Η Ευρωζώνη και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία!


Ρωμαϊκή_Αυτοκρατορία

Η κατάσταση στην Ιταλία κι αλλού είναι πιο περίπλοκη απ’ αυτή που έχουμε κατά νου στην Ελλάδα. Το μοντέλο όπου η πολιτική ελίτ αποφασίζει και οι ψηφοφόροι εγκρίνουν εμφανίζει προβλήματα. Το σχεδιαζόμενο ευρωπαϊκό υπερ-κράτος ίσως είναι το πρώτο θύμα.

Πολλές φορές επικεντρωνόμαστε στα συμβαίνοντα στην Ελλάδα, κάτι φυσιολογικό αφού είναι η πατρίδα μας και η πορεία της επηρεάζει τις ζωές μας, αλλά λησμονούμε ή υποβαθμίζουμε άλλα γεγονότα και καταστάσεις που συμβαίνουν στην Ευρωζώνη και ειδικότερα στη γειτονιά μας.

Μας ήλθαν όλα αυτά στο νου, συζητώντας με γνωστούς για την κατάσταση που επικρατεί στην Ιταλία, την 3η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, και διαβάζοντας την συνέντευξη του μεγαλοεπενδυτή Τζώρτζ Σόρος στο Βήμα της Κυριακής.

Τι προκύπτει απ΄ όλα αυτά; Συνέχεια

ΣΕ ΚΛΙΜΑ… ΚΗΔΕΙΑΣ ΕΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΡΟΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ


  Δελαστικ-3του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Πένθιμα χτυπούν οι καμπάνες στην Ευρώπη για τη σημερινή ένταξη της Κροατίας στην ΕΕ ως της 28ης χώρας – μέλους της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αντί για κλίμα πανηγυρισμών και χαράς, αυτό που επικρατεί είναι κλίμα πολιτικής κηδείας. Δεν χαίρονται ούτε καν οι Γερμανοί, παρόλο που οι Κροάτες είναι ένας ιστορικά γερμανόδουλος λαός που στάθηκαν ενθουσιωδώς ακόμη και στο πλευρό του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Μέχρι και… κροατικό σώμα των Ες Ες είχαν φτιάξει, μέχρι και ναζιστική κυβέρνηση είχαν και έσφαξαν εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβους πολίτες! Τίποτα από αυτά όμως δεν κρίνεται αρκετό από την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, η οποία δεν καταδέχθηκε καν να πάει χθες στην Κροατία για τις γιορτές της ένταξής της στην ΕΕ και έστειλε έναν ασήμαντο… γενικό γραμματέα υπουργείου για να εκπροσωπήσει το Τέταρτο Ράιχ!

«Η λίστα των ελλείψεων της Κροατίας είναι μεγάλη: αναποτελεσματική, υπερμεγέθης διοίκηση, μη ανταγωνιστικές, συχνά ακόμη κρατικές επιχειρήσεις, άκαμπτη αγορά εργασίας με υπερβολικά υψηλούς μέσους μισθούς και 20% ανεργία, μεγάλη διαφθορά μέχρι και την κορυφή του κράτους εν μέρει» έγραφε την περασμένη Κυριακή η δεξιά γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και κατέληγε στο αρνητικό συμπέρασμα: «Παρά τις προόδους τα τελευταία χρόνια, η χώρα βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά από τα στάνταρ της ΕΕ». Συνέχεια

Ρατσισμός και βία: Σημεία των καιρών ή διαχρονικό φαινόμενο;


Ρατσισμός και βία: Σημεία των καιρών ή διαχρονικό φαινόμενο;

