμματος. Η συνοπτική περιγραφή της έκθεσης λέει ότι ενώ το 2010 η Τρόικα εκτιμούσε τη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας σε 5,5% μεταξύ 2009 και 2012, το τελικό αποτέλεσμα ήταν συρρίκνωση 17%. Το τραπεζικό σύστημα έχασε το 30% των καταθέσεών του και η πραγματική συνολική ζήτηση του ιδιωτικού τομέα έπεσε κατά 33% ανάμεσα στο πρώτο τρίμηνο του 2008 και του 2013, ενώ η ανεργία ανέβηκε στο 27%.

Αλλά τα μαρτύρια δεν σταματούν εδώ. Η έκθεση ανατρέπει τις προβλέψεις που μιλούσαν για τερματισμό της ύφεσης φέτος και δίνει συνέχιση και για το 2014, έστω με μικρότερο ποσοστό –1,4%. Το “success story” του Σαμαρά αναβάλλεται, όπως και της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Και βέβαια, η έκθεση επιβεβαιώνει αυτό που η αριστερά έλεγε από την αρχή, δηλαδή ότι το μνημονιακό πρόγραμμα διευκόλυνε τις τράπεζες της ευρωζώνης να διαχειριστούν τις επιπτώσεις από το ελληνικό χρέος. Δεν ήταν πρόγραμμα «διάσωσης της ελληνικής οικονομίας», ήταν πρόγραμμα διευκόλυνσης των τραπεζιτών. Και παραμένει μέχρι σήμερα, αφού παρά τις «ομολογίες λαθών», τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΕ (που αρνείται πεισματικά ότι έκανε κάποιο «λάθος»), επιμένουν στην υλοποίηση των μνημονιακών όρων μέχρι κεραίας.

Η νέα φάση χρηματοπιστωτικής αναταραχής που άνοιξε ήδη βρίσκει την ελληνική οικονομία στη μέση του πελάγους. Οι κακόφημοι οίκοι αξιολόγησης την έχουν μετατάξει πλέον στις «αναδυόμενες οικονομίες», μια κίνηση που θα ήταν κακόγουστο ανέκδοτο αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο τραγική: πώς μπορεί να λέγεται «αναδυόμενος» κάποιος που βουλιάζει; Ωστόσο υπάρχουν πραγματικά στοιχεία σε αυτή την περιγραφή. Η φυγή κερδοσκοπικών κεφαλαίων από τις οικονομίες με μεγάλο ρίσκο είναι πλήγμα και για το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Δεν είναι τυχαίες οι συνεχείς αποτυχίες που σημειώνονται (ΔΕΠΑ, εμπλοκή στον ΟΠΑΠ, κρίση στο ίδιο το ΤΑΙΠΕΔ). Κανένα κερδοσκοπικό κεφάλαιο δεν αγοράζει με δικά του χρήματα. Από τον Μελισσανίδη μέχρι τη Γκαζπρόμ, όλα τα αρπακτικά επωφελούνταν από το φθηνό γι’ αυτούς χρήμα της «ποσοτικής χαλάρωσης». Όταν τα επιτόκια παίρνουν την ανηφόρα, οι υπολογισμοί χρειάζεται να γίνουν από την αρχή.

Επίσης από την αρχή χρειάζεται να γίνουν οι υπολογισμοί για τη βιωσιμότητα του χρέους: αν για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία η έξοδος στις αγορές αναβάλλεται, για την Ελλάδα αυτό το σημείο γίνεται ξανά αόρατο. Η συζήτηση για ένα νέο κούρεμα επανέρχεται, αλλά γίνεται υπόγεια εξαιτίας των γερμανικών εκλογών. Κανένας, όμως, δεν πρέπει να ξεχνάει τι σήμαινε το προηγούμενο κούρεμα για τα ασφαλιστικά ταμεία, για τα νοσοκομεία, για τα πανεπιστήμια. Έχουμε μπροστά μας ένα νέο κύκλο σκληρών συγκρούσεων, όσο κι αν προσπαθούν να μας αποκοιμίσουν ότι οι θυσίες φτάνουν στο τέρμα τους. Η ανάγκη για ριζική, αντικαπιταλιστική διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της κρίσης γίνεται όλο και πιο επιτακτική.

