Ένα παραμύθι για μεγάλους


Ολυμπιακήτου Κώστα Βαξεβάνη

Τελικώς όλο το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, στηρίζεται στο δόγμα Μητσοτάκη. Σε αυτό το “ποιός θα θυμάται τι έγινε σε 10 χρόνια;”. Ξεχνάμε σε λιγότερα από 10 χρόνια. Δύο έως τρία είναι αρκετά για να ξεχάσουμε τι έγινε, ποιός το έκανε και με ποιά επιχειρήματα το έκανε.

Σήμερα, στα μονόστηλα του Τύπου, υπάρχει μια διαμαρτυρία των φορέων της Βόρειας Ελλάδας, για την κατάργηση δρομολογίων της Ολυμπιακής προς Θεσσαλονίκη. Απ ό,τι φαίνεται, θα υπάρξει κατάργηση δρομολογίων και προς το Ηράκλειο το επόμενο διάστημα. Ας θυμηθούμε λοιπόν, παρά τον κυνισμό του σοφού σε πολλά Επίτιμου, τί έγινε με την Ολυμπιακή, η οποία πέταγε σε όλο τον κόσμο, ένωνε την Ελλάδα με την Ομογένεια και εξυπηρετούσε και κοινωνικές, εκτός από οικονομικές, ανάγκες κάποιων επιχειρηματιών.

Η Ολυμπιακή λοιπόν, όπως καλή ώρα η ΕΡΤ και όλα τα κομμάτια του Δημοσίου που οδεύουν προς κατάργηση, ιδιωτικοποιήθηκε από τον εραστή των αγορών και γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, Κωστή Χατζηδάκη. Κατά την συνηθισμένη τακτική, αφού φόρτωσαν την Ολυμπιακή με τα ρουσφέτια τους, αφού πέταξαν με τα φτερά της προς τον πολιτικό εκμαυλισμό και τον δομημένο κομματικά συνδικαλισμό, αφού την υπερχρέωσαν με την αντίληψη πως το Δημόσιο είναι ο προσωπικός τους οίκος ανοχής, ξεκρέμασαν από τις πόρτες τα πράσινα και μπλε φανάρια της δηλωμένης έκδοσης και άρχισαν την “εξυγίανση”.

Ο κ Χατζηδάκης έδωσε γι αυτή την “εξυγίανση” την Ολυμπιακή στον Αντρέα Βγενόπουλο, ο οποίος πραγματοποιούσε το άλλο θάυμα του νεοφιλελευθερισμού. Έπαιρνε λεφτά από μια τράπεζά του και τα έδινε σε φίλους επιχειρηματίες οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στις επιχειρήσεις του. Τα επιχειρήματα για την πώληση της Ολυμπιακής, ήταν πως το κράτος δεν μπορούσε να είναι επιχειρηματίας. Το γιατί το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας ενώ μπορεί να είναι φοροεισπράκτορας ή οτιδήποτε άλλο, δεν το απαντά ως σήμερα καμιά ανάλυση των “αντικρατιστών”.

Είναι σίγουρο πως το κράτος δεν πρέπει να είναι κακός επιχειρηματίας, να παίρνει δηλαδή τα λεφτά του κόσμου και να τα επενδύει λάθος. Για παράδειγμα, δεν μπορεί το κράτος να παίρνει τα λεφτά μου, να αγοράζει τρένα χωρίς γραμμές (για να πιάσουμε το αγαπημένο θέμα του κυρίου Χατζηδάκη) μόνο και μόνο για να πάρουν κάποιοι τις μίζες τους, ή να ανοίγει σήραγγες του ΟΣΕ στο βουνό πληρώνοντας τρεις φορές πάνω το κόστος σε εργολάβους.

Εν ολίγοις πουθενά δεν έχει εντοπιστεί κάτι που να συνδέει αξιωματικά το κράτος με την κακή επιχειρηματικότητα. Με αυτή, το συνδέουν οι πολιτικές. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, οι “καλοί” επιχειρηματίες της ελληνικής “αγοράς” θα ήταν αμφίβολο αν θα υπήρχαν χωρίς το «κακό» κράτος του Κωστή Χατζηδάκη, του Άδωνι Γεωργιάδη, και των κάθε λογής αντικρατιστών.

