ΕΡΕΥΝΑ ΑΤΤAC ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΣΩΣΗ


attacφίλε Κίμωνα σε ευχαριστώ.

ΑΤΤAC=Οργάνωση υπέρ της φορολόγησης των χρηματιστηριακών συναλλαγών προς όφελος των πολιτών.

Περισσότερα για το Ελληνικό τμήμα της Attac εδώ.

http://www.attac-hellas.org/cms/index.php?option=com_content&task=view&id=74&Itemid=1&PHPSESSID=f763ea6d2d877acbf5d9dee5d2c652a1

Από τον Μάρτιο του 2010, η Ευρωπαική Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν καταβάλει 206,90 δισ. ευρώ σε 23 δόσεις για την λεγόμενη «Ελληνική Διάσωση». Ωστόσο δεν έχουν παράσχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο ως προς την ακριβή χρήση αυτού του τεράστιου ποσού δημοσίου χρήματος. Γι αυτόν τον λόγο η ΑΤΤAC Αυστρίας εκπόνησε μελέτη σχετικά με το θέμα αυτό: τουλάχιστον το 77% των χρημάτων διάσωσης αποδόθηκε αμέσως ή εμμέσως στον χρηματιστηριακό τομέα.

Τα αποτέλεσματα αναλυτικά:

 

  • 28,13% (58,2 δισ. ευρώ) χρησιμοποιήθηκαν για την ανακεφάλαιωση των ελληνικών τραπεζών  αντί για την αναδιάρθρωση και εξορθολογισμό του ήδη πολύ μεγάλου και ετοιμοθάνατου τομέα  και αντί να αφεθούν οι τράπεζες να πληρώσουν τις ζημίες τους.

 

  • 48,98% ( 101,331 δισ. ευρώ ) πήγαν στους δανειστές του Ελληνικού Κράτους:

 

-περίπου τα μισά απ’αυτά (55,44 δισ. ευρώ) χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή των ώριμων ομολόγων δημοσίου αντί να αφήσουν τους δανειστές να υποστούν το ρίσκο της επένδυσής τους, για την οποία είχαν ήδη εισπράξει τόκο στο παρελθόν.

 

-34,60 δισ. ευρώ χρησίμευσε ως κίνητρο, ώστε οι δανειστές να δεχθούν το λεγόμενο «κούρεμα» τον Μάρτιο του 2012.

 

-11,30 δισ. ευρώ χρησιμποποίηθηκε για την επαναγορά χρέους τον Δεκέμβριο του 2012, όταν δηλ το Ελληνικό Κράτος επαναγόρασε άχρηστα σχεδόν ομόλογα από τους δανειστές του.

 

§  22,46% ( 43,70 δισ. ευρώ) πήγε στον εθνικό προυπολογισμό ή δεν βρέθηκαν στοιχεία

 

§  0,43% (0,9 δισ. ευρώ ) χρησιμοποίηθηκε ως εισφορά της Ελλάδας στο νέο ταμείο διάσωσης ESM

 

Πηγή των στοιχείων : www.attac.at/uploads/media/backgroundmaterial_bailout_english.pdf

 

Το συμπέρασμα της Lisa Mittendrein της ΑΤΤAC είναι ότι «ο σκοπός των πολιτικών ελίτ δεν είναι η διάσωση του πληθυσμού της Ελλάδας αλλά η διάσωση του χρηματηστηριακού τομέα. Χρησιμοποίησαν εκατοντάδες δισεκατομμυρίων δημοσίου χρήματος για να σώσουν τράπεζες και άλλους οικονομικούς παίκτες –και ιδίως τους ιδιοκτήτες τους – από την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν».

Οι πολιτικές ελίτ διαστρεβλώνουν την κοινή γνώμη σχετικά με τα «πακέτα διάσωσης»

Αυτά τα ευρήματα αντικρούουν την θέση που έλαβαν δημοσίως Ευρωπαίοι πολιτικοί ότι δήθεν αυτός που ωφελήθηκε από τα λεγόμενα «πακέτα διάσωσης» είναι ο Ελληνικός λαός. Μάλλον αυτός πληρώνει για την διάσωση των τραπεζών και δανειστών υφιστάμενος άγρια λιτότητα και τις  συνεπακόλουθες καταστροφικές κοινωνικές συνέπειες.

 

Ωφελούνται οι δισεκατομμυριούχοι και τα επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου (hedge funds)

Μεταξύ αυτών που πραγματικά διεσώθησαν είναι η ‘συμμορία’  του πολυδισεκατομμυριούχου Λάτση, μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της Ελλάδας, κάτοχοι μεγάλου αριθμού μετοχών της τράπεζας «Eurobank Ergasias», η οποία διασώθηκε από το κράτος.

Οι κερδοσκόποι επωφελήθηκαν επίσης: κατά την επαναγορά του χρέους τον Δεκέμβριο του 2012 , το ‘hedge fund’Third Point έβαλε στην τσέπη 500 € εκατομμύρια ευρωπαικού δημοσίου χρήματος.

«Όταν ο πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής Μπαρόζο, αποκαλεί την λεγόμενη ελληνική διάσωση πράξη αλληλεγγύης, πρέπει κάποιος να ρωτήσει: «Αλληλεγγύη με ποίον;»», σχολιάζει η Mittendrein.