Πηγή. http://www.socialismfrombelow.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=436:i99&Itemid=1

Κούβα-Ισραήλ: Τα διπλά στάνταρντ της Ουάσιγκτον


του Manuel E. Yepe

Οι Ηνωμένες Πολιτείες – η μόνη υπερδύναμη στον πλανήτη μετά τον ψυχρό πόλεμο, η υπερδύναμη που, για περισσότερο από μισό αιώνα, έχει μπλοκάρει την ανάπτυξη στο γειτονικό νησί της Κούβας, προβάλλοντας αναπόδεικτους ισχυρισμούς για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – έχει έναν ομοσπονδιακό νόμο σύμφωνα με τον οποίον οποιαδήποτε αμερικανική επιχείρηση ή επιχειρηματίας με συμφέροντα σε χώρα που υποστηρίζει το μποϋκοτάζ ενάντια στο Ισραήλ, μπορεί να φυλακιστεί ή να υποστεί βαρύ πρόστιμο. Τα τελευταία χρόνια, πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σημαντικοί κοινωνικοί ακτιβιστές από όλο τον κόσμο – και των Ηνωμένων Πολιτειών συμπεριλαμβανομένων – έχουν καταδικάσει το Τελ Αβίβ για τον σκληρό ρόλο που παίζει στην ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα και τις σοβαρές παραβιάσεις κατά των Παλαιστινίων σε ολόκληρη την περιοχή.

Το θέμα κέρδισε προβολή όταν, λίγες μέρες πριν, ο φημισμένος Βρετανός επιστήμονας Στίβεν Χόκινγκ, ανακοίνωσε την απόφασή του να συμμετάσχει στο μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ, μετά από έκκληση Παλαιστίνιων, και επέλεξε να αποσυρθεί από ένα επερχόμενο Διεθνές Συνέδριο που θα φιλοξενηθεί από τον Ισραηλινό Πρόεδρο Shimon Peres. Ο  Hawking είναι φυσικός και κοσμολόγος, παγκοσμίως γνωστός για την επιστημονική συμβολή τους σε πολλούς τομείς. Ήταν ο πρώτος που παρουσίασε μια κοσμολογική ερμηνεία στη βάση της ένωσης της θεωρίας της γενικής σχετικότητας και της κβαντικής μηχανικής. Έχει λάβει πολλά βραβεία από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα συμπεριλαμβανομένων ιδρυμάτων από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Hawking έχει κερδίσει μεγάλο κύρος για την συστηματική υπεράσπισή του σε δίκαιους σκοπούς και  λαμβάνει  μεγάλη αλληλεγγύη και συμπάθεια  επειδή αντιμετωπίζει μια κινητική νευρωτική ασθένεια που συνδέεται με μία αρτηριοσκληρωτική ατροφία που παράγει μια σχεδόν απόλυτη παράλυση και τον αναγκάζει να μιλάει  με δυσκολία, μέσα από μια ειδική ηλεκτρονική συσκευή.

Μετά τη διαμαρτυρία του για τις ενέργειες του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, ένας ελάχιστα γνωστός και σχεδόν ξεχασμένος νόμος των ΗΠΑ έχει έρθει στο φως. Είναι ο  νόμος που ουσιαστικά ποινικοποιεί οποιονδήποτε προωθεί ή υποστηρίζει    το μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ. Οι ενέργειες αυτές θεωρούνται έτσι ομοσπονδιακά εγκλήματα.(!)

Ο στόχος του νόμου είναι να προστατεύσει την άποψη ότι ο ισραηλινός λαός υποστηρίζει ομόφωνα την πολιτική γενοκτονίας  της κυβέρνησής του  εναντίον τού παλαιστινιακού έθνους. Οι κυρώσεις που επιβάλλονται για τις παραβιάσεις της απαγόρευσης  της υποστήριξης του μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ μπορεί να είναι από πρόστιμα έως και $1 εκατομμυρίου δολαρίων μέχρι και φυλάκιση 20 ετών.

Αυτός είναι ο λόγος που ο δημοσιογράφος Daniel Jackson σε άρθρο του, της 11ης  Μαΐου, για ψηφιακή δημοσίευση στην Activist Post, ρώτησε, «Θα είχε τιμωρηθεί ο Stephen Hawking, με πρόστιμο ή φυλάκιση, για το μποϊκοτάζ στο Ισραήλ, εάν είχε μια επιχείρηση στις Ηνωμένες Πολιτείες;»

“Παρά την αμέτρητες αγριότητες που διαπράττει   το καθεστώς του Ισραήλ, είμαστε τώρα αναγκασμένοι να αγοράζουμε τα εισαγόμενα προϊόντα τους υπό την απειλή ενός όπλου στον κρόταφο”, δήλωσε ο Τζάκσον.

