Πόσο «Θαύμα» είναι το Γερμανικό Θαύμα;


 
Η εμμονή της Γερμανίας στην αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας που επιβάλλει, όχι μόνο στο χειμαζόμενο Νότο, αλλά και στους συμμάχους της στο Βορά, πέρα από τις ηθικίστικες δικαιολογίες που ξεφουρνίζει, κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και χάιδεμα αυτιών των πολυπληθών αναγνωστών της Bild, βασίζεται σε μια λοξή ανάγνωση της δικής της εξαγωγικής επιτυχίας, που ακολούθησε την υιοθέτηση το 2003 από την ίδια και τον σοσιαλδημοκράτη ΥΠΟΙΚ Σρέντερ, της Ατζέντας 2010, η οποία προέβλεπε αύξηση της ανταγωνιστικότητας δια της περιστολής μισθών, απορρύθμισης της εργασίας, φτηνού ευρώ σε σχέση με το μάρκο αν εξακολουθούσε να υπάρχει και για να μη το ξεχνάμε, υπέρβασης των κριτηρίων του Μάαστριχτ για το δημόσιο έλλειμμα.
Τώρα, όμως, που η πραγματικότητα της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιταλίας βγάζει μάτι ως προς την επιτυχία της γερμανικής συνταγής, πληθαίνουν και οι φωνές, λίγο αργοπορημένες είναι αλήθεια, ότι η επιτυχία της Γερμανίας δεν είναι και τόσο επιτυχία, όπως η ίδια θέλει να βαυκαλίζεται.
Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, επιστρατεύοντας πριν λίγο καιρό την ΕΚΤ στο να βγάζει μακροσκελείς εκθέσεις σχετικά με τον ελλείποντα πλούτο των Γερμανών σε σχέση με τους ομολόγους τους στο Νότο, και βάζοντας τον Τόμσεν να διαδίδει ότι οι συντάξεις των Ελλήνων κατά μέσο όρο είναι μικρότερες από τις συντάξεις των Γερμανών, η εντύπωση που μένει τελικά δεν είναι ότι οι Νότιοι γδέρνουν τους Γερμανούς, αλλά ότι η Γερμανία γδέρνει τους ίδιους της τους πολίτες. Και πράγματι, παρά το μεγάλα της εμπορικά πλεονάσματα, αδιάλειπτα από το 1952 με εξαίρεση το χρόνο της ενοποίησης με την Ανατολική Γερμανία, ο συσσωρευμένος πλούτος δεν μετακυλίστηκε προς τους εργαζόμενους που έβαλαν πλάτη, αλλά συσσωρεύτηκε στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, καθιστώντας τη Γερμανία μια από την πρώτες χώρες ως προς την ανισοκατανομή. Το ότι οι γερμανικές συντάξεις είναι τόσο χαμηλές δεν είναι κατόρθωμα για το οποίο πρέπει να υπερηφανεύεται. Τουναντίον μάλιστα.
Επίσης, η Γερμανία αντί να ανακυκλώνει τα πλεονάσματά της στο εσωτερικό, όπως της ζητείται να κάνει σήμερα για να δοθεί μια εξαγωγική ανάσα στην περιφέρεια που ασφυκτιά, προτίμησε όλο αυτό τον καιρό που επωφελούνταν από τα χαμηλά, έως αρνητικά επιτόκια, να τα τοποθετεί σε εξωτικά χρηματιστηριακά προϊόντα στο εξωτερικό και σε οικιστικές φούσκες στην Ιρλανδία και Ισπανία. Το αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών ήταν να χαθεί από το 2006 έως σήμερα, έως και το 20% του γερμανικού ΑΕΠ, όπως αποκάλυψε πρόσφατη έκθεση του Marcel Fratzscher από το Ινστιτούτο οικονομικής έρευνας DIW του Βερολίνου. Μεταφραζόμενο σε ευρώ, οι Γερμανοί επενδυτές έχασαν δηλαδή, γύρω στα 400 δις. Αν ήταν περισσότερο προσεκτικοί, και προτιμούσαν να επενδύσουν στο εσωτερικό τις αποταμιεύσεις τους, που είναι από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως, σήμερα θα ήταν σαφώς πλουσιότεροι. Τώρα ποιοι, αυτό είναι άλλο ερώτημα.
Ένα σκάλισμα λίγο πιο κάτω από τις ρητορείες και την επιφάνεια, δείχνει ότι το γερμανικό θαύμα οφείλεται περισσότερο σε μια καλοσερβιρισμένη αφήγηση παρά στην απτή πραγματικότητα. Ας δούμε κάποιες λεπτομέρειες, όπως τις εκθέτει το Spiegel, σε άρθρο του με τίτλο «Η πάσχουσα υποδομή».
«Καθ’ ένας που περιδιαβαίνει τη χώρα θα παρατηρήσει δρόμους γεμάτους τρύπες, παρατημένες σιδηροδρομικές γραμμές, ερειπωμένα σχολεία, εργοστάσια που εγκαταλείπονται για να μεταφερθούν στο εξωτερικό, γερασμένες γέφυρες, φθαρμένες πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις και πεπαλαιωμένα τηλεφωνικά δίκτυα».
 
