Η Αρχή του Παρέτο (Pareto) και ο κανόνας του 80 – 20


Η Αρχή του Pareto, στο ευρύτερο πλαίσιό της, υποστηρίζει ότι 80% των αποτελεσμάτων προκύπτουν από 20% των μέσων ή αιτίων. Με άλλα λόγια, ο Κανόνας 80-20 σημαίνει ότι, σε κάθε κατάσταση, λίγοι παράγοντες (20%) είναι ζωτικοί και πολλοί (80%) είναι επουσιώδεις.

Η Αρχή του Παρέτο (Pareto) και ο κανόνας του 80 - 20 (επιστημονικά)

Ο νόμος των σημαντικών ολίγων και των ασήμαντων πολλών

Ίσως φαίνεται παράξενο αλλά, παρά τα όσα λέγονται για ισορροπία στη ζωή, μπορούμε να ωφεληθούμε σημαντικά εισάγοντας λίγη ανισορροπία στην καθημερινότητά μας. Αναφερόμαστε στον Κανόνα 80-20 της διαχείρισης του χρόνου, ο οποίος εδράζεται στην αποκαλούμενη Αρχή του Pareto.

Η αρχή αυτή βασίζεται στη θεωρία του Vilfredo Pareto, Ιταλού οικονομολόγου, κοινωνιολόγου και φιλόσοφου, ο οποίος το 1897 παρατήρησε ότι 80% του πλούτου στην Ιταλία (και σε κάθε χώρα που μελέτησε στη συνέχεια) κατεχόταν από 20% του πληθυσμού. Η θεωρία του Pareto για την προβλέψιμη ανισομερή κατανομή έχει έκτοτε συσχετιστεί με σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής.

Μετά την αρχική παρατήρηση του Pareto, πολλοί άλλοι επεσήμαναν παρόμοια φαινόμενα στο δικό τους τομέα μελέτης. Το 1930 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πρωτοπόρος της Διαχείρισης Ποιότητας Δρ. Joseph M. Juran ήταν ο πρώτος που διατύπωσε μια καθολική αρχή την οποία απεκάλεσε κανόνα «των σημαντικών ολίγων και των ασήμαντων πολλών» (Law of the vital few and the trivial many). Ωστόσο, η ονομασία Αρχή του Pareto επεκράτησε, ίσως επειδή ακουγόταν καλύτερα από Αρχή του Juran. Συνέχεια

«ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ»


eero-zone

Tων L. VASAPOLLO , R. MARTUFI , J. ARRIOLA*

Το άρθρο των L. VASAPOLLO, R. MARTUFI, J. ARRIOLA αξίζει τον κόπο να διαβαστεί προσεκτικά από τους επιμελείς αναγνώστες μας.

Δεν συμφωνώ με όλα τα σημεία του. Για παράδειγμα δεν συμφωνώ ότι η έξοδος από το ευρώ για μια μεμονωμένη χώρα σημαίνει και «απομονωτισμός», αφού άλλωστε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι εκτός ευρωζώνης και αρκετές και εκτός ΕΕ, χωρίς να είναι απομονωμένες.

Δεν συμφωνώ ,επίσης, ότι είναι δυσχερής, έως αδύνατη, στη φάση που διανύουμε η εθνική κυριαρχία στην Ευρώπη, πολύ περισσότερο που μια τέτοια αντίληψη επιφέρει την αφαίρεσή της από τις πιο αδύναμες ευρωπαϊκές χώρες σε όφελος της επικυριαρχίας των ισχυροτέρων ( βλ. Γερμανία ).

Αν το άρθρο έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτό, πέραν των πολλών άλλων, εκφράζεται όχι μόνο με την αναγνώριση της σύνδεσης της εξόδου από την ευρωζώνη με ένα μεταβατικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής (και όχι Κεϋνσιανής) προοπτικής αλλά κυρίως με την επισήμανση της αδήριτης ανάγκης μιας νέας ευρω-αφρικανο-μεσογειακής συνεργασίας. Συνεργασίας που πρέπει να αναπτυχθεί σε βάθος σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο ανάμεσα σε κυρίαρχα και ανεξάρτητα κράτη και σε ισότιμη αμοιβαία επωφελή βάση.