 

Επιπλέον 34,60 δισ. ευρώ σε πληρωμές τόκων

Το πολύ το 22,46% ( 43,7 δισ. ευρώ) του συνολικού ποσού πήγε, όπως είδαμε, στον εθνικό προυπολογισμό. Ωστόσο, το ποσόν αυτό πρέπει να εξεταστεί μαζί με άλλες δημόσιες δαπάνες κατά την ίδια περίοδο, οι οποίες δεν ήταν προς όφελος του γενικού πληθυσμού. Περισσότερο από 34,6 δισ. ευρώ πληρώθηκαν πάλι σε δανειστές ως τόκοι πληρωμών για ληξιπρόθεσμα ομόλογα του δημοσίου (20 τετράμηνο 2010 -40 τετράμηνο 2012). Επιπλέον, το Ελληνικό Κράτος δαπάνησε ακόμα 10,20 δισ. ευρώ σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς ( 2010 & 2011). Σύμφωνα με  πηγές,  το Βερολίνο και το Παρίσι πίεζαν την Αθήνα να μην διακόψει τις δαπάνες για στρατιωτικό εξοπλισμό γιατί αυτό θα είχε επίπτωση στις Γερμανικές και Γαλλικές εταιρείες όπλων.

 attac_Austria

Δεν είναι η πρώτη διάσωση τραπεζών

Σύμφωνα με την Mittendrein «η λεγόμενη ελληνική διάσωση κατέληξε να είναι ακόμα μία διάσωση των τραπεζών και των πλούσιων ιδιωτών». Οι Τράπεζες της Ευρώπης έλαβαν 670 δισ. ευρώ απευθείας κρατική υποστήριξη (μη συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων) από το 2008. Παρ’όλ’αυτά, ο χρηματο- πιστωτικός τομέας στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη παραμένει ασταθής. Αυτό αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά με την πρόσφατη αποδέσμευση 2 επιπλέον δόσεων μεγέθους 23,20 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών από το 2012.

 

Οι πολιτικές ηγεσίες  αποτυγχάνουν να εφαρμόσουν τους αναγκαίους κανόνες

Το «κούρεμα» του Ελληνικού Κράτος χτύπησε τις ντόπιες τράπεζες τόσο σκληρά που το κράτος αναγκάστηκε να ξαναδανειστεί ώστε να τις διασώσει με 1,00 δισ. ευρώ  «Στα 5 χρόνια που πέρασαν από το ξέσπασμα της κρίσης, οι ευρωπαίοι πολιτικοί απέτυχαν να ρυθμίσουν τις αγορές και να υιοθετήσουν ένα καθεστώς χρεωκοπίας των τραπεζών. Έτσι οι φορολογούμενοι αναγκάζονται ακόμη να να βοηθούν σε περίπτωση ζημιών, ενώ οι τραπεζίτες δεν χάνουν τίποτα. Οι κυβερνήσεις πρέπει να σταματήσουν να παρέχουν αυτήν την δυνατότητα εκβιασμού στον χρηματο-οικονομικό τομέα», σχολιάζει η Mittendrein.

 

…..και διασώζουν τον διεφθαρμένο  Ελληνικό τραπεζικό τομέα

Το εξοργιστικό είναι ότι δισεκατομμύρια από τα χρήματα της διάσωσης πηγαίνουν σε Ελληνικές τράπεζες , αν και μερικές μόνον απ΄αυτές πληρούν τις προυποθέσεις καταφεύγοντας σε ύποπτες μεθόδους. Το 2012 ένα ρεπορτάζ του Reuters απεκάλυψε τις σκαναδαλώδεις πρακτικές των τραπεζών μέσω μέσω μια ‘πυραμίδας’ offshore εταιρειών πετώντας επισφαλή δάνεια η μία στην άλλη. Αυτό το έκαναν ώστε να εμφανιστούν ακόμα ελκυστικές για το ιδιωτικό κεφάλαιο και συγχρόνως ότι πληρούν τα κριτήρια για κρατική αναχρηματοδότηση. «Ενώ οι Ευρωπαικές και Ελληνικές πολιτικές ελίτ απαιτούν αίμα και δάκρυα από τον μέσο Έλληνα πολίτη, κάνουν τα στραβά μάτια στις μυστικές συμφωνίες μεταξύ οικονομικών ολιγαρχών, οι οποίοι είναι πρακτικά οι κυρίως οφελημένοι των χρημάτων διάσωσης που δόθηκαν στην Ελλάδα» , επιβεβαιώνει η οικονομολόγος Μαρίκα Φραγκάκη, μέλος του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και ιδρυτικό μέλος της ATTAC Ελλάδας.

 

Αδιαφανής διαχείριση των δημοσίων πόρων

«Τα αποτέλεσματά μας  αποκαλύπτουν ότι ο κύριος σκοπός των κυβερνήσεων σε σχέση με την διαχείριση χρέους μετά το 2008 υπήρξε η διάσωση των περιουσιών των πλουσίων. Οι πολιτικές ηγεσίες αποδέχονται ανεργία , φτώχεια και μιζέρια – για να σώσουν έναν ετοιμοθάνατο χρηματοπιστωτικό τομέα. Η Αυστριακή κυβέρνηση συμμετείχε σ’αυτήν την απάνθρωπη τακτική επί χρόνια επίσης» , προσθέτει η  Mittendrein. «Επιπλέον, είναι ανησυχητικό ότι οι επικεφαλής της Τρόικα και του EFSF δεν δίνουν κανέναν λογαριασμό για το πού πάνε τα χρήματα. Είναι σκανδαλώδες το γεγονός ότι η ΕΕ δημοσιεύει εκατοντάδες σελίδες αναφορών αλλά δεν διευκρινίζει το πού ακριβώς πήγαν τα χρήματα» , εξηγεί η EFSF. «Κάνουμε έκκληση στους υπευθύνους να επιβάλουν αληθινή διαφάνεια και να αποδείξουν ποίος ακριβώς ωφελείται απ’αυτά τα χρήματα».

 

Χρειάζεται ριζοσπαστική αλλαγή πολιτικής

Χρειάζεται μια ριζοσπαστική αλλαγή του τρόπου διαχείρισης της Ευρωπαικής κρίσης χρέους. «Οι κυβερνήσεις μας σώζουν τις τράπεζες και τους πλούσιους με δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων ενώ υποκρίνονται στους ψηφοφόρους τους ότι τα χρήματα προορίζονται για τον Ελληνικό λαό. Αυτό πρέπει να σταματήσει», απαιτούν οι Mittendrein και Πουλαντζάς. « Οι ‘πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν’ τράπεζες πρέπει να κοπούν στα δύο και να επιστρέψουν στην υπηρεσία του κοινού καλού αντί να επιδίδονται σε ιδιωτικά κέρδη», είναι το συμπέρασμα της Mittendrein.

