ΤΟΚΟΙ ΤΑΝΚΣ


Στάθης

του ΣΤΑΘΗ

Μουγκρίζει ο Σόιμπλε σαν Πάντσερ το πρωί, καθώς ζεσταίνει τους κινητήρες του για να ’ναι έτοιμο για τους θερισμούς της ημέρας. Ζεσταίνει κινητήρες ο κ. Σόιμπλε για το νέο Μνημόνιο κι εμάς εδώ μας μάρανε η δήλωση Βορίδη.

Λέει ο κ. Πολύδωρας τα μύρια όσα κατά της πολιτικής Σαμαρά κι απομονώνει η προπαγάνδα τα περί Χρυσής Αυγής, στέλνοντας τα άλλα άκλαφτα. Διότι η Χρυσή Αυγή είναι ένας «χρήσιμος εχθρός» για την Ακροδεξιά που μας κυβερνά, την «Καραδεξιά», όπως την έλεγε ο κ. Βενιζέλος. Που τώρα συγκυβερνά μαζί της. Ο «ολετήρας», όπως αποκαλούσε τον κ. Βενιζέλο ο κ. Σαμαράς. Ο οποίος τώρα συγκυβερνά μαζί του.

Συμμορφωθέντες και οι δύο «προς τας υποδείξεις» Μέρκελ -τίποτα το παράδοξο σε αυτήν τη λυκοσυμμαχία των κάθε εκφάνσεων του δικομματικού μονοκομματισμού- «προδότη» δεν αποκαλούσε τον κ. Σαμαρά ο άρτι επανακάμψας, κ. Μαρκόπουλος; Αν θυμηθεί αυτός ο εσμός των ανυπόληπτων, Γιωργάκης, Βορίδης, Βενιζέλος, Στουρνάρας, Χρυσοχοΐδης, Γεωργιάδης κ.τ.λ., τι έχουν εξεμέσει κατά καιρούς ο ένας εναντίον του άλλου, θα έσκαβαν τρύπα να κρυφτούν.

Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει τσίπα, φιλότιμο, αξιοπρέπεια, πράγματα εν ανεπαρκεία για τα ανδρείκελα της Τρόικας.

Βομβίζουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας οι φόροι σαν Στούκας, εφορμούν κατά πάνω μας κάθετα -δεν χάνουν στόχο- με τη βόμβα που πάνω της γράφει το όνομα του καθενός μας στις φτερούγες τους, και ο κ. Καψής μας ευαγγελίζεται ένα καθ’ ημάς BBC. «Αυτό είναι το πρότυπό μας» δήλωνε άνετα στον «Real FM», μιλώντας στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου. Ω των μύθων! Τι είναι το BBC; Δεν ξέρουμε ότι οι «Επίτροποι» που το διοικούν, που επιλέγουν το Δ.Σ. του σταθμού, που χαράσσουν τη στρατηγική του, δεν ξέρουμε ότι αυτοί οι «Επίτροποι» (δι)ορίζονται ντιρέκτ απ’ τους καθ’ ύλην αρμόδιους Υπουργούς της εκάστοτε κυβέρνησης; Δεν ξέρουμε άραγε ότι το BBC παρακολουθεί ως άλλο υπουργείο προπαγάνδας τις προτεραιότητες της Βρετανικής πολιτικής στο εξωτερικό (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν) όσον και στο εσωτερικό (καταστολή, λιτότητα, ενιαία σκέψη);  Κι όλα αυτά πασπαλισμένα με ολίγην «πολυπολιτισμικότητα» για να κοιμούνται ευχαριστημένα τα χάπατα που διυλίζουν «τις αλήθειες των άλλων», αλλά καταπίνουν αμάσητες τις βόμβες εναντίον τους.

Αυτές οι βόμβες της USAF, της RAF ή του BBC δεν ανατινάζουν καναπέδες. Ανατινάζουν χωριά και χώρες. Για τους καναπέδες μας το σύστημα της Νέας Τάξης διαθέτει κοριούς να ακούει τι λέμε. Για το μυαλό μας διαθέτει τσιπάκια για να μας λέει τι (να) σκεφτόμαστε.