Ο ρόλος της Washington, ως φύλακας άγγελος κορυφαίων αξιωματούχων του Τελ Αβίβ, είναι σε αντίθεση με τον ρόλο της ατρόμητης προστάτιδας του δικού της εμπάργκο κατά της Κούβας.

Το εμπάργκο κατά της Κούβας τέθηκε σε ισχύ  το 1962, όταν τέθηκαν σε εφαρμογή οι κατευθυντήριες γραμμές του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ, τον Απρίλιο του 1960. Αυτές είχαν ως στόχο “να νικήσουν την κουβανική επανάσταση με την αποθάρρυνση και την απογοήτευση, την δυσαρέσκεια και τις οικονομικές δυσκολίες, στερώντας τους χρήματα και προμήθειες για να μειώσουν τους πραγματικούς και νομισματικούς τους μισθούς, να προκαλέσουν την πείνα, την απελπισία και την ανατροπή της κουβανικής κυβέρνησης.”

Καθώς η πολιτική των ΗΠΑ – με τον αποκλεισμό της Κούβας –  χάνει όλο και περισσότερο τη διεθνή υποστήριξη, το Ισραήλ έχει παραμείνει ο μόνος ακλόνητος σύμμαχος σε μια ειδάλλως απόλυτη απομόνωση στις ετήσιες ψηφοφορίες των Ηνωμένων Εθνών –που άρχισαν το 1992-στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ.

Μόνο το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ψηφίζουν κατά του ψηφίσματος (κατά του εμπάργκο της Κούβας) κάθε χρόνο. Συνοδεύονται σε αυτήν την συστηματική διπλωματική ήττα από την «μία ή την άλλη» νησιωτική χώρα στον Ειρηνικό, που είτε ψηφίζει μαζί τους ή απέχει λόγω της κατάστασής της ως εικονικό καταπίστευμα υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Ο αριθμός των μελών τoυ ΟΗΕ που καταδικάζουν τον αποκλεισμό των ΗΠΑ κατά της Κούβας, σε188, δηλαδή, περισσότερο από το 97% των συνολικών χωρών που ανήκουν στον παγκόσμιο οργανισμό.

Ένα άλλο παράδειγμα της διπροσωπίας της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον είναι το γεγονός ότι, ενώ τιμωρεί οποιοδήποτε από τους πολίτες του καταδικάζει το Ισραήλ για τη μη συμμόρφωση με τα ανθρωπιστικά ψηφίσματα που έχουν εγκριθεί από τα Ηνωμένα Έθνη, την ίδια ώρα  απάνθρωπα καταστέλλει όσους δεν αποδέχονται το αυθαίρετο εμπάργκο κατά της Κούβας, ενός έθνους που είναι ένα παράδειγμα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και του λαού του, που είναι ένα παράδειγμα για τις γνωστές αρετές του της παγκόσμιας αλληλεγγύης.

Μάιος του 2013.

 Ο Manuel E Yepe έχει υπάρξει δικηγόρος, οικονομολόγος, δημοσιογράφος, διπλωμάτης και καθηγητής στο υψηλότερο Ινστιτούτο των διεθνών σχέσεων στην Αβάνα της Κούβας. Ήταν ο γραμματέας του κινήματος της Κούβας για την ειρήνη και την κυριαρχία των λαών, και έλαβε μέρος στην Κουβανική Επανάσταση.

Η μετάφραση από τα Νέα της Κούβας είναι του Walter Lippmann

EDITOR’S NOTE:

The commentary by Daniel Jackson referred to by the author may be found:

http://www.activistpost.com/2013/05/us-business-owners-can-be-fined-and.html

The US legislation referred to by the author and by Daniel Jackson may be read:

http://www.bis.doc.gov/complianceandenforcement/antiboycottcompliance.htm

gazaark  

Πηγή,http://filistina.wordpress.com

Βλαχομπαρόκ!