Όπως αναφέρει ο Υπουργός Μεταφορών του κρατιδίου της Βεστφαλίας, πολλές από τις γέφυρες της χώρας χρονολογούνται από το 1970, σε πολλά σημεία είναι σάπιες και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη κίνηση. Συγκεκριμένα, από τις 100 γέφυρες, οι 80 βρίσκονται σε ελεεινή κατάσταση, και χρειάζονται περί τα 4 δις ευρώ για να ξαναγίνουν ασφαλείς. Επίσης, το 20% των autobanhs και το 40% των ομοσπονδιακών δρόμων χρειάζονται ομοίως επισκευές.
Πριν από 15 περίπου χρόνια η αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας ανερχόταν στο 20% του ΑΕΠ, ή στα 500 δις ευρώ, ενώ,  το 2011 τα περιουσιακά στοιχεία λόγω παλαιότητας και παραμέλησης δεν αξίζουν πάνω από 13 δις ευρώ, ή το 0.5% του ΑΕΠ. 
Κοντολογίς, όπως δείχνει και η έκθεση DIW, η Γερμανία πάσχει από χρόνια έλλειψη επενδύσεων σε υποδομές, που είναι και η κύρια αιτία για τη μειωμένη παραγωγικότητα, για την αντιστάθμιση της οποίας επιστρατεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια η πολιτική μείωσης του εργατικού κόστους. Για παράδειγμα, το 1999 οι συνολικές επενδύσεις (ιδιωτικές και δημόσιες) ανέρχονταν στο 20% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα αντιπροσωπεύουν το 17%, το οποίο σημαίνει ότι περίπου 1 τρις ευρώ έχουν αποσυρθεί από τη συντήρηση δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών και μηχανημάτων. Το γεγονός αυτό, καθώς και η διόγκωση του εργατικού δυναμικού με άτομα χαμηλής εξειδίκευσης, (το 17% αποτελείται από mini jobbers),  προβλέπεται να μειώσουν ακόμα περισσότερο τη γερμανική ανταγωνιστικότητα.
Στο παρακάτω γράφημα φαίνεται η θέση της Γερμανίας ως προς τις δημόσιες επενδύσεις, που είναι από τις χαμηλότερες του ΟΟΣΑ, στο 1.5% του ΑΕΠ, πολύ χαμηλότερες δηλαδή, και από αυτές της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ.
 
 
 
«Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς», συνεχίζει η έκθεση, «αλλά, όταν έρχεται η συζήτηση στις πιο σημαντικές τεχνολογίες του 21ου αιώνα, όπως στα high-speed δίκτυα του ιντερνετ, η Γερμανία βρίσκεται πολύ πίσω, πιο πίσω ακόμα και από τη Βουλγαρία, τη Λιθουανία και τη Ρουμανία».
 
Η έκθεση DIW συνεχίζει ανατέμνοντας πολλούς ακόμα από τους αναχρονισμούς και τις δυστοκίες του γερμανικού οικονομικού μοντέλου. Πριν από ενάμισι χρόνο, όταν η Ελλάδα βαλλόταν από παντού για το πλήθος των προστατευόμενων επαγγελμάτων της, είχαμε θέσει το ερώτημα για το «Πού βρίσκονται τα περισσότερα κλειστά επαγγέλματα«. Η απάντηση ήταν ανέλπιστη: Στη Γερμανία, φυσικά!
 
Κι όσον αφορά τις δομικές μεταρρυθμίσεις για την ενθάρρυνση των επενδύσεων, όπως για παράδειγμα το σύστημα φορολόγησης, την απάντηση τη δίνει ο ΟΟΣΑ, ο οποίος την κατατάσσει σε μια από τις χαμηλότερες πάλι θέσεις μεταξύ των μελών του.
 
Και να σκεφτείς, ότι μόλις αντιγράψαμε το γερμανικό φορολογικό σύστημα! 
 
ΥΓ. Για το «Γερμανικό Θαύμα» δείτε και το άρθρο του Economist, «Dissecting the Miracle«.

Η ανάπτυξη έρχεται με…ταξί


Πανευρωπαϊκό άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων με αιχμή τη Γαλλία
  Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

Τελικά η Ελλάδα ήταν μόνο η αρχή όσον αφορά και τα κλειστά επαγγέλματα, με τη Γαλλία αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να πιέζονται από τις Βρυξέλλες να ανοίξουν κλάδους, όπως οι ταξιτζήδες, οι συμβολαιογράφοι και οι κτηνίατροι.