Στο σημείο αυτό να σημειώσω μόνο πως ο αντικρατισμός του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος εμφανίστηκε σε εκδήλωση των ΙΕΚ Ξυνή, να βρίζει τα ελληνικά πανεπιστήμια, τυχαία συμβάδισε με την απόφαση να καταργηθούν βαθμίδες της εκπαίδευσης την οποία αναλαμβάνει πλέον να προσφέρει ο αγαπητός κύριος Ξυνής ιδιωτικά.
Την ώρα που ο Άδωνις και η κυβέρνησή του καταργούν κομμάτια της Δημόσιας Εκπαίδευσης, αυτό όλως τυχαίως εξυπηρετεί τον κ Ξυνή. Όπως έχει αποκαλύψει το HOT DOC και το http://www.koutipandoras.gr, ο κ Ξυνής είναι μεγάλη μορφή της επιχειρηματικότητας που θαυμάζει ο Άδωνις και η κυβέρνηση. Χρωστάει εκατομμύρια στο Δημόσιο, κλείνει και ανοίγει επιχειρήσεις για να αποφεύγει τα χρέη αλλά διατηρεί με νομική ρύθμιση το ίδιο όνομα στις οικογενειακέςεπιχειρήσεις και καταφέρνει να κάνει ρυθμίσεις οφειλών στο ΙΚΑ 400 ετών. Σε αυτές λοιπόν τις “υγιείς” επιχειρήσεις του Ομίλου Ξυνή, που φαντάζομαι είναι στον αντίποδα των κακών κρατικών, παρελαύνουν Υπουργοί και Πρωθυπουργοί, βουλευτές και πολιτευτές, κάνοντας συχνά-πυκνά τον dealer.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Ολυμπιακή. Ένας από τους λόγους ιδιωτικοποίησης ήταν το επιχείρημα ότι η ελεύθερη αγορά θα μειώσει τις τιμές μέσω του ανταγωνισμού. Όπως ακριβώς έγινε και με την βενζίνη, που έλεγαν πως αν απελευθερωνόταν ο ανταγωνισμός θα έπεφταν οι τιμές, τα αεροπορικά εισιτήρια όχι μόνο δεν έγιναν πιο φθηνά, αλλά οι δύο αντίπαλες εταιρείες έκαναν αίτηση για συγχώνευση. Δηλαδή, ο κ Χατζηδάκης, με το επιχείρημα πως έπρεπε να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο, έφτιαξε με επιμέλεια ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, που ανεβάζει όσο θέλει τις τιμές, μειώνει τις προσφερόμενες υπηρεσίες και τελευταία και τα δρομολόγια.

Γιατί ο κάθε επιχειρηματίας να βάλει δρομολόγια που εξυπηρετούν μια περιοχή αφού μπορεί να βάλει κάποια άλλα που εξυπηρετούν την τσέπη του; Γιατί ο επιχειρηματίας να απολογηθεί στις ανάγκες της χώρας, της επαρχίας, της Ομογένειας;

Η λογική του Χατζηδάκη και της κυβέρνησης που απλώς θα κάνει με όλο το Δημόσιο ό,τι έκανε στην Ολυμπιακή, δεν είναι η εξυπηρέτηση καμιάς αναγκαιότητας. Η αόριστη φρασεολογία “για να λειτουργήσουν οι αγορές” δεν είναι τίποτα άλλο από τον μετασχηματισμό της φράσης “για να λειτουργήσουν τα συμφέροντα”.

Ένα κλασικό παράδειγμα είναι αυτό με τα διώροφα λεωφορεία που αγοράστηκαν πρόσφατα για να γίνονται περιηγήσεις στο κέντρο της Αθήνας. Αφού τα αγοράσαμε και πληρώσαμε, το υπουργείο αποφάσισε πως το κράτος απαγορεύεται να έχει τέτοια δραστηριότητα. Λειτουργία της αγοράς, προφανώς και είναι το δικαίωμα να παίρνει όποιος θέλει άδεια για μια δουλειά. Στην Ελλάδα μετατρέπεται στην απαγόρευση να πάρει όποιος δεν συμπεριλαμβάνεται στα οικεία συμφέροντα. Θα θυμάστε το 1992, όταν δόθηκαν οι άδεις κινητής τηλεφωνίας, που δια νόμου είχε απαγορευθεί το δικαίωμα αυτό να το έχει ο πιο ισχυρός πάροχος τηλεφωνίας στη χώρα, ο ΟΤΕ. Έτσι, οι ιδιωτικές εταιρείες χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις του ΟΤΕ για να αναπτύξουν την κινητή τηλεφωνία, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν το είχε για χρόνια, ο ίδιος ο ΟΤΕ.