Ακόμα πιο περίεργες λεπτομέρειες:

Η μελέτη της ATTAC έφερε στο φως διάφορες παράξενες λεπτομέρειες της λεγόμενης «ελληνικής διάσωσης»

 

  • Αρκετές φορές η ΕΕ και το ΔΝΤ καθυστέρησαν δόσεις  του δανείου που είχαν υποσχεθεί για εβδομάδες ή για μήνες με σκοπό την άσκηση πίεσης στην Ελληνική Δημοκρατία : 1. το φθινόπωρο του 2011 για να αποτραπεί δημοψήφισμα με θέμα την λιτότητα, 2.τον Μάιο/Ιούνιο του 2012 για να αυξήσουν τις πιθανότητες των «μνημονιακών» κομμάτων στις εθνικές εκλογές. Καθυστερώντας τις δόσεις, η Τρόικα εξανάγκασε την Ελληνική κυβέρνηση να εκδώσει βραχυπρόθεσμα ομόλογα, ώστε να αποφύγει την άμεση χρεωκοπία. Καθώς τα ομόλογα ωριμάζουν μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες , αυξάνεται ο τόκος, ο οποίος με την σειρά του αυξάνει το σύνολο του Ελληνικού δημοσίου χρέους. Αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη ότι η μείωση του χρέους δεν είναι το κύριο μέλημα της Τρόικας αλλά μάλλον μία πρόφαση για περαιτέρω καταστροφή του κράτους προνοίας και των εργασιακών δικαιωμάτων.

 

  • Η δόση ύψους 1 δισ. ευρώ  που εκταμιεύθηκε τον Ιούνιο του 2012 χρησιμοποίηθηκε πρωτίστως για την υποχρεωτική εισφορά της Ελλάδας στον ESM σε αντικατάσταση του EFSF.  Έτσι, ο EFSF χρηματόδοτησε τον διάδοχό του όχι απευθείας αλλά μέσω αύξησης του Ελληνικού δημοσίου χρέους.

 

  • OKlausRegling, διευθύνων σύμβουλος του EFSF και του ESM, άλλαξε μεταξύ πολιτικής και χρηματοπιστωτικού τομέα αρκετές φορές κατά την διάρκεια της καριέρας του. Πριν να τεθεί επικεφαλής του EFSF, εργάστηκε με τη σειρά για την Γερμανική κυβέρνηση, για το ‘hedge fund’ MooreCapitalStrategyGroup, για την Διεύθυνση Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων της Ευρωπαικής Επιτροπής, και για το ‘hedge fund’ WintonFuturesFundLtd.  Έτσι ο Regling αποτελεί ένα συμβολικό παράδειγμα της ανάμειξης πολιτικής και αγορών, γεγονός που εξηγεί εν μέρει τον λόγο για τον οποίο η πολιτική διαχείρισης του χρέους εκ μέρους της ΕΕ στοχεύει πρωτίστως στην διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα.

 

  • Σύμφωνα με τον Ετήσιο Ισολογισμό οι δαπάνες για το προσωπικό του EFSF ανήλθαν το 2011 σε 3,1 εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου για τον EFSF εργάστηκαν 12 άνθρωποι , άρα δαπανήθηκαν περίπου 258 χιλιάδες ευρώ κατ΄άτομο. Ο δε KlausRegling υποτίθεται ότι κερδίζει 324 χιλιάδες ευρώ συν τα μπόνους κάθε χρόνο. Άνθρωποι που βγάζουν τόσα χρήματα επιτηρούν την μείωση του ελάχιστου μεικτού μισθού των Ελλήνων από 580 ευρώ σε 510 ευρώ…

Πρωτότυπο: http://www.attac.at/news/detailansicht/datum/2013/06/17/greek-bail-out-77-went-into-the-financial-sector.html

ΦΟΡΟ-ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ!


ΜπογιόπουλοςΤου Ν.ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Εχουν καταληστέψει τον ελληνικό λαό! Του έχουν πιει το αίμα! Του έχουν επιβάλει τέτοια φοροαφαίμαξη που όμοιά της δεν έχει υπάρξει από συστάσεως ελληνικού κράτους! Και τώρα φέρνουν νέα φιρμάνια με νέους φόρους!

Γιατί γίνονται όλα αυτά; Για τη «σωτηρία της πατρίδας», λένε… Γιατί «όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτη», λένε… Γιατί «πατριωτισμός είναι να πληρώνεις τους φόρους που εμείς σου επιβάλλουμε», λένε…

Αλλά ας δούμε τι σημαίνει ο «πατριωτισμός» τους την τελευταία – μόνο – δεκαετία.

Παρακολουθώντας κανείς τη διαμόρφωση των φορολογικών επιβαρύνσεων του λαού από το 2004 μέχρι και το 2013 τα στοιχεία που προκύπτουν από τους κρατικούς προϋπολογισμούς για τη διαχρονική φοροαφαίμαξη του λαού είναι συγκλονιστικά:

*

1) Το σύνολο των φορολογικών εσόδων του κράτους κατά την περίοδο 2004 – 2013, φορολογικά έσοδα που προήλθαν κατά κύριο λόγο από τη φορολογία των ασθενέστερων, ανέρχεται στα 467,4 δισ. ευρώ! Πλησιάζει, δηλαδή, το μισό τρισεκατομμύριο ευρώ!

Ερώτηση:

Ολα αυτά τα λεφτά από τη φορολογία, τα οποία ξεπερνούν 2,5 ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας, πού πήγαν; Τα είδε κανείς να «επιστρέφουν» κατ’ ελάχιστο στα κοινωνικά στρώματα που απαρτίζουν τα υποζύγια; Τι αποκόμισε ο φορολογούμενος είλωτας από τη διαρκή φοροαφαίμαξή του; Μήπως «δημόσια» και «δωρεάν» Υγεία; Μήπως «δημόσια» και «δωρεάν» Παιδεία; Μήπως «Κοινωνική πολιτική» και «Πρόνοια»; Μήπως ένα «φιλικότερο» και «εξυπηρετικότερο» κράτος;
ΦΟΡΟΙ

*

2) Οι επιπλέον (άμεσοι και έμμεσοι) φόροι που με έτος βάσης το 2004 έχουν επιβληθεί μέχρι και το 2013 ξεπερνούν τα 72,5 δισ. ευρώ!

