Παιδική εργασία ανά τον κόσμο – Φωτογραφίες που κόβουν την ανάσα, που ο καθένας πρέπει να δει


Επί του παρόντος, περίπου 215 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται στον κόσμο, πολλά από αυτά με πλήρη απασχόληση. Αυτά τα παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο και δεν έχουν χρόνο για να παίζουν. Πολλά δεν λαμβάνουν τρόφιμα ή κατάλληλη φροντίδα. Έχουν στερηθεί την ευκαιρία να είναι παιδιά.

Περισσότερα από τα μισά από αυτά τα παιδιά είναι εκτεθειμένα στις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας, όπως η εργασία σε επικίνδυνα περιβάλλοντα, η δουλεία, και άλλες μορφές καταναγκαστικής εργασίας, παράνομες δραστηριότητες, όπως διακίνηση ναρκωτικών και πορνεία και ακούσια συμμετοχή σε ένοπλες συγκρούσεις .

Παρά τις διάφορες διεθνής διασκέψεις και συνέδρια που λαμβάνουν μέρος κατά καιρούς για την καταπολέμηση των χειρότερων μορφών παιδικής εργασίας, υπάρχει ακόμα η επείγουσα ανάγκη για συντονισμένη δράση σε παγκόσμιο επίπεδο για τον τερματισμό της παιδικής εργασίας.

Οι φωτογραφίες είναι του διάσημου φωτογράφου Steve McCurry, από το άλμπουμ του «Stolen Childhood. (http://stevemccurry.com/) Συνέχεια

Ένας κόσμος ανάποδα! (Eντουάρντο Γκαλεάνο)


Παρότι δεν μπορούμε να μαντέψουμε πως θα είναι τα επόμενα χρόνια, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ονειρευτούμε πώς θα θέλαμε να είναι.

Το 1948 και το 1976 ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών διατύπωσε οικουμενικές διακηρύξεις με εκτενείς καταλόγους ανθρώπινων δικαιωμάτων αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας δεν έχει κανένα άλλο δικαίωμα εκτός από το δικαίωμα να βλέπει, να ακούει και να σιωπά. Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να ασκούμε το δικαίωμα στο όνειρο που δεν διακηρύχθηκε ποτέ;Τι θα γίνει αν για μια στιγμούλα αφεθούμε στο παραλήρημα; Ας διαπεράσει το βλέμμα μας το όνειδος και ας ονειρευτούμε έναν άλλο κόσμο όπου:

Ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη.

Στους δρόμους τα σκυλιά θα συνθλίβουν αυτοκίνητα.

Τους ανθρώπους δεν θα τους ελέγχει το αυτοκίνητο, δε θα τους προγραμματίζει ο υπολογιστής, δε θα τους εξαγοράζει το σούπερ μάρκετ, δε θα τους παρακολουθεί η τηλεόραση.

Η τηλεόραση θα πάψει να είναι το πιο σημαντικό μέλος της οικογένειας και θα της συμπεριφερόμαστε όπως στο σίδερο ή το πλυντήριο ρούχων. Συνέχεια

Μαξ Βέμπερ, Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού


Το παρακάτω κείμενο είναι η εργασία μου στο μάθημα του ανοιχτού πανεπιστημίου “ειδικά θέματα ευρωπαϊκού πολιτισμού” και πραγματεύεται ζητήματα που περιέχονται στο βιβλίο του Μαξ Βέμπερ Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού. Την αναρτώ επειδή θεωρώ ότι έχει το ενδιαφέρον της η προσέγγιση του πάνω στον δυτικού τύπου καπιταλισμό και τη σχέση του με την μεταρρύθμιση, χωρίς να σημαίνει ότι υιοθετώ πλήρως τις απόψεις του. Θεωρώ επίσης ότι το θέμα προσφέρεται για πολιτικο-φιλοσοφική συζήτηση.