Όσοι σήμερα κόπτονται για την “ελευθερία” της αγοράς, πρέπει ταυτόχρονα να αποδεικνύουν και πόσο πραγματικά ελεύθεροι είναι. Και εννοώ καθαρά, πρέπει να αποδεικνύουν πόσο η άποψή τους αυτή είναι ιδεολογία και πολιτική και όχι ταύτιση με συμφέροντα.

Πηγή. http://www.koutipandoras.gr/40241/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82.html

Κώστας Παπαϊωάννου: «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ


(Απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου «La Consecration de l’Histoire», 1983- μετάφραση Πλειστονίκης)
Όταν οι Έλληνες ανεκάλυψαν την λογική κανονικότητα και την αρμονική ολότητα που διέπουν τις σχέσεις και τις κινήσεις του Σύμπαντος, η τελειότης αυτής της κοσμικής τάξεως τούς ενέπνευσε τον θρησκευτικό σεβασμό και την ευδαιμονία του θεάσθαι. Έχοντας κάνει αυτή την ανακάλυψη σε μία εξαιρετικώς αποφασιστική εποχή της Ιστορίας τους, την στιγμή δηλαδή που έβγαιναν από μία περίοδο επαναστατικών εντάσεων και έφθαναν στην εγκαθίδρυση μίας πολιτικής τάξεως βασισμένης στον Δημοκρατικό Νόμο (στην «Ισονομία»), είδαν στην τάξη και την ωραιότητα του Σύμπαντος όχι απλώς την εκδήλωση μιας αιτιακής αναγκαιότητος, αλλά μίας θείας Δικαιοσύνης της οποίας η απέραντος δημιουργική και καταστροφική δύναμη είναι η σύζευξη εξουσιών που αλληλομάχονται και αποτελούν την προϋπόθεση για την αφθαρσία του Σύμπαντος.
Η Δικαιοσύνη αυτή, ήταν τοποθετημένη στο κέντρο του Κόσμου ως δύναμη που τον διευθύνει και τον συγκροτεί και στην οποία καθετί οφείλει υποταγή, «με τον ίδιο τρόπο», λέει ο Ηράκλειτος, «που η πόλη οφείλει να υποτάσσεται στο νόμο» (απόσπασμα 114). Είναι όπως η ίδια η ζωή, η οποία σώζει αυτό που μπορεί να συντηρηθεί και καταστρέφει αυτό που δεν μπορεί παρά να χαθεί. Αυτή συντηρεί την ύπαρξη του Κόσμου, γιατί απ’αυτήν προέρχονται «ο νόμος και η τάξη, οι φορείς του μέτρου».

Φυλάσσοντας τους αιωνίους νόμους, καθορίζει αυτή τα όρια που ο Ήλιος «δεν μπορεί να υπερβεί». Το έργο της είναι «θείο», ταυτοχρόνως «σωτήριο» για τους μεν και «καταστροφικό» για τους δε. Είναι «σωτήρια» διότι μόνον στο εσωτερικό των ορίων που αυτή καθορίζει, η κάθε πράξη, όλη η Φύση και η κάθε ύπαρξη βρίσκει τον λόγο, την λογική, την αναγκαιότητα και τη νομιμοποίηση της υπάρξεώς της.Είναι «καταστροφική» διότι η απομάκρυνση από αυτήν σημαίνει την αμφισβήτηση εκείνου με το οποίο το απεριόριστο και το πολλαπλό προσλαμβάνουν μορφή και ενότητα. Η παραβίαση των ορίων που έχουν καθορισθεί από την κοσμική τάξη, σημαίνει αποδιάρθρωση, έκθεση στη μοίρα και την εκμηδένιση.