Ουδέν κρυπτόν υπό το internet.

Αλλά, αν ξέρουν αυτοί, άλλο τόσο ξέρουμε κι εμείς. Ουδέποτε άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία οι απλοί πολίτες, οι λαοί ήταν τόσον πληροφορημένοι. Ουδέποτε άλλοτε τόσοι πολλοί διάβαζαν για τόσα πολλά. Ουδέποτε άλλοτε η πρόσβαση στη γενική αλλά και εξειδικευμένη γνώση ήταν τόσο ανοιχτή. Για όσον ακόμα αυτή η διαδικασία δεν χειραγωγείται, είναι μια διαδικασία δημοκρατική. Και ταυτοχρόνως χαοτική. Εναπόκειται λοιπόν στον κάθε έναν ή στην κάθε συλλογικότητα η οργάνωση των πληροφοριών σε γνώση και του χάους σε πολιτική.

Για παράδειγμα: το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι μισθοί παρουσιάζουν μείωση 10%! Αυτήν την πληροφορία αλλοιώς θα την πραγματευτεί ο τραπεζίτης κι αλλοιώς ο εργαζόμενος. Κι ακόμα πιο αλλοιώς ο εργαζόμενος που υποστηρίζει τον τραπεζίτη. Είτε διότι είναι βλαξ, είτε διότι φοβάται, είτε διότι τα παίρνει.

Αλλά, αν υπάρχουν εργαζόμενοι που υποστηρίζουν τους τραπεζίτες, δεν υπάρχουν τραπεζίτες που υποστηρίζουν  τους εργαζόμενους.

Διότι για την αστική τάξη η πολιτική είναι μια καθαρή ταξική υπόθεση, πολύπλοκη ως προς τις τακτικές της, αλλά απλή στη στρατηγική της.

Το αποτέλεσμα της στρατηγικής της είναι η Μέρκελ, ο Ομπάμα, ο Σόιμπλε. Το αποτέλεσμα ορισμένων απ΄τις τακτικές της είναι ο εργαζόμενος όταν τρώει την παραμύθια ότι αν δεν έχει λεφτά μια τράπεζα, πεινάει ο ίδιος.

Οταν λοιπόν ζεσταίνει κινητήρες ο Σόιμπλε, άλλοι ακούν τη βοή των επερχόμενων μέτρων, κι άλλοι (θέλουν να) ακούν το νανούρισμα της Βαλκυρίας που τους αγαπάει – που κόπτεται να μην πάνε οι «θυσίες τους χαμένες», στήνοντας νέους βωμούς για νέες εκατόμβες στην αγορά.

Νέες απολύσεις και νέους φόρους ζητά η Τρόικα και σκαρφίζεται νέους τρόπους για να πραγματοποιήσει τις εντολές της η κυβέρνηση. Νέες απολύσεις. Και νέους φόρους. Αυτές τις πέντε λέξεις, σμήνος λέξεων μπορεί να σκεπάσει, σμήνος σοφιστειών, σμήνος ευφημισμών, αλλά παραμένουν πέντε λέξεις: νέες απολύσεις και νέοι φόροι

Νέες απολύσεις και νέοι φόροι σημαίνουν νέα θύματα. Εσένα, κι εμένα. Πάλι. Και στο διηνεκές. Αν είναι ζωή αυτή, ας τη ζήσουν εκείνοι που μας την επιβάλλουν…

Δημοσιεύθηκε στο «enikos.gr» την Τετάρτη 3 Ιουλίου 2013

Νεοφιλελευθερισμός και νεοσυντηρητισμός


Θατσερ-Ρηγκαν

Του Παντελή Κυπριανού*

Καμία κοινωνία δεν υπάρχει χωρίς συμβάσεις και κανόνες. Στις προνεωτερικές κοινωνίες ήταν κατά τεκμήριο άγραφοι και άρρητοι. Δέσμευαν τα συμβαλλόμενα μέρη και η παραβίασή τους αποτελούσε λόγο διαμαρτυρίας και εξέγερσης. Κάτι ανάλογο, αλλά πιο ρητά διατυπωμένο και εκλογικευμένο, υπάρχει και στις νεωτερικές κοινωνίες. Εδώ, συνήθως οι συμβάσεις αποκρυσταλλώνονται σε νόμους και θεσμούς.