Podosfairistis02a

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής βλαχομπαρόκ

Με τον όρο βλαχομπαρόκ αναφερόμαστε στην αρχιτεκτονική και την τέχνη της σύγχρονης Ελλάδας, ιδιαίτερα μεταπολεμικά. Σύμφωνα με κάποιους μελετητές το βλαχομπαρόκ δεν χαρακτηρίζει μόνο ένα ρεύμα στη νεοελληνική αρχιτεκτονική και τέχνη αλλά τη συμπεριφορά του νεοέλληνα γενικότερα. Βρίσκεται πολύ κοντά στη γραφικότητα και το κιτς. Σκοπός του βλαχομπαρόκ είναι πρωτίστως να εντυπωσιάσει, κυρίως μέσω της επίδειξης πλούτου των νεόπολουτων. Μεγάλα σπίτια, διακοπές στο μπαλί και αυτοκίνητα πολλών κυβικών τα οποία έχουν αποκτηθεί είτε με χρήματα από κομπίνα είτε με δάνεια/ κάρτες, ανήκουν στη καθημερινή διάλεκτο του βλαχομπαρόκ.

Ετυμολογία

Ο όρος βλαχομπαρόκ προέρχεται από τη μίξη του έτσι κι αλλιώς φορτωμένου Μπαρόκ με τη βλαχουριά του σύγχρονου νεοέλληνα. Ο νεοέλληνας είναι ένας σύγχρονος χωριάτης. Βλάχος αθεράπευτος που έφυγε από το χωριό του για να πάει στην Αθήνα και να πιάσει την καλή. Παρότι θεωρεί άλλα άτομα βλάχους, επιστρέφει στο χωριό του με την πρώτη ευκαιρία για να κάνει επίδειξη πλούτου στους συγχωριανούς του.

Η ιστορία του βλαχομπαρόκ

Το κίνημα του βλαχομπαρόκ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 με ιδιαίτερη έμφαση στην επταετία 1967-1974. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τότε πρώιμου βλαχομπαρόκ είναι η παρέλαση «Αρετή των Ελλήνων» που οργάνωσε ο Γιώργος Παπαδόπουλος. Το κιτς της Χούντας άλλωστε θεωρείται κορυφαίο και αλησμόνητο. Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης το βλαχομπαρόκ βρέθηκε σε ύφεση, κατάφερε όμως να γεμίσει με τσιμέντο την Αθήνα.
Ο πραγματικός όμως θρίαμβος του βλαχομπαρόκ ήλθε τη δεκαετία του 1980. Τότε το βλαχομπαρόκ έδινε βροντερό παρών σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής των νεοελλήνων. Μια τέτοια στιγμή ήταν και η εμφάνιση των Bang! στη eurovision του 1987. Στα 90’s το κίνημα πέρασε ελαφριά ύφεση. Όμως με την άνοδο του χρηματιστηρίου Αθηνών έως το 1999 χιλιάδες νέα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού αποκτήθηκαν με αποτέλεσμα να γεμίσουν οι δρόμοι ΜercedesBMW και Jeep που τα οδηγούσαν οι παντός είδους νεόπλουτοι.
Στις μέρες μας, το βλαχομπαρόκ βρίσκεται σταθερά στις καρδιές των νεοελλήνων. Στη Μύκονο επιχειρηματίες υπερασπίζονται μέχρι τελευταίας ρανίδος το τραπέζι που με τόσο κόπο και τόσα κονέ έκλεισαν στο μαγαζί που θα εμφανιστεί ο Αντώνης Ρέμος. Αντικειμενικος στόχος: Να εντυπωσιάσουν την κατά 20 χρόνια μικρότερη τους βαμμένη ξανθιά ελεϊνίδα γκόμενα που έπιασαν. Επίσης, ο τέως υπουργός μεταφορών Ευριπίδης Στυλιανίδης ξόδεψε 25.000 ευρώ στο Παρίσι για να πάει βόλτα με λιμουζίνα και να μείνει σε ξενοδοχείο 5***** επιβεβαιώνοντας τη διαρκή έφεση των ελλήνων πολιτικών και ηγετών προς το βλαχομπαρόκ.