Να σημειώσω, εδώ, τη διαφωνία μου στη δημιουργία ενός κοινού νομίσματος σε αυτό το ευρω-αφρικανο-μεσογειακό μπλόκ συνεργασίας, γιατί αυτό το κοινό νόμισμα, θα επέφερε, λίγο-πολύ, τα ίδια προβλήματα με αυτά που προκαλεί το ευρώ στην ευρωζώνη.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΡΚΟΣ

«ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ»

Tων L. VASAPOLLO , R. MARTUFI , J. ARRIOLA*

1. Η κρίση του καπιταλισμού όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά γίνεται όλο και πιο έντονη εξαιτίας της αδυναμίας του κεφαλαίου να αναπτύξει ένα νέο εφικτό μοντέλο συσσώρευσης, τονίζοντας έτσι – όλο και πιο ξεκάθαρα – το συστημικό της χαρακτήρα.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι εδώ και πολύ καιρό μιλάμε για μία συστημική κρίση (σε δομικό και παγκόσμιο επίπεδο), κι αυτό διότι η κρίση αυτή καθιστά σαφή την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους στις πιο ανεπτυγμένες χώρες ή όπως εμείς συνηθίζουμε να τις αποκαλούμε, στις χώρες του ώριμου καπιταλισμού. Είναι εμφανής πλέον, η τεράστια καταστροφή στην οποία υπόκεινται οι “πλεονάζουσες παραγωγικές δυνάμεις”, είτε πρόκειται για τις δυνάμεις της εργασίας είτε για το ίδιο το κεφάλαιο (όταν αυτό γίνεται αντιληπτό ως εργαλείο δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας), ενώ παράλληλα δεν υφίστανται πια οι προϋποθέσεις εκείνες για την αποκατάσταση ενός νέου μοντέλου αξιοποίησης του κεφαλαίου, που θα ήταν σε θέση να εξασφαλίσει την “ορθή” αποδοτικότητα των επενδύσεων. Γίνεται έτσι, σχεδόν ανέφικτη καθώς και ασύμφορη από άποψη κερδοφορίας, η δημιουργία κατάλληλων συνθηκών που θα επέτρεπαν ενδεχομένως την έναρξη μιας νέας διαδικασίας καπιταλιστικής συσσώρευσης, ακόμη και σε περίπτωση αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου. Συνέχεια

Η εικόνα του Τσε Γκεβάρα: Ο καθρέφτης της ντροπής


 Κείμενο του Άγγελου Ελεφάντη  (1936 – 29 Μαΐου 2008)


Να μιλάς σήμερα για τον Ερνέστο Γκεβάρα, τον θρυλικό Τσε, είναι σαν να πατάς αμέριμνος πάνω στον τάφο του παππού σου. Κι ωστόσο δεν είναι τόσο απόμακρος στον χρόνο όσο οι παππούδες μας, συνομήλικος είναι, ή περίπου. Σύγχρονος κι απόμακρος μαζί. Την απόσταση από τον επαναστάτη μιας άλλης εποχής τη δημιουργεί η πραγματική ιστορία του Γκεβάρα μέσα στην εποχή του, που δεν είναι πια η δική μας. Την «επικαιρότητά» του, τη συγχρονικότητά του, η αγορά των συμβόλων. Δεν εννοώ τα εμπορεύσιμα σύμβολα που κατασκευάζουν τα ΜΜΕ, αλλά τα σύμβολα που κατασκευάζουν οι άνθρωποι και με τα οποία αλληλοαναγνωρίζονται. Γι’ αυτή τη δεύτερη συμβολοποίηση του Γκεβάρα θέλω να πω δυο λόγια, για την εικόνα του που ξεπερνά την εποχή του, ακόμη και την ιστορική του προσωπικότητα.