Ο νεοφιλελευθερισμός σε επίπεδο διακήρυξης δεν αμφισβήτησε τη σύμβαση και τον κανόνα καθαυτούς αλλά τις συμβάσεις και τους θεσμούς, έτσι όπως διαμορφώθηκαν μεταπολεμικά. Θεώρησε ότι τελούν υπό τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του κράτους (έτσι και η καταγγελία του κρατισμού) και έχουν επιβληθεί από ισχυρές συντεχνίες (έτσι και η επίκριση του κορπορατισμού), οι οποίες καταστέλλουν τις δημιουργικές δυνάμεις των ατόμων. Αιτούμενο, συνεπώς, ήταν η κατάλυση των θεσμών αυτών έτσι ώστε να απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις των ατόμων.

Το πρόβλημα με τη νεοφιλελεύθερη θεώρηση έγκειται στα όρια της απορρύθμισης των υφιστάμενων θεσμών και στον προσδιορισμό της προσφορότερης συνθήκης για τη βέλτιστη ανάπτυξη της δημιουργικής δύναμης των ατόμων. Στο ερώτημα αυτό δεν απαντά ο νεοφιλελευθερισμός. Αν το επιχειρούσε, θα διαπίστωνε το αδιέξοδό του. Θα διαπίστωνε ότι η κοινωνία δεν συντίθεται μόνο από άτομα, ότι ο άνθρωπος δεν σκέφτεται μόνο με όρους οικονομικούς, δεν είναι μόνο homo economicus, και ότι τα άτομα δεν σκέφτονται πάντα ορθολογικά.

Η σιωπή στο προαναφερθέν ερώτημα δημιουργεί εύλογα την αίσθηση ότι ο νεοφιλελευθερισμός καταλήγει να στρέφεται ενάντια σε κάθε κανόνα και κάθε σύμβαση, ότι οδηγεί σε πλήρη απορρύθμιση. Με δυο λόγια, οδηγεί σε κάτι ιστορικά πρωτόγνωρο και λογικά παράλογο, σε μια κοινωνία συντιθέμενη από άτομα χωρίς συμβάσεις που ενεργούν με αποκλειστικό γνώμονα την υλική τους βελτίωση. Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο, ακόμη και για μια ζούγκλα.

Η προαναφερθείσα σιωπή συγκαλύπτει τη λογική ανακολουθία του νεοφιλελευθερισμού. Στη συγκάλυψη βοηθούν και δύο άλλες παράμετροι. Ο νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία, τις δύο κατεξοχήν δηλαδή χώρες της σύμβασης. Ποιος δεν γνωρίζει το βάρος της παράδοσης στη Βρετανία η οποία επέχει σε μεγάλο βαθμό θέση νόμου; Γι’ αυτό και οι όποιες σκέψεις για την ιδιωτικοποίηση του BBC εγκαταλείφθηκαν. Ποιος αγνοεί, από την άλλη πλευρά, ότι οι ΗΠΑ είναι μία από τις χώρες όπου οι κανόνες τηρούνται, και μάλιστα απαράβατα. Η παρουσία των συμβάσεων αυτών επιτρέπει στον νεοφιλελευθερισμό να συγκαλύψει τη θεωρητική του ασυμβατότητα με τις συμβάσεις και τον κανόνα.