Εκφάνσεις του βλαχομπαρόκ


Αρχιτεκτονική
• Πολυκατοικίες «κουτιά από τσιμέντο» πολλών ορόφων κυρίως στην Αθήνα
• Καφετέριες που πληρώνουν το δήμο και καταλαμβάνουν με τραπεζοκαθίσματα κάθε σπιθαμή του πεζοδρομίου, της πλατείας ακόμα και της ασφάλτου πανελλαδικώς.
• Σπίτια τέρατα απείρων τετραγωνικών χωρίς κήπους αλλά με αρχαιοελληνικά αγάλματα και χρυσά κάγκελα, ειδικά στα βόρεια προάστια της Αθήνας.
Μουσική
• Τα ελληνικά ελαφρολαϊκά από Δέσποινα ΒανδήΠέγκυ Ζήνα, Άντζυ Σαμίου, Σαμπρίνα, Καίτη Γαρμπή και βέβαια Άννα Βίσση
• Ο Βας-βας βας Παρασκευάς
• Οι περισσότερες ελληνικές συμμετοχές στη Eurovision
• Τα κλεμμένα από αραβικά, τούρκικα έως και αγγλικά κομμάτια, ελληνικά ποπ ελαφρολαϊκά κομμάτια.
Τηλεόραση
• Η πρωινή ζώνη
• Η μεσημεριανή ζώνη
• Η βραδυνή ζώνη
Lifestyle
• Οι κάγκουρες με τα μηχανάκια από τα οποία έχουν βγάλει την εξάτμιση. Αυτά είναι αγνώστων κυβικών αλλά προκαλούν τρομερό θόρυβο. Δείγμα κακογουστιάς σε όλη την ελληνική επικράτεια.
• Οι κάγκουρες με το κωλοφτιαγμένο αμάξι με neon φώτα από κάτω και ισχυρότατο στερεοφωνικό που ξεσηκώνει όλη τη γειτονιά στο πόδι.
• Οι ντυμένοι – ντυμένες στην τρίχα στις 7 το πρωί ή για να πάνε στο supermarket. Αγνοούν την πρακτική πλευρά των πραγμάτων και γελοιοποιούν τον ευατό τους και τη σημασία του σοβαρού ντυσίματος.
Αθλητισμός
• Ο Κώστας Μήτρογλου
• Ο Cristiano Ronaldo
• Οι ελληνικές ομάδες που βγαίνουν στο κύπελλο Ουέφα και μετά βάζουν στα ευρωπαϊκά παιχνίδια τα δεύτερα για να τα πάνε καλά στο πρωτάθλημα και να ξαναβγούν στο Ουέφα. Φαινόμενο ανεξήγητο και άκρως βλαχομπαρόκ.
Παιδεία
• Ο βλάχος πατέρας που έβγαλε με τις κλωτσιές το δημοτικό αλλά απαιτεί από το παιδί του να πάρει τουλάχιστον 24 πτυχία, όπως ο Λούντβιχ φον Ντρέυκ. Έτσι ο βλάχος θα επιβεβαιωθεί και θα καμαρώνει σα γύφτικο σκερπάνι για το παιδί του που στα 30 και με μεταπτυχιακά έχει παραμείνει στην ανεργία.

Πηγή, http://frikipaideia.wikia.com

Το Φαϊ σου, Την TV σου, Kαι Αϊ Γαμήσου!


Image

Οι τοίχοι κραυγάζουν ενίοτε μεγάλες αλήθειες, αλήθειες γραμμένες βιαστικά, αλήθειες ανακατεμένες με οργή και αδρεναλίνη. Η τρομοκρατία είναι η παγερή σας καθημερινότητα, διάβασα κάπου και αποφάνθηκα πως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Τι είναι αλήθεια οι αναρχικοί; Μην είναι οι ακροβάτες των εγκαταλελειμμένων ονείρων μας; Μην είναι ευαίσθητες ψυχές που δεν άντεξαν την σαπίλα; Μην είναι το παιδί που χάσαμε κατά την ενηλικίωση μας; Όλα αυτά θα έλεγα ότι είναι και ακόμα περισσότερα.

