Ή Βιώσιμο χρέος ή βιώσιμος λαός


ΜπογιόπουλοςΤου Νίκου Μπογιόπουλου – “Unfollow”

Οι χώρες-ωφειλέτες δεν δανείζονται γιατί έχουν χρέη. Εχουν χρέη επειδή δανείζονται. Και δανειζόμενες παραμένουν αιώνια δεσμευμένες στους πιστωτές τους, προς τους οποίους οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τόκους και χρεολύσια. Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές ρους για την πληρωμή παλαιότερων χρεών το διάστημα 1984-2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρις. δολαρίων. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, οι συνέπειες για τους λαούς ήταν, είναι και θα είναι δραματικές.

Φτώχεια, λιτότητα, ανέχεια, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, πολιτικές βαρβαρότητας που διατηρούνται επί δεκαετίες, και που, όσο γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των πλουτοκρατών, τόσο βυθίζουν στη δυστυχία τους εργαζόμενους. Πολιτικές που βυθίζουν στα Τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης, ακριβώς για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των κεφαλαιοκρατών.

Τι επιδιώκουν λοιπόν οι εγχώριοι «σωτήρες» και οι ξένοι «εταίροι» του με τα δανεικά που παρέχουν ώστε να συμβάλουν όπως λένε στην επίτευξη της περίφημης «βιωσιμότητας» του ελληνικού χρέους; Πίσω απ’ τους ευφημισμούς, αυτό που εννοούν είναι ότι θέλουν να κρατήσουν τους έλληνες εργαζόμενους σε εκείνο το επίπεδο χαμοζωής, το επίπεδο δηλαδή λίγο πριν την εξόντωση, το οποίο θα παρατείνεται στο διηνεκές, ώστε ο ελληνικός λαός –εις το διηνεκές- να τους πληρώνει τόκους και χρεολύσια.

Διότι «βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει βίος αβίωτος. «Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, κι άλλα χρέη, χρέη που άλλοι τα προκαλούν και όσο κι αν τα πληρώνεις τόσο αυτά μεγαλώνουν. Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να σε δανείζουν, για να τους πληρώνεις διπλά και τριπλά τα παλαιότερα δάνεια, και μέσα από τους ανατοκισμούς των νέων δανείων να σε κρατούν χρεωμένο εφ’ όρου ζωής.

Η εμπειρία αυτής της «σωτήριας» πολιτικής δεν είναι μόνο ελληνική, είναι παγκόσμια. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που έρχεται από την δεκαετία του ’80 και αποτυπώνεται στα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας: Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δις δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από κείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!

Ο ελληνικός λαός έχει πλέον ανάλογη εμπειρία η οποία ανάγεται σε χρόνο πολύ πριν τα μνημόνια.

Είναι ενδεικτικά τα εξής:

Πρώτον, από την υπογραφή της συνθήκες του Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία εικοσαετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δις ευρώ!

Δεύτερον, μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δις ευρώ. Την ίδια περίοδο για εξοφλήσεις έντοκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δις ευρώ. Αθροισμα 640,5 δις ευρώ!

Τρίτον, από το Μάαστριχτ και μετά, τέσσερα ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας έχουν πάει σε … τόκους και χρέη! Από αυτά μάλιστα, πάνω από τρία ολόκληρα ΑΕΠ έχουν εξανεμιστεί σε τόκους και χρεολύσια κατά την περίοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη!

Τα παραπάνω στοιχεία και οι σχετικοί πίνακες που περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την καταβολή των τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων, ομολογούνται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του έτους 2013 (σελ. 133).

Ας δούμε ένα ακόμα στοιχείο: το ελληνικό δημόσιο χρέος το Μάρτιο του 2010 ήταν 310 δισεκατομμύρια. Το Μάρτιο του 2013 το δημόσιο χρέος ήταν 309 δισεκατομμύρια. Δηλαδή μετά από τρία χρόνια ανελέητης λιτότητας, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού του λαού μετά από σωρεία μέτρων που υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 60 δις ευρώ που φορτώθηκαν στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, το δημόσιο χρέος μειώθηκε μόλις κατά .. 1 δισεκατομμύριο! Αυτή είναι η πολιτική τους. Είναι η ίδια πολιτική που (καθ’ ομολογία του Στουρνάρα στη βουλή στις 15/2/2013) μέσα σε μόλις τρία χρόνια έχει παράσχει στους πλουτοκράτες δάνεια ύψους 550 δισ ευρώ, αλλά σε ότι αφορά τους εργαζόμενους έχει εκτινάξει τι ιδιωτικό χρέος στα 230 δισ ευρώ, την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο και τους Ελληνες που ζουν στη φτώχεια στα 3,5 εκατομμύρια!