Το τονίζουμε: Από το 2004 της «ισχυρής Ελλάδας», των Ολυμπιακών Αγώνων και της «επανίδρυσης» μέχρι και το «σωτήριο» 2013, σε μια περίοδο που οι φορολογικοί συντελεστές για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου μειώθηκαν πάνω από 50% (!!!), σε ένα διάστημα που το ένα «τσουνάμι» φοροαπαλλαγών και χαριστικών ρυθμίσεων για τους κεφαλαιοκράτες διαδεχόταν το άλλο, το σύνολο των επιπλέον φόρων, όπως προκύπτει από τους προϋπολογισμούς, ανέρχεται στα 72,5 δισ. ευρώ!

Ερώτηση:

Υπάρχει κανείς που να μπορεί να αμφισβητήσει ότι το ειδεχθές αυτό βάρος έχει πέσει στις πλάτες του λαού; Μήπως δεν είναι τα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν τη συντριπτική πλειοψηφία τόσο των άμεσων όσο και των έμμεσων φόρων; Ενδεικτικά: Μόνο στον προϋπολογισμό του 2013, σε σύνολο 44,3 δισ. ευρώ άμεσων και έμμεσων φόρων που προβλέπονται, το ποσό που με τη μορφή των άμεσων φόρων καλούνται να πληρώσουν τα νομικά πρόσωπα (δηλαδή, τα μονοπώλια και οι επιχειρήσεις των κεφαλαιοκρατών) μόλις και μετά βίας φτάνει στο 1,5 δισ. ευρώ!

Δηλαδή, μόλις 1,5 δισ. ευρώ άμεσοι φόροι για τους πλουτοκράτες, πάνω από 42,5 δισ. ευρώ άμεσοι και έμμεσοι φόροι (που στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταβάλλονται από τα λαϊκά στρώματα) για το λαό!

*

Αυτές είναι οι συνθήκες φορολεηλασίας που βιώνει ακατάπαυστα, προ και μετά μνημονίων, ο ελληνικός λαός.

και είναι μέσα σε αυτές τις συνθήκες που για μια ακόμα φορά, με το νέο τους φορολογικό, οι «σωτήρες» έρχονται και μεθοδεύουν νέα φοροαρπακτικά μαγειρέματα για το λαό, νέες φορολογικές απαλλαγές για τους πλουτοκράτες!

*Δημοσιεύθηκε στο «Ριζοσπάστη» το Σάββατο 6 Ιουλίου 2013

Το είδα στο iskra.gr

Απαρτχάιντ: O ρατσισμός που έγινε νόμος


Απαρτχάιντ: O ρατσισμός που έγινε νόμος

Στις 29 Ιουνίου 1949 η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής απαγορεύει την τέλεση μικτών γάμων, μεταξύ λευκών και μαύρων, ξεκινώντας στην ουσία την εφαρμογή του ρατσιστικού νόμου, με το όνομα Απαρτχάιντ. Ο όρος Aπαρτχάιντ σημαίνει στην τοπική διάλεκτο «διαχωρισμός» και επιβλήθηκε από την κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα της ζωής, από την παιδεία ως την υγεία, ενώ όσοι αντιστάθηκαν έχασαν τη ζωή τους ή κλείστηκαν στη φυλακή για δεκαετίες.

Ο διαχωρισμός με βάση της φυλετική καταγωγή ξεκίνησε στην Αφρική από τα χρόνια των αποικιών, αλλά το απαρτχάιντ ως επίσημη πολιτική εισήχθη στις γενικές εκλογές του 1948. Ένας νέος νόμος τότε διαχώρισε τους πολίτες σε φυλετικές ομάδες, μαύρους, λευκούς, έγχρωμους και Ινδούς ενώ οι περιοχές διαχωρίστηκαν ανάλογα, μέσω εξαναγκαστικών εκτοπισμών.

Οι μαύροι πολίτες στερήθηκαν την ιθαγένειά τους, παίρνοντας νομικά την ιθαγένεια μιας εκ των δέκα αυτοδιοικούμενων περιοχών που χωρίστηκαν με βάση τη φυλή. Η κυβέρνηση εφάρμοσε το διαχωρισμό σε όλα τα επίπεδα της ζωής των ανθρώπων: στην παιδεία, την ιατρική φροντίδα και τις δημόσιες υπηρεσίες και, φυσικά, ήταν οι μαύροι αυτοί που λάμβαναν τις χειρότερες υπηρεσίες, σε σχέση με τους λευκούς.

Οι γάμοι μεταξύ ατόμων διαφορετικής φυλής απαγορεύονται τον Ιούνιο του 1949 ενώ οι θέσεις εργασίας διαχωρίζονται επίσης ανάλογα προς τη φυλή. Η μη συμμόρφωση με το νόμο σήμαινε σκληρό θάνατο για όποιον το αποτολμούσε ενώ οι μαύροι πολίτες ήταν υποχρεωμένοι να φέρουν μαζί τους βιβλιάριο με δαχτυλικά αποτυπώματα, φωτογραφία και πληροφορίες για τις περιοχές στις οποίες τους επιτρεπόταν η είσοδος.

Το Απαρτχάιντ προκάλεσε έντονη εσωτερική αντίσταση. Μια σειρά από εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες προκάλεσαν την απαγόρευση της αντιπολίτευσης και οι ηγέτες της οδηγήθηκαν στη φυλακή. Η αντίσταση διαδόθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και έγινε πιο βίαιη, ενώ η κυβέρνηση απάντησε με αυξανόμενη καταπίεση και βία.

Το 1953 με νέους νόμους δίνεται η εξουσία στην κυβέρνηση να κηρύσσει με αυστηρότητα κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να εντείνει τα αντίποινα προς όσους διαμαρτυρόταν ή υποστήριζαν την ανάκληση του Απαρτχάιντ. Οι ποινές περιλάμβαναν πρόστιμα, φυλάκιση και μαστίγωση.