Αυτή η Δικαιοσύνη, η οποία δημιουργεί ταυτοχρόνως και καταστρέφει, και η οποία επίσης αποτελεί ένα στοιχείο αναστατώσεως για σχέσεις που δεν μπορεί να σταθεροποιήσει, είχε με προφητικό τρόπο αναγγελθεί, μέσα στο φόβο και τον τρόμο, ως η τρομερή δύναμη της Μοίρας η οποία προστατεύει το Είναι απέναντι στα όντα. Η συνειδητοποίηση του απαραβιάστου του Είναι στην εμπειρία της εκμηδενίσεωςκαι μέσω αυτής η αποδοχή του μοιραίου αυτής της καταστροφής και η αναγνώριση σε αυτήν της «Δικαιοσύνης» ως προϋποθέσεως της κάθε υπάρξεως. Ιδού το πάθει μάθος, η «σοφία που αποκτάται μέσα από το πάθημα» την οποία εδίδασκε η Τραγωδία. Ο Κόσμος, ενεφανίζετο τότε στο πνεύμα ως το υπέρτατο αγαθό η κατοχή του οποίου είναι πάντοτε μακρινή, ως απαίτηση που δεν έχει ακόμη ικανοποιηθεί, και εξεδηλούτο πολύ περισσότερο ως απειλή καταστροφής παρά ως θετική παρουσία. Και η συμμετοχή σε αυτήν την Δικαιοσύνη, δεν ήταν ακόμη εκείνη η γαλήνιος πλατωνική σωφροσύνη, αλλ’ αυτό που οι Έλληνες οραματιστές, από τον Ηράκλειτο έως τον Αισχύλο, απεκαλούσαν φρονείν.

Εκείνη αυτή η κατάσταση της ακραίας εντάσεως, όπου ο άνθρωπος ξεπερνά τα δημιουργήματα αυτού του ιδίου του μυαλού του, για ν’ αποδεχθεί την «ευλογημένη βία των Θεών» (χάρις βίαιος) την οποία συσσωρεύουν οι καταστροφές, ώστε οι άνθρωποι να ξεφύγουν, «παρά την θέλησή τους», απ’ αυτόν τον παράλογο χαμό του οποίου είναι την ίδια στιγμή δημιουργοί και θύματα.

Βλέπουμε λοιπόν να εμφανίζεται εδώ το τραγικό συναίσθημα της ζωής που βρίσκεται στη βάση του απολλωνείου ιδεώδους του Κόσμου. Η ψυχή οφείλει να το θεωρεί ως πρότυπο, διότι από όλα τα θνητά πλάσματα τα οποία η Δικαιοσύνη οδηγεί στη συνεργασία για την τελείωση του Σύμπαντος, ο Άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο. Μόνο αυτός μπορεί να ενατενίζει την τάξη και την αρμονία που βασιλεύουν στον Κόσμο, και υπό αυτήν ακριβώς την έννοια τυγχάνει αυτός ένα «ουράνιον πλάσμα» ένα ουράνιον φυτό, ικανό να εμβαθύνει και να αναπτύξει αυτή την συμμετοχή του μέσα στον Κόσμο.

Αλλά, την ίδια στιγμή, απ’ όλα τα θνητά πλάσματα με τα οποία είναι γεμάτος ο ατελής κόσμος του υποσεληνίου χώρου, ο Άνθρωπος είναι ο πιο επιρρεπής στο ν’ απομακρυνθεί απ’ την αρχή του, απ’ το κέντρο του και ν’ αμφισβητήσει τον Παγκόσμιο Νόμο ο οποίος διατηρεί όλες τις δυνάμεις σε μία θεία ισορροπία.