Άρθρο της Εύας Παπαθανασίου Πολλές οι συζητήσεις γύρω απ’ τα φαινόμενα του ρατσισμού και της βίας. Επιστήμονες, λόγιοι, ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, κοινωνικοί λειτουργοί, στοχαστές…. Το ίδιο αποτέλεσμα χρόνια τώρα, ευρισκόμενοι στον ίδιο παρανομαστή. Αρχίζω να πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι η Χώρα των καλύτερα τεκμηριωμένων συζητήσεων και των λιγότερα εφαρμοσμένων στην πράξη. Επί της ουσίας τα φαινόμενα αυτά δυστυχώς αντί να αμβλύνονται, οξύνονται και δυστυχώς με ραγδαίους ρυθμούς και παίρνοντας τραγικές διαστάσεις… Και το πιο θλιβερό απ’ όλα να ακούει κανείς τέτοιες συζητήσεις απ’ όλους εκείνους τους δήθεν φιλελεύθερους, τους δήθεν δημοκράτες, τους δήθεν θρησκευόμενους…. Σελίδες ολόκληρες μπορούμε να γεμίσουμε για το θέμα αυτό. Κίνητρο δικό μου για το συγκεκριμένο άρθρο, δεν είναι η επίδειξη γνώσεων αλλά ο θυμός. Το φάσμα του ρατσισμού καλύπτει πολλές πλευρές της καθημερινότητας: Εργασία, υγεία, εμφάνιση, σεξουαλικότητα, ταξικότητα κλπ… Θέλω όμως να αναφερθώ συγκεκριμένα στο φυλετικό ρατσισμό, ο οποίος μονάχα συναισθήματα απέχθειας μου ξυπνά. Ξαφνικά, ο «ακραιφνής» πατριωτισμός ορισμένων γεννά μίσος για το διαφορετικό. Ξαφνικά η Χώρα μου, η Ελλάδα, για ορισμένους αποτελεί τσιφλίκι. Αναφέρομαι κυρίως σ’ εκείνη τη μερίδα ανθρώπων, που αγάπησαν τόσο πολύ ξαναλέω ξαφνικά την Ελλάδα, σε σημείο να ξεχνούν τον ανθρωπισμό, το σεβασμό, την αλληλεγγύη. Για άλλο όμως αναρωτιέμαι.. Αναρωτιέμαι γι’ αυτό το «ξαφνικά». Αυτό το ξαφνικά λοιπόν, δηλώνει έλλειψη καλλιεργημένης προσωπικότητας, τουτέστιν έλλειψη παιδείας. Διαφορετικά δε’ θα ταν ξαφνικά..Τα ιδανικά σου –αν τα έχεις- τα σέβεσαι έτσι κι αλλιώς και όχι απ’ τη μια στιγμή στην άλλη.. Σπίτι όμως χωρίς θεμέλια δε χτίζεται. Εξίσου και ανθρώπινο ον άνευ παιδείας δεν υφίσταται. Ποια Παιδεία όμως; Μήπως εκείνη της τυπικής εκπαίδευσης; Μήπως εκείνη των κοινωνικών στερεοτύπων; Μήπως εκείνη της ξενοφοβίας; Όχι βέβαια… Μιλώ φυσικά για εκείνη την Παιδεία μιας ολοκληρωμένης, πεπαιδευμένης, καλλιεργημένης πρωτίστως ψυχικά και πνευματικά ανθρώπινης οντότητας. Μιας οντότητας, που ξέρει να σέβεται το διαφορετικό, γιατί έμαθε να σέβεται τον εαυτό της… Πόσο της μόδας έχει γίνει το υβριστικό μοντέλο απαντήσεων απανταχού στο Διαδίκτυο, στην καθημερινότητα, σε συζητήσεις όπου θέματα δεν αγγίζουν καν το κύριο θέμα του άρθρου… Αυτή η εθιστική πόρρωση είναι αν μη τι άλλο τόσο επικίνδυνη… Ακόμα αυτή η κεκαλυμμένη πολλές φορές πίσω από συνωμοσιακές συζητήσεις θεωρία του για όλα φταίνε οι άλλοι..Ποτέ κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη..Αυτή η ευθυνοφοβία πόσο επικίνδυνη αποβαίνει άραγε; Η οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού, όπου και όπως αυτή εκφράζεται, πηγάζει από ανασφάλεια, φόβο, πολλές φορές και από κομπλεξισμό. Δεν είναι όμως σε θέση αυτή τη στιγμή να διαδραματίσω ρόλο ψυχολόγου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο φόβος, ξεπερνάται μέσα απ’ τον ίδιο το φόβο. Η ρίζα του προβλήματος, βρίσκεται στην έλλειψη αυτοκριτικής και αυτοσεβασμού. Το γεγονός ότι είμαι Ελληνίδα και Χριστιανή Ορθόδοξη δε μ’ εμπόδισε ποτέ να συναναστραφώ ανθρώπους διαφορετικής «προέλευσης», είτε γεωγραφικής είτε θρησκευτικής απ’ τη δική μου. Απεναντίας με γέμιζε πρόκληση να γνωρίσω άλλες κουλτούρες, διαφορετικό τρόπο σκέψης. Ακόμα κι όταν χρειάστηκε με πολλούς απ’ αυτούς να διαφωνήσω έντονα, καμιά απ’ τις δυο πλευρές δεν ξέχασε ότι ναι μεν έχουμε διαφορετικά πιστεύω αλλά υπερισχύει η ανθρώπινη ταυτότητα. Το αμέσως επόμενο βήμα απ’ το ρατσισμό είναι η βία..Και για αυτό το θέμα πολύ μελάνι και πολύ σάλιο έχουμε κατά καιρούς σπαταλήσει..Και για ακόμα μια φορά μάλλον, χωρίς αποτέλεσμα. Το ξύλο δε βγήκε απ’ τον Παράδεισο προς απογοήτευση πολλών. Αν ήταν έτσι, μόνο καλό θα δημιουργούσε στον κόσμο μας. Ως γνωστόν όμως η βία γεννά βία. Κι όταν το φαύλο επαναλαμβάνεται, οι συνέπειες κάθε άλλο παρά ευχάριστες μπορεί να είναι. Το πιο θλιβερό απ’ όλα όμως, είναι τέτοια φαινόμενα να εκδηλώνονται στα σχολεία. Το λεγόμενο «Bullying», παίρνει δυστυχώς τραγικές διαστάσεις. Ο λεκτικός ρατσισμός είτε από εκπαιδευτικούς –ακόμα πιο θλιβερό- είτε από ανηλίκους, επίσης αποτελεί μια επικίνδυνη μορφή βίας. Πολλές φορές κι εδώ, βασική αιτία είναι ο φυλετικός ρατσισμός. Όλοι περάσαμε από θρανία, γνωρίζουμε λοιπόν άπαντες τι επακριβώς είθισται και εκ των έσω… Οι υπαίτιοι εδώ όμως, δεν είναι τα παιδιά. Όλη η ευθύνη βρίσκεται στην ποιότητα του κάθε εκπαιδευτικού, αλλά και στην ποιότητα της κάθε οικογένειας. Περιμένω εκείνη τη στιγμή –ίσως μάταια-, όπου ο αυτοσεβασμός και ο σεβασμός απέναντι στους συνανθρώπους μας θα κυριαρχήσει. Μόνο τότε θ’ αλλάξει κάτι. Είναι πολύ δύσκολο ο τρόπος σκέψης να αλλάξει, όχι όμως ακατόρθωτο. Προσωπική δουλειά με τον εαυτό μας προϋποθέτει. Πάντα κρατάω στο μυαλό μου τα λόγια του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκη που έλεγε πόσο επικίνδυνο είναι να συνηθίσουμε το τέρας και να εξομοιωθούμε μαζί του. Φημιζόμαστε για την ξενοφοβία μας ήδη απ’ την αρχαιότητα, μην ξεχνάμε όμως και το γεγονός ότι φημιζόμαστε και για τη φιλοξενία μας, λέξη ελληνικότατη. Ας την κάνουμε λοιπόν και πράξη. Πηγή,  http://www.unhcr.gr