Το 1960, μεγάλος αριθμός μαύρων πολιτών αρνείται να μεταφέρει τα βιβλιάρια «πάσου». Η κυβέρνηση κηρύσσει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης η οποία διήρκεσε 156 μέρες, αφήνοντας πίσω της 69 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.

Η κυβέρνηση κατέφευγε συχνά στις «καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης», χωρίς φειδώ μέχρι το 1989, κατά τη διάρκεια των οποίων ο καθένας μπορούσε να συλληφθεί χωρίς να του απαγγελθεί κατηγορία και να φυλακισθεί για διάστημα έως και 6 μηνών. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κατά την προφυλάκιση, συχνά μετά από φρικτά βασανιστήρια. Όσοι δικάστηκαν καταδικάστηκαν σε θάνατο, εξορίστηκαν ή καταδικάστηκαν σε ισόβια φυλάκιση, όπως ο Νέλσον Μαντέλα.

Οι μεταρρυθμίσεις του Απαρτχάιντ που έγιναν το 1980 δεν ικανοποίησαν την διογκούμενη αγανάκτηση και αντίδραση και το 1990 ο πρόεδρος Frederik Willem de Klerk ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του ρατσιστικού νόμου, με αποκορύφωμα τις πολυ-φυλετικές δημοκρατικές εκλογές του 1994, τις οποίες κέρδισε το κόμμα του Νέλσον Μαντέλα, Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο.

Ο Νέλσον Μαντέλα, ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σύμβολα προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εποχής μας, είναι ένας άνθρωπος που η αφοσίωσή του στις ελευθερίες του λαού του ενέπνευσαν υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο.

Ο Μαντέλα γεννήθηκε στο Τρασκέι, στη Νότιο Αφρική και είναι γιος ενός φυλάρχου. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, τη Νομική Σχολή. Το 1944, έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) και εργάστηκε ενεργά για την εξάλειψη των πολιτικών του απαρτχάιντ του κυβερνώντος Εθνικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της δίκης του για τις δραστηριότητές του, ο Μαντέλα διακήρυξε, «Πάλεψα ενάντια στην κυριαρχία των λευκών, πάλεψα και ενάντια στην κυριαρχία των μαύρων. Αυτό που επιθυμώ είναι το ιδανικό μιας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας, όπου όλοι οι άνθρωποι συμβιώνουν αρμονικά και απολαμβάνουν ίσων ευκαιριών. Είναι ένα ιδανικό, το οποίο ελπίζω να ζήσω και να το πραγματοποιήσω. Αλλά αν χρειαστεί, είναι ένα ιδανικό για το οποίο είμαι προετοιμασμένος να πεθάνω».

Ο Μαντέλα καταδικάστηκε σε ισόβια αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει σύμβολο της αντίστασης στο διογκούμενο κίνημα κατά του απαρτχάιντ, αρνούμενος κατ’ επανάληψη να συμβιβάσει τις πολιτικές του θέσεις για να επιτύχει την απελευθέρωσή του. Τελικά, αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1990 και ενέτεινε τη μάχη του εναντίον της καταπίεσης για να επιτύχει τους στόχους που αυτός και άλλοι είχαν θέσει σχεδόν σαράντα χρόνια πριν.

Το Μάιο του 1994, ο Μαντέλα ορκίστηκε ως ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, ένα αξίωμα που κράτησε μέχρι το 1999. Προέδρευσε κατά την περίοδο που η χώρα άφησε πίσω της την διακυβέρνηση από μια μειονότητα και το απαρτχάιντ κερδίζοντας το διεθνή σεβασμό για την προάσπιση της εθνικής και διεθνούς συμφιλίωσης. Κατά την 90ή επέτειο των γενεθλίων του, το 2008, έγινε ένας παγκόσμιος εορτασμός προς τιμήν του και αναζωπυρώθηκαν οι στόχοι της ελευθερίας και της ισότητας.

«Αν μιλάς σ’ έναν άνθρωπο σε μια γλώσσα που καταλαβαίνει, μιλάς στο μυαλό του. Αν του μιλάς στη δική του γλώσσα, μιλάς στην καρδιά του». − Νέλσον Μαντέλα

Πηγή, http://www.unhcr.gr/1againstracism

Aνθρωπος καταζητείται!


anamarkbas1-thumb-large

(Γράφει η Νίκη Μαρκάκη)

Τα κινητά μας στο αθόρυβο, τα βλέμματα μας σχεδόν δεν ανταμώνουν. Είμαστε κλεισμένοι σ’ αυτή την αφιλόξενη υπόγα και περιμένουμε. Δεν ξέρω τι, αλλά περιμένουμε. Η άμυνα του περίμενε. Ήμασταν δυό, ήρθανε τρεις, γίναμε χίλιοι δεκατρείς να αναρωτιόμαστε πόσο ακόμα θα χρειαστεί να περιμένουμε.
Ώρα μπαίνει ώρα βγαίνει και οι μέρες περνάνε. Λιγοστεύει το οξυγόνο. Το νιώθουμε. Μερικοί πακιστανοί, δυο τρεις αλβανοί, μαύροι με τους σάκους γεμάτους σιντί κι άλλοι λαθρομετανάστες αλαλάζουν σε διάφορες γλώσσες. Δεν καταλαβαίνουμε οι υπόλοιποι που είμαστε ντόπιοι. Κάποιες κυρίες της παρέας κάπου κάπου δέχονται να κάνουν τις μεταφράστριες. Η Ελευθερία, η Δημοκρατία, η Παιδεία, η Ελπίδα, η Τέχνη και η Επιστήμη.

Αυτές είχαν φτάσει εδώ από τις πρώτες, μαζί με κάτι μουσουλμάνους που είχαν στήσει ένα αυτοσχέδιο τζαμί για να προσεύχονται. Δεν έχω καταλάβει ακριβώς γιατί ήρθαν και όταν ρώτησα κάποιον τυχαία, μου απάντησε με χιούμορ «Γιατί λες μωρή κουλή να τις ψάχνουν; Για τέιον δεσποινίδων; Καταζητούμενες είναι οι ρουφιάνες». Καταζητούμενες… Δηλαδή όλοι εμείς εδώ καταζητούμαστε και για ποιο λόγο; Νόμιζα τόσο καιρό ότι περιμένουμε κάτι, κάποιον αλλά αργεί πολύ ακόμα. Με μια φράση μου γκρέμισε την ύπαρξη. Κατέρρευσα, αμέσως.