Δύο τα κύρια στοιχεία αυτής της εικόνας που καταναλώθηκε όσο λίγες αυτά τα τελευταία τριάντα χρόνια: το ένα ο ωραίος, ο νέος, ο ιδαλγικός επαναστάτης με το αστέρι στο μαύρο του μπερέ και το βλέμμα ν’ ατενίζει τον ορίζοντα. Το άλλο στοιχείο, ένα πτώμα ξαπλωμένο πάνω σ’ ένα τραπέζι, τρυπημένο από τις σφαίρες των εκτελεστών του που έστειλαν τον Τσε στον άλλο κόσμο, ένα πτώμα «όμορφο», σαν Χριστός μετά την αποκαθήλωση, πτώμα όμως που έδειχνε αναντίλεκτα ότι ο ζωντανός άνθρωπος ήταν πλέον πεθαμένος και νεκρός.

Σε όσους έβλεπαν την εικόνα του ιδαλγικού επαναστάτη, η φωτογραφία του πτώματος έλεγε ότι το όραμα και ο οραματιστής δεν υπάρχουν πια. Σε όσους, πάλι, έβλεπαν το τρυπημένο από τις σφαίρες πτώμα, την αμετάκλητη απουσία του επαναστάτη, εκείνο το φλογερό βλέμμα της εικόνας του Τσε τον ξανάφερνε στη Γη ζωντανό ως επαναστάτη. Τη μια εικόνα, του νεκρού, την έφτιαξε η φωτογραφική μηχανή και οι σκοποί εκείνων που φωτογράφισαν το πτώμα. Συνέχεια

Εφοπλιστές.Όλα για πάρτη τους και για τα κοκτέϊλ πάρτυ τους.


Εφοπλιστές.Όλα για πάρτη τους και για τα κοκτέιλ πάρτη τους.

Γλάροι που πετάνε στους γαλάζιους ουρανούς, η γαλανόλευκη που κυματίζει στα πέρατα του κόσμου, η Ελλάδα που ταξιδεύει στα κύματα και θριαμβεύει. Αυτή είναι η εικόνα που προσπαθεί να δημιουργήσει η εφοπλιστική οικογένεια για τον εαυτό της και μάλλον την πιστεύει κιόλας. Η αλήθεια όμως είναι κρυμμένη στο μπαλαούρο. Η πιο πλούσια ομάδα των ελλήνων δεν φορολογείται, έχει απίστευτα προνόμια και εκβιάζει το κράτος που υποστηρίζει ότι συνδράμει.

Ο πρωθυπουργός της χώρας υπέγραψε με την Ένωση Εφοπλιστών συμβόλαιο εθελοντικής φορολόγησης. Και αφού το υπέγραψε, τρέξανε όλοι να το διαφημίσουν ως μια προσφορά στη χώρα. Ο ίδιος όμως ο τίτλος του συμβολαίου λέει την αλήθεια. Αφού εθελοντικά θα συνδράμουν στη φορολόγηση, στην πραγματικότητα δεν φορολογούνται.

Στον λαβύρινθο της ελληνικής πολυνομίας, υπάρχει ένας νόμος που δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 40 χρόνια. Είναι ο νόμος 27/1975 ο οποίος προβλέπει τα περί φορολογίας πλοίων. Με το νόμο αυτό οι έλληνες εφοπλιστές απολαμβάνουν 56 φοροαπαλλαγές. Και όχι μόνο αυτό. Ο νόμος είναι συνδεδεμένος με το ελληνικό Σύνταγμα, ώστε να μην μπορεί να αλλάξει. Δηλαδή πρόκειται για νομικό παραλογισμό. Με το Σύνταγμα προστατεύεται η διαφορετική μεταχείριση ελλήνων πολιτών έναντι άλλων. Πάνω απ όλα όμως αυτή η “νομική” συμπεριφορά δείχνει τον καημό της κάθε κυβέρνησης να τα έχει καλά με τους εφοπλιστές. Τόσο πολύ τους αγαπάνε που τους προστατεύουν από πιθανή διάθεση κάποιου να τους φορολογήσει στο μέλλον. Συνέχεια

«Την ιστορία τη φτιάχνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, αλλά σε συνθήκες που οι ίδιοι δεν διαλέγουν!