Πηγή: Theasis.gr http://theasis.gr/keim/dikaiosynikosmos.html

Ο Κώστας Στρ. Παπαϊωάννου γεννήθηκε στο Βόλο το 1925 και πέθανε το 1981 στο Παρίσι.Στην διάρκεια της Κατοχής σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Συμμετείχε στο Ε.Α.Μ και συνελήφθη το 1944 για την δράση του. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 θα διαφύγει στο Παρίσι μέσω Τάραντα με το θρυλικό πλοίο «Ματαρόα» σαν υπότροφος της Γαλλικής Κυβερνήσεως μαζί με άλλους νέους Έλληνες διανοούμενους, όπως τον Ν. Σβορώνο ,τον Ι. Ξενάκη,τον Κ. Αξελό, τον Κορνήλιο Καστοριάδη κ.α.
Σπουδάζει φιλοσοφία στη Σορβώνη μέχρι το 1948 και συμμετέχει ενεργά στην πνευματική ζωή. Από το 1950 μέχρι το 1960 αρθρογραφεί στα περιοδικά Diogene, Preuves, Contrepoint, «Way Forum», «Contract Social» Commantaire και «Σπουδαί» περιοδικό της Ανωτέρας Σχολής Βιομηχανικών Σπουδών απ όπου σημειώνουμε τις σημαντικές του μελέτες «Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του», «Τα Θεμέλια του Μαρξισμού», και » Η γέννηση του ολοκληρωτισμού». Την ίδια περίοδο 1957-1960 παραδίδει μαθήματα φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας στην Ανωτάτη Bιομηχανική Σχολή Πειραιώς.
Μετά το 1960 γράφει και δημοσιεύει μόνον στα Γαλλικά. Σημειώνουμε τα «Εισαγωγή στον Χέγγελ»(1966), «Μαρξιστές»(1965), «Τέχνη και πολιτισμός στην Αρχαία Ελλάδα»(1972).
Φίλος του Ραϋμόν Αρόν ,του Οκτάβιου Πάζ και του Μπορίς Σουβάριν, αυτός ο «οικουμενικός έλληνας» θα κατακτήσει μια ιδιαίτερη θέση στη πνευματική ζωή της Ευρώπης μέχρι το θάνατο του την 17 Νοεμβρίου το 1981 στο Παρίσι.
Στην έκδοση των νεανικών κειμένων του Κώστα Παπαϊωάννου που το Πανεπιστήμιο Πειραιώς συγκέντρωσε σε ένα επιμελημένο και καλαίσθητο τόμο,στο μικρό βιογραφικό ο επιμελητής του τόμου επίκουρος καθηγητής του πανεπιστημίου κος Θανάσης Καλαφάτης αναφέρει ότι, ουσιαστικά δύο βασικά ρεύματα διατρέχουν την σκέψη του Κ. Παπαϊωάννου. Η σχέση κλασσικού και σύγχρονου ουμανισμού και ο διάλογος Μαρξ-Χέγγελ. Γύρω από αυτούς τους δύο άξονες αναπτύσσεται ολόκληρη η φιλοσοφία του.

Λαμπρή και συνεχής ήταν η παρουσία του Κώστα Παπαϊωάννου και στην Ακαδημαϊκή και ερευνητική ζωή στη Γαλλία. Μέχρι το θάνατο του δίδαξε μεταξύ άλλων στα Πανεπιστήμια Cencier, Nanterre,και Ecole Pratique des Hautes Etudes, ενώ μέχρι τέλους συμμετείχε σαν ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (C.N.R.S).

Πηγή. http://freepsyche.blogspot.gr/2008/02/blog-post_9661.html

Να προσέχετε τα κόμματα !


«O επιθεωρητής και ο δάσκαλος», μια διδακτική ιστορία.

Κομματισμός (1)

Την περίοδο του Εθνικού διχασμού στην Κρήτη, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ’ ένα μουλάρι σ’ ένα ορεινό και δύσβατο χωριό, για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο. Στο δρόμο που επήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά: «Δε μου λες, πατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;». «Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης. «Α, το γαϊδούρι…» σχολίασε ο επιθεωρητής.

Ο αγωγιάτης όμως ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στον δάσκαλο τη στιχομυθία. «Το… και το…, δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».

Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά το δάσκαλο ποιο είναι το μάθημα της ημέρας. «Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος. “Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά”, λέει ο επιθεωρητής. Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή, τον Σήφη, στον πίνακα και του είπε να γράψει τη φράση: “Ο επιθεωρητής είπε, (κόμμα), ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι (τελεία). Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος: “Ποιος είναι, παιδί μου, γαϊδούρι;”. “Ο δάσκαλος”, ψέλλισε ο μαθητής. “Και ποιος το είπε;”. “Ο επιθεωρητής, κύριε”. “Ωραία”, είπε ο δάσκαλος.