«Καλέ φέρτε λίγο νερό γιατί τα παίξε η απορημένη». Άκουγα μια φωνή απ΄ το υπερπέραν να φωνάζει υστερικά. Κι αφού με συνέφεραν άρχισα να τους παρατηρώ έναν προς έναν. Πρόσωπα γνώριμα, οικεία, κάποιους απ΄ αυτούς τους είχα ξαναδεί σχεδόν τους ήξερα. Στον δρόμο, στο μανάβικο, στο λεωφορείο, στην ουρά στην τράπεζα, στο σινεμά. Γείτονες, περαστικοί, γνωστοί και φίλοι. Ακόμα και τις κυρίες με τα περίεργα ονόματα Ελευθερία, Δημοκρατία, Παιδεία, Ελπίδα, Τέχνη, Επιστήμη τις γνώριζα κάποτε κι αυτές.

giannell-thumb-large

Το όνομα μου είναι Άνθρωπος και βρέθηκα παρέα με άλλους τόσους σ΄ ένα στριμόκωλο υπόγειο, στα μουγκά να περιμένουμε να δούμε το φως. Χωρίς αμφιβολία, μας κλέψαν την ζωή, μας κυνήγησαν, μας εξαθλίωσαν και μας ανάγκασαν να κρυφτούμε. Ονομάζομαι Άνθρωπος και σήμερα κατάλαβα ότι καταζητούμαι. Ο λόγος που με οδήγησε σαν ποντίκι στην τρύπα είναι ότι σαν εξ αίματος συγγενείς με τις προαναφερθείσες κυρίες έμαθα να σέβομαι και να συνυπάρχω με τους γύρω μου. Με λένε Άνθρωπο ο οποίος ξέρει να διακρίνει την ομορφιά της ψυχής των ανθρώπων, χωρίς να φακελώνει τις προτιμήσεις τις επιλογές και τα όποια γούστα τους. Είμαι Άνθρωπος που θέλει να διαφωνεί, να συμφωνεί, να ακούει, να ακούγεται, να σκέφτεται, να προσεύχεται, να αισθάνεται, να ονειρεύεται, να υπάρχει για να ζει.

Ο Άνθρωπος χωρίς οξυγόνο, χωρίς αλληλεγγύη και συλλογικότητα, χωρίς ερεθίσματα και γνώση, χωρίς οράματα και στόχους, χωρίς δημιουργικότητα και πνεύμα, χωρίς προοδευτικότητα και ανάπτυξη, είναι μισός. Μισοί άνθρωποι είναι αυτοί που με γνώμονα το Μίσος κυνηγάνε την εξέλιξη. Οι φουσκωτοί παλικαράδες του πάνω από το υπόγειο κόσμου, οι οποίοι μανιωδώς μας κυνηγάνε. Καταζητούμαστε όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά. Γιατί έτσι είναι ο φασισμός, μίσος, κυνηγητό, βία και φίμωμα.

Αν πάλι έχει μείνει κάποιος εκεί έξω που να μπορεί ακόμα να μας ακούσει καθώς ψάχνει στις άδειες του τσέπες τη ζωή, ας πάρει σβάρνα τα υπόγεια να μας βρει. Ίσως είναι αυτός που περιμένουμε και δεν έχει φανεί ακόμα….

Πηγή, antikleidi.com

ΕΞΑΝΤΑΣ – EL SISTEMA – ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ


 Αναδημοσιεύουμε από τον ιστότοπο του ΕΞΑΝΤΑ τη περίληψη του εξαιρετικού  ντοκιμαντέρ  «EL SISTEMA- ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ», ξεκινώντας με αυτόν τον τρόπο το αφιέρωμα του ιστολογίου μας στις ταινίες- ντοκιμαντέρ που αφορούν τη Λατινική Αμερική. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 30 Ιανουαρίου του 2013 στη ΝΕΤ.

πηγή: ΕΞΑΝΤΑΣ

Ένα απόγευμα του 1975 σ’ ένα γκαράζ του Καράκας της Βενεζουέλας, ο 36χρονος τότε καθηγητής μουσικής και οικονομολόγος José Antonio Abreu ξεκίνησε μια σταυροφορία που φαινόταν απολύτως ουτοπική. Να σώσει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί από τη φτώχεια, τους δρόμους και την εγκληματικότητα, μαθαίνοντάς τους, δωρεάν, κλασσική μουσική και κάνοντάς τα μέλη μιας κλασσικής συμφωνικής ορχήστρας.

«Τίποτα σαν την πρώτη πρόβα», αναπολεί ο μαέστρος Abreu, 74 ετών σήμερα.»Είναι η στιγμή που θυμάμαι με μεγαλύτερο πάθος. Τα υπόλοιπα ήταν μια μεγάλη καθημερινή συγκίνηση».

Σε εκείνη την πρώτη πρόβα ήρθαν μόλις 11 παιδιά. Όμως ο σπόρος είχε πέσει ήδη στο χώμα, γεννώντας αυτό που θα έμενε παγκοσμίως γνωστό ως EL SISTEMA (Το Σύστημα). Ένα όργανο Παιδείας, αλλά και ταυτόχρονα ένα όπλο κατά της φτώχειας. Ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μια απόπειρα να αλλάξει ο κόσμος μέσω της μουσικής!

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σενάριο, Σκηνοθεσία, Επιτόπια Έρευνα: Γιώργος Αυγερόπουλος / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βασίλης Μουρίκης / Οργάνωση & Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Συντονισμός Έρευνας: Γεωργία Ανάγνου / Έρευνα: Μανώλης Φυλακτίδης / Μοντάζ: Βασίλης Μάγκος, Άννα Πρόκου / Μια παραγωγή της Small Planet για τη ΝΕΤ © 2011 – 2012

«Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας. Η μουσική, το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, το να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή και ωραία περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Γιατί το παιδί με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει αμέσως να είναι φτωχό. Ένα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε ένα δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου.» 