Το συμπέρασμα είναι ότι από την μια μεριά το κράτος και οι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών δανείζονται αστρονομικά ποσά με τα οποία χρηματοδοτείται η κερδοφόρα δράση των κεφαλαιοκρατών και από την άλλη μεριά ο λαός πληρώνει τα χρέη των κεφαλαιοκρατών και του κράτους των κεφαλαιοκρατών και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Με τόκο!

Είναι προφανές λοιπόν τι συμβαίνει: Αφενός, τα λαϊκά στρώματα, καθιστώντας «βιώσιμο το χρέος», πλήρωσαν την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε τόκους για το δημόσιο χρέος, που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι τα «έφαγαν», κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!

Αφετέρου, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την μετατροπή της ζωής του λαού σε ένα «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι έναν λαό αλυσοδεμένο στο μαγγανοπήγαδο που χρέους, που θα ζει ίσα-ίσα ώστε να τους πληρώνει αενάως και αιωνίους, τόκους, χρεολύσια και χρέη για δάνεια που άλλοι τα ξεκοκαλίζουν.

Τέλος, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την διατήρηση των μακάβριων συνεπειών ενός δανεισμού που ούτε είχε ούτε έχει σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Αντίθετα αποτελεί την συνήθη τακτική της ολιγαρχίας μέσω της οποίας το κεφάλαιο αφενός εξασφαλίζει πηγές για την δική του ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δικού του δανεισμού στα λαϊκά στρώματα.

Η «βιωσιμότητα του χρέους», για την οποία πανηγυρίζουν, Μέρκελ, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΝΤ κτλ., σημαίνει έναν ελληνικό λαό που θα πληρώνει στο διηνεκές τα παλαιότερα και τα νεότερα δάνεια της πλουτοκρατίας χωρίς ποτέ να ξεχρεώνει. Που πάντα θα του λένε ότι «οφείλει» όλο και μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές, μιας και ο λογαριασμός αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται –όπως περιέγραφε ο Λένιν- ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που είκοσι φορές ως τώρα πληρώθηκε».

Είναι προφανές: Η απάντηση σ’ αυτόν τον καταναγκασμό, η απάντηση στον εξαναγκασμό εκατομμυρίων ανθρώπων να εξαθλιώνονται, να χρεοκοπούν, να καταστρέφονται, να φτωχοποιούνται, να λεηλατούνται, και όλα αυτά είτε για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος», είτε γιατί (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τα όσα λέγονται) το χρέος είναι «μη βιώσιμο», δεν είναι η «σταδιακή αποπληρωμή». Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα» Ούτε καμία από τις τεχνικές καταλήστευσης του λαού που ακολουθούνται στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους» ή της «μη βιωσιμότητας του χρέους».
Η μία και μοναδική απάντηση είναι: «Δεν πληρώνω»! Απάντηση κοφτή, αδιαπραγμάτευτη και –ναι!- μονομερής εκ μέρους του λαού. Απάντηση που φυσικά δεν θα προέλθει από την εξουσία των μονοπωλίων, που τα δικά της δάνεια μετατρέπονται σε χρέη για τον λαό. Δεν θα προέλθει από την εξουσία εκείνων που υπογράφουν μνημόνια, ή των άλλων που θέλουν να γίνουν εκείνοι οι «διαπραγματευτές» στην θέση των προηγούμενων με την ΕΕ με την ΕΚΤ, με το ΔΝΤ. Θα προέλθει μόνο από έναν λαό αποφασισμένο να επιβάλει την δική του λαϊκή εξουσία. Χωρίς μονοπώλια. Χωρίς ΕΕ. Χωρίς ΔΝΤ. Και χωρίς να αναγνωρίζει καμία «υποχρέωση» του λαού απέναντι σε ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_821.html

7 comments on “Ή Βιώσιμο χρέος ή βιώσιμος λαός

  1. Ο/Η Λεωνίδας λέει:

    Επάγγελμα πρώην κομμουνιστής
    -Τι επαγγέλεσθε;
    -Είμαι πρώην κομμουνιστής.
    -Μμμμ… πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και τι μπορείτε να κάνετε για μας;
    -Ο,τι ακριβώς χρειάζεστε κι έχετε ανάγκη. Δηλαδή τα πάντα για σας. Γιατί αν χάσετε την εξουσία σας… Είμαι ό,τι πιο χρήσιμο μπορείτε να φαντασθείτε! Μιλάω αριστερά κοιτάζοντας δεξιά. Είμαι επαναστάτης βροντερός στα λόγια, που οφείλω να πω πως μου έμαθαν καλά να χειρίζομαι, ενώ στην πράξη κάνω ό,τι πρέπει για να φρενάρω τη συνείδηση. Βαρέθηκα ξέρετε τις επαναστάσεις, τις εξεγέρσεις και τους χαζούς ηρωισμούς. Δεν αντέχω άλλες φασαρίες και ξεσηκωμούς. Ζητάω κοινωνική ειρήνη, συνεργασία όλων με όλους για το …κοινό μας καλό.
    Δώστε μου ένα ρόλο στη μηχανή σας και δεν θα μετανιώσετε.
    -Μάλιστα… Και με τους τέως συντρόφους σας;
    -Εξακολουθώ να τους φωνάζω συντρόφους, τι καλύτερο; Οχι για να με ακούνε αυτοί βέβαια, αυτοί ξέρουν…, αλλά για να μπορώ να μιλήσω στους άλλους με τη γλυκιά φωνή μου και να κλαψουρίζω για αυτούς που γοητεύονται από τα ψευτοκλάματα.
    Κατά βάση τους σιχαίνομαι, θέλω να εξαφανιστούν, έλεος πιά! Ο κόσμος προχώρησε, δεν θέλει βία και αίματα! Θέλουμε την ησυχία μας… Οσο για τους πολλούς, τους αρέσει σίγουρα να νομίζουν ότι μπορούν χωρίς κόπο και ζόρι να καταφέρουν κάτι…
    -Να καταφέρουν τι;
    -Μα ό,τι τους επιτρέπετε φυσικά.
    -Νομίζω ότι συνεννοούμαστε απόλυτα. Φυσικά θα έχετε αρκετές «αποκαλύψεις» για τους τ.συντρόφους σας. Ξέρετε… ράμματα για τη γούνα τους.
    -Μα τι λέτε; Εχω ό,τι χρειαστεί, κι ό,τι δεν έχω μπορώ να το δημιουργήσω. Πως θα πείσω άλλωστε… αν δε μιλάω διαρκώς για την «αγριοτητα», τη «σκληρότητα», την απανθρωπιά τους… Ο κόσμος διαρκώς κοιτάζει με το πλάι του ματιού του προς τα κει. Κάποιος πρέπει να του γυρίζει με κάθε τρόπο διαρκώς το κεφάλι. Κάποιος …»δικός του» αν γίνεται.
    Μην ανησυχείτε, είμαι ένα είδος ζωγράφου που ειδικεύεται στο να μαυρίζει διαρκώς το λευκό. Λερώνω καλά!

    -Πιστεύετε κι εσείς ότι ο καπιταλισμός έχει τελειώσει;
    -Μα τι λέτε; Ο καπιταλισμός είναι μια λερναια ύδρα, με την καλή έννοια βέβαια…Είναι ένα πανέξυπνο σύστημα που πάντα βρίσκει τρόπους. Αρα και τώρα θα βρεί τρόπο να ξεγλυστρίσει, αν φυσικά βρει τους κατάλληλους συνεργάτες. Δεν είναι έτσι;
    -Ακριβώς, αρκεί να ξεφορτώνεται τους επίδοξους Ηρακλήδες που θέλουν την εξόντωσή του. Ειδικά όταν οργανώνουν και δημιουργούν κι άλλους τότε κινδυνεύουμε.
    -Αυτό αφήστε το σε μας. Ειδικότητά μας η διάλυση των πάντων μέχρι τη σχάση του πυρήνα αν χρειαστεί. Όπου μαζεύεται σκόνη, φυσάμε και σκορπίζει πριν γίνει πέτρα. Πάνω απ” όλα το άτομο, ο άνθρωπος… και οι ομάδες όπως ξέρετε καταπιέζουν την προσωπική ελευθερία, πράγμα πυ δε μας αρέσει. Αρκεί να φερόμαστε με κάποια ανθρωπιά, καταλαβαίνετε… πρέπει να πείθουμε.
    -Μα φυσικά, πάνω απ” όλα ο άνθρωπος, ειδικά ο …ικανός άνθρωπος. Και εμεις άνθρωποι είμαστε άλλωστε όπως όλοι.
    -Ας δώσουμε λοιπόν τα χέρια! Για ένα καπιταλισμό για τον άνθρωπο!
    -Μμμμ πολύ ωραίο! Που τα βρίσκετε…

    πηγη: Γιωργος Σαρρής

  2. Ο/Η Mαν.Αρκάς λέει:

    Είμαι με τον κομμουνισμό
    Είμαι με τον σοσιαλισμό
    Είμαι με τον καπιταλισμό
    Επειδή είμαι ευκαιριακός (L’opportuniste)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s