 
Θέμα: «Σε ποιους παράγοντες αποδίδει ο Βέμπερ την ανάπτυξη του καπιταλισμού στον δυτικό κόσμο; Με ποιο τρόπο οι «ιδέες εντάσσονται στην ιστορική-κοινωνική εξέλιξη» σύμφωνα με τον Βέμπερ; Παρουσιάστε την άποψη του αξιοποιώντας προς τούτο το υλικό της ΠΗ»

Εισαγωγή

Διαβάζοντας το έργο του Βέμπερ «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού»[1] συμπεραίνουμε ότι ο συγγραφέας κάνει μια απόπειρα να απαντήσει στο ερώτημα «ποιοι ήταν οι λόγοι που συνέβαλαν στο να αναπτυχθεί με τον τρόπο που αναπτύχθηκε ο δυτικός καπιταλισμός;».  Για να το κάνει αυτό ο Μαξ Βέμπερ, ανατρέχει στην ιστορία, μελετώντας την και κάνοντας συγκρίσεις μεταξύ διαφορετικών εθνών και λαών, έτσι ώστε μέσα από την σύγκριση να ανακαλύψει το πότε και το πώς διαφοροποιήθηκε και εξελίχθηκε ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός για να αποκτήσει τη μορφή που είχε στα χρόνια του συγγραφέα.
Παρακάτω θα προσπαθήσω να απαντήσω στα ερωτήματα της εργασίας, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τους κύριους άξονες και προβληματισμούς που αναδεικνύονται μέσα από την  ΠΗ και πιο συγκεκριμένα τα κεφάλαια που μας αφορούν.
Αξίζει να σημειωθεί, πριν προχωρήσουμε παρακάτω, ότι ο Βέμπερ, προκειμένου να εξηγήσει την πορεία του δυτικού κόσμου, λαμβάνει υπόψη του τόσο τις υλικές/αντικειμενικές συνθήκες, όσο και εκείνες τις κατά κάποιο τρόπο άυλες τις «πνευματικές» που περικλείονται σε έννοιες όπως «πνεύμα», «ηθική», «ιδεολογία» κ.α. Αυτός είναι και ο λόγος που οι διάφορες θρησκείες και θρησκευτικά δόγματα έχουν εξέχοντα ρόλο στην ανάλυση του.
Θα χωρίσω την εργασία μου σε 3 μέρη. Στο πρώτο μέρος θα παρουσιάσω τα χαρακτηριστικά εκείνα του δυτικού καπιταλισμού που τον κάνουν να διακρίνεται από τις άλλες ανά τον κόσμο «εκφάνσεις» των διαφόρων πολιτικοκοινωνικών και οικονομικών συστημάτων. Στο δεύτερο μέρος θα αποπειραθώ να περιγράψω αυτό που ο Βέμπερ ονομάζει «πνεύμα του καπιταλισμού» και το οποίο σχετίζεται άμεσα με τις «ιδέες» την «ηθική», την τομή που έφερε στις χώρες της μεταρρύθμισης το προτεσταντικό δόγμα αλλά και τα ιδεώδη ανθρώπων που υπηρέτησαν και εξέφρασαν το καπιταλιστικό πνεύμα όπως ήταν για παράδειγμα ο Φραγκλίνος. Στο τέλος θα ακολουθήσει ένα σύντομο κομμάτι που θα διατυπώνονται κάποια βασικά συμπεράσματα. Συνέχεια

Αντικομμουνιστικό παραλήρημα στις ΗΠΑ για την συμπερίληψη γραπτών του Τσε στα ντοκουμέντα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO


Ros Lehtinen US

Σε ένα ακόμη αντικομμουνιστικό, αντικουβανικό παραλήρημα προέβησαν συντηρητικοί κύκλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες με αφορμη την απόφαση της UNESCO να συμπεριλάβει γραπτά του Τσε Γκεβάρα στα ντοκουμέντα παγκόσμιας κληρονομιάς του διεθνούς προγράμματος Memory of the World Register. Από τους πρωταγωνιστές των ακροδεξιών αντιδράσεων ήταν η – γνωστή και μη εξαιρετέα – Ileana Ros-Lehtinen (φωτο), μέλος του αμερικανικού κογκρέσου για την Πολιτεία της Φλόριντα. Η Lehtinen, που εκπροσωπεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατηγορεί την UNESCO για την απόφαση της, εκτοξεύοντας για άλλη μια φορά χυδαίες και εμπαθείς χαρακτηρισμούς ενάντια στον Τσε.