Jose Antonio Abreu

Ιδρυτής του EL SISTEMA

Οι παραγκουπόλεις του Καράκας θεωρούνται και όχι άδικα ως ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη του κόσμου. Οι δείκτες εγκληματικότητας έχουν εκτοξευθεί, ξεπερνώντας κατά πολύ τα θύματα από τον πόλεμο των καρτέλ στο Μεξικό, ακόμα και τους θανάτους αμάχων στο Ιράκ. Στην Βενεζουέλα των 27 εκατομμυρίων κατοίκων δολοφονήθηκαν το 2012, 21.692 άνθρωποι, δηλαδή ένας άνθρωπος κάθε μισή ώρα, κάτι που αναγάγει το φαινόμενο ως το σημαντικότερο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Τσάβες.

«Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει στην ψυχή και να της διδάξει την αρετή», Πλάτωνας

Σε αυτό το δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον, όπου πρόχειρα σπίτια από τούβλα και ελενίτ λαμπιρίζουν στο ήλιο, σε μια τεράστια έκταση όσο φτάνει το μάτι περικυκλώνοντας το Καράκας από άκρη σε άκρη, ζουν περίπου 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας. Και παρόλο που η φτώχεια από το 1999 που ανέλαβε ο Τσάβες μειώθηκε σημαντικά, υπάρχουν ακόμα πολλοί που προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ, με δύο δολάρια τη μέρα. Είναι λοιπόν αναπάντεχο αν όχι αντιφατικό, να ακούς μέσα απ’ τα δαιδαλώδη στενά να αντηχούν, μελωδίες του Τσαικόφσκι, του Μάλερ και του Μπετόβεν, παιγμένες με πάθος από παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε πολυμελείς συμφωνικές ορχήστρες εκφράζουν με νότες αυτό που οι λέξεις απέτυχαν να πουν.

«Όταν παίζω, ξεχνώ τα πάντα και βρίσκομαι σε άλλο κόσμο», λέει η 13χρονη Κίσμπερ που σπουδάζει βιολί και ζει στην Πετάρε, μια από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, με πληθυσμό 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Οι γονείς της τρέμουν κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι. Οι πυροβολισμοί είναι συχνοί και στην γωνία του σπιτιού τους σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. «Ξεκαθάρισμα λογαριασμών», είπαν οι αστυνομικοί. «Τα ξεχνώ όλα αυτά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να γίνω μια πολύ καλή βιολίστρια και να καταφέρω να κάνω τ’ άλλα παιδιά να καταλάβουν ότι ναι, είναι εφικτό! Όχι δηλαδή ότι, επειδή είμαι από μια φτωχογειτονιά, θα πρέπει να’ μια για πάντα φτωχή! Εγώ ξέρω ότι με τη μουσική και το βιολί μου θα προχωρήσω μπροστά».

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη την Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο

Του Άνχελ, του έκλεψαν την τρομπέτα καθώς επέστρεφε σπίτι του στην Πετάρε. 16 χρόνων, προσπάθησε να αντισταθεί σε δύο οπλισμένους κακοποιούς που θα μπορούσαν να τον είχαν σκοτώσει. «Με άρχισαν στις μπουνιές και μου πήραν το όργανο. Πηγαίνουν και τα πουλάνε για λίγα μπολίβαρες. Φοβάμαι πως θα μου το ξανακάνουν, αλλά εγώ πρέπει να συγκεντρωθώ στη μελέτη μου και την ορχήστρα». Ο Άνχελ τα απογεύματα βγαίνει και παίζει στη γειτονιά κομμάτια του Τσαικόφσκι. «Όλοι εδώ τον εκτιμούν και τον προσέχουν πολύ», λέει η μάνα του η Άνχελα, μετανάστης από την Κολομβία που ήρθε στην Βενεζουέλα για μια καλύτερη ζωή. «Λένε πως βγάζει ασπροπρόσωπη τη γειτονιά. Και μακάρι να τα καταφέρει, να φύγει από δω γιατί ζούμε άσχημα».

Λίγο πιο μακριά στο ίδιο «μπάριο» ζει η Μαγιέλα, 16 ετών, που παίζει βιολοντσέλο. «Πηγαίνουμε με μια βιόλα, ένα βιολοντσέλο και ένα βιολί στα σχολεία της γειτονιάς και κάνουμε ένα μικρό κονσέρτο. Και προσελκύουμε περισσότερα παιδιά στο El Sistema, που θα μπορούσαν να είναι στους δρόμους και να κάνουν διάφορα. Και αυτό είναι καλό για την κοινωνία μας».

Η μητέρα της κάθεται και την ακούει όταν παίζει. Δακρύζει. «Μας δόθηκε κάτι στο οποίο φαινόταν πως δεν είχαμε δικαίωμα!», λέει.

Οι ιστορίες παιδιών που σώθηκαν χάρις στην μουσική είναι αμέτρητες. Ο Λενάρ Ακόστα στα 12 του χρόνια είχε ήδη εγκαταλείψει το σπίτι του. Έκλεβε και έπαιρνε ναρκωτικά, μέχρι την στιγμή που συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο. «Εκεί ήρθαν κάποιοι του El Sistema και μου πρότειναν να παίξω μουσική. Εγώ νόμιζα πως με κορόιδευαν», θυμάται ο Λενάρ. «Ήθελα να παίξω τρομπέτα, αλλά δεν υπήρχε τρομπέτα. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα κλαρινέτο. Και το πήρα». Σήμερα, στα 36 του, ο Λενάρ είναι κλαρινετίστας με διεθνή καριέρα, έχει σπουδάσει οργανοποιία πνευστών με υποτροφία στη Γερμανία και είναι διευθυντής του μουσικού σχολείου Los Choros του El Sistema, το οποίο λειτουργεί στον ίδιο χώρο, εκεί όπου βρισκόταν κάποτε το αναμορφωτήριο στο οποίο ήταν κρατούμενος.