“Σβήσε τώρα το κόμμα και βάλ’ το αλλιώς”: Ο επιθεωρητής, (κόμμα), είπε ο δάσκαλος, (κόμμα), είναι γαϊδούρι”. Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος: “Ποιος είναι τώρα, παιδί μου, το γαϊδούρι;”. “Ο επιθεωρητής”, απαντά δειλά ο μαθητής. “Και ποιος το είπε;” “Ο δάσκαλος”, απαντά ο μαθητής. Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει: “Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα; Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε το δάσκαλο”…….!

Κομματισμός (2)

Είπε μονολογώντας ο παππούς, καθισμένος στην πολυθρόνα του μπροστά στη τηλεόραση που ανακοίνωνε και νέες μειώσεις στις συντάξεις: Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο τη δασκάλα μου να λέει: «Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!» Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε…

Πηγή,  http://antikleidi.com

«Βάλε το μυαλό σου στην ζυγαριά της ζωής» (επειδή ακόμη υπάρχουν άνθρωποι…)


Μια προσωπική και ιδιαίτερα συγκινητική μαρτυρία, και μια μοναδική φωτογραφία, που αποδεικνύουν ότι ακόμη και στους καιρούς που ζούμε η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί, δημοσιεύει η φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Eurokinissi, Τατιάνα Μπόλαρη, στην προσωπική της σελίδα, στο Facebook.

Διαβάστε την:

«Κατεβαίνοντας κεντρικό δρόμο της Αθήνας, στη αρχή του, εκεί πολύ κοντά στο Κολωνάκι, τραβά την προσοχή μου σκύλος αριστερά στο πεζοδρόμιο με εναλλαγή σε κλάμα και γαύγισμα…
Σταματώ στα αριστερά, διαπιστώνω ότι ο σκυλάκος κλαίει γιατί είναι δεμένος με κοντό λουρί στον ήλιο…
Φύλακας στο «σπίτι» του…. στην ουσία φύλακας στα υπάρχοντα ενός ανθρώπου χωρίς σπίτι… ενός άστεγου που προφανώς είχε ξεκινήσει από νωρίς για να εξασφαλίσει το φαγητό της ημέρας ή ένα μπάνιο, όπως κάνουν οι περισσότεροι… ξέρετε «ο δρόμος» δεν προσφέρει αυτά που εμείς θεωρούμε εξασφαλισμένα.
Μόλις κατάλαβα την αιτία του κλάματος και προσπαθώ να μετακινήσω τον σκύλο στο «κρεβάτι» του συντρόφου του, από το απέναντι πεζοδρόμιο έρχονται ένας νεαρός και μια κοπέλα (προφανώς από απέναντι γραφείο) κρατώντας ένα δοχείο με κρύο νερό.
Όσο μιλάμε και προσπαθούμε να λύσουμε το λουρί του σκυλάκου, εμφανίζεται άλλη μια κοπέλα από απέναντι, κρατώντας δυο μεγάλα ποτήρια πλαστικά , το ένα με νερό επίσης και το άλλο με γάλα.Εκεί που «στήνεται» η επιχείρηση βγαίνει μια κυρία από το απέναντι κατάστημα παιχνιδιών και ρωτά και αυτή με αγωνία τι συμβαίνει!
Η μεταφορά σε σκιερό μέρος και η αλλαγή στο δοχείο με το νερό ολοκληρώνεται (ναι λεπτομέρεια σημαντική ο συνοδοιπόρος του μικρού σκύλου είχε φροντίσει να του αφήσει φαγητό, ξηρά τροφή και νεράκι, αλλά ο ήλιος γύρισε πριν επιστρέψει) εμφανίζεται άλλη μια κυρία από απέναντι θυρωρός σε πολυκατοικία (προνομιούχα ομολογώ, η πολυκατοικία όχι η εργαζόμενη φαντάζομαι) και μας δίνει τις πληροφορίες… «είναι ο σκύλος του Κου Γιώργου, τον ξέρω και τον έχω στο νου μου κάθε μέρα, ξέρετε πόσο τον αγαπάει;;; είναι η παρέα του και η συντροφιά του. Φεύγει το πρωί για φαγητό και γυρίζει το μεσημέρι για να κοιμηθούν παρέα, όπως και το βράδυ» .
Η «παρέα» μας έχει ολοκληρώσει την «επιχείρησή της» ο σκυλάκος έχει ηρεμήσει στον ίσκιο πίνοντας νερό και γάλα και εμφανίζεται άλλη μια κοπέλα κρατώντας ένα μπιφτέκι σε χαρτοπετσέτα!
Χάδια, φαγητό, νερό και βλέμματα συντροφικά μεταξύ μας…
Ανεβαίνω στο μηχανάκι να φύγω και το μάτι μου πέφτει σε λιμουζίνα απέναντι όπου μια άλλη «κυρία» με τον σοφέρ της έχει σταματήσει και ψωνίζει σε μανάβικο στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου…
Κάνοντας στο μυαλό μου την «στροφή της αντίθεσης» ο θυμός αρχίζει να κλωτσάει το στομάχι μου …
…ανάβω τσιγάρο… ξαφνικά εμφανίζεται μια «μπαλάντζα στο μυαλό μου» κάτσε Τατιάνα… ψυχραιμία…. ζύγιζε!!!
Μια εγώ που σταμάτησα, δυο ο νεαρός και η κοπέλα με το πρώτο νερό τρείς, μια η κοπέλα με το νερό και το γάλα τέσσερις, μια η κυρία από το παιχνιδάδικο πέντε, μια η γλυκύτατη θυρωρός-προστάτης έξη και άλλη μια η κοπέλα με το μπιφτέκι σύνολο επτά!!! Από την άλλη πλευρά μια η κυρία με τον σοφέρ που μας είδε, μεν αλλά μας αγνόησε δε! (ο σοφέρ δεν πιάνεται την δουλειά του έκανε ο άνθρωπος)…
Μας κάνει σούμα 7 προς 1 …στη ζυγαριά της ζωής , της έγνοιας για τον διπλανό μας δίποδο και τετράποδο, της αλληλεγγύης…
Έφυγα με την καρδιά μου να γελάει…
…γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι, οι ζυγαριές θα γέρνουν υπέρ μας ρε!!!!»

