Οικονομολόγοι εναντίον τρόικας


ΚρούγκμανPaul_De_Grauwe

Κορυφαίοι αναλυτές εστιάζουν στις αστοχίες του ελληνικού προγράμματος
Toυ Μπάμπη Μιχάλη

Σε αντίθεση με τις «γαργάρες» της ελληνικής κυβέρνησης, της ΕΚΤ και της Κομισιόν, κάποιοι οικονομολόγοι δεν άφησαν την ομολογία του ΔΝΤ για τα μεγάλα λάθη στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας να πέσει κάτω.

«Εξαιτίας μιας λανθασμένης οικονομικής διάγνωσης, βιώνουμε τώρα μια βαθιά ύφεση», καυτηρίασε ο Πολ ντε Γκρουβ, επαναφέροντας στην πραγματικότητα τους «μαθητευόμενους μάγους» του ΔΝΤ, που παραδέχονται όψιμα τα λάθη τους επιχειρώντας να απενοχοποιηθούν για τις καταστροφικές επιλογές του παρελθόντος.

Μιλώντας στη βελγική «De Standaard» o καθηγητής Οικονομικών του London School of Economics χαρακτήρισε του χειρισμούς στην ελληνική κρίση «ιστορικό σφάλμα» και κάρφωσε χωρίς ενδοιασμούς τους οικονομολόγους που έλαβαν τις σχετικές αποφάσεις για τα ιδεολογικά τους κολλήματα. «