Τα αίτια για την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής και οι τρόποι αντιμετώπισής της γίνονται αφετηρία για μια συζήτηση που ξεκινά από ένα βιβλίο, αγκαλιάζει πρόσφατα φαινόμενα στην ελληνική πολιτική ζωή και φτάνει μέχρι τον Εμπειρίκο και την ψυχανάλυση της μετεμφυλιακής Ελλάδας

Σάββας Μιχαήλ

συνέντευξη στη Νόρα Ράλλη

Ο Πυθαγόρας έλεγε πως «ή πρέπει να σιωπήσεις ή κάτι καλύτερο να πεις απ’ τη σιωπή». Από την άλλη, η φράση «σώζειν τα φαινόμενα» και οι παραλλαγές της αποδίδονται, σύμφωνα με την παράδοση, στον Πλάτωνα (που είχε επηρεαστεί βαθιά από τη σχολή του Πυθαγόρα), ο οποίος υποδείκνυε να ερμηνεύονται οι τροχιές των πλανητών με βάση το αξίωμα ότι η μόνη επιτρεπτή κίνηση στον ουρανό είναι η ομαλή κυκλική. Οπότε και δεν θα υπήρχε θεωρητικό πρόβλημα πλέον, σε σχέση με τα παρατηρούμενα φαινόμενα. Τον 21ο αιώνα, ο Σάββας Μιχαήλ αρνείται τη γραμμική εξέλιξη της ιστορίας και παίρνει θέση απέναντι στη Χρυσή Αυγή. «Το διακύβευμα δεν είναι απλώς η δημοκρατία, είναι η ίδια η ζωή!» τονίζει τόσο με την πορεία του όσο και με τη ζωή του. Διαγράφει λοιπόν τη δική του ξεχωριστή τροχιά και δεν τον απασχολεί διόλου το «σώζειν τα φαινόμενα». Διότι γνωρίζει πως η φρίκη, η τρομοκράτηση και η επανάληψη –ακόμη και υπό μορφή παρωδίας– ανθρωπομορφικών ιστορικών τερατουργημάτων, μόνο με τη σιωπή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί. Και σίγουρα ο ίδιος έχει κάτι καλύτερο να πει απ’ τη σιωπή. Το έκανε με το καινούριο του βιβλίο Η φρίκη μιας παρωδίας: Τρεις ομιλίες για τη Χρυσή Αυγή που κυκλοφόρησε από την Άγρα. Και όπως σχολίασε στον ΧΡΟΝΟ: «Η επανάληψη της ιστορικής τραγωδίας ως φάρσας δεν έχει τίποτα το καθησυχαστικό. Η φάρσα δεν καταργεί την τραγωδία. Η παρωδία δεν ακυρώνει τη φρίκη».

Και πώς θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει για το αντίθετο, όταν μια κουλτούρα που ισοδυναμεί με βαρβαρότητα φαίνεται να επεκτείνει όλο και περισσότερο τα κοινωνικά της σύνορα. Και όλα αυτά στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ναι, μα «ο χρόνος βγήκε έξω απ’ τους αρμούς του» διευκρινίζει ο Σάββας Μιχαήλ, ενθυμούμενος τον Άμλετ, θέλοντας να τονίσει πως η παρούσα –η χειρότερη στην ιστορία– παγκόσμια συστημική κρίση «φαίνεται να εξαρθρώνει σε όλες του τις διαστάσεις τον ιστορικό, κοινωνικό και υπαρξιακό χρόνο». Συνέχεια