…………………………………………………………………………………………………

«Σημ. Απερ. Γαλάζιου»

(Αποδεδειγμένα

εμείς οι Νεοέλληνες, ειμαστε   ένας τους  λιγότερο φιλόζωους λαούς του κόσμου

αφού όλοι χωρίς εξαίρεση παρατηρούμε καθημερινά στους δρόμους τα σκοτωμένα ανυπεράσπιστα αδέσποτα.

Τώρα αν; λέω αν;  μετά απο τρία χρόνια οικονομικής κρίσης ευαισθητοποιηθήκαμε πολλοί και σε αυτό το θέμα

κάτι είναι  κι αυτό,

ίσως ένα μικρό ψυχικό κέρδος)

Εκπαίδευση ενάντια στον Ρατσισμό και τις διακρίσεις (το πείραμα της Jane Elliot)


 
 
Γιατί φοβόμαστε το διαφορετικό; Γιατί είμαστε τόσο εχθρικοί προς τους άλλους; Πως καλλιεργείται στο μυαλό μας αυτή η καχυποψία και υπό ποιες προϋποθέσεις αυτό οδηγεί στο έγκλημα;  Πόσο πολύ μας ενοχλεί όταν μιλάνε για εμάς αρνητικά, μα κρίνουν, μας κοροϊδεύουν;  Πόσες φορές οι άνθρωποι στις Δημόσιες Υπηρεσίες, στην εφορία, στην αστυνομία, στα υπουργεία δεν μας έχουν φερθεί προσβλητικά, έχουν μιλήσει περιφρονητικά  και μας έχουν κάνει να πούμε το «να ανοίξει η γη να με καταπιεί»;
 