Μάζα και αλήθεια, χειραγώγηση και παιδεία


Μάζα και αλήθεια | Κοινωνία, Αλήθεια, Παιδεία, Χειραγώγηση

Η πλειονότητα των μελών των σύγχρονων καταναλωτικών κοινωνιών, από τη στιγμή που εκχώρησε σε τρίτους το δικαίωμά της να μετέχει της αρχής, επόμενο ήταν να μεταβληθεί σε μάζα. Σ’ ένα, δηλαδή, ανομοιογενές ως προς τη σύνθεσή του ανθρωποσύνολο, το οποίο διακατέχεται από ακατανίκητη ορμή προς οτιδήποτε ερεθίζει τα πλέον πρωτόγονα εκ των ενστίκτων του και ικανοποιεί τις ταπεινότερες των επιθυμιών του.

Έλκεται από την ευτέλεια, καθηλώνεται από τη χυδαιότητα, τέρπεται από τις ύβρεις, παθιάζεται με τις εξελισσόμενες επί της οθόνης λεπτομέρειες της ερωτικής συμπεριφοράς άσημων και διάσημων, καταναλώνει ό,τι γαργαλιστικό βίαιο και ποταπό συμβαίνει στην κρεβατοκάμαρα του καλλιτέχνη, στο γραφείο του πολιτικού, στην οικογένεια του γείτονα, στον κόσμο· με διάθεση, που λίγο απέχει από το να χαρακτηριστεί παθολογική. Κι όλα αυτά δια της κλειδαρότρυπας. την οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση υποκαθιστά η Τηλεόραση.

Η περιθωριοποιημένη, και κατ’ ουσίαν αμαθής αυτή μάζα, έχει την ψευδαίσθηση ότι δια της προβαλλόμενης ενώπιόν της αθλιότητας ψυχαγωγείται και ταυτοχρόνως ξορκίζει το κακό, που την απειλεί σε κάθε της βήμα. Απαίδευτη καθώς είναι, αδυνατεί να αποκρυπτογραφήσει τα φαινομενικώς ουδέτερα μηνύματα των προαναφερθέντων εκπομπών και παγιδεύεται στην επιτηδευμένη απλότητά τους· με αποτέλεσμα να καθίσταται θύμα των κυρίαρχων, οι οποίοι μέσω αυτών των μηνυμάτων τη χειραγωγούν.

Οι διανοούμενοι, που είναι σε θέση να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα και να της αποκαλύψουν την αλήθεια, είναι, σκοπίμως, κομμένοι από τα μέσα αυτά. Όμως, ακόμα και όταν προσφερθεί στη μάζα αποκωδικοποιημένο το μήνυμα και ολόκληρη η αλήθεια, που την αφορά, κατά κανόνα αρνείται να τα αποδεχτεί.

Πρώτον, διότι η μάζα σπανίως εμπιστεύεται εκείνους που προσπαθούν να της ανοίξουν τα μάτια.Αντιθέτως, μιμείται καλλιτέχνες και ακολουθεί άνδρες ή γυναίκες που κατάγονται από «αρχοντική» γενιά και γενικώς πρόσωπα, που κατ’ αυτήν φέρουν τη «σφραγίδα της δωρεάς». Και δεύτερον, διότι η μάζα είναι από τη φύση της άτολμη και συντηρητική. Ακόμα και όταν οι συνθήκες τη μεταβάλλουν σε επαναστατική δύναμη, το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα της μάζας είναι η συντήρηση· εκ της οποίας πηγάζουν η διστακτικότητα, ο φόβος για το άγνωστο, η εχθρότητα προς τις καινοτομίες και η δυσπιστία προς την Επιστήμη.

Η μάζα δεν πείθεται ούτε με λογικά επιχειρήματα ούτε με επιστημονικές αποδείξεις. Όλοι οι επιστήμονες της γης να πέσουν απάνω της δε θα καταφέρουν ν’ αλλάξουν την εδραιωμένη πεποίθησή της για φιλοσοφικά συστήματα, πρόσωπα, γεγονότα και τηλεοπτικές εκπομπές. Η αλήθεια είναι θανατηφόρα για τη μάζα και η αγελαία συνείδησή της είναι ανίκανη να την αντέξει. Δώσε στη μάζα παραμύθια και σε ακολουθεί έως θανάτου. Μάζα και αλήθεια είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες, οι οποίες ουδέποτε ταυτίστηκαν. Κάτι ήξερε ο Μέγας Κωνσταντίνος που σκαρφίστηκε το «εν τούτω νίκα» και οι Φιλικοί το «ξανθόν γένος».

Η αλήθεια προϋποθέτει πνευματική ωριμότητα. Σε υποχρεώνει να σκεφτείς, να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να αναζητήσεις τις δικές σου ευθύνες γι’ αυτήν· και ποιος έχει σήμερα διάθεση να βάλει το μυαλό του να δουλέψει, ν’ ασχοληθεί με πράγματα, που διαταράσσουν την σταβλισμένη μακαριότητά του; «Είναι τόσο βολικό να είναι κανείς ανώριμος, λέει ο Καντ. Έχω ένα βιβλίο, που έχει νου για μένα, έναν πνευματικό που έχει συνείδηση για μένα, ένα γιατρό που κρίνει τη δίαιτα για μένα κ.ο.κ. Δεν χρειάζεται λοιπόν να κουραστώ εγώ ο ίδιος. Δεν είναι ανάγκη να σκέπτομαι, όταν μπορώ απλώς να πληρώνω· άλλοι θα αναλάβουν αυτή τη στενόχωρη δουλειά για μένα»

Μόνον η παιδεία, και δη η κλασική, μπορεί να ανασυνθέσει την αλλοτριωμένη συνείδηση του μαζανθρώπου· να τον απεγκλωβίσει από τις προλήψεις και να μεταβάλει επί το λογικόν τον αγελαίο χαρακτήρα του. Όσο πιο πολύ το «πράττειν» ενός ανθρώπου διέπεται από λογικούς κανόνες τόσο και πιο ελεύθερος αισθάνεται αυτός, έλεγε ο Weber.

Αν και η παιδεία είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και ελάχιστη σχέση έχει με σχολεία, πτυχία και εκπαιδευτικά συστήματα, εντούτοις ο απαίδευτος δεσμώτης του τηλεοπτικού σπηλαίου χρειάζεται ένα καλώς εξοπλισμένο σύστημα· το οποίο, με τρόπο μεθοδικό και προκαθορισμένο -αλλά όχι βίαιο και υποχρεωτικό- θα του δείξει την έξοδο προς το φως της πραγματικότητας και θα τον φέρει σε επαφή με το απαύγασμα της ανθρώπινης σκέψης.

Όμως, ποιο εκπαιδευτικό σύστημα θα αναλάβει τούτο το σπουδαίο έργο; Βεβαίως, όχι το θεσμοθετημένο από τους κυρίαρχους και ελεγχόμενο ασφυκτικώς από το ιερατείο, διότι το μόνο που κάνει είναι να αναπαραγάγει τις υφιστάμενες δομές στο εποικοδόμημα της κοινωνίας· δηλαδή: να συντηρεί τις ανισότητες, να προπαγανδίζει την υποταγή, να εκτρέφει το σκοταδισμό και να επιβραβεύει την ημιμάθεια.

Με λίγα λόγια, η πνευματική και κοινωνική απελευθέρωση της μάζας είναι αδύνατη στα πλαίσια της υπάρχουσας κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας. Οσοδήποτε «προοδευτικό», «ανοικτό», ή «δημοκρατικό» και αν παρουσιάζεται το εκπαιδευτικό της σύστημα· διότι η αγωγή, ως λειτουργία καθαρώς κοινωνική, έχει για σημείο αναφοράς της την ιδεολογική και οικονομική βάση της δεδομένης κοινωνίας. Η κοινωνία είναι αυτή που καθορίζει το περιεχόμενο και τους σκοπούς της αγωγής, με γνώμονα τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τους σχεδιασμούς των κυρίαρχων ομάδων. Των ομάδων, που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, διαμορφώνουν και ιεραρχούν τις αξίες, καθορίζουν τα πρότυπα και συστηματοποιούν την ιδεολογική της βάση.


Αν δια του υφιστάμενου εκπαιδευτικού συστήματος υπήρχε περίπτωση η μάζα να αποκτήσει παιδεία και να σφυρηλατήσει ταξική συνείδηση, τότε τα ψωμιά εκείνων που την εκμεταλλεύονται θα ήσαν λίγα, γι’ αυτό και συντηρούν ένα εκπαιδευτικό σύστημα αυστηρώς ταξικό και ελεγχόμενο από το κράτος. Το οποίο, καθώς έλεγε ο Καστοριάδης, «για τους εκπαιδευτικούς έχει γίνει αγγαρεία προς το ζην, ενώ για τους μαθητές έχει καταντήσει μια βαρετή υποχρέωση». Οι αφελείς, που εντυπωσιάζονται από τις κατά καιρούς εκπαιδευτικές «μεταρρυθμίσεις», για ένα πράγμα θα πρέπει να είναι σίγουροι: οι κυρίαρχοι δεν πρόκειται να θέσουν σε κίνδυνο την εξουσία τους υιοθετώντας ένα εκπαιδευτικό σύστημα μέσα από το οποίο θα ξεπηδούσαν οι ανατροπείς του.

Θα μου πείτε, με αφετηρία τα όσα ανέφερες καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, προϋπόθεση του να γίνει η μάζα πολίτης είναι η αλλαγή στη βάση της κοινωνίας· διότι κάθε κοινωνία δημιουργεί ή υιοθετεί το εκπαιδευτικό σύστημα, που εξυπηρετεί τους εμφανείς και αφανείς κάθε φορά σκοπούς της. Σύμφωνοι, μόνον αφελείς και ανιστόρητοι υποστηρίζουν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να αλλάξει μια κοινωνία, γι’ αυτό, αντί της μεμψιμοιρίας, ας φροντίσουμε να αλλάξει ο προσανατολισμός της.

Νικόλαος Σιάμος

Πηγή, http://www.terrapapers.com

Ηλεκτρικός Θησέας!



Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ’ το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που `χει μαραθεί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή,
πληρώνεις όσο όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

Φοβάσαι ότι θα `ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ’ έχουν βάλει στο κλουβί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα «Νέα» ψάχνεις για δουλειά.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σαν θηλιά.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά,
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ’ έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.

Στίχοι:  

Δημήτρης Βάρος

Μουσική:

Γιάννης Μαρκόπουλος

Μικροαστοί, η κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ


Image
Οι Μικρομεσαίοι ήταν μία σειρά 40 επεισοδίων του Γιάννη Δαλιανίδη, που προβλήθηκε την περίοδο 1992-1993 στο MEGA και αναφερόταν στην ελληνική καθημερινότητα της εποχής με πρωταγωνιστές σύγχρονους Νεοέλληνες μικρομεσαίους. Όλη η σειρά χαρακτηρίζεται από μια ηλίθιου τύπου ευδαιμονία και παρωχημένους προβληματισμούς και αντικαθρεπτίζει πλήρως το πνεύμα της εποχής που ήταν Τσιριμπίμ Τσιριμπόμ. Η Αλλαγή που έφερε το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε χωρίς τις απαραίτητες διεργασίες μια νέα κοινωνική τάξη που έως σήμερα φέρει στις πλάτες της την ευθύνη για τα δεινά του τόπου.

Η σειρά θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται “Οι Μικροαστοί” εφόσον δεχθούμε τον ορισμό πως μικροαστός είναι ο Πολίτης που ανήκει στην ενδιάμεση κοινωνική τάξη (ανάμεσα στην αστική και την εργατική), χαρακτηρίζεται από πολιτική και ιδεολογική αστάθεια, από ατομιστική κοινωνική συμπεριφορά και στενές αντιλήψεις.

Η αξεπέραστη Μαλβίνα έγραφε το 1995 στο περιοδικό 01 πως «Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς» και βλέποντας την τωρινή κατάσταση δεν μπορώ παρά δίκιο να της δώσω.

Οι μικροαστοί αποτελούν την κύρια ραχοκοκαλιά αυτών που ψηφίζουν την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, και για να είμαι πιο σωστός να συμπληρώσω οι μικροαστοί και τα υβρίδια παιδιά τους. Η νέα κοινωνική τάξη που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ μεγάλωσε στη συνέχεια τα παιδιά της καλλιεργώντας σε καρμπόν τις ίδιες βολεμένες, συντηρητικές και παθητικές αντιλήψεις.

Ο μικροαστός δεν έχει αρχίδια, δεν είναι πραγματικός Έλληνας, είναι ο κλασικός τύπος μαλάκα που έχει βολευτεί πίσω από μια αρρωστημένη κατάσταση. Είναι μαζοχιστής, αντέχει στην ανηφόρα και άμα λάχει κατεβάζει και τα παντελόνια μόνο και μόνο για να παραμείνει σε μια Ευρώπη που τον φτύνουν και τον λοιδορούν.

Ο μικροαστός έχει απολέσει την στόφα του Έλληνα επαναστάτη, έχει την ψευδαίσθηση ότι πάντα θα την σκαπουλάρει, κρύβει τα αληθινά προβλήματα κάτω από το χαλί και καθαρίζει μόνο όσα βλέπει η πεθερά.

Ο μικροαστός είναι καταδικασμένος να ζει στην μετριότητα, να μην είναι ούτε μικρός ούτε μεγάλος, θέλει την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο και καταπίνει αμάσητη οποιαδήποτε μαλακία του πλασάρουν γιατί απλά είναι κότα!

Ουδείς πιο επικίνδυνος λοιπόν από τον μέτριο που ζει με τον φόβο μη χάσει τα λίγα που έχει λησμονόντας τις πραγματικές δυνατότητες της φυλής του.

30 χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συντηρούν και αγωνιούν για αυτήν την κοινωνική τάξη γιατί γνωρίζουν καλά πως μόνο χάρη σε αυτούς μπορούν να κρατηθούν στην εξουσία. Τώρα μάλιστα που έσφιξαν οι κώλοι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ γίναν ένα και το αυτό και μας συγκυβερνούν τρομάρα τους και τρομάρα μας. Με την αμέριστη συμπαράσταση των ξεπουλημένων δημοσιογράφων και καναλιών, τα πολιτικά γουρούνια συντηρούν τον φόβο των μικροαστών ώστε να τους αποτρέψουν από το στραφούν σε άλλες πολιτικές επιλογές.

Ο μικροαστός χαρακτηρίζεται από την ημιμάθεια και είναι πολιτικά αγράμματος, αδυνατεί να ξεχωρίσει το σοβαρό από το γελοίο και τελικά ενώ αγωνιά να βρίσκεται από πάνω βρίσκεται μια ζωή καβαλημένος και λέει και ευχαριστώ.

Αλλά οι ψευδαισθήσεις κάποτε τελειώνουν και πολύ θέλω να δω τι θα κάνουν οι μικροαστοί όταν χάσουν ότι κέρδισαν έως τώρα ανεπιστρεπτί. (εξοχικό, δευτερα αυτοκίνητα, οικόπεδα, μετοχές, πλαστικό χρήμα, άνετα δάνεια)

Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ μαζί με την ΝΔ εξετέλεσαν πλήρως τις οδηγίες του Κίσιγκερ περί του Ελληνικού έθνους. Σας θυμίζω τα λόγια του: “Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθεί. Γι’ αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας”.

Η δημιουργία των μικροαστών εξυπηρετεί ακριβώς αυτές τις θέσεις, η τάξη αυτή αποτελείται από ανθρωπάκια πλήρως εξαρτημένα από τα κόμματα, αλλοτριωμένα, πονηρά ή και κουτοπόνηρα αν θέλετε, φοβισμένα, έτοιμα να θυσιάσουν το μέλλον της Πατρίδας τους για ένα κομμάτι ψωμί.

Ίσως ακούγομαι σκληρός αλλά για μένα αποτελεί και αυτό αλήθεια, διότι οκ, όλοι ξέρουμε πως οι κατέχοντες τον πλούτο έχουν κάθε λόγο να συντηρούν αυτό το τρομακτικό σχήμα συγκυβέρνησης αλλά αριθμητικά δεν φτάνουν για να το κρατάνε στην εξουσία. Οπότε η τάξη των μικροαστών που κάποτε γλυκάθηκε από την πλαστή ευδαιμονία τρέφεται με αυταπάτες και μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

Η ζωή δεν είναι πάρτι ρε, ξυπνήστε, ήρθε η ώρα να σηκώσουμε όλοι τα μανίκια, σε αντίθετη περίπτωση θα καταντήσουμε υπηρέτες δύο αφεντάδων.

Ο αιώνια αναβλητικός και υπομονετικός μικροαστός πρέπει επιτέλους να ξορκίσει την κατάρα που τον βαραίνει, να ενωθεί με τον πραγματικό λαό για να κάνουμε όλοι μαζί μια νέα αρχή, δεν πάει άλλο.

Για όνομα του Θεού, στείλτε στα σπίτια τους αυτούς που μας κατέστρεψαν, υπάρχουν λύσεις, μη μασάτε!

Πηγή,http://kostasoutsider.com