Η, γεννημένη στην Αβάνα το 1952, αμερικανίδα βουλευτής αναφέρει μεταξύ άλλων: “Η ΟΥΝΕΣΚΟ συνεχίζει τη μακρά παράδοση της στην αυτογελοιοποίηση του ίδιου του θεσμού της με το να επιλέγει να μνημονεύσει τη ζωή ενός αιμοδιψή, σαδιστή φονιά, του Τσε Γκεβάρα, συμπεριλαμβάνοντας τα έργα του  στο (πρόγραμμα) Memory of the World Register”. Σε άλλο  σημείο, μπλέκοντας ακόμη και το θέμα της Παλαιστίνης, αναφέρει: “Δεν έχει μείνει ίχνος κοινής λογικής σε αυτόν το θεσμό. Για την απόφαση της να αποδεχθεί ως μέλος το ανύπαρκτο κράτος της Παλαιστίνης μέχρι την αποθέωση των εγκλημάτων του Τσε, η ΟΥΝΕΣΚΟ δε δικαιούται οικονομική ενίσχυση από τους αμερικανούς φορολογούμενους”. Η δράση της Lehtinen στους κόλπους των ακροδεξιών, αντεπαναστατικών ομάδων της Φλόριντα είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Η ίδια είχε ψηφίσει το 2003 υπέρ της αιματοβαμμένης ιμπεριαλιστικής στρατιωτικής εισβολής στο Ιράκ (η οποία ασφαλώς κόστισε πολλαπλάσια απ’ όσο η χρηματοδότηση της UNESCO από τις ΗΠΑ), ενώ επικεφαλής της εκλογικής της καμπάνιας για τη θέση στο κογκρέσο ήταν ο Τζεμπ Μπους, μικρότερος αδελφός του πρώην προέδρου Τζωρτζ Μπους. Συνέχεια

Ο «Ηλίθιος»



Κάθε χωριό έχει πάντα και από ένα τουλάχιστον «ηλίθιο».

Ακόμα και αν δεν υπάρχει πρέπει να κατασκευασθεί.
Είναι απόλυτη ανάγκη.
Χωρίς συγκοινωνία μπορούν να τα καταφέρουν .
Χωρίς ηλεκτρικό  ρεύμα επίσης.
Χωρίς ,τουλάχιστον,  έναν «ηλίθιο» δεν γίνεται.
Πάντα χρειάζεται ένας  «Κατώτερος».
Μια φορά κατάφερα να πείσω τους χωριανούς μου να προβάλουν την ταινία «La  strada» του φεντερίκο Φελίνι.
Το σενάριο είναι φαινομενικά απλό.
Ένας πλανόδιος  «σούπερμαν»  γυρνάει τα χωριά με μια τρικυκλη μοτοσυκλέτα  και σπάει αλυσίδες με τα δυνατά του χέρια μπροστά στα έκπληκτα μάτια των χωρικών.
 Εν συνεχεία βγάζει δίσκο και μαζεύει τα προς το ζην.
Σε κάποιο χωριό μια πάμφτωχη μάνα του δίνει το κοριτσάκι της για βοηθό προκειμένου να μπορέσει να θρέψει τα υπόλοιπα.
Ο «Σούπερμαν» προσλαμβάνει το κοριτσάκι και το μαθαίνει να χτυπάει ένα τύμπανο και να αναγγέλλει την άφιξή του σε κάθε χωριό.
 Έχει μετανιώσει που το πήρε μαζί του γιατί του είναι βάρος και επί πλέον,  το κοριτσάκι , έχει αγοράσει μια κορνέτα και  δεν τον αφήνει να κοιμηθεί.
Στην  περιπλάνηση με το τρίκυκλο το κοριτσάκι γνωρίζει  έναν  σχοινοβάτη ενός περιφερόμενου τσίρκο.
Ο Σχοινοβάτης ερωτεύεται την κοπέλα και της ζητάει να  φύγουν μαζί και να παντρευτούν.
Η Κοπέλα απορεί και ρωτάει τον σχοινοβάτη  το λόγο που  την ερωτεύτηκε αφού είναι άσχημη, κακοντυμένη και δεν ξέρει καν να μαγειρεύει.
Τότε ο Σχοινοβάτης σηκώνει ένα χαλίκι από το δρόμο και της λέει: «Δεν ξέρω γιατί υπάρχει αυτό το χαλίκι,  αλλά αν δεν αξίζει κάτι, τότε δεν αξίζει τίποτε».
Τελικά το κοριτσάκι συνεχίζει την περιοδεία με τον πανίσχυρο άνδρα.
Κάποια στιγμή , πάνω στα χιόνια , παθαίνει πνευμονία και πεθαίνει.
Ο «Σούπερμαν»  συνεχίζει μόνος του χωρίς να δείχνει να τον ενοχλεί η ασήμαντη απουσία.
Σε κάποιο παραλιακό χωριό  σταματάει  σε ένα πανηγύρι .
Οι μουσικοί παίζουν έναν σκοπό που κάτι του θυμίζει.
Ρωτάει: «Ti  μουσική είναι αυτή ;»
Του λένε ότι την  άκουσαν από μια κοπελίτσα που έπαιζε κορνέτα.
Ο γιγαντόσωμος Σούπερμαν καταρρέει  στην αμμουδιά.
Τελειώνει το έργο και ανάβουν τα φώτα.
Ο κόσμος σηκώνεται από τις καρέκλες.
Κάποιοι κατάλαβαν κάτι, αλλά προσπαθούν να μην δείξουν τα συναισθήματά τους.
Κάποιοι θεωρούν ότι έχασαν την ώρα τους «με αυτή τη σαχλαμάρα».
Μονάχα ο «Ηλίθιος» του χωριού σκουπίζει με την ανάποδη της παλάμης του τα δάκρυα του.
Αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώνει στα δέντρα , τότε αυτό θα περάσει την ζωή του πιστεύοντας ότι είναι ηλίθιο.