Η κυριαρχία τέτοιων αντιλήψεων σε μια κοινωνία δεν είναι δύσκολο πράγμα. Πριν λίγο καιρό μια γερμανική ταινία, ΤΟ ΚΥΜΑ, έδειξε πως αυτό υλοποιείται. Αρκεί μια εξουσία που ξέρει τι θέλει και ένας λαός που δεν ξέρει πώς να αντιδράσει! Οι εξουσίες, μικρές ή μεγάλες, δείχνουν το απαίσιο πρόσωπό τους όταν του  το επιτρέπουμε γιατί αδιαφορούμε για αυτά που παθαίνουν οι άλλοι –σιγά μην τα πάθω κι εγώ αυτά!- είτε γιατί φοβόμαστε είτε γιατί ντρεπόμαστε να υποστηρίξουμε αυτό που πιστεύουμε αληθινό και σωστό.
 
Σε μια άλλη περίπτωση, σε ένα αγροτικό Δήμο Ράισβιλ (Ρυζοχώρι;) στην πολιτεία Αϊόβα των ΗΠΑ, μια δασκάλα έκανε ένα αντίστοιχο πείραμα, στα 1970. Η Αϊόβα είναι   μια πολιτεία των ΗΠΑ με έκταση όση η μισή Ελλάδα περίπου και με πληθυσμό τρία εκατομμύρια κατοίκους.  Ο Δήμος Ράισβιλ στον οποίο έγιναν αυτά που θα πούμε στην συνέχεια,  είναι ένα αγροτικό χωρίο με βασική παραγωγή τα καλαμπόκια.
 
Το 1968 δολοφονήθηκε στην πόλη Μέμφις των ΗΠΑ ο αμερικανός μαχητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

 
Η Τζέιν Ελλιοτ, ήταν  δασκάλα στο Ράισβιλ και βλέποντας όλο αυτό το κύμα μίσους και ρατσισμού που ξέσπασε, είπε πως έπρεπε να κάνει κάτι!  Στο χωριό δεν υπήρχε ούτε ένας μαύρος και η επαφή των κατοίκων με τον ρατσισμό  ήταν δια μέσου της τηλεόρασης και των εφημερίδων.
 
 
 
Κινηματογραφήθηκε η εκτέλεση του πειράματος  και αργότερα η Ελλιοτ έκανε την ίδια άσκηση και σε άλλους οργανισμούς. Σκοπός της δασκάλας ήταν να δείξει στους μαθητές του δημοτικού σχολείου, με βιωματικό τρόπο, το αποτρόπαιο πρόσωπο του ρατσισμού και των διακρίσεων κι όχι μόνον. Θέλησε να δώσει ένα μάθημα στάσης ζωής.
 
Αξίζει να δείτε πως η δασκάλα αυτή μπόρεσε σε δύο ημέρες να αλλάξει την ζωή των μαθητών της για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.
 
Δείτε το βίντεο και σκεφθείτε την επόμενη φορά που είτε θα ασκήσουν μια πολιτική διακρίσεων προς εσάς είτε ο κακός δαίμονας του ρατσισμού ή άλλων διακρίσεων αρχίζει να σας κλείνει πονηρά το μάτι και να σας ψιθυρίζει πόσο ανώτεροι είστε από τους γύφτους, τους Αλβανούς, τους μαύρους, τους κίτρινους, τις γυναίκες, τους γέρους, τους Κασκαβελαίους, τους Γαύρους, τους Γιεχωβάδες, τους Τούρκους, τους ομοφυλόφιλους, τους Εβραίους, τους Σκοπιανούς και … (μπορείτε να προσθέσετε την δική σας ιδιαίτερη κατηγορία. Θα μπορούσα εδώ να πω ότι εξαιρούνται οι Πελοποννήσιοι αλλά με τέτοια θέματα δεν αστειεύονται!.

Η αμερικάνικη κοινωνία είναι μια σκληρή εκμεταλλευτική κοινωνία αλλά και εκεί όπως κι εδώ υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν και μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό, κάτι καλό και χρήσιμο για όλους μας.

Δείτε στο βίντεο την οργάνωση και εκτέλεση του πειράματος και αναλογιστείτε με θλίψη της εκπαίδευση στο ελληνικό σχολείο του εικοστού πρώτου αιώνα και τους δασκάλους και καθηγητές μας.

Πηγή, http://ermokastriotis.blogspot.gr