Η δεύτερη, και εξίσου σημαντική πτυχή, είναι ότι ο νεοφιλελευθερισμός από τα πρώτα του βήματα στις ΗΠΑ συμπορεύτηκε, τροφοδότησε και τροφοδοτήθηκε, από τον νεοσυντηρητισμό. Μαζί έκαναν τα πρώτα τους βήματα στις ΗΠΑ και βρήκαν καταφύγιο στον ριγκανισμό, ο οποίος τους έκανε να φαίνονται σιαμαία. Κοινός τους εχθρός το κράτος πρόνοιας, στην ορολογία τους ο κρατισμός. Για τους νεοφιλελεύθερους ο λεγόμενος κρατισμός φάνταζε ως απαγορευτικός κορσές στη δημιουργικότητα. Για τους συντηρητικούς η κρατική παρουσία σε τομείς όπως η εκπαίδευση και η υγεία στρεφόταν ενάντια στους θεσμούς που θα έπρεπε να ήταν επιφορτισμένοι με αυτά, όπως η οικογένεια. Γι’ αυτό και υπεραμύνθηκαν αντιλήψεων όπως η οικοδιδασκαλία.

Η συμπόρευση αυτή, αδιανόητη ιδεολογικά, ιδίως αν σκεφτεί κανείς το παραδοσιακό ιστορικό χάσμα ανάμεσα στη φιλελεύθερη και συντηρητική σκέψη, επέτρεψε στον νεοφιλελευθερισμό να συγκαλύψει τον λογικό του παραλογισμό ως ιδεολογία που στρέφεται ενάντια στη σύμβαση και τον κανόνα. Του επέτρεψε να αντισταθμίσει την ανασφάλεια της απορρύθμισης με έναν λόγο εστιασμένο στην αυστηρή τάξη. Ταυτόχρονα του επέτρεψε να στραφεί σ’ ένα συμπαγές συντηρητικό ιδεολογικά κοινό, το οποίο έχει ελάχιστα κοινά με τις καταστατικές αρχές του. Ετσι ο νεοφιλελευθερισμός μετατρέπεται σε νεοσυντηρητισμό. Επαγγέλλεται την απόλυτη ελευθερία των αγορών και ταυτόχρονα την απόλυτη τάξη και πειθάρχηση.

Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα και στην Ελλάδα. Το υπουργείο Οικονομικών επαγγέλλεται την ιδιωτικοποίηση των πάντων και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη την τάξη και την πειθαρχία. Μόνο που εδώ δεν έχουμε τις μακρόχρονες και στέρεες αμερικανο-βρετανικές συμβάσεις και παραδόσεις. Ετσι και η ευκολία με την οποία καταργούνται χωρίς πολλά πολλά θεσμοί, όπως η δημόσια ραδιοτηλεόραση σήμερα, τα νοσοκομεία κι άλλοι οργανισμοί αύριο. Κινήσεις-καμικάζι που μεγαλώνουν το σημερινό αδιέξοδο και κάνουν ακόμη πιο ζοφερή την ύπαρξή μας.

………………………………………………………………………………

* Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών

Πηγή. http://www.efsyn.gr/?p=67668

Οι Φίλοι μου – Ο Στρατέγκος ο Ζιγκούρου ο Τρογκ


ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ (ένας ένας και με σειρά τυχαία…)
Ο Στρατέγκος ο Ζιγκούρου ο Τρογκ

ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ!

Είναι εκεί, ανάμεσα στον κόσμο. Και κάθε φορά που τον βλέπω κάνει κάτι, χωρίς να κάνει τίποτα κι αυτό το τίποτα που δεν κάνει εμένα με κάνει να νιώθω όμορφα, σα να είμαι χαρούμενος… Τι να πω…
Κοιτάζει γύρω του με μια μωρουδίστικη κι αθώα πονηράδα. Ρίχνει μια ματιά έξω στο δρόμο, να δει αν το σκοτάδι είναι αρκετά πυκνό για να αρχίσουν να κολυμπάνε άνετα τα όνειρα πάνω από την άσφαλτο και μέχρι τα μπαλκόνια των ρετιρέ, ώσπου να λαχανιάσουν και να πέσουνε μέσα στους κάδους με τα σκουπίδια στους δρόμους. Τους δρόμους που για κείνον είναι πάντα πεδία μάχης ανάμεσα σε δράκους με δαγκωμένα αυτιά κι αρχάγγελους με δυνατά μπρατσάκια και καθαρά νύχια, σαν αυτούς που ζωγραφίζει.


Μετά στρίβει ένα τσιγάρο, πίνει μια γουλίτσα, μετράει μαζί μας τα ψυχάκια του, για να μη χάσει το λογαριασμό και μας μαρτυράει χίλια όνειρα κι άλλους τόσους εφιάλτες. Γυρνάει πάλι το κεφάλι για λίγο κι εγώ ξέρω ότι η ματιά του κάνει ένα σάλτο και κρεμιέται από τα πολύφωτα, από ‘κει πηδάει στα καδράκια και ξεσκονίζει τρυφερά τις ζωγραφιστές κορνίζες, κάνει μια βουτιά προς τα έξω και τσακώνεται με την τζαμαρία που δεν την αφήνει να βγει στην φθινοπωρινή υγρασία και να ποτίσει τις άσπρες ζαρντινιέρες στο πεζοδρόμιο.


Γυρνάει πάλι σε μας, ρουφάει τζούρα, γελάει, καταπίνει ευγενικά τη σταγόνα που ξέμεινε στο σφηνάκι. Παίρνει τα μπουκάλια αδειανά από τα παραμύθια που ήπιαμε μονορούφι και τα πάει στην ανακύκλωση, για να ξαναγεμίσουνε ίσαμε αύριο με τις ελπίδες μας, τα μυστικά μας, τα ψιθυριστά λόγια της καύλας μας στο αυτί κάποιου άλλου, τα εικοσιτετράωρα όνειρα μας για μεθαύριο που έχουμε ρεπό και πιστεύουμε πως ο κόσμος όλος θα έρθει και θα μας φιλήσει τα πόδια, αφού πρώτα τα πλύνει με τα τοξικά δάκρυα του και τα σκουπίσει με τα φτηνά εξτένσιον από το ψωριασμένο του κεφάλι και άλλα τέτοια εντυπωσιακά!


Κρεμάει λοξά το τσαντάκι του σαν τα φισεκλίκια ενός μικρού ήρωα, μας μοιράζει από ένα φιλί, σαν βραδινή Θεία Μετάληψη και βγαίνει έξω, στον υπόλοιπο Πλανήτη που αχνίζει από τα ροχαλητά των δίποδων ζωντανών. Καβαλάει το μηχανάκι του σαν άλλος σταυροφόρος ιππότης το φτερωτό του άτι. Σηκώνει το κεφάλι να δει αν η Νύχτα έχει κάτσει βολικά στον άπλυτο σβέρκο της παχύδερμης πόλης και της κλείνει τσαχπίνικα το μάτι. Αυτή του χαμογελάει λάγνα με τα νέγρικα χείλια της, σηκώνει το χέρι της το μακρύ το αριστερό και ανάβει όλα τα φανάρια πράσινα, για να βάλει πρώτη και να φύγει φουλάρα, να μην τον σταματήσει τίποτα στον ίσιο δρόμο που θα τον βγάλει στο παιδικό του καστράκι, όπου τον περιμένει η Αλήθεια του, τα εκατό χρόνια της μέρας, σαν άλλη κοιμωμένη ωραία, να την ξυπνήσει μ’ ένα ζουμερό γλωσσόφιλο και να κάνουνε έρωτα  μέχρι η Μέρα να λαλήσει τρεις φορές στέλνοντας τα παιδιά της σχολείο. Μετά δεν ξέρω τι κάνει και ούτε που με νοιάζει! Μου φτάνει ότι τον βλέπω σχεδόν κάθε βράδυ. Είναι φίλος μου. Και τον αγαπάω.

Πηγή,http://anthroposstonplaniti.blogspot.gr

Χίτλερ: Ἑνας μακρινός..εξωτικός δικτάτορας (!)


Το όνομα Hitler γίνεται όλο και πιο…δημοφιλής μάρκα στην Ινδία! Το όνομα του Χίτλερ δεν ακούγεται  εκεί, άσχημο  ούτε έχει, εκεί  ..πικρή γεύση,  εφ όσον πολλοί δεν γνωρίζουν καν ποιος ήταν!

Το ονομα Hitler έχει γίνει ένα περιζήτητο εμπορικό σήμα στην Ινδία, γράφει η Bloomberg Businessweek.

Το 2006 άνοιξε ένα καφέ, το Hitler´s Cross”, («ο Σταυρός του Χίτλερ»), στη Βομβάη, και το 2011 άνοιξε μια αίθουσα μπιλιάρδου που ονομάστηκε ”Hitlers Den” «Το κρυσφύγετο του Χίτλερ», στη γειτονική πόλη Nagpur. Οι ιδιοκτήτες και των δύο αυτών καταστημάτων, δήλωσαν ότι το όνομα του Χίτλερ ήταν ένας πόλος έλξης, αλλά το όνομα άλλαξε μετά απο την πίεση εβραϊκων ομάδων, γράφει το Bloomberg.
Στο Αhmedabad, ο ιδιοκτήτης καταστήματος ενδυμάτων που ονομαζόταν Χίτλερ, (αλλά αναγκάστηκε να αλλαξει την επιγραφή), ειπε οτι ήταν μόνο ξένοι που διαμαρτυρήθηκαν! Στην επιγραφή του καταστήματος ενδυμάτων το i στο Ηitler είναι επίσης διακοσμημένο με …σβάστικα!
Οι ντόπιοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το όνομα του καταστήματος και λένε ότι ο Χίτλερ δεν έκανε κανένα κακό στην Ινδία!
Το Mein Kampf είναι…μπεστ σέλερ και συχνά αυταρχικά άτομα, στην Iνδικη τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αποκαλούνται Χίτλερ! 
«Ο ήρωας Χίτλερ είναι ερωτευμένος» είναι ο τίτλος μιας κωμωδίας, ενω μια ταινία για τις τελευταίες ημέρες του Χίτλερ ονομάζεται «Ο Γκάντι στον Χίτλερ», επειδη κάποτε ο Γκάντι έγραψε στον Αδόλφο Χίτλερ. Μια σαπουνόπερα, το «Hitler Didi» γνωρισε μεγαλη επιτυχία, και ο πρόσφατα αποθανών ηγέτης ινδουιστικού ακροδεξιού κόμματος, εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον Χίτλερ.
H δημοτικότητα του Χίτλερ στην Ινδία δεν οφείλεται στον αντισημιτισμό, σύμφωνα με τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Gautam Buddha, του Νέου Δελχί, οπως ανέφερε το Bloomberg. Εξαρτάται, αντίθετα, απο την έλλειψη μαθημάτων στην Ευρωπαϊκή ιστορία, στα σχολεία. Πολλοί δεν φαίνεται να μη γνωρίζουν ουτε τι είναι Εβραίος, ούτε ξέρουν τίποτα για την Εβραϊκή ιστορία. Ο Χίτλερ είναι απλά ένας μακρινός εξωτικός δικτάτορας. (!)
Στο βαθμό που μαθαίνεται η γερμανική ιστορία, εχει σχέση το οτι αν ο Χίτλερ δεν είχε αποδυναμώσει τη Βρετανική Αυτοκρατορία μέσω του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, οι Βρετανοί δεν είχαν φύγει ποτέ απο την Ινδία οικειοθελώς. Οι Εβραίοι της Ινδίας, περίπου 5300 άτομα, είναι από τους λίγους Εβραίους στον κόσμο, που δεν έχουν ποτέ διωχθεί από τους συμπατριώτες τους, σύμφωνα με τον ίδιο καθηγητή.
Ένας από τους Eβραίους ηγέτες, στην Βομβάη, συμφωνεί και λέει στοBloomberg ότι «ποτέ δεν έχουμε διωχθεί εδώ από οποιαδήποτε ομάδα, ούτε καν από τους μουσουλμάνους». Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου προσθέτει ότι η έλλειψη ισχυρής ηγεσίας στην Ινδία κάνει τους νεαρούς Ινδούς να ..θαυμάζουν τον Χίτλερ.
Πηγή,stovoreiostereomatiselva.blogspot.gr

Θα ‘ρθει καιρός (Κατερίνα Γώγου)


Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη,
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε,
δε θα ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές:
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας.
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή…
παρ’ όλα αυτά Μαρία

(Κατερίνα Γώγου)