Υ.Γ. Παρεμπιπτόντως , ο Φελίνι διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό κόμμα Ιταλίας ως «αντικομουνιστής».

Πηγή,  http://iltrovator.blogspot.gr

Καπιταλιστική γενοκτονία!


(Στην φωτογραφία «οι παλιές καλές ημέρες» οταν ο εργάτης ήξερε την θέση του σε αυτόν τον κόσμο, και δεν ήθελε συντάξεις και τα τοιαύτα)

Επιτρέψτε μου μια μικρή εισαγωγή. Στο 41ο κεφάλαιο της «Ανατομίας του νεοφιλελευθερισμού» («Τα αποτελέσματα της αντεπανάστασης στην Ρωσσία«) γράφαμε, μεταξύ άλλων:

Τα θύματα τής νεοφιλελεύθερης λαίλαπας δεν ήταν μόνο ο «στραγγισμένος» Γέλτσιν ή οι 100.000 νεκροί του πολέμου με την Τσετσενία. Ήσαν και το 80% των αγροτικών επιχειρήσεων που είχαν χρεωκοπήσει. Ήσαν και τα 70.000 κρατικά εργοστάσια που είχαν κλείσει. Ήσαν και 74 εκατομμύρια ρώσσοι (σχεδόν ο μισός πληθυσμός!) που ζούσαν κάτω από το όριο τής φτώχειας, με 4 δολλάρια ημερησίως (σ.σ.: στοιχεία 1995). Ήσαν και 3,5 εκατομμύρια άστεγα παιδιά (σ.σ.: σύμφωνα με στοιχεία 2006 τής Unicef, ενώ ο ρώσσος υπουργός υγείας υπολόγιζε τα άστεγα παιδιά σε 715.000). Ήσαν και οι τριπλάσιοι -απ’ ό,τι επί κομμουνισμού- αλκοολικοί. Ήσαν και οι 4 εκατομμύρια ναρκομανείς αλλά και οι πάνω από 1 εκατομμύριο φορείς τού AIDS (σε μια χώρα όπου τα ναρκωτικά και το AIDS ήσαν άγνωστα με τους «κακούς» κομμουνιστές στην εξουσία). Ήταν και ο υπερδιπλασιασμός των αυτοκτονιών αλλά και ο υπερτετραπλασιασμός των βίαιων εγκλημάτων. Και όλα αυτά, σε μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός μειώνεται ετησίως κατά 700.000 άτομα  από τότε που άρχισε η νεοφιλελεύθερη θεραπεία-σοκ μέχρι σήμερα! Μια θεραπεία-σοκ, σωστή γενοκτονία… Συνέχεια