«Το Σύστημα δεν θέλει να φτιάξει μουσικούς, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά να σώσει παιδιά και να φτιάξει νέους πολίτες για την χώρα, καλύτερους πολίτες για τη χώρα», επισημαίνει ο Εδουάρδο Μέντεζ, διευθυντής του Ελ Σιστέμα. «Το Σύστημα ψάχνει να μετατρέψει τον άνθρωπο, να του δώσει αξίες, εργαλεία, να κρατήσει τα παιδιά και τους νέους μακριά από τους δρόμους, να τους απασχολήσει γεμίζοντάς τους με γνώση. Και φυσικά αυτό μεταφράζεται σε όφελος για τους γύρω του, για τις κοινότητες. Γιατί, με το που θα μετατρέψεις ένα παιδί, αυτό το μήνυμα επίσης φτάνει και στην οικογένεια. Και η οικογένεια ενσωματώνεται στο πρόγραμμα, έρχονται στις συναυλίες. Καλούν τους γείτονες, καλούν το ξάδελφο, το θείο, είναι περήφανοι που βλέπουν το παιδί τους να παίζει».

«Η μουσική, επειδή είναι αόρατη, έχει την δυνατότητα να εισχωρεί στην ψυχή», λέει ο μαέστρος Abreu, θυμίζοντάς μου τη ρήση του Πλάτωνα. «Αλλά όχι μόνο στην ψυχή του ατόμου, αλλά και στην συλλογική ψυχή», προσθέτει.

Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψεις την κλασσική μουσική σε κάτι δημοφιλές για μαζική κατανάλωση. «Σήμερα, οι συναυλίες στη Βενεζουέλα είναι παντού γεμάτες, και όσο πιο ταπεινή η γειτονιά, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός όσων παραβρίσκονται στη συναυλία. Πάντα έλεγα και εξακολουθώ να το λέω ότι η κουλτούρα για τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι μια φτωχή κουλτούρα. Γι’ αυτό τα παιδιά και οι νέοι στο Σύστημά μας, αξίζουν τα καλύτερα μουσικά όργανα, τους καλύτερους δασκάλους και τις καλύτερες υποδομές. Ενώ όσο πιο φτωχοί είναι, τόσο πιο αντάξιοι σε αυτά τα μεγάλα, τα υψηλά επίπεδα ποιότητας».

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη την Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Η παιδεία είναι το ισχυρότερο όπλο με τον οποίο μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο», Νέλσον Μαντέλα

Τα 11 παιδιά που εμφανίστηκαν στην πρώτη πρόβα έχουν γίνει 370.000 και προέρχονται κυρίως από τα φτωχά στρώματα του λαού. Φοιτούν σε 285 μουσικά σχολεία, τα οποία ονομάζονται «Πυρήνες». Στους Πυρήνες λειτουργούν 285 παιδικές και νεανικές συμφωνικές ορχήστρες, ενώ έχουν σχηματιστεί επίσης και 30 επαγγελματικές. Έχουν δημιουργηθεί 5.620 θέσεις εργασίας.

Τα παιδιά εγγράφονται στους πυρήνες και δηλώνουν τι όργανο θα ήθελαν να παίξουν. Το όργανο τους δίδεται δωρεάν. Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να πληρώνουν μόλις €5 τον χρόνο ως συμμετοχή. Και εδώ αρχίζουν οι διαφορές με το κλασσικό σύστημα μουσικής εκπαίδευσης που έχουμε συνηθίσει. Ο μαθητής δεν διδάσκεται μόνος του. Βρίσκεται ενταγμένος μέσα σε μια μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Μαθαίνει παίζοντας. «Αυτό επιτρέπει», όπως εξηγεί ο διευθυντής του Συστήματος κ. Μέντεζ «να δημιουργηθεί, πρώτον ένα αίσθημα ευθύνης, ότι αν δεν παίξω καλά, θα πάρω στο λαιμό μου και όλους τους άλλους. Και δεύτερον, ένας υγιής ανταγωνισμός, ότι αφού ο διπλανός μου μπορεί να το κάνει, μπορώ να το κάνω και ‘γω. Με την παραδοσιακή μέθοδο, για να φτάσεις να παίξεις ένα έργο του Μάλερ με μια ορχήστρα, πρέπει να μελετήσεις πάρα πολλά χρόνια, πριν να έχεις την ευκαιρία να καθίσεις να παίξεις. Εδώ όχι. Εδώ 3 – 4 ετών παίζεις την πρώτη του Μπετόβεν, την τέταρτη και τη πέμπτη του Τσαικόφσκι, οποιοδήποτε έργο υψηλού επιπέδου και σπουδαιότητας, στα εφτά, οκτώ ή δέκα σου χρόνια το κάνεις».

Το El Sistema έχει αναδείξει μουσικούς παγκόσμιας κλάσης, ενώ μαέστροι διεθνούς κύρους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ταξιδεύουν στην Βενεζουέλα για να διευθύνουν 17χρονα και 18χρονα ταλέντα. Η Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ, η ναυαρχίδα του El Sistema, θεωρείται μια από τις 10 καλύτερες συμφωνικές στον κόσμο, κατατάσσοντας τη χώρα ανάμεσα στις μεγάλες μουσικές δυνάμεις του πλανήτη. Έχει εξαχθεί σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Ευρώπη (Γερμανία, Ιταλία, Μεγ. Βρετανία (Σκοτία), Σουηδία, Νορβηγία, Τουρκία, Φιλανδία, Δανία), και την Ασία (Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα). Αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει σώσει δεκάδες παιδιά από την μιζέρια.

Ρωτώ τον μαέτρο Abreu αν πιστεύει πως έχει πετύχει τους αρχικούς του στόχους. «Όχι» μου απαντά. «Είμαστε στο δρόμο για να τους πετύχουμε. Μας λείπει ακόμη πολύς δρόμος… Για μένα, μόλις αρχίζουμε…»

δείτε τη ταινία στον ιστότοπο του ΕΞΑΝΤΑ

οι υπογραμμίσεις δικές μας