Παλιά καίγαν τα βιβλία και τώρα καίνε τα μυαλά, σαφής αναφορά στην περίοδο του Σκοταδισμού σε αντιδιαστολή με το “κάψιμο” κυρίως μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης. Έγχρωμη TV – ασπρόμαυρη ζωή, αμφιβάλει κανείς ότι αυτή είναι η πικρή πραγματικότητα των πολλών;

550549_361998560555371_1014981310_n

Μου αρέσει η ειρωνεία σε μερικά συνθήματα, ο έμμεσος χλευασμός: Mια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και έγινε υπουργός. “Άτιμη Κενονία” είδα κάπου αλλού και ήταν μια αρκετά δυνατή σφαλιάρα ομολογουμένως. Ούτε το χιούμορ δεν λείπει: “Ψήφισε Αλί Μπαμπά, έχει μόνο 40 κλέφτες”, διάβασα κάπου αλλού.

Στην γελoία προεκλογική και τρομοκρατική διαφήμιση της ΝΔ οι αναρχικοί ανταπάντησαν με το:

-5000 αυτόχειρες
-Γιατί Κύριε;

Μου αρέσει αυτή η επιθετικότητα των τοίχων, μου αρέσει αυτός ο φιλοσοφημένος τσαμπουκάς, μου πάει.

“Τρομοκρατία είναι η φτώχια που έρχεται”

“Λευτεριά στα σάπια σας μυαλά”

“Να διαλύσουμε την κοινωνική σιωπή”

“Όσο υποκύπτεις στον φόβο γίνεσαι πιόνι στη σκακιέρα τους”

“Όταν σε ξεσκίζουν Γερμανοί είναι εθνική ξεφτίλα να ξεσπάς στους Πακιστανούς”

“Social-ληστές”

“Στα 22 μου χρόνια με τσέπη αδειανή, χρωστάω περισσότερα από πολυεθνική”

“Τόση Δημοκρατία είχαμε να δούμε από την Χούντα”

“Θρανίο – Καναπές – Τάφος”

“Αν το πολυτιμότερο πράγμα που έχετε είναι η περιουσία σας τότε καλά κάνετε και φοβάστε”

“Τότε με τα τανκς, τώρα με τα banks”

“Ξεφτίλα, μοναξιά, απελπισία”

“Η μόνη μου Πατρίδα τα παιδικά μου όνειρα”

“Η οικονομία αρρώστησε, καιρός να πεθάνει”

“Θα είσαι λεύτερος όταν σταματήσεις να φοβάσαι”

“Το life style είναι μανιοκατάθλιψη σε συσκευασία δώρου”

“Όταν η εξουσία οργιάζει η Κοινωνία απλά παίρνει μάτι”

“Τρομοκρατία είναι ο βασικός μισθός σας”

“Είμαστε απολίτιστοί για τον Πολιτισμό σας”

“Τα δακρυγόνα τα αντέχουμε, τα δελτία ειδήσεων όχι”

“Δεν μπορούν να ζήσουν δυο γενιές από το ίδιο απόθεμα ψευδαισθήσεων”

“Οι μόνοι πιο ηλίθιοι από τους πολιτικούς είναι οι ψηφοφόροι”

“Ψήφισε, δούλεψε και βγάλε τον σκασμό”

Τελικά οι αναρχικοί είναι η φωνή της χαμένης μας συνείδησης; Τα συνθήματα τους μήπως είναι τουφεκιές αξιοπρέπειας; Ναι και ναι, απαντώ αμέσως, και πολύ θα γούσταρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να γινόταν να ξαναπιστέψουν κάπου γιατί αξίζουν, είναι ζωντανοί, είναι μαχητές, είναι αισθηματίες.

Θυμός, οργή, αίσθημα δικαιοσύνης, φιλοσοφία, χιούμορ, αλληλεγγύη, αμεσότητα, ειρωνεία, νά τα στοιχεία που βλέπω εγώ στα συνθήματα των τοίχων και με έχουν κερδίσει.

Και εμείς τι; Τι γίνεται με εμάς; Είμαστε όντως το φαί μας, η tv μας και εκεί τελειώνουν τα πάντα; Γινήκαμε ξένοι και απόκληροι μέσα στην μικρή μας Χώρα; Μας καβάλησε ο φόβος και δεν τολμάμε να αποτινάξουμε τους ίσκιους που κρύβουν το μέλλον μας; Όσο σκληρός και αν είναι ο τίτλος, όσο θυμό και να κουβαλά, εγώ αυτόν διάλεξα, πάλι παρμένο από κάποιο τοίχο, και συνυπογράφω την κάθε λέξη του αναρχικού που το έγραψε.

Πηγή,http://kostasoutsider.com