 Φαίνεται πως για την ΕΕ η ανάπτυξη περνά από ταξί, αφού με την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων ελπίζεται να δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας σε κλάδους ωστόσο που ήδη έχουν κορεστεί.
 «Πρόκειται για μεταρρυθμίσεις που αποδίδουν άμεσα καρπούς», σχολιάζει σε σχετικό ρεπορτάζ του πρακτορείου «Reuters», οικονομολόγος της τράπεζας Barclays, αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι μέλημα των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, δεν ήταν η πάταξη της υψηλής γραφειοκρατίας στη χώρα μας και αλλού, αλλά η δημιουργία συνθηκών εξοντωτικού ανταγωνισμού σε κλάδους που υπήρχε ακόμη υψηλή εθνική προστασία. «Όταν εισαγάγεις τον ανταγωνισμό, έχεις νέους παίκτες και έτσι δημιουργείς θέσεις εργασίας και μειώνεις άμεσα τις τιμές», προσθέτει ο προαναφερθείς οικονομολόγος.
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται το Σεπτέμβριο να εντείνει τις πιέσεις προς τα κράτη μέλη να προχωρήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη  απορρύθμιση με βάση τις οδηγίες της ΕΕ για ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων. Μέχρι στιγμής πάντως επιτυχία παρουσιάζει μόνο τομέας της απελευθέρωσης κεφαλαίων, χωρίς η ελευθερία αυτή να έχει φέρει επενδύσεις. Αντιθέτως όπως αποδείχθηκε τα τελευταία χρόνια η απορρύθμιση των διεθνών κεφαλαιαγορών συνέβαλλε στο να εκδηλωθούν τόσο η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κορμός της οποίας ήταν η χορήγηση αλόγιστα στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ με στόχο τη μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία, όσο και η κρίση χρέους στην ευρωζώνη, που προκλήθηκε λόγω της φούσκας υπερδανεισμού των χωρών του ευρωπαϊκού νότου από τις τράπεζες του ευρωπαϊκού βορρά.
  Από το 1992 που υπάρχει απελευθέρωση στην κίνηση προσώπων και υπηρεσιών, οι ευρωπαϊκές επιδόσεις δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχείς, γεγονός που δεν έχει να κάνει τόσο με την λειψή εφαρμογή των ευρωπαϊκών κανόνων, όσο με τη σκληρή πραγματικότητα ότι η Ευρώπη παρά την «ενοποίησή» της, παραμένει μία οντότητα με πανσπερμία εθνικών νοοτροπιών και γλωσσών, που δεν ευνοεί τη μετακίνηση εργαζομένων αλά…Αμερική-στις ΗΠΑ σχετικά εύκολα ένας εργαζόμενος παίρνει το ρίσκο να αλλάξει πολιτεία, αφού παρά τις τοπικές ιδιαιτερότητες, η γλώσσα και η νοοτροπία του αμερικανικού ονείρου είναι ενιαία.
H γαλλική ιδιαιτερότητα…
 Η Γαλλία αν και δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, δεν θεωρούνταν αρκούντως «καπιταλιστική» από τους κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού, που εδώ και χρόνια έχουν βάλει στόχο το γαλλικό «κρατισμό» και τη γαλλική «ιδιαιτερότητα». Το 2006 υπήρξε μεγάλη αντίδραση όσον αφορά την οδηγία «Μπόλκενστάϊν» που αφορούσε την απελευθέρωση των υπηρεσιών. Η οδηγία «Μπόλκενσταϊν» χαρακτηρίστηκε «Φράνκενσταϊν» από το ριζοσπαστικό τότε κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης στη Γαλλία και ο τύπος μιλούσε για τον «Πολωνό υδραυλικό», το κίνδυνο η απελευθέρωση των υπηρεσιών να φέρει νέους επαγγελματίες από τις νέες χώρες μέλη της ΕΕ του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι για πολύ λιγότερα να κάνουν τις «βρώμικες δουλειές».
 Ο ίδιος ο πρώην επικεφαλής της μεγάλης αεροπορικής βιομηχανίας EADS, Λουί Γκαλουά παρουσίασε πέρυσι τον περιβόητο «οδικό χάρτη» για του πως θα γίνει πιο ανταγωνιστική η γαλλική οικονομία, επικρίνοντας μάλιστα την Κομισιόν ότι είναι όλο λόγια και σχεδόν καθόλου έργα…
 «Δεν είναι μόνο τα ισχυρά λόμπι με τις ισχυρές παραδόσεις συνεργασίας έναντι των κινδύνων-είναι το γεγονός ότι η Γαλλία δεν θεωρεί απαραίτητα ότι ο ανταγωνισμός είναι καλός», τονίζει ο Ερίκ Μπουσέρ, δημοσιογράφος στην οικονομική εφημερίδα «LesEcho» και ένας εκ των συγγραφέων το 2007 έκθεσης την οποία είχε παραγγείλει κυβερνητική επιτροπή και αφορούσε την απορρύθμιση των επαγγελμάτων.
 Ο Χερβέ Μπούτχολ, επικεφαλής της γαλλικής αντιπροσωπείας στον ΟΟΣΑ, υποστηρίζει ότι οι μεταρρυθμίσεις στον τομέα των υπηρεσιών θα αποφέρουν επιπλέον πέντε μονάδες στην αύξηση του ΑΕΠ τα επόμενα δέκα χρόνια. Βραχυπρόθεσμα όμως θα υπάρξει κόστος.
 Οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης αντίληψης στη Γαλλία επισημαίνουν ως «successstory» την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών τη δεκαετία του ΄90 η οποία υποτίθεται έριξε τις τιμές. Σήμερα ωστόσο που η γαλλική οικονομία παρουσιάζει καθίζηση ανάλογη με αυτήν των άλλων αναπτυγμένων οικονομιών, ο κολοσσός των τηλεπικοινωνιών AlcatelLucent ανακοίνωσε πέρυσι την απόλυση 5.000 εργαζομένων και ας μην είναι πλέον η «προστασία» εμπόδιο για την ανάπτυξη. Όσο για άλλες υπηρεσίες όπως το νερό, στο οποίο η Γαλλία πρωτοστατεί στην ιδιωτικοποίησή του καθώς οι γαλλικές πολυεθνικές είναι κορυφαίοι παίκτες στην αγορά αυτή,  υπήρξε πρόσφατα αντιστροφή της τάσης και επανεθνικοποίηση της εταιρίας ύδρευσης του Παρισιού.
  Στόχος τώρα δεν είναι πια οι επιχειρήσεις κοινής ωφελείας αλλά τα περί 150 κλειστά επαγγέλματα, με προεξέχον αυτό του ταξιτζή. Στο Παρίσι κυκλοφορούν σήμερα περί τα 19.000 ταξί, αριθμός υπεραρκετός για να καλύψεις τις ανάγκες της πόλης του φωτός. Τα βράδια του Σαββάτου υπάρχει ωστόσο πρόβλημα, λένε οι θιασώτες της απελευθέρωσης, άρα και πεδίον λαμπρό για εισαγωγή νέων παικτών οι οποίοι θα μπορούσαν να καλύψουν τη ζήτηση και οι οποίοι δυσκολεύονται σήμερα να μπουν στην αγορά λόγω των αυστηρών κανόνων που υπάρχουν και στη Γαλλία όσον αφορά τη χορήγηση άδειας ταξί.
 Η πραγματικότητα φαίνεται ωστόσο να είναι λίγο διαφορετική, όπως επισημαίνεται και σε σχετικό ρεπορτάζ του «Reuters». «Αν υπάρξουν 50.000 ταξί στους δρόμους του Παρισιού,  θα φάει ο ένας τον άλλο ζωντανό», δηλώνει ο 56χρονος Χοσέ ο  οποίος εργάζεται ως ταξιτζής εδώ και 14 χρόνια βγάζοντας περί τα 200 ευρώ εργαζόμενος 11 ώρες την ημέρα.
 Η Γαλλία δεν είναι η μόνη χώρα η οποία πιέζεται στην ΕΕ για απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων. Σύμφωνα μάλιστα με την Κομισιόν η Βρετανία και η Γερμανία έχουν περισσότερους περιορισμούς από ότι η Γαλλία. Η υψηλή ανεργία, 11% και η οικονομική επιδείνωση την έχουν καταστήσει ωστόσο πιο εύκολο στόχο για το πέρασμα πλέον των μεταρρυθμίσεων που δοκιμάστηκαν στον ευρωπαϊκό νότο, στον αναπτυγμένο ευρωπαϊκό βορρά.
 Εκτός από τους ταξιτζήδες στο στόχαστρο βρίσκονται και οι συμβολαιογράφοι και οι δικηγόροι, για τους οποίους ο πρόεδρος Ολάντ είχε δηλώσει πως «η Γαλλία πρέπει να δει αν υπάρχουν περιθώρια για περισσότερο άνοιγμα».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η ΕΛΛΑΔΑ αύριο» 06/07/2013

Το είδα: http://oikonomiallomati.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html?view=magazine

Γουρούνια στον Άνεμο!


Η Θεσσαλονίκη έκανε σχεδόν τα πάντα για να με κάνει να την μισήσω.
 
Δεν τα κατάφερε ακόμα.
 
Κάθε που πέρναγα το κατώφλι της ,  κάθε που  οι μπροστινοί τροχοί πέρναγαν τις ράγες του σιδηρόδρομου ,  ένοιωθα ένα σφίξιμο στο πέτο.
 
Κολλάω το πρόσωπό μου στο τζάμι του «τριανταένα» .
 
Εναλλάσσονται  μπρός μου με ταχύτητα,  ερειπωμένα εργοστάσια,   ινστιτούτα αισθητικής , ταμπέλες εκπτώσεων,  αίθουσες  γυμναστηρίων ,  κουρασμένα βήματα, άδεια βλέμματα, άδειοι δρόμοι  και φορτωμένα  καροτσάκια ρακοσυλλεκτών.
 
Ακολουθώ την «Μέθοδο Νικολαΐδη».
 
Κλείνω σφιχτά  τα μάτια. 
 
Αιωρούμαι στις χειρολαβές και διασχίζω ένα δάσος με  τεράστιες βαλανιδιές.
 
Κατηφορίζω μια πλαγιά με αγριοκαστανιές  και κυπαρίσσια, …και ξαφνικά μπροστά μου… η φοβερή πλατεία Καμάρας μέσα στο λιοπύρι.
 
Γουρούνια στον άνεμο.
 
Οι σόλες μου κολλάνε στην καυτή και μαλακή άσφαλτο.
 
Φοβάμαι ότι  αν μείνω ακίνητος θα με ρουφήξει.
 
Μετράω μια – μια τις πλάκες των έρημων πεζοδρομίων της φιλοσοφικής.
 
Παλεύω να προσανατολιστώ στους διαδρόμους του νοσοκομείου.
 
Αργόσυρτα  βήματα με νυχτικό  και ορό  στο χέρι.
 
Βιαστικά φορεία.
 
Αγχωμένοι και απλήρωτοι γιατροί που «παίζουν για τη φανέλα».
 
 Κουρασμένοι συνοδοί στους πάγκους με τα χαρτιά των εξιτηρίων στα χέρια .
 
Οι κοτσυφοί  να  τσακώνονται  ασταμάτητα στα  πεύκα της αυλής …και η γάτα που προσπαθεί να ξεδιψάσει από την σταγόνα της βρύσης.
 
Αλήθεια; Τι γυρεύουν τόσοι κοτσύφοι  εδώ; ..και γιατί αδιαφορούν τόσο επιδεικτικά για τα δράματα των ανθρώπων;
 
Ξανά στο «Δέκα» προς Χαριλάου.
 
Νυχτώνει.
 
Χτυπάει η καμπάνα του Αγίου Νικολάου.
 
Στα μπαλκόνια αλυχτάνε σκυλιά και στους δρόμους σέρνουν τα βήματα τους άστεγοι.
 
Με περιμένει η Χρυσούλα στην πόρτα με τις παντόφλες στο χέρι.
 
Η Χρυσούλα που με βλέπει πρώτη φορά και με υποδέχεται σαν γιό της.
 
Η Χρυσούλα με τα κεφτεδάκια να μοσχοβολάνε δυόσμο.
 
Η Χρυσούλα με τον , πάντα έτοιμο, καφέ στο δίσκο ,στο σωστό φλιτζάνι και με τις σωστές αναλογίες.
 
Η Χρυσούλα  των «αλλαντικών»  του Μαρινόπουλου που μεγάλωσε με πολύ κόπο τα παιδιά της.
 
Η Χρυσούλα που θα σκουπίσει όταν έχω πλέον φύγει γιατί «το έχει σε κακό να σκουπίσει τώρα».
 
Η Χρυσούλα που δεν με αφήνει να μισήσω αυτήν την πόλη.

Φρούδες ελπίδες, θα μου πεις!


Αυτοί, οι Τροϊκανοί,  εντεταλμένοι υπάλληλοι των δανειστών κι εντολοδόχοι της κυβέρνησης των Ολετήρων, έχουν το μοντέλο τους… Τι μοντέλο, δηλαδή, ένα κατάστιχο έχουνε. Θετικές αποκλίσεις από δω, αρνητικές αποκλίσεις από κει, τόσα μαζέψατε, τόσα φάγατε, αυτή είναι η σούμα, το λέει και το κομπιούτερ, τόσα λείπουν, αμοληθείτε και βρείτε τα.
Με δυο κουβέντες, αυτά υπογράψανε είτε τα είχανε είτε δεν τα είχανε διαβάσει.
Κι όσο υπάρχει υστέρηση στις εισροές από το προγραμματισμένο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ή από την καθυστέρηση στις τυφλές απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων ή από τη συνεχιζόμενη, παρά τις περικοπές, σπατάλη στα νοσοκομεία και παντού, τόσο θα μεγαλώνει κι η μαύρη τρύπα.
Κι επειδή είναι από πάνω κι ανίκανοι οι κυβερνήτες μας, όταν -χειρότερα- δεν είναι διαπλεκόμενοι με τις διάφορες συνομοταξίες παρασίτων ή -τρισχειρότερα- δεν είναι καταχωρισμένοι στις λίστες των «λίσταρχων», καθυστερούν εσκεμμένα ή από απλή ανικανότητα και φόβο για το πολιτικό κόστος που οι κουτοπόνηροι άφρονες έτσι κι αλλιώς το έχουν ήδη αναλάβει και συνυπογράψει. Έτσι καθυστερούν κι οι εξοικονομήσεις που έχουν προβλεφθεί στα κουτουρού, από το ξεχαρβάλωμα των δομών κοινωνικής πρόνοιας.
Κι όσο δε χτυπιέται η φοροδιαφυγή και δε σταματάει η σπατάλη και οι κλεψιές, αυτό το βιολί θα συνεχίζεται, θα επιβάλλονται νέοι φόροι· σπιράλ φόρων που όλο και περισσότεροι ανάμεσα μας -κι οι πιο νομοταγείς ακόμα, δε θα μπορούμε πια να τους πληρώνουμε.
Χιλιοειπωμένα πράγματα, γνωστά και στους χειρότερους σπουδαστές της οικονομικής θεωρίας: οι υψηλότεροι φόροι δημιουργούν μεγαλύτερα κίνητρα για φοροδιαφυγή και μαζί φέρνουν και περισσότερα λουκέτα, περισσότερα διαμαρτυρημένα γραμμάτια, περισσότερα δικόγραφα…
Φρενήρης ο χαρτοπόλεμος μεταξύ των συνδίκων των νομικών πτωμάτων, βροχή και τα αληθινά κορμιά, τα ανθρώπινα, που πέφτουν από τις ταράτσες. Σπάνε, λες, σαν πορσελάνινες  κούκλες πάνω στα βρώμικα πεζοδρόμια κι απομένουν με τα μάτια ανοιχτά και παγωμένα από την ακαριαία έκπληξη της σύγκρουσης. Απλανή μάτια, να αντικαθρεφτίζουν σιγά-σιγά τη λίμνη του αίματος που πηχτό, σχεδόν πάντα αρχίζει να απλώνεται, στην αρχή δισταχτικά, σχηματίζοντας το σκοτεινό φωτοστέφανο άλλης μιας χαμένης ψυχής.
Όλοι ξέρομε ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ.
Κι όμως, παρόλο που τα πολιτικά σκύβαλα επιστρέφουν το ένα μετά το άλλο με ακροβατικές κυβιστήσεις που θα τις ζήλευε και πρωταθλητής γυμναστής, κάποιοι ανάμεσα μας έχουν απομείνει να ελπίζουν!
Την ώρα που τρέχουν οι Αχρησίμευτοι να κρυφτούν στο μαντρί, υποτελείς και θλιβεροί, να ενισχύσουν τη νέα κυβέρνηση των Ολετήρων, κύριος οίδε με τι ανταλλάγματα, κάποιοι ανάμεσα μας, συνεχίζουν να ελπίζουν με εκείνον τον τρόπο τον μυστικιστικό κι ορθόδοξο, μαζί και παράδοξο, αυτόν τον τρόπο που ταιριάζει και χαρακτηρίζει τη φυλή μας: έχει ο Θεός, αυτός θα βάλει το χέρι Του.
Ελπίζουν και κάποιοι γέροντες που ψήφιζαν τον παππού, ψήφιζαν και τον πατέρα ή τον θείο, ψηφίζουν τώρα και τον εγγονό. Ελπίζουν οι καημένοι, ότι μέσα από αυτόν τον εσμό των ανεπάγγελτων, των ψυχικά διαταραγμένων, των βουλιμικών για κάθε είδους εξουσία, αυτών που με την πρόσκληση για το φαγοπότι στο χέρι -πρόσκληση κερδισμένη με τις δικές μας ψήφους- περιμένουν στην ουρά για να σερβιριστούν από τον μπουφέ της εξουσίας και να γλεντοκοπήσουν εις υγεία ημών των κορόιδων, αυτοί οι γέροντες -με έναν τέτοιο μιλούσα σήμερα- ελπίζουν ότι ο δικός τους άνθρωπος, αυτός που ψήφισαν εκείνοι, θα το ορθώσει το ανάστημά του.
Ελπίζουν ότι ανάμεσά στους βουλευτές αυτούς, που έναν χρόνο τώρα υποστηρίζουν τον αφανισμό μας, το δικό τους το παιδί, ο βουλευτής που ψήφισαν για να κάνει άλλα απ’αυτά που κάνει, θα είναι ανάμεσα σ΄ εκείνα τα πολιτικά υποκείμενα που τους έχει απομένει ακόμα λίγη αξιοπρέπεια κι αύριο ή μεθαύριο το πολύ, δεν μπορεί, αυτός, ο δικός τους τουλάχιστον, θα το πει το μεγάλο «όχι»…Φρούδες ελπίδες, θα μου πεις…Ναι… Θα συμφωνήσω, φρούδες οι ελπίδες…

Η Άννα Ρατ στα νύχια του Κτήνους Γιούλιους Στράιχερ



by 

Κατά καιρούς, οι εθνικοί μας νεοναζιστές εκστομίζουν διάφορες απειλές για το τι θα διαπράξουν εναντίον των αγωνιστών (κομμουνιστών, αριστερών, αναρχικών…), όταν αναλάβουν ή καταλάβουν την εξουσία. Η υπόλοιπη Δεξιά του Κυρίου, που περιορίζεται για την ώρα στο να επιβάλει φασιστικά την εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, θα συνοδοιπορήσει, σιωπηλώς ή εμπράκτως. Κι αν χρησιμεύει σε κάτι η Ιστορία πάνω στο θέμα, είναι στο να μελετάει κανείς αυτά που διέπραξαν εδώ κι αλλού οι πρόγονοι και οι ήρωες των Χρυσαυγιτών, όπως, για παράδειγμα, οι ναζιστές της Γερμανίας, ώστε να συναγάγει ασφαλή συμπεράσματα. Αυτούς έχουν σαν πρότυπα «ηρώων» οι δικοί μας νεοναζί κι αυτούς μελετάνε με επιμέλεια τα εθνικιστικά μας κτήνη, όχι μόνο για να παραμορφωθούν όσο γίνεται περισσότερο, αλλά για να μπορέσουν κάποτε να τους ξεπεράσουν σε αποκτήνωση.

Είναι γνωστές σε όλους μας οι υμνωδίες των νεοναζιστών μας (και ιδιαιτέρως του ιδεολογικού τους εκπροσώπου Χρήστου Παππά του Ουρητή) για τον Γιούλιους Στράιχερ (Julius Streicher), στον οποίο αφιέρωσα ένα κείμενο σε προηγούμενη ανάρτηση. Ύστερα από τη συγγραφή εκείνου του κειμένου και καθώς συνέχισα να μελετώ διάφορα ντοκουμέντα και μαρτυρίες για τη δράση του παντοειδώς εξαμβλωματικού αυτού κτήνους (δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έμεινε γνωστός ―μάλλον κολακευτικά― ως «Κτήνος της Φρανκονίας»), έτυχε να διαβάσω και την περίπτωση της Άννας Ρατ, μιας Γερμανίδας από τη Νυρεμβέργη, που διέπραξε το κακούργημα να ερωτευτεί και να αρραβωνιαστεί έναν Εβραίο, και μάλιστα να σκοπεύει να παντρευτεί μαζί του και να μολύνει έτσι το αγνό γερμανικό αίμα των Αρίων (σύμφωνα με τη σχετική επιστημονική δοξασία τους, την οποία υποστηρίζουν και οι χρυσαυγίτες στην Βιολογία τους). Κι όλα αυτά πού; Στη Νυρεμβέργη, την πατρίδα του Κτήνους, όπου το 1913 αυτό νυμφεύτηκε την αγαπημένη του Κουνιγκούντε (ναι, υπήρξε και τέτοια, θυμηθείτε άλλωστε τον Μιχαλολιάκο και την αγαπημένη και κομματική του ομόσταβλο Ελένη φον Ζαρούλια)· στην πόλη όπου ο Στράιχερ ξεκίνησε πρώτος (ήδη από το 1919) τις διώξεις κατά των Εβραίων ιδρύοντας αντισημιτικές οργανώσεις σαν την “Deutschvölkischer Schutz und Trutzbund” (Γερμανική Ομοσπονδία Άμυνας και Εθνικής Προστασίας), το αντισημιτικό Γερμανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Deutschsozialistische Partei), το οποίο συνένωσε με το κόμμα του Χίτλερ, και την αντισημιτική εφημερίδα “Der Stürmer” (σε ελεύθερη απόδοση “Ο Επιθετικός” ή “Ο Επιτιθέμενος”) που προπαγάνδιζε διαρκώς ότι «οι Εβραίοι είχαν συμπράξει με τους Μπολσεβίκους για να προσδέσουν τη Γερμανία στο κομμουνιστικό άρμα (όπως αναφέρει ο ίδιος ο Στράιχερ στην κατάθεσή του κατά τη δίκη του)» κι ότι θα μολυνόταν το αγνό γερμανικό αίμα των νεαρών γερμανίδων από το μιασμένο εβραϊκό των εκμαυλιστών τους, τους οποίους παρουσίαζε με «μεγάλες γαμψές μύτες, εξογκωμένα μάτια, αξύριστους, κοντούς και χοντρούς, συχνά με τη μορφή σκουληκιού, φιδιού ή αράχνης, ενώ τις γυναικείες μορφές των αμόλυντων νεαρών γερμανίδων γυμνές ή ημίγυμνες» (Βικιπαίδεια, «Γιούλιους Στράιχερ»)· στην πόλη που έγινε το επίσημο κέντρο των Ναζί από τότε που αυτοί ανέλαβαν την εξουσία (1933) και την οποία επέλεξαν για να οργανώνουν εκεί τα ετήσια συνέδρια του Εθνικοσοσιαλιστικού τους Κόμματος (NSDAP)· στην πόλη, τέλος (κι ίσως αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για το θέμα μας), όπου το Κτήνος Στράιχερ κατείχε τη θέση του γκαουλάιτερ, ένα αξίωμα παραστρατιωτικού Διοικητή που, όταν οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία, επενδύθηκε με τεράστιες και ανεξέλεγκτες δημόσιες εξουσίες.
Η Άννα Ρατ, λοιπόν, η νεαρή Γερμανίδα από τη Νυρεμβέργη, απ’ τη στιγμή που αγάπησε έναν Εβραίο και σκόπευε να κάνει οικογένεια μαζί του, ήταν μοιραίο ότι θα πέσει στα νύχια του Κτήνους της Φρανκονίας και των αποκτηνωμένων χρυσαυγιτών ―συγγνώμη!― ναζιστών οπαδών του, κι ότι θα υποστεί τις συνέπειες του εγκλήματός της: δημόσια κακοποίηση και διαπόμπευση στην πόλη της Νυρεμβέργης και στη συνέχεια ―περιττό να αναφερθεί― ο αφανισμός της. Οι σχετικές μαρτυρίες που υπάρχουν για το γεγονός είναι όσα περιγράφουν στα ημερολόγια και στ’ απομνημονεύματά τους τρεις άνθρωποι που το έζησαν: Η Μάρθα Ντοντ, κόρη του τότε αμερικανού πρέσβη στη ναζιστική Γερμανία Γουίλιαμ Ντοντ, κατ’ ομολογία της «ελαφρώς αντισημίτισσα» και θαυμάστρια των ναζί, ο αδελφός της Γουίλιαμ ο Νεότερος (ή Μπιλ Τζούνιορ), αδιάφορος για το ναζιστικό χαρακτήρα του καθεστώτος σαν τον πατέρα του και μάλλον αντισημίτης όπως πλείστοι αμερικανοί στη δεκαετία του 1930 που ήθελαν (σύμφωνα με κάποιες δημοσκοπήσεις) «να διώξουν τους Εβραίους από τις Η.Π.Α», και ο Κουέντιν Ρέινολντς, ένας δημοσιογράφος, ανταποκριτής του News Service, που είχε φιλικές σχέσεις με αρκετούς αξιωματούχους των ναζί και ιδιαιτέρως με τον απόφοιτο του Χάρβαρντ και έμπιστο του Χίτλερ Ερνστ Φραντς Σέντγουικ Χάνφστενγκλ, ο οποίος έπαιζε πιάνο τις νύχτες στον Αδόλφο για να τον ηρεμήσει, αρεσκόταν να υποδύεται στο θέατρο τις Ολλανδέζες και προτιμούσε να τον φωνάζουν με το παιδικό του παρατσούκλι «Πούτσι» ― περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, που λένε. Οι τρεις αυτοί έτυχε να βρεθούν τη νύχτα των γεγονότων, μέσα Αυγούστου 1933, στην πόλη της Νυρεμβέργης, όταν συνέλαβαν οι ναζιστές την Άννα, την κούρεψαν, την περιέλουσαν με μια λευκή σκόνη σαν αυτές που χρησιμοποιούν στους στρατώνες για απολύμανση κι άρχισαν να την σέρνουν στους δρόμους της Νυρεμβέργης υπό τις ιαχές και τα εμβατήρια του αφηνιασμένου ναζιστικού πλήθους της πόλης.
«Ο ενθουσιασμός των ανθρώπων ήταν μεταδοτικός και φώναζα “Heil” εξίσου παθιασμένα με οποιονδήποτε ναζί» θα γράψει η Μάρθα Ντοντ στα απομνημονεύματά της, προσθέτοντας ότι ήταν «γεμάτη έξαψη» κι ότι «η παραζάλη του νέου καθεστώτος» είχε πάνω της «την ίδια επίδραση με το κρασί». Κι όταν έφτασαν τα μεσάνυχτα, ο Ρέινολντς, που είχε ξαναβρεθεί άλλοτε εκεί και ήξερε ότι την ώρα αυτή η Νυρεμβέργη κοιμόταν, θα γράψει στα δικά του απομνημονεύματα ότι αυτή τη φορά ο δρόμος «ήταν γεμάτος από ένα πλήθος ενθουσιωδών, χαρούμενων ανθρώπων» κι ότι η πρώτη του σκέψη ήταν «ότι γλεντούσαν στο πλαίσιο κάποιου φεστιβάλ της θρυλικής παιχνιδοβιομηχανίας της πόλης». Ο ίδιος ρώτησε τον υπάλληλο της ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που κατέλυσαν αν θα γίνει κάποια παρέλαση. «Κατά κάποιον τρόπο. Δίνουν σε κάποιον ένα μάθημα» του απάντησε. Φαίνεται ότι όλοι γνώριζαν στην πόλη τι γινόταν, εκτός από τους τρεις. Αυτοί, αφού άφησαν τις αποσκευές στα δωμάτιά τους, βγήκαν για μια βόλτα στην πόλη. Κι είδαν το πλήθος να μεγαλώνει και να φωνάζει γεμάτο κέφι. «Όλοι ήταν εξιταρισμένοι, γελούσαν και μιλούσαν» θα γράψει ο Ρέινολντς. Σε λίγο θ’ ακούσουν τους θορύβους και τις κραυγές ενός άλλου, μεγαλύτερου πλήθους που πλησίαζε συνοδευόμενο από μια μπάντα με χάλκινα πνευστά. «Μπορούσαμε να ακούσουμε τις κραυγές του πλήθους από τρία τετράγωνα μακριά ―κραυγές γέλιου που μεγάλωναν σε ένταση καθώς η μουσική πλησίαζε προς το μέρος μας». Και λίγες στιγμές αργότερα, θα δουν να παρελαύνει μπροστά τους μια φάλαγγα των SA, με καφετιές στολές, πυρσούς και λάβαρα.
Ακριβώς πίσω από την πρώτη ομάδα έρχονταν δύο πολύ μεγαλόσωμοι στρατιώτες, που έσερναν μια νεαρή αιχμάλωτο ανάμεσά τους. «Είχαν ξυρίσει τα μαλλιά της» έγραψε ο Ρέινολντς «και είχαν πασπαλίσει το πρόσωπο και το κεφάλι της με λευκή σκόνη», ενώ η Μάρθα βρήκε πως το χρώμα του προσώπου της νεαρής αιχμαλώτου ήταν «όμοιο με αραιωμένο αψέντι». «Παρόλο που φορούσε φούστα», συμπλήρωσε ο Ρέινολντς, «θα μπορούσε να είναι άντρας ντυμένος κλόουν. Το πλήθος γύρω μου ξεκαρδίστηκε από τα γέλια βλέποντας το θέαμα». Και καθώς διαβάζω την παρομοίωσή του, φοβάμαι πως κι ο ίδιος θα ξεκαρδίστηκε από τα γέλια, αν θυμηθώ με τι είδους «αστεία» ενθουσιάζονται οι αμερικανοί της τάξης του. Το ναζιστικό πλήθος «άρχισε να χλευάζει και να εκτοξεύει χυδαιότητες προς τη γυναίκα». Το γέλιο τους ξέσπασε άγριο από παντού, όταν οι στρατιώτες που την έσερναν «ξαφνικά τη σήκωσαν όρθια, αποκαλύπτοντας μια ταμπέλα που της είχαν κρεμάσει στο λαιμό… ΔΟΘΗΚΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΒΡΑΙΟ». Οι επιβάτες του πάνω ορόφου ενός λεωφορείου που είχε ακινητοποιηθεί εξαιτίας του πλήθους «έδειχναν την κοπέλα και γελούσαν», κι οι στρατιώτες σήκωσαν και πάλι ψηλά «το παιχνίδι τους» (όπως χαρακτηρίζει ο Ρέινολντς την αιχμάλωτη Άννα), προκειμένου να την βλέπουν όλοι οι επιβάτες καλύτερα. Κι ύστερα, όλοι μαζί, δεσμώτες, SA, μπάντα και ναζιστικό πλήθος αποφάσισαν να μεταφέρουν «αυτό το πλάσμα» (άλλος χαρακτηρισμός του Ρέινολντς) «στην αίθουσα υποδοχής του ξενοδοχείου» των τριών φίλων. Η μπάντα των ναζί έμεινε απέξω για να συνεχίσει να παίζει «δυνατά και περιπαικτικά». Κάποια στιγμή όμως σοβάρεψαν κι άρχισαν να παίζουν το «Τραγούδι του Χορστ Βέσελ» (“Horst Wessel Lied”). Τότε, το φρενιασμένο πλήθος των ναζί στάθηκε κλαρίνο, οι ναζί ύψωσαν τα χέρια σε χιτλερικό χαιρετισμό σαν τον κα(η)μένο τον Κατίδη, κι άρχισαν να τραγουδούν με πάθος:
«Ψηλά η σημαία! Πυκνώστε τις γραμμές! / Τα Ες-Α περνούν με βήμα αργό, σταθερό./ Και οι σύντροφοί μας, θύματα των κόκκινων και των αντιδραστικών /είναι στο πλάι μας, και μας ακολουθούν.
Ανοίξτε δρόμο, στα καφέ τα τάγματα / ανοίξτε δρόμο, να περάσουν οι άνδρες της Ες-Α. / Εκατομμύρια πολίτες εμπιστεύονται τον αγκυλωτό σταυρό. / Η μέρα για ελευθερία και ψωμί χαράζει.
Για τελευταία φορά θα ηχήσει πλέον η σάλπιγγα! / Είμαστε όλοι ήδη έτοιμοι για μάχη! / Σύντομα θα κυματίζουν χιτλερικές σημαίες πάνω από οδοφράγματα. / Η δουλεία διαρκεί λίγη μόνο ώρα!
Ψηλά η σημαία! Πυκνώστε τις γραμμές!/ Τα Ες-Α περνούν με βήμα αργό, σταθερό. /
Και οι σύντροφοί μας, θύματα των κόκκινων και των αντιδραστικών / είναι στο πλάι μας, και μας ακολουθούν.»
[Το άσμα αυτό, που προκαλούσε πάντα ρίγη ηρωικής συγκίνησης και ενέπνεε βαθύτατο σεβασμό στους ναζιστές, το έγραψε ο Χορστ Βέσελ (Horst Ludwig Wessel), ένας νταβατζής που διετέλεσε «αξιωματικός» της παραστρατιωτικής οργάνωσης των SA ή «Ταγμάτων εφόδου» και που ύστερα από τη δολοφονία του (από κάποιον άλλο νταβατζή, για λόγους που αφορούσαν την διεκδίκηση της «προστασίας» κάποιας κοπέλας του επαγγέλματος) οι Ναζί τον ανακήρυξαν σε «ήρωα» των Εθνικοσοσιαλιστών, ισχυριζόμενοι συκοφαντικώς, ως συνήθως, ότι τον σκότωσαν οι κομμουνιστές. Το ποίημά του «Die Fahne hoch» (Ψηλά τη σημαία) έγινε γνωστό ως «Horst Wessel Lied» (Το τραγούδι του Χορστ Βέσελ) και ενσωματώθηκε στον γερμανικό εθνικό ύμνο από το 1933 έως το 1945. Το άσμα αυτό του Βέζελ μελοποιήθηκε και αποτέλεσε το πρώτο ναζιστικό εμβατήριο που κυκλοφόρησε σε δίσκο (1930), ενώ έγιναν αναρίθμητες διασκευές του, στις οποίες περιλαμβάνονται κουαρτέτο για μαντολίνο, σόλο κιθάρα, φυσαρμόνικα, ακορντεόν και πολλές διασκευές για φωνητικά σύνολα. Το άσμα έγινε τόσο δημοφιλές, ώστε η πρώτη του στροφή να ενσωματωθεί νομοθετικά, το 1933, στον Γερμανικό Εθνικό ύμνο.]

Ο Βέσελ ως επικεφαλής και η αγέλη των SA παρελαύνουν στη Νυρεμβέργη (1929)

Ο Βέσελ ως επικεφαλής και η αγέλη των SA παρελαύνουν στη Νυρεμβέργη (1929)

Όταν τέλειωσε το εμετικό εμβατήριο, η ναζιστική αγέλη πήρε το θύμα της και αναχώρησε για να συνεχίσει την διαπόμπευση, που ήταν βέβαιο ότι θα ολοκληρωνόταν στο τέλος της «γιορτής» με το λιντσάρισμα και τον αφανισμό της νέας γυναίκας. «Ήθελα να τους ακολουθήσω», έγραψε η κόρη του αμερικανού πρέσβη Μάρθα Ντοντ, «αλλά οι άλλοι δυο προτιμούσαν να μείνουν στο μπαρ του ξενοδοχείου και να μεθύσουν», οπότε αναγκάστηκε να μείνει μαζί τους. Περαιτέρω, η «ελαφρώς αντισημίτισσα» Μάρθα, προσέθεσε στις αποκαλύψεις της άλλη μία ομολογία: «προσπαθούσα», γράφει, «να δικαιολογήσω τις πράξεις των ναζί και επέμενα ότι δεν έπρεπε να καταδικάζουμε τα όσα βλέπαμε δίχως να γνωρίζουμε ολόκληρη την ιστορία», την οποία τελικά τους αφηγήθηκε ψιθυριστά ο μπάρμαν: αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των ναζί κατά των γάμων μεταξύ Εβραίων και Αρίων, η νεαρή γυναίκα σκόπευε να παντρευτεί τον εβραίο αρραβωνιαστικό της, κάτι πολύ επικίνδυνο εκείνη την εποχή στην Γερμανία και ιδιαιτέρως στη Νυρεμβέργη: «Πιθανότατα θα έχεις ακουστά τον Herr S.», συμπλήρωσε, εννοώντας τον Julius Streicher. «Ξέρεις όμως ότι εδώ βρίσκεται το σπίτι του;» Και στο σημείο αυτό τελείωσε η αφήγηση για την ιστορία της Άννας Ρατ, γιατί τα υπόλοιπα ήταν προφανώς αυτονόητα, ιδιαιτέρως σε μια εποχή που το Κτήνος Στράιχερ, ως γκαουλάιτερ της Νυρεμβέργης, είχε το πρόσταγμα και οργάνωνε τις ναζιστικές ορδές, τα πογκρόμ και τα λιντσαρίσματα των θυμάτων του, κυρίως των Εβραίων.
Διαβάζοντας τις παραπάνω μαρτυρίες των αμερικανών «φίλων» μας, σκέφτομαι ότι το «σπίτι» του Herr Michaloliakos και της νεοναζιστικής του αγέλης βρίσκεται στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα κι ότι εκεί ανέδειξαν την αγαθοεργό τους δράση με τα πογκρόμ, τα λιντσαρίσματα και τα μαχαιρώματα κατά των μεταναστών. Κι είμαι βέβαιος ότι το όνειρό τους, αν τους δοθεί η ευκαιρία, είναι να μετατρέψουν την Αθήνα (κι όχι μόνο την Αθήνα) σε «Νυρεμβέργη» της εποχής του Στράιχερ. Αν, φυσικά, τους αφήσουμε…

Υστερόγραφη σημείωση: Οι μαρτυρίες (κυρίως της θαυμάστριας των ναζί Μάρθας Ντοντ και του δημοσιογράφου Κουέντιν Ρέινολντς) περιέχονται στα απομνημονεύματά τους (όσα αφορούν την παραπάνω εποχή) και στο βιβλίο «Στον κήπο με τα θηρία» του ιστορικού και δημοσιογράφου Έρικ Λάρσον. Πού αλλού, άλλωστε, εκτός από το ναζιστικό «κήπο με τα θηρία» (όπως μεταφράζεται η πλατεία «Τιεργκάρντεν» του Βερολίνου) θα εύρισκαν ελεύθερο πεδίο ανθρωποφαγίας ένα κτήνος σαν τον Γιούλιους Στράιχερ και οι ναζιστικές αγέλες των οπαδών του… Ας σημειωθεί ότι στην πλατεία Τιεργκάρντεν σκότωσαν την Ρόζα Λούξεμπουργκ το 1919 οι γερμανοί «δημοκράτες», αφού προηγουμένως την είχαν ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου.

Πηγή, http://oapatris.wordpress.com