To σχέδιο του αιώνα: Ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης σε όλη την Ευρώπη


«Οι σημαντικότερες πολιτικές αλλαγές, κρύβονται καμιά φορά στη λεπτομέρεια.

Μυστικά, κρυμμένα σε μια οδηγία, που προσπαθεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να περάσει το σχέδιο του αιώνα. Δεν πρόκειται για τίποτε λιγότερο από την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης σε όλη την Ευρώπη.

Εάν περάσει το σχέδιο της Επιτροπής, το νερό από ένα συλλογικό αγαθό θα μετατραπεί σε αντικείμενο κερδοσκοπίας με το οποίο μπορούν να κερδηθούν και στη Γερμανία δισεκατομμύρια.

Είναι μια νίκη μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που πολέμησαν αρκετά χρόνια γι’ αυτή την ιδιωτικοποίηση.

Οι συνέπειες για εμάς τους καταναλωτές μπορεί να είναι τεράστιες.

Τι πρόκειται να αντιμετωπίσουμε, θα μας το δείξουν (βλ. στο παρακάτω βίντεο) οι Στέφαν Στούχλιγκ και Νίκολας Στάινερ».

Το «Monitor» της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. για να ιδιωτικοποιήσουν τις υπηρεσίες ύδρευσης.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400 τα εκατό και συνεχίζουν με αύξηση 6 τα εκατό κάθε χρόνο. «Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο βίντεο στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις.

Όσο για τους ποιους έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου.

«Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier, «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων… «Νερό ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων;» «Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν». «Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς.»

Με αυτές τς φράσεις κλείνει ένα ρεπορτάζ μιας πραγματικής εκπομπής ειδήσεων, μιας πραγματικής δημόσιας τηλεόρασης. Της γερμανικής… Και στα δικά μας!

Πηγή: savegreekwaterwww.savegreekwater.org

Εnglish version video link http://youtu.be/rbCD8HA11sg

Συλλογή υπογραφών για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού: ΕΔΩ

Προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών: Η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, όχι εμπόρευμα!

Πηγή. http://tvxs.gr

Οι νέες παραλλαγές της χούντας και τα αλαλάζοντα ακροδεξιά κύμβαλα…


ΓΡΕΚΙ-ΣΑΜΑΡΑΣ

Το Ωμό δικτατορικό πραξικόπημα κατάργησης της ΕΡΤ, όπως γράψαμε έχει πολλαπλούς στόχους.

Συνοπτικά.
α) Στρατηγικός στόχος: Η ιδιωτικοποίηση των βασικών δημοσίων επιχειρήσεων και το ξεπούλημά τους στους ληστές και δημίους της Ελλάδας.
Αυτό σημαίνει: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ διάλυση και άλωση κάθε δομής του εθνικού ελληνικού κράτους.
Ο Σαμαράς, υλοποιεί με ωμό δικτατορικό κυνισμό, τις εντολές του πλανητικού φασισμού (Νέα Τάξη). ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ το έργο των προγενέστερων κυβερνητικών δωσίλογων, ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΑ, με τις πολιτικές «χορηγίες» ΟΛΩΝ: (κυβερνητικών εταίρων και «αριστεράς»).
ΤΟ ολοκληρωτικό ΕΓΚΛΗΜΑ το υλοποιεί η κυβέρνηση Σαμαρά και το «ευλογεί», με «σπαρακτικούς» αντιπολιτευτικούς αλαλαγμούς και θρηνωδίες, η κατοχική «αριστερά»: Η «αριστερά» του προτεκτοράτου-ΕΛΛΑΣ, η «αριστερά» της εκλογικής εμπορίας που παρέχει το άλλοθι σε κάθε ΕΓΚΛΗΜΑ των κυβερνητικών ανδρεικέλων του 4ου Ράιχ…

β). Κεντρικός ταχτικός στόχος: Η υλοποίηση της εντολής της τρόικας για μαζικές απολύσεις στο δημόσιο.

Η ΕΡΤ αποτελεί τον προνομιούχο χώρο μαζικής γενοκτονίας των εργαζομένων: 3.000 περίπου εργαζόμενοι…

Μαζική, συνεπώς, υλοποίηση της μαλθουσιανής ΦΡΙΚΗΣ και της νέας δουλοκτητικής βαρβαρότητας…

ΕΙΔΙΚΟΙ στόχοι:

α). Εκλογική κερδοσκοπία, μέσω του εξευτελισμού των άλλων.

Γράφουμε σχετικά ΕΔΩ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8330.html

Το λέει και ο Σαμαράς στους στερνούς του συνεργάτες.

Διαβάζουμε:

«Ο Αντώνης Σαμαράς, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, κατά τη διάρκεια της σύσκεψης ανέφερε ότι οι απολύσεις αποτελούν μνημονιακή υποχρέωση την οποία έχουν υπογράψει και οι άλλοι δύο κυβερνητικοί εταίροι, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης.
“Αν θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση για την ΕΡΤ, ας την ρίξουν” κατέληξε ο πρωθυπουργός απευθυνόμνενος στα στελέχη της ΝΔ κατά τη διάρκειας της σύσκεψης στο Μέγαρο Μαξίμου».

Το ρεπορτάζ το διαβάσαμε εδώ:
http://greki-gr.blogspot.gr/2013/06/blog-post_12.html

Πράγματι, όταν υπογράφεις τα Μνημόνια και όταν τα νομιμοποιείς με τη συμμετοχή σου στη Βουλή («αριστερά»), τότε υπογράφεις και νομιμοποιείς την κατεδάφιση του εθνικού κράτους, την ιδιωτικοποίησή του (ξεπούλημα) και τις μαζικές απολύσεις, μαζί με την οικονομική και κοινωνική ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του ελληνικού λαού.

Μοιραία, δηλαδή, γίνεσαι ουρά της κυβέρνησης και το ντεκόρ της δωσίλογης, «αντιπολιτευτικής» ΑΠΑΤΗΣ, το ντεκόρ της νέας ΚΑΤΟΧΗΣ…

β). Ειδικός επίσης πολιτικός στόχος είναι η συσπείρωση της παραδοσιακής δεξιάς και ακροδεξιάς σκουριάς.

ΟΛΟΙ οι παραδοσιακοί δεξιούληδες και ακροδεξιούληδες, που κρατούσαν κάποια προσχήματα δολερής «ουδετερότητας», αρχίζουν πλέον να αφηνιάζουν υπέρ της κυβέρνησης Σαμαρά.

Οι πλέον αποκαλυπτικοί είναι αυτοί των ακροδεξιών και εθνικιστικών νεφελωμάτων, οι έμποροι του πατριωτισμού και κάθε πατριδοκαπηλίας: Από τη Χρυσή Αυγή και τους ποικίλους «εθνικιστές», μέχρι τους μεταμφιεσμένους με τα χρώματα, την «τρέλα» και την εμπορία της «Ορθοδοξίας».

Αυτοί οι ΔΗΘΕΝ εναντίον της Νέας Τάξης βγάζουν αφρούς ΥΠΕΡ του Σαμαρά ή σιωπούν μπροστά στα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ εγκλήματά του: ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΥΝ τη διάλυση και την κατάλυση και των τελευταίων υπολειμμάτων του εθνικού οργανισμού.

Στηρίζουν, λοιπόν, το Σαμαρά και σ’ αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑ κατάργησης της «εθνικής» τηλεόρασης, είτε με τη ΕΝΟΧΗ σιωπή τους, είτε με τις γνωστές ταχυδακτυλουργίες για τα «χάλια» της ΕΡΤ.

Μπροστά στα τερατώδη ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ των δωσίλογων υπαλλήλων του νεοταξικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ, κλείνουν πεισματικά τα μάτια και τα ανοίγουν μόλις ξεμυτίσει κανένα σατιρικό ποιηματάκι εναντίον της «αριστεράς» που δεν ΕΚΤΕΛΕΙ, αλλά ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ το ΕΓΚΛΗΜΑ…

Ποιηματάκι και αυτό λογοκριμένο. Τέτοιοι τιποτένιοι είναι: Η γνωστή σκουριά και κουτοπονηριά του χώρου τους…

Από resaltomag, μοντάζ Γρέκι

http://aienaristeyein.com

Οι Ανορθόδοξοι συλλογισμοί ενός επαναστάτη!


Καθ’ οδόν προς το καφενείο «Τα Καλά Καθούμενα» στην παλιά Λευκωσία, αναρωτιόμουν πώς μοιάζει από κοντά ένας τρομοκράτης. Είχα ραντεβού για συνέντευξη με τον Bill Ayers, η οργάνωση του οποίου, τη δεκαετία του ’60, είχε καταφέρει αυτό που δεν κατάφεραν οι μουλάδες τρομοκράτες της 11/9: να βομβαρδίσει το Καπιτώλιο. Στην προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ που προηγήθηκε της εκλογής του Ομπάμα, ο 64χρονος διακεκριμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και θεωρητικός της εκπαίδευσης Bill Ayers, έγινε κόκκινο πανί για την αμερικανική Δεξιά. Τον αποκάλεσαν «εχθρό της χώρας», «αμετανόητο τρομοκράτη» και «πολιτικό μέντορα του Ομπάμα». Κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ και όταν ήταν 25 ετών, ο Ayers είχε ιδρύσει μια θρυλική επαναστατική οργάνωση στα πλαίσια του αντιπολεμικού κινήματος των ΗΠΑ, την «Weather Underground» και το όνομά του ήταν στην κορυφή της λίστας καταζητούμενων του FBI. Η δράση της οργάνωσης, που περιλάμβανε το βομβαρδισμό άδειων κυβερνητικών κτηρίων αλλά και τραπεζών, χαρακτηρίστηκε στις ΗΠΑ «εγχώρια τρομοκρατία». Συναντώντας τον, από την πρώτη κιόλας στιγμή που δώσαμε τα χέρια, συνειδητοποίησα πως πρόκειται για έναν χαρισματικό, πολυδιάστατο άνθρωπο, με μια αστείρευτη πίστη και βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο, και του οποίου ο λόγος μπορεί να συνεπάρει, να εμπνεύσει και να πείσει, τόσον έναν αγράμματο εργάτη, όσο και έναν διανοούμενο. Τα χαρτιά με τις ερωτήσεις που είχα κοπιωδώς ετοιμάσει για τους σκοπούς της συνέντευξης αποδείχτηκαν περιττά. Τα παραμέρισα κι αρχίσαμε τη συζήτηση…

Λέτε, το μήνυμα του παιδαγωγού είναι αυτό: «Μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου -όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν έκανες- ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»…
Όλη μου τη ζωή ως δάσκαλος -από το 1965- επαναλαμβάνω το ίδιο πράγμα. Ο λόγος που η διδασκαλία είναι τόσο συγκινητική και δυναμική, τόσο διανοητικά απαιτητική, όσο και ηθικά ενδιαφέρουσα, είναι ακριβώς επειδή το μήνυμα της μόρφωσης είναι ότι μπορείς να αλλάξεις! Μπορείς να αλλάξεις σε ατομικό επίπεδο, και αν πάρουμε το μήνυμα ένα βήμα παραπέρα, μπορείς και να αλλάξεις τον κόσμο. Δίδαξα σε αμέτρητα μέρη και διάφορους χώρους. Δίδαξα σε Κέντρα Κράτησης Ανηλίκων, όπως και σε φυλακές. Όταν είσαι δάσκαλος στις φυλακές, έρχεσαι αντιμέτωπος με πραγματικότητες που σε συγκλονίζουν, κι ωστόσο λες σ’ αυτούς τους ανθρώπους πως, ό,τι κι αν έκανες, μπορείς να αλλάξεις! Μπορείς να δημιουργήσεις έναν άλλο κόσμο. Κι πως, αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να αλλάξουμε όχι μόνο τις δικές μας ζωές αλλά τον κόσμο ολόκληρο. Αυτό είναι το μήνυμα της μόρφωσης: ένα βαθιά δημοκρατικό μήνυμα. Κι αυτό είναι που με έλκει τόσο πολύ στη διδασκαλία.
Πώς προσδιορίζει κανείς τη δημοκρατία όμως; Μπορούμε να έχουμε μια δημοκρατία συμμετοχική, όπως μπορούμε επίσης να έχουμε μια πιο αφηρημένη έννοια της δημοκρατίας, όπου οι πολίτες αποστασιοποιούνται από τη δημόσια σφαίρα και απέχουν από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, είναι και η «δημοκρατία» που η Δύση προσπαθεί να μεταφέρει σε άλλες χώρες, όπως στο Ιράκ για παράδειγμα.
Ο «εκδημοκρατισμός του Ιράκ» ήταν ένα ψέμα πάνω στο οποίο οι ΗΠΑ στήριξαν έναν πόλεμο. Ποτέ δεν υπήρχε η πρόθεση να φέρουν τη δημοκρατία στο Ιράκ. Ξέρεις, ένα αστείο που λέω πάντα… Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τι είναι το Κολέγιο των Εκλεκτόρων… Στις ΗΠΑ, δεν έχουμε άμεση λαϊκή ψηφοφορία, έχουμε το απαρχαιωμένο Κολέγιο των Εκλεκτόρων, ένα αναχρονιστικό σύστημα έμμεσης εκλογής του Προέδρου και του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, το οποίο ανέκαθεν προστάτευε την υπεροχή των λευκών. Ο George Bush το 2000 έχασε τη λαϊκή ψήφο, αλλά κέρδισε το Κολέγιο των Εκλεκτόρων. Πρόκειται για ένα σοβαρό δημοκρατικό κενό. Το αστείο που κάνω λοιπόν είναι, ελπίζω όταν θα πάρουν τη δημοκρατία στο Ιράκ, να πάρουν μαζί τους και το Εκλεκτορικό Κολέγιο! Αυτό στο οποίο αναφέρεστε, είναι κρίσιμα σημαντικό. Εγώ μεγάλωσα στο κίνημα Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία (SDS), και στον πυρήνα των αξιών μας ήταν η συμμετοχική δημοκρατία. Το ιδανικό μας ήταν «ας αποφασίσει ο λαός!». Θέλαμε να δημιουργήσουμε μια δημοκρατική κουλτούρα. Νιώθαμε πως η επίσημη δημοκρατία υποσκάπτεται κάθε μέρα από τον μιλιταρισμό, τον κορπορατισμό, τον καταναλωτισμό, τον ρατσισμό. Αυτά τα πράγματα πληγώνουν κι υποσκάπτουν την κουλτούρα της δημοκρατίας, η οποία προϋποθέτει πολλά περισσότερα απ’ ό,τι η μόνο κατ’ όνομα δημοκρατία. Άρα ναι, διαχωρίζω μεταξύ της τυπικής δημοκρατίας και την ενεργού πολιτότητας στα πλαίσια μιας συμμετοχικής δημοκρατίας.
Υποστηρίζετε επίσης πως η μόρφωση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη, πως πάντα φέρει κάποιες αξίες, πως έχει αναγκαστικά ένα ηθικό υπόβαθρο. Κάποιοι ίσως να διαφωνούν με αυτό που λέτε. Εδώ στην Κύπρο, για παράδειγμα, έχουμε ένα ιδιωτικό αγγλόφωνο σχολείο, το EnglishSchool, το οποίο αποφάσισε να αντιμετωπίσει της προκλήσεις μιας διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Το συμβούλιο της Σχολής έγινε στόχος από πολλούς και κατηγορήθηκε πως μεταφέρει την πολιτική μέσα στο μάθημα κι ότι με αυτόν τον τρόπο δεν εξυπηρετείται η ουδέτερη εκπαίδευση.
Η εκπαίδευση σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Η εκπαίδευση είτε υπηρετεί το status quo, είτε το αλλάζει. Υπηρετεί είτε τον τρόπο που είναι τα πράγματα, ή το πώς θα μπορούσαν να γίνουν. Έτσι, ακόμα κι αν δεν φαίνονται ξεκάθαρα οι πολιτικές ενός συγκεκριμένου συστήματος, ενός σχολείου ή μιας τάξης, αυτές είναι πάντα εκεί. Είναι μύθος ότι μπορεί κανείς να είναι ουδέτερος, και αυτοί που φωνάζουν και καλούν για ουδετερότητα, στην πραγματικότητα, μας καλούν και μας φωνάζουν να μην πειράξουμε το καθεστώς, την ισχύουσα τάξη πραγμάτων. Στις ΗΠΑ, όταν ήμουν νέος, φώναζαν «Μη μιλάτε στα παιδιά για πολιτικά θέματα!» Αυτό που εννοούσαν είναι να μη μαθαίνουμε στα παιδιά για τη φυλετική ισότητα. Μην αναμειγνύετε την πολιτική με τη μόρφωση, ωρύονταν. Ο κανόνας τότε στις ΗΠΑ, το δοσμένο, ήταν η ανισότητα ανάμεσα σε μαύρους και λευκούς. Άρα, αν έφερνες μέσα στο μάθημα την πολιτική, έθιγες το ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας, του ρατσισμού, κλπ. Εμείς το κάναμε και κερδίσαμε τη δημόσια συζήτηση στη χώρα. Το ίδιο και με το ζήτημα της ισότητας των γυναικών. Θα έπρεπε οι γυναίκες να είναι ισότιμες με τους άντρες; Αν έθετες τέτοιους προβληματισμούς ενώπιον των παιδιών, σε κατηγορούσαν πως δεν είσαι ουδέτερος. «Τα πράγματα όπως είναι τώρα είναι ουδέτερα, μην εγείρετε αυτά τα ερωτήματα, αυτά είναι θέματα της οικογένειας, ή της εκκλησίας, τι τα σκαλίζετε!» Τώρα η συζήτηση πια γίνεται για τους ομοφυλόφιλους; Εάν υποστηρίξεις μέσα στην τάξη πως οι ομοφυλόφιλοι έχουν πλήρη και ίσα δικαιώματα με τους άλλους, κατηγορείσαι πως αναμειγνύεις την πολιτική. Όμως, αν αποσιωπούμε αυτά τα κοινωνικά ζητήματα στα πλαίσια της μόρφωσης, είναι και αυτό μια πολιτική τοποθέτηση, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Δεν μπορείς να θεωρείς πως είσαι ουδέτερος απλά επειδή δεν εγείρεις αυτά τα ερωτήματα προς προβληματισμό, γιατί τα ερωτήματα εγείρονται ούτως ή άλλως κάθε μέρα από τις ίδιες τις κοινωνικές πραγματικότητες.
Θεωρείτε λοιπόν πως η επίσημη εκπαίδευση και τα σχολεία συχνά λειτουργούν ως ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους. Σε ποια περίπτωση η εκπαίδευση ενισχύει το κατεστημένο, και σε ποια περίπτωση το αμφισβητεί;
Συνήθως οι κυβερνήσεις και τα εκπαιδευτικά συστήματα -κι αυτή είναι μια αντίφαση στην καρδιά της εκπαίδευσης- θέλουν τους άνθρωπους να είναι υπάκουοι και να συμμορφώνονται στις επιταγές της εξουσίας. Αληθεύει στην περίπτωση της Σοβιετικής Ένωσης, στην κομουνιστική Κίνα, στις ΗΠΑ, στο καθεστώς απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής. Αυτό που θέλουν, είναι οι άνθρωποι να πηγαίνουν με τα νερά τους, να συναινούν. Όμως η μόρφωση δεν έχει τίποτα να κάνει με τέτοιους κομφορμισμούς. Μόρφωση σημαίνει να θέτεις ερωτήματα, να ψάχνεις μέσα από αποδείξεις και επιχειρήματα, καλλιεργώντας μια σκέψη κριτική κι αυτόνομη, μια σκέψη ελεύθερη, δυναμική και πάντα σε εγρήγορση. Γι’ αυτό κι η μόρφωση χωρά δύσκολα μέσα στις σχολικές τάξεις. Η μόρφωση είναι ένα πράγμα, τα σχολεία είναι κάτι άλλο. Συνυπάρχουν αλλά δεν ταυτίζονται. Έχω εκφράσει πάμπολλες φορές την άποψη πως στις ΗΠΑ η μόρφωση πρέπει να βρει το δρόμο της έξω από τις αίθουσες διδασκαλίας. Τα σχολεία είναι ιδρύματα που ζητούν από σένα να συμμορφώνεσαι, να στέκεις στη γραμμή, να σιωπάς. Η μόρφωση ποτέ δεν είναι αυτό το πράγμα, η μόρφωση είναι ανυπότακτη, ανυπάκουη, δε χωρά σε τάξη.
«Η μόρφωση είναι ανυπότακτη.» Ανυπότακτος είναι και ο ακτιβιστής. Μπορεί ο δρόμος να μας διαπαιδαγωγήσει;
Ω ναι, απόλυτα! Ο δρόμος και ο χώρος εργασίας συνιστούν πολύ σημαντικές μορφές διαπαιδαγώγησης. Μάλιστα, ένα από τα σημεία αναφοράς που έχω στη δική μου τη ζωή, είναι τα Σχολεία της Ελευθερίας (Freedom Schools) τη δεκαετία του 1960 στο Νότο των ΗΠΑ. Το Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα περνούσε μια δύσκολη φάση, όταν ένας εθελοντής από τη Ειρηνική Φοιτητική Συντονιστική Επιτροπή (SNCC), ονόματι Charles Cobb, έγραψε μια εισήγηση, στην οποία σημείωνε πως οι νέγροι του Μισισιπή έχουν στερηθεί πολλά πράγματα: δεν έχουν κατάλληλα σχολεία, δεν έχουν εκπαιδευμένους δασκάλους, δεν έχουν ένα προοδευτικό πρόγραμμα διδακτέας ύλης. Κυρίως, όμως, οι νέγροι του Μισισιπή είχαν στερηθεί το δικαίωμα να σκέφτονται αυτόνομα για τις συνθήκες της ζωής τους, για το πώς έφτασαν στο σημείο που ήταν και το πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Αυτός ο προβληματισμός οδήγησε στη δημιουργία ενός προγράμματος διδακτέας ύλης (curriculum) για τα περίφημα Σχολεία της Ελευθερίας, στο οποίο είχα την τιμή να συμβάλω κι εγώ ο ίδιος, στη δεκαετία του ‘60. Επρόκειτο για τη δημιουργία μιας διδακτέας ύλης που αποτελείτο μόνο από ερωτήσεις και όχι από απαντήσεις, όπως γίνεται συνήθως. Κάποιες από τις ερωτήσεις που οι μαθητές καλούνταν να συζητήσουν ήταν: «γιατί εγώ κι εσύ βρεθήκαμε σ’ αυτό το Σχολείο Ελευθερίας;», «τι ελπίζουμε να πετύχουμε εδώ;», «τι θέλουμε που δεν το έχουμε;», «τι έχει η κυρίαρχη κουλτούρα [λευκοί], που εμείς δεν το έχουμε;», «τι απ’ αυτά θέλουμε να κρατήσουμε;» και συνέχιζε έτσι για 26 ολόκληρες σελίδες, ερώτηση μετά την ερώτηση. Ήταν ένα πρόγραμμα ερωτήσεων, ένα πρόγραμμα πολιτότητας, ένα πρόγραμμα για τη δημοκρατία. Σημειώστε επίσης πως τα μαθήματα των Σχολείων της Ελευθερίας δεν γίνονταν μέσα σε τάξεις, αλλά σε κέντρα της κοινότητας, σε αυλές σπιτιών, ή σε φυτείες όπου δούλευαν οι νέγροι. Και για να σας εξηγήσω πόσο επαναστατικά ήτανε αυτά τα Σχολεία, τρεις δάσκαλοι, οι μάρτυρες Chaney, Schwerner και Goodman, δολοφονήθηκαν αγρίως από φανατικούς της Κου Κλουξ Κλαν. Τα Σχολεία λοιπόν ήταν επαναστατικά: το να ρωτάς, «πώς βρέθηκα εδώ;», «πώς μπορώ να αλλάξω», αυτά είναι επαναστατικά ερωτήματα.
Η μόρφωση είναι επανάσταση λοιπόν…
Απολύτως! Στην καλύτερή της περίπτωση, η μόρφωση είναι επαναστατική. Κατ’ αρχήν είναι επαναστατική γιατί σε ξυπνά από το λήθαργο και σε βοηθά να συνειδητοποιήσεις την κατάστασή σου, τις συνθήκες της ζωής σου. Σε όλους μας συμβαίνει να κοιτάζουμε πίσω στις ζωές μας και να λέμε, «εκείνη ήταν η χρονική στιγμή που κάποιος με «ξύπνησε», το τάδε βιβλίο, ή εκείνος ο δάσκαλος…» Γι’ αυτό ερωτευόμαστε τους καθηγητές μας, επειδή μας υπενθυμίζουν πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Και είναι συναρπαστικό, προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Γιατί δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που σου τα προκαλεί όλα αυτά, είναι το τι κάνει στο μυαλό σου, τι σε κάνει να σκέφτεσαι. Άρα ναι, η μόρφωση είναι επαναστατική σε προσωπικό επίπεδο γιατί σε αλλάζει και από κει και πέρα σε συλλογικό επίπεδο, όταν όλοι μαζί συνειδητοποιήσουμε πως αν δεν αλλάξουμε τις συνθήκες της ζωής μας δεν μπορούμε να προοδεύσουμε, τότε η μόρφωση καθίσταται επαναστατική και σε κοινωνικό επίπεδο.
Η κοινωνική δικαιοσύνη πώς σχετίζεται με όλα αυτά;
Και πάλι, αυτός είναι ένας διαρκής αγώνας, ένα σημείο τριβής. Σε μια ουσιαστική δημοκρατία, όπως την προσδιορίσαμε νωρίτερα στη συζήτησή μας, η μόρφωση υπακούει αναγκαστικά και πάντοτε σε μία αρχή: στην αρχή της αναγνώρισης πως ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έχει μια ανυπολόγιστη αξία. Και ότι μαζί ως κοινωνία οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά. Αυτό σημαίνει πως η μόρφωση και η δημοκρατία τείνουν εκ του φυσικού τους προς την κοινωνική δικαιοσύνη. Με άλλα λόγια, η πλήρης ανάπτυξη και η αυτοδιάπλαση του καθενός μας είναι δυνατή μόνο με τη συλλογική ανάπτυξη όλων μας. Άρα η ανάπτυξη του κοινωνικού συνόλου είναι προϋπόθεση για την πλήρη ανάπτυξη του καθενός από εμάς. Αυτός πιστεύω είναι ο πυρήνας της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ας μιλήσουμε λίγο για την ιστορική ομιλία του Ομπάμα στο Κάιρο. Σε εντυπωσιακό βαθμό, η ρητορική του μαύρου Αμερικανού Προέδρου κατέρριψε τον μανιχαϊσμό του Μπους, καθώς και τη γελοία προσέγγιση έναντι των μουσουλμάνων ως μια μονοδιάστατη, μονολιθική κοινότητα. Πιστεύετε πως με την ομιλία του ο Ομπάμα επέτρεψε στους μουσουλμάνους το «δικαίωμα στην αφήγηση»;
Μου αρέσει η αναφορά σας, υποθέτω μιλάτε για το κείμενο του Παλαιστίνιου στοχαστή Edward Said… Κατά τη γνώμη μου, αυτό ακριβώς έκανε με την ομιλία του ο Ομπάμα. Όμως, είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε πως ο «πήχυς» ήταν ήδη πολύ χαμηλά μετά από την οκτάχρονη προεδρία του Μπους. Είχαμε συνηθίσει μ’ έναν τελείως ηλίθιο Πρόεδρο, έναν άνθρωπο που δεν είχε ποτέ ταξιδέψει στο εξωτερικό πριν να γίνει Πρόεδρος. Ο τύπος δεν είχε καν διαβατήριο μέχρι τότε, είναι απίστευτο! Όμως είναι χαρακτηριστικό πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στις ΗΠΑ. Ξέρετε, το National Geographic έκανε μια έρευνα για τους νέους της Αμερικής, ηλικίας 18-25. Τους δόθηκε ένας κενός χάρτης και το 80% δεν ήξεραν πού βρίσκεται το Ιράκ, το 80% δεν μπορούσαν να βρουν το Ισραήλ, το 40% δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τη Μεγάλη Βρετανία και ένα ποσοστό 10% δεν μπόρεσαν καν να πουν πού είναι οι ΗΠΑ! Είναι συγκλονιστικό, αλλά είναι γεγονός πως οι Αμερικανοί δεν γνωρίζουν ούτε γεωγραφία, ούτε ιστορία, ούτε ξένες γλώσσες, γιατί στις ΗΠΑ πιστεύουμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, παρά το γεγονός πως αποτελούμε μόνο το 4,6% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το αστείο που πάντα λέω είναι, δεν θα έπρεπε να έχεις το δικαίωμα να βομβαρδίζεις μια χώρα αν δεν μπορείς να την εντοπίσεις σε ένα χάρτη! Η ομιλία του Ομπάμα λοιπόν ήταν εξαιρετικά σημαντική, διότι έδειξε τη βούλησή του ν’ αλλάξει την «αφήγηση» του κόσμου. Το να αλλάζεις την αφήγηση έχει πάντα να κάνει με την πολιτική. Είμαι σε θέση να γνωρίζω σίγουρα πως ο Ομπάμα είναι πολύ κατατοπισμένος για την κατάσταση των Παλαιστινίων. Το ότι υπογράμμισε στην ομιλία του πως αυτός ο λαός υποφέρει για 60 χρόνια, χρονολογεί το παλαιστινιακό δράμα από το 1948. Κανένας άλλος Αμερικανός Πρόεδρος δεν το έχει κάνει αυτό προηγουμένως. Ήταν κρίσιμα σημαντικό το πως είπε στους Ισραηλινούς να σταματήσουν τον εποικισμό. Υπάρχουν βέβαια αμέτρητα άλλα που οφείλει να κάνει, αλλά πρόκειται για ένα βήμα που κανείς άλλος δεν αποτόλμησε να κάνει τα τελευταία 20 χρόνια. Τώρα, αυτό που είναι σημαντικό, είναι το τι κάνουμε εμείς ως διεθνές σώμα πολιτών, ως προοδευτική δύναμη της κοινωνίας, ως κοινωνικό κίνημα. Τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε την αφήγηση αυτής της ιστορίας ώστε ο Ομπάμα να μπορέσει να προχωρήσει κι άλλο, ώστε το δικαίωμα στην αφήγηση να διευρυνθεί και για άλλους; Κάτι ακόμα που ανέδειξε για άλλη μία φορά την πολιτική τέχνη του Ομπάμα, είναι πως αμέσως μετά από εκείνη την ομιλία, όπου μίλησε με σχετική αυστηρότητα στο Ισραήλ, ένα 24ωρο αργότερα επισκέφθηκε το Μνημείο Ολοκαυτώματος του Μπούχενβαλτ, μαζί με τον επιζώντα Elie Wiesel. Κάνοντάς το αυτό, ο Ομπάμα έκλεισε αμέσως το στόμα του Ισραήλ, μιας και την επομένη τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου πρόβαλλαν φωτογραφίες με τον Ομπάμα να αποτίει φόρο τιμής στα θύματα του Ολοκαυτώματος. Ήταν μια πανέξυπνη πολιτική κίνηση.
Ας πάμε πίσω στο χρόνο, στην οργάνωση “WeatherUnderground”. Κατηγορηθήκατε για τρομοκρατική δράση κι όμως εσείς απαντάτε πως το έρεισμα της οργάνωσης ήταν ηθικό. Τι εννοείτε;
Σίγουρα δεν ήμασταν τρομοκράτες, αν και η τρομοκρατία ήταν κάτι που τέθηκε στο τραπέζι της συζήτησης. Όταν διεξαγόταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ήμασταν αποφασισμένοι να τον σταματήσουμε και συζητούσαμε μεταξύ μας τις πιθανές τακτικές που θα ακολουθούσαμε. Ανάμεσα σ’ αυτές, συζητήσαμε και την τρομοκρατία και την απορρίψαμε. Κατ’ ακρίβεια, η βόμβα που εξερράγη καθώς κατασκευαζόταν και η οποία σκότωσε την τότε φίλη μου και άλλους δύο συντρόφους μου στις 6 Μαρτίου 1970, επρόκειτο να τοποθετηθεί σε μία εσπερίδα σε μια στρατιωτική βάση. Εάν δεν συνέβαινε το ατύχημα, θα επρόκειτο για μια τρομοκρατική επίθεση. Όμως δεν έγινε ποτέ. Το ατυχές περιστατικό πυροδότησε στην Οργάνωση μια ιδιαίτερα φορτισμένη συζήτηση και αποφασίσαμε οριστικά και αμετάκλητα πως η τρομοκρατία σίγουρα δεν είναι μια τακτική που θα ακολουθούσαμε. Συμφωνήσαμε πως η τρομοκρατία είναι ηθικά απαράδεκτη και πολιτικά αντιπαραγωγική. Αυτή την αντιπαραγωγικότητα της τρομοκρατίας μπορούσε να τη δει κανείς και στο Βιετνάμ. Οι Βιετναμέζοι έβλεπαν τους συντρόφους τους να σφαγιάζονται από τα αμερικανικά στρατεύματα για πολλά χρόνια. Όπως και στην περίπτωση του Παλαιστινιακού: η τρομοκρατία, είτε ατομική είτε κρατική, ποτέ δεν πείθει – αντίθετα τροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο της βίας. Έτσι επιλέξαμε ένα διαφορετικό μονοπάτι στην οργάνωση. Δεν ήμασταν τρομοκράτες αλλά σαμποτέρ, με μια αποστολή τόσο πολιτική, όσο και ηθική: να θέσουμε τέλος στον πόλεμο και στο σύστημα που δημιουργεί αυτούς τους πολέμους.
Πώς όμως είστε βέβαιος πως αυτό που κάνατε ήταν ηθικό κι όχι αυθαίρετο. Πώς μπορεί κανείς να ελέγχει την ηθικότητα τέτοιων αποστολών;
Ο έλεγχος της ηθικότητας είναι όντως πολύ δύσκολη υπόθεση κι αυτό ισχύει και για νόμιμες οργανώσεις ή ενέργειες. Όμως έχω ένα «μέτρο» για πολλά χρόνια τώρα και βρίσκω πως είναι πολύτιμο: ότι πρέπει να είσαι σε διαρκή επαφή με πολύ κόσμο και να είσαι σε κατάσταση διαλόγου με τις μεγάλες μάζες. Δεν μπορείς να πηγαίνεις μόνος σου, να κάνεις του κεφαλιού σου και να χάνεις τον παλμό του κόσμου, πρέπει να κάνεις διάλογο, να κουβεντιάζεις. Η ευθύνη ενός ακτιβιστή, ή ενός πολίτη, είναι να ανοίγεις διάπλατα τα μάτια σου, να προσπαθείς να καταλάβεις καλύτερα τον κόσμο απ’ ό,τι όταν λαγοκοιμάσαι μπροστά στην τηλεόραση, και μετά να παίρνεις θέση και δράση. Να χρησιμοποιείς όσο καλύτερα γίνεται την κρίση σου πριν δράσεις. Και μετά οφείλεις να αποσύρεσαι για λίγο για να σκεφτείς: «έδωσα κάποιο καλό μήνυμα;», «τι έμαθα από τη δράση μου;». Πρόκειται για μια χειρονομία κι ένα μέτρο παιδαγωγικό. Κατά τη δράση μας στο “Weather Underground”, οι συμπολίτες μας έβλεπαν τι κάναμε και το κατανοούσαν. Το FBI, οι εφημερίδες, ο πρόεδρος της Γερουσίας των ΗΠΑ, καταδίκαζαν βέβαια τη δράση μας, αποκαλώντας μας κομουνιστές και τρομοκράτες. Αλλά οι απλοί άνθρωποι έδειχναν κατανόηση στον τρόπο αντίδρασής μας. Εάν θυμάστε, κατά την πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ, το στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών προσπάθησε να μας παρουσιάσει ως ανισόρροπους τρομοκράτες. Όμως, υπήρξαμε underground για 11 ολόκληρα χρόνια και ούτε μία φορά δεν συλληφθήκαμε από τις Αρχές. Πώς έγινε αυτό; Ο κόσμος μας έβλεπε στο δρόμο, μας αναγνώριζε. Κυκλοφορούσαμε ελεύθερα, ήμασταν μεν προσεκτικοί αλλά δεν κρυβόμασταν κιόλας. Πηγαίναμε σε καφενεία, στον κινηματογράφο. Κι ωστόσο κανείς από μας δεν συνελήφθη. Επειδή ζούσαμε σε μια θάλασσα ομοϊδεατών – σχεδόν όλοι εναντιώνονταν στον πόλεμο του Βιετνάμ. Δεν ήμασταν τόσο τρελοί ή ακραίοι, όσο ίσως να φαίνεται σήμερα. Αν ήμασταν τρελοί, σίγουρα κάποιος θα μας κατέδιδε. Ο κόσμος κατανοούσε τη δράση μας, ήθελε το ίδιο πράγμα για το οποίο παλεύαμε εμείς: να σταματήσει ο πόλεμος. Ίσως οι περισσότεροι να μην ταυτίζονταν μαζί μας, σίγουρα όμως δεν μας θεωρούσαν εχθρούς.
Κοιτάζοντας πίσω, θα λέγατε πως είστε περήφανος για τη δράση της οργάνωσης, της οποίας μάλιστα ηγηθήκατε;
Όταν ήμασταν underground, ο διάσημος σκηνοθέτης Emile de Antonio ήρθε και μας μίλησε κι έφτιαξε ένα ντοκιμαντέρ για την οργάνωσή μας. Πολλά χρόνια μετά, όταν ήμουν με μια ομάδα νεαρών ακτιβιστών και ήθελαν να συζητήσουμε το ντοκιμαντέρ, το είδα ξανά μετά από 20 χρόνια. Παρακολουθώντας το, σκέφτηκα πως το ύφος και η ρητορική που είχα τότε ήταν κάπως επηρμένη, macho και ντράπηκα λίγο βλέποντάς με εκ των υστέρων. Αλλά συνειδητοποίησα πως ακόμη και τώρα συμμερίζομαι τις πολιτικές απόψεις που είχα τότε. Με τη διαφορά πως, σήμερα, δεν θα υποστήριζα τις πολιτικές μου θέσεις με τον ίδιο τρόπο, δεν θα έκανα τα ίδια πράγματα, ούτε θα είχα τόσο τσαμπουκά. Ωστόσο, βρίσκω πως έχω και σήμερα τις ίδιες πολιτικές ιδέες που είχα τότε. Ο κόσμος έχει αλλάξει από τότε που έδρασα στην οργάνωση, 40 χρόνια πριν, άρα αλλάζουν και οι τακτικές. Η κριτική και η δράση μας όμως ως Weather Underground εδραζόταν σε δύο βασικές αλήθειες: Πρώτο, ότι οι ΗΠΑ ιδρύθηκαν και πορεύτηκαν βασιζόμενες στην ιδέα της ανωτερότητας των λευκών, κι εμείς ακριβώς με τις ιδέες και τη δράση μας αμφισβητούσαμε αυτή την ανωτερότητα. Δεύτερο: οι ΗΠΑ συμπεριφέρονταν ως μια αυθαίρετη ιμπεριαλιστική δύναμη και η δράση της ως τέτοια ήταν ηθικά αδικαιολόγητη. Νιώθαμε πως έπρεπε να αντισταθούμε σ’ αυτή την αυθαιρεσία, κι ήταν προσωπική μας ευθύνη ως πολίτες αυτής της ιμπεριαλιστικής, αιμοσταγούς δύναμης να προβάλουμε αντίσταση για να πάψει η αιματοχυσία στο Βιετνάμ, στο Λάος και σε άλλα μέρη.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΒΩΝΙΑΤΗ
Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ, ΚΥΠΡΟΥ

Πηγή,http://swell-swell.blogspot.gr

Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ; (είπε ο απατεώνας)


H φωτογραφία που έγινε διεθνώς σύμβολο του λουκέτου στην ΕΡΤ [εικόνα]
(Αρθρο της Αναστασίας Γιάμαλη)
Ναι, η ΕΡΤ δεν είναι ακριβώς όπως θα την θέλαμε. Όπως τα θέλουμε δεν είναι ούτε τα ιδιωτικά κανάλια. Συγκεκριμένα το Mega, ο Αντ1, ο Alpha, ο ΣΚΑΙ ή το Star και οι διάφοροι μικροί σταθμοί είναι το αντίθετο από αυτό που θα θέλαμε. Δεν τους κλείνουμε όμως. Α πα πα… Είναι ιδιωτικοί, είναι ανταγωνιστικοί, λειτουργούν με όρους αγοράς, και όταν δεν τα καταφέρνουν, εδώ είναι οι κρατικοί προϋπολογισμοί να δώσουν ένα χεράκι… 92 εκατομμυρίων ευρώ ας πούμε. Για άδειες ούτε λόγος…Είναι λίγο ειρωνεία της τύχης ότι την ώρα που η κυβέρνηση κλείνει την ΕΡΤ δίνει πανελλαδική άδεια στο «αρτ» του Καρατζαφέρη.
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν υπάρχει η Μεσημεριανή Μελέτη στο κανάλι του πολύ κ. Μαλέλη για να δεις ποιος τα ‘φτιαξε με ποιά, ποιός χώρισε με ποια, πού εμφανίστηκε ποια και αν ήπιε μαρτίνι, απλτίνι ή μαρουλίνι.
Tί να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν υπάρχουν ενημερωτικές εκπομπές σαν αυτή του Γιάννη Πρετεντέρη που περνάει γραμμή κυβερνητική καλύτερα και από τον Σίμο; Πού έχει πάντα πρώτο στασίδι τον Ψαριανό και το γιλέκο του;
Tι να την κάνουμε την ΕΡΤ όταν η Όλγα μας λέει ειδήσεις φορώντας κολιέ Chopard, την ώρα που για ποσά πολύ μικρότερα από την αξία του έχουν φυλακιστεί διάφοροι καημένοι.
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, αφού για σάτιρα έχουμε τον μάτσο απολίτικο Θεσσαλονικιό – που δεν έχει ακούσει κατά που πέφτουν οι Σκουριές – Κανάκη και το παρεάκι του. Που το παίζουν ποιότητα και μας δείχνουν κάνα Ζeitgeist κάθε μεγάλη Παρασκευή, λόγω Επιταφίου, μεγάλη η χάρη Του.
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, όταν prime time παίζει Σουλεϊμάν και Φατμαγκιούλ και διάφορα άλλα σαπούνια εκ Τουρκίας. Μαθαίνουμε και μια ξένη γλώσσα, αλλά, τα ‘χει πεί ο Σίμος και η Τρόικα, είμαστε αχάριστοι…
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, άμα γουστάρουμε να δούμε κώλους το βάζουμε στον Θέμο – αυτόν με τα εκατομμύρια στο πορτ μπαγκάζ – ή το γυρνάμε στο Star που έχει και ρεπορτάζ παραλίας. Άσε που ο Θέμος που και που παρουσιάζει και κάνα Χρυσαυγίτη βουλευτή και γουστάρουμε. Είναι αντισυστημικός ο Θέμος, σαν τους Χρυσαυγίτες…
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, όταν τις Κυριακές έχει τα σόου, που τη μία εγχώριοι τριτοδεύτεροι και ενίοτε δευτερόπρωτοι star – ένεκα η κρίση- χορεύουν στον πάγο, χορεύουν στην πίστα βαλς, μάμπο, τσάτσα, τραγουδούν πότε ημίγυμνοι και πότε υποδυόμενοι τη μία την Μαντόνα, την άλλη τον Τσιτσάνη και την άλλη τον Μιχαλάκη τον Τζάκσον.
Τι να την κάνουμε την ΕΡΤ, αφού άμα θέλουμε «πχιότητα» και εκ βαθέων εξομολογήσεις έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στον φαληρημένο Πέτρο Κωστόπουλο ή στον Σταύρο το Θεοδωράκη που έχει και βαθύ βλέμμα και ό,τι θέμα πιάσει το χέρι του, αγιογραφία το κάνει…
Γιατί τα πρωινά; Που αν δεν ακούσεις τα κοσμικά και τις χιτ επιτυχίες της λαϊκοπόπ με ολίγη από χιπ χοπ και αν δεν δεις τι καλό έφτιαξαν τα χεράκια του «πρώτου Έλληνα master chef» Άκη Πετρετζίκη στου Γιώργου και της Φαίης στο Mega – που είναι και ανιψιά του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ του Γ. Φλωρίδη – πως να πάει καλά η μέρα;
Kαλύτερα μωρέ, να το κλείσουν το μπουρδέλο την ΕΡΤ. Σιγά, τι να μας πει και ο Εξάντας. Επειδή έχει πάρει εκεί κάμποσα διεθνή βραβεία; Tι να μας πει και ο Κούλογλου, και οι Ανιχνεύσεις στην ΕΤ3; Τι να μας πει και το «Σαν σήμερα» αφού δεν πρόκειται ποτέ να πει πότε έχει γενέθλια η Μενεγάκη. Τι μας νοιάζουν τα αφιερώματα σε ιστορικές περιόδους; Tι μας νοιάζει η «Μηχανή του Χρόνου» και ο «Λαβύρινθος». Τι μας νοιάζει ο Βασίλης Βασιλικός που καταπιάνεται με βιβλία, εμείς έχουμε facebook. Και στην τελική, ποιος χέστηκε για τα «Μουσικά Σύνολα» αφού είναι γνωστό και γενικά παραδεκτό πως «στην Ελλάδα δεν πιάνουν τα συγκροτήματα!».
Και αυτή την Ιστορία την έχουμε πολύ υπερεκτιμημένη, επειδή δηλαδή έχουν διευθύνει τμήματα της ΕΡΤ ο Στρατής Μυριβήλης κι ο Οδυσσέας Ελύτης και επειδή ο Δημήτρης Χορν διετέλεσε διευθυντής, ή επειδή ο Μάνος Χατζηδάκις ανέλαβε το Τρίτο Πρόγραμμα πρέπει να μείνει ανοιχτή και να εκπέμπει; Που τα είδαμε αυτά; Έχουν οι άλλες χώρες κρατικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα; Και εν πάση περιπτώσει, που είναι η Λιλιπούπολη. Το Google Maps δεν βγάζει τίποτα.
H κόρη του Σαλαγκούδη και όλοι οι υπόλοιποι των «ειδικών θέσεων και ειδικών μισθολογίων» που διόρισε ο Σίμος, ο Μουρούτης και η παρέα τους, ακόμη και η anchorwoman Έλλη Στάη δεν είναι η ΕΡΤ. Η ΕΡΤ είναι οι εργαζόμενοι, από την καθαρίστρια και τον καντινιέρη, μέχρι τον τεχνικό που προσπαθεί να σηκώσει το σήμα στην Ρόδο και την Πρέβεζα. Η ΕΡΤ είναι το κανάλι της περιφέρειας, που λέει τον καιρό για τον αγρότη και το κανάλι που συντηρεί τους δεσμούς των αποδήμων με την χώρα τους. Η ΕΡΤ είναι που θα καλύψει τα πάντα ακόμη και αν δεν γουστάρουμε την είδηση όπως παρουσιάζεται αφού έχει λογοκριθεί από τον Λιάτσο και τον κάθε Λιάτσο. Η ΕΡΤ είναι ένα κομμάτι από τα παιδικά μας χρόνια, όταν η Μαρία Χοακίνα, σνόμπαρε το Σιρίλο επειδή ήταν φτωχός και μαυρούλης. Η ΕΡΤ είναι το αρχείο της . Η ΕΡΤ από την Τρίτη, είναι ζήτημα όλων μας.
Υ.Γ1 Η ΕΡΤ ήταν μέχρι το βράδυ της Τρίτης το μόνο κανάλι που εξέπεμπε με άδεια.
Υ.Γ 2 Ο Έλληνας πρωθυπουργός χαρακτήρισε την ΕΡΤ «σύμβολο αδιαφάνειας». Να με συγχωρήσει η εξοχότης του αν κάνω λάθος, αλλά διαφθορά και αδιαφάνεια δεν υπάρχει – μεταξύ άλλων – στην αστυνομία, στην πολεοδομία, στα τελωνεία, στις εφορίες, στο ποδόσφαιρο, στο τραπεζικό σύστημα, στο στρατό, στα ασφαλιστικά ταμεία. Να βάλουμε και σ αυτά λουκέτο;
Y.Γ.3 Να με συγχωρεί ο Πρωθυπουργός υποπτεύομαι πως αδιαφάνεια υπάρχει και στις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Όμως εγώ – όπως και ο επιτυχημένος επιχειρηματίας κ.Δ. Μελισσανίδης που καθόταν πρώτη σειρά στην εν λόγω ομιλίας σας – δεν έχουμε ιδέα από τέτοια πράγματα. Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου…
(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» )

«NUEVA GERMANIA» Τα απομεινάρια μιας Γερμανικής ρατσιστικής φαντασίωσης στην Παραγουάη


Λίγοι έχουν ακούσει την Nueva Germania (Νέα Γερμανία), μια μικρή αγροτική κοινότητα που ιδρύθηκε από «καθαρόαιμους» Γερμανούς μετανάστες στα τέλη του 19ου αιώνα, με τον ευγονικό και ρατσιστικό σκοπό να γίνει «αποικία της Αρείας φυλής» στην Παραγουάη. Απέτυχε στην ρατσιστική αποστολή της, αλλά απομεινάρια της γκρεμισμένης γερμανικής κουλτούρας της είναι ακόμη ζωντανά, όπως αποκαλύπτει σε ρεπορτάζ της η αμερικανική εφημερίδα New York Times.

Το 1887 δύο από τους πιο γνωστούς Γερμανούς αντι-σημίτες της εποχής ίδρυσαν την αποικία σε μια απομακρυσμένη ζούγκλα της Παραγουάης, με 14 γερμανικές οικογένειες που υποτίθεται ότι «είχαν εξεταστεί και τηρούσαν τους κανόνες της φυλετικής καθαρότητας». Ο Μπέρνχαρντ Φέρστερ και η σύζυγός του Ελίζαμπετ, αδελφή του φιλοσόφου Φριδερίκου Νίτσε, είχαν ένα παράλογα φιλόδοξο σχέδιο: τίποτε λιγότερο από την δημιουργία μιας αποικίας από την οποία «μια προηγμένη δύναμη Αρείων θα εξαπλωνόταν και θα κατακτούσε όλη την Νότια Αμερική».

Το μισαλλόδοξο «όραμα» έγινε συντρίμια. Η μοίρα επεφύλαξε άλλο μέλλον για αυτή την νέα Πατρίδα. «Κάποιοι μπόρεσαν να επιβιώσουν μέσα σε μεγάλες αντιξοότητες. Κάποιοι επέστρεψαν στην Γερμανία, και κάποιοι αυτοκτόνησαν», λέει στους New York Times η Λίντια Φίσερ, μια 38χρονη ξανθιά γυναίκα, απόγονος μιας από τις πρώτες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στη Νέα Γερμανία.

Αυτοί οι φτωχοί πιονέροι υπέφεραν από αρρώστιες, από κακιές σοδειές και από την μεγαλομανία των Φέρστερ, οι οποίοι διοικούσαν με αυταρχισμό την αποικία από την κομψή τους έπαυλη, ονόματι Φέρστερχοφ. Μέσα σε μόλις δύο χρόνια όλα έγιναν στάχτη και σήμερα το Φέρστερχοφ είναι ερειπωμένο. Λίγο καιρό αφότου ίδρυσε την αποικία με όραμα τον «εξαγνισμό και την αναγέννηση της ανθρώπινης φυλής», ο Φέρστερ απογοητεύθηκε οικτρά από την έλλειψη προόδου της Νέας Γερμανίας. Αυτοκτόνησε το 1889 καταπίνοντας ένα μίγμα μορφίνης και στρυχνίνης.

Αλλά το πρώτο κύμα των εποίκων στη Νέα Γερμανία ενισχύθηκε τις επόμενες δεκαετίες από κάποιες άλλες γερμανόφωνες οικογένειες. Η Παραγουάη ήταν πάντα ανοιχτή για Γερμανούς μετανάστες, ιδίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη διάρκεια της 35χρονης δικτατορίας του στρατηγού Αλφρέντο Στρέσνερ, ο οποίος ήταν γιός ζυθοποιού που είχε μεταναστεύσει από την Γερμανία.

Ο Γιόζεφ Μένγκελε, ο ναζιστής γιατρός που έκανε φριχτά πειράματα σε ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, διέφυγε στην Παραγουάη μετά τον πόλεμο και έζησε με το πραγματικό του όνομα στο Χόχεναου, μια γερμανική αγροτική κοινότητα κοντά στα σύνορα με την Αργεντινή και την Βραζιλία. Λέγεται ότι είχε περάσει και από την Νέα Γερμανία.

Η Ελίζαμπετ Φέρστερ-Νίτσε δεν πρόλαβε να δει την Παραγουάη να δίνει καταφύγιο σε Γερμανούς εγκληματίες πολέμου, αλλά συμβούλευε και στήριζε τους ναζιστές μέχρι να πεθάνει, το 1935, σε ηλικία 89 ετών. Ο Αδολφος Χίτλερ την κήδεψε δημοσία δαπάνη.

Πηγή,http://www.unhcr.gr