ΣΑΜΑΡΑΣ Ο …ΤΑΒΕΡΝΙΑΡΗΣ!


Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σούργελο είναι ο Σαμαράς. Έκανε …διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό μέρα μεσημέρι ότι μειώθηκε για έξι μήνες δοκιμαστικά ο ΦΠΑ στις ταβέρνες! «Βάλε μας, κάπελα, κρασί»! Αυτό θα είναι το νέο σλόγκαν της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου. Ο Σαμαράς θα σερβίρει και ο Βενιζέλος θα είναι πελάτης στο καπηλειό της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ! «Είναι μήνες τώρα που πήρα πάνω μου αυτή τη μεγάλη μείωση φόρων στην Ελλάδα. Δεν ήταν εύκολο. Αλλά είπα στην τρόικα…» ανέφερε μεταξύ άλλων στο διάγγελμα του ο ανεκδιήγητος πρωθυπουργός-ταβερνιάρης, προκαλώντας τον καγχασμό όλων των Ελλήνων πλην των συναδέλφων του, των υπόλοιπων ταβερνιάρηδων, οι οποίοι θα κερδίζουν 10% παραπάνω!

Τελικά, την καλύτερη απάντηση στο διάγγελμα – παρωδία την έδωσε ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς στο εαυτό του: «Γαμώ το κεφάλι μου, μαλάκα!» Έτσι είπε κατά λέξη ο πρωθυπουργός όταν έκανε κάποιο σαρδάμ και επανέλαβε τη μαγνητοσκόπηση του διαγγέλματος του, αλλά το ιδιωτικό συνεργείο που είχε προσλάβει για να το μαγνητοσκοπήσει δεν έσβησε την αυτογελειοποιητική για τον πρωθυπουργό σκηνή και την μετέδωσε στα ιδιωτικά κανάλια, τα οποία δεν την έπαιξαν μεν τα ίδια, αλλά τη διοχέτευσαν στο διαδίκτυο κι ακόμα κρατάει όλη η Ελλάδα την κοιλιά της από τα γέλια! Καλά που ήταν πάντως ιδιωτικό το τηλεοπτικό συνεργείο και όχι της … «κομμουνιστικής» κατά Πάγκαλο ΕΡΤ που θα το είχε κόψει! Μιλάμε για απίθανους καραγκιόζηδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που κυβερνούν αυτή τη χώρα. Γιατί πρέπει να προσθέσουμε ότι τον ταβερνιάρη προσπάθησε να παραστήσει και ο Βενιζέλος. Ζοχαδιάστηκε με τον Σαμαρά που είπε «πήρα πάνω μου αυτή την πρώτη μεγάλη μείωση φόρων στην Ελλάδα» και αισθάνθηκε ότι του κλέβει τη δόξα και κάποιους από τους ελάχιστους ψηφοφόρους που του έχουν απομείνει, οπότε έκανε δήλωση για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: «Οι συντονισμένες προσπάθειες μας (!) απέδωσαν καρπούς. Έτσι πρέπει να γίνεται η διαπραγμάτευση», διακήρυξε. Συνέχεια

Ελευθερία ή καπιταλισμός: το αβέβαιο μέλλον της εργασίας


ulrich-beck-2007-c-beckgroeberkleine

Tου Ούλριχ Μπεκ

Οποιος ισχυρίζεται ότι διαθέτει μια συνταγή που εγγυάται την πλήρη απασχόληση, δεν λέει αλήθεια. Οπωσδήποτε στη σύγχρονη κοινωνία της αγοράς δεν λείπει η εργασία, αλλά μπορούμε να πούμε ότι βλέπουμε το τέλος της κοινωνίας της πλήρους απασχόλησης με την κλασική έννοια, αυτήν που εγγράφηκε ως θεμελιώδης αρχή της πολιτικής μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στα συντάγματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών και στον ΟΟΣΑ. Πλήρης απασχόληση σήμαινε να έχει κανείς κανονική εργασία, ο καθένας να μαθαίνει ένα επάγγελμα που θα ασκούσε όλη του τη ζωή αλλάζοντας ίσως δουλειά μια-δυο φορές, μια δραστηριότητα που διαμόρφωνε τη βάση της υλικής του ύπαρξης. Σήμερα όμως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, καθώς η τεχνολογία της πληροφορίας επαναστατικοποίησε την κλασική μορφή της εργασίας. Αποτέλεσμα είναι η ελαστικοποίησή της.

Η εργασία διαμελίσθηκε στις χρονικές, χωρικές και συμβατικές της διαστάσεις: έχουμε έτσι διαρκώς περισσότερους ψευδοαυταπασχολούμενους, μερικά απασχολούμενους, συμβάσεις σκουπίδια (στη Γερμανία δουλειές των 330 ευρώ χωρίς κοινωνική ασφάλιση), εργασίες χωρίς σύμβαση, εργασίες που βρίσκονται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ αδήλωτης εργασίας και ανεργίας. Αυτά συμβαίνουν και στην καλύτερα καταρτισμένη και αμειβόμενη εργασία. Η αρχή που ίσχυε ώς τώρα, ότι η απασχόληση βασιζόταν σε σχετική ασφάλεια και μακροπρόθεσμη προβλεψιμότητα, ανήκει πια στο παρελθόν. Στο κέντρο της κοινωνίας και του εργασιακού της συστήματος κυβερνά πλέον το καθεστώς του ρίσκου.

Αυτή η πολιτική οικονομία της ανασφάλειας εκφράζεται με μιαν επίπτωση ντόμινο: όσα τους καλούς καιρούς αλληλοσυμπληρώνονταν και αλληλοενισχύονταν –πλήρης απασχόληση, εξασφαλισμένες συντάξεις, υψηλά φορολογικά έσοδα, ευρέα περιθώρια για δημόσια πολιτική– είναι τώρα αμοιβαίος κίνδυνος. Η εργασία γίνεται επισφαλής. Οι βάσεις του κοινωνικού κράτους ραγίζουν. Η κανονική διαδρομή των προσώπων γίνεται εύθραυστη. Προγραμματίζεται φτώχεια για τους συνταξιούχους του μέλλοντος.

Παντού ζητείται σήμερα ευελιξία. Δηλαδή οι επιχειρηματίες θέλουν να μπορούν να απολύουν τους εργαζομένους τους ευκολότερα. Ευελιξία σημαίνει επίσης μεταβίβαση ρίσκων από το κράτος και τις επιχειρήσεις στο άτομο. Οι θέσεις εργασίας γίνονται βραχύτερης διάρκειας, εύκολα αναιρέσιμες, δηλαδή «ανανεώσιμες». Εντέλει ευελιξία φτάνει να σημαίνει ότι πρέπει να χαίρεσαι που οι γνώσεις και η εμπειρία σου ξεπερνιούνται και κανείς δεν ξέρει να σου πει τι πρέπει να μάθεις για να μπορεί να σε χρειαστεί κάποιος. Ερχόμαστε έτσι στον πυρήνα του προβλήματος, που είναι ότι μπορούμε να επαινούμε τη «δημιουργική καταστροφή της οικονομίας» (Σουμπέτερ), όχι όμως των προσώπων.

Για να υπάρξει μια στατιστική αύξηση δύο εκατομμυρίων θέσεων εργασίας έπρεπε να χαθούν πρώτα δέκα εκατομμύρια και να δημιουργηθούν δώδεκα εκατομμύρια, ενδεχομένως έξω από τα εθνικά σύνορα. Είναι ολοφάνερο ότι οι κυβερνήσεις, για να ανοίξουν προοπτικές ζωής στους ανθρώπους, πρέπει να καλλιεργούν αυτό που ονομάζεται παραγωγή μεγαλύτερης αξίας και που δημιουργεί μεγαλύτερο μισθό. Αλλά ακριβώς λόγω του υψηλού μισθολογικού κόστους ανέβηκε και ο βαθμός αυτοματοποίησης στην οικονομία. Και βρισκόμαστε έτσι σε μια περίεργη διαλεκτική: όσο υψηλότερο είναι το μισθολογικό κόστος, τόσο περισσότερο προσπαθεί ο επιχειρηματίας να εισάγει μηχανήματα και να απασχολεί έτσι λιγότερα άτομα. Το κράτος μάλιστα τον ανταμείβει γι’ αυτό. Αλλά αν ο επιχειρηματίας υποκαθιστά εργαζόμενους με μηχανήματα και ενέργεια, οι φόροι και οι κοινωνικές εισφορές τείνουν να μειώνονται. Και αν απασχολεί περισσότερους ανθρώπους, υφίσταται υψηλό εργατικό και κοινωνικό κόστος. Συνέχεια

54 χρόνια Κουβανικής Επανάστασης – Μερικά από τα επιτεύγματα της


Το Κουβανικό σοσιαλιστικό κράτος στα 54 χρόνιατης ύπαρξης του, έδωσε μάχη για το συνολικό όφελος και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής, σε όλους τους τομείς, του κάθε Κουβανού πολίτη μέσα από τη συλλογική προσπάθεια και τη συλλογική πρόοδο.

Η Κούβα προσφέρει πάντα απλόχερα τηναλληλεγγύη και τη βοήθεια της σε όλο τον κόσμο και δέχεται την αλληλεγγύη οποιουδήποτε ανά τον κόσμο παλεύει για να σταματήσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Μερικά λοιπόν από τα επιτεύγματα που κατάφερε η Κουβανική Επανάσταση μέσα σε αυτά τα 54 χρόνια ύπαρξής της και για τα οποία η Κούβα θα πρέπει να είναι άκρως περήφανη, διότι αρκετά (για να μην πούμε όλα) δεν τα συναντάμε ούτε καν στις σήμερον αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες…., είναι:

– Πάνω από 800 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, παραμένουν αναλφάβητοι, κανένας από αυτούς δεν ζει στην Κούβα.

– Πάνω από 130 εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν χωρίς πρόσβαση στη βασική εκπαίδευση, κανένα όμως από αυτά δε ζει στην Κούβα.

– Πάνω από 800 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από χρόνια πείνα και δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας,κανένας όμως από αυτούς δεν ζει στην Κούβα.

– Περισσότερα από 200 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται και / ή ζουν στους δρόμους, κανένας όμως από αυτά δε ζει στην Κούβα. Συνέχεια

Είναι θέμα πολιτισμού!


Εκεί που βρίσκεσαι στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Sabadell κοντά στην Βαρκελώνη , αποφασίζεις να πας μια βόλτα , αργά το απόγευμα , στην πλατεία της πόλης με την οικογένεια σου .
Ξαφνικά ένας περίεργος τύπος με σμόκιν και μακρύ καπέλο εμφανίζεται από το πουθενά και αρχίζει να παίζει με τη βιόλα του την 9η του Μπετόβεν .
Κολλάς λίγο , κοντοστέκεσαι και παρακολουθείς . Κάπου σκέφτεσαι να βγάλεις και κάνα ευρώ να του δώσεις του κακομοίρη , δύσκολες μέρες που είναι .
Σιγά σιγά κόσμος συγκεντρώνεται κοιτώντας με περιέργεια τον τύπο που παίζει .
Και τότε εμφανίζεται ένα βιολί , δεύτερο βιολί , τρομπόνια , τρομπέτες , φαγκότα , όμποε … και ο μαέστρος .

Η ευτυχία τού να μην είσαι κομμουνιστής!


 Απαλλαγμένος από το επαχθές βάρος τού να δηλώνεις ανοιχτά την ιδεολογία σου, κυκλοφορείς άνετα σε κάθε περιβάλλον, συγχρωτιζόμενος με τους πάντες (η κοινωνικότητα έχει πολλά πρακτικά πλεονεκτήματα!), και δηλώνοντας «ευαισθητοποιημένος πολίτης», «κριτικό πνεύμα», άνθρωπος «της αριστεράς», «προοδευτικός», ή τίποτε απολύτως, γιατί είναι αυταπόδεικτο ότι μιλάς από θέση ηθικής ισχύος. Στο κάτω-κάτω, δεν είσαι κομμουνιστής –ή μάλλον είσαι και αυτό, αλλά στον ιδανικό κόσμο που έχεις ήδη ολοκληρώσει μες στο μυαλό σου, εκεί που μόνο εσύ θα είσαι κομμουνιστής– και κανείς δεν δικαιούται να σου ζητά λογαριασμό για το τι είσαι.
 Κριτικάρεις τους πάντες και τα πάντα από μια εξαίσια θέση ατομικής ανωτερότητας, επισημαίνοντας τις αδυναμίες και αντιφάσεις τους ως πράγματα που εσένα δεν σε αφορούν, γιατί εσύ είσαι πλάσμα του εαυτού σου, παρθενογένητος, αυτοδημιούργητη συνείδηση, απελευθερωμένος από προκαταλήψεις. Γιατί; Επειδή είσαι, απλά, εξυπνότερος. Η προπαγάνδα χάνει τον χρόνο της μαζί σου. Είσαι απροσπέλαστος στη χειραγώγηση της σκέψης, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Στα κέντρα αποφάσεων προβληματίζονται ολημερίς με την περίπτωσή σου. Τέτοια σκληρά καρύδια δεν ξανάδαν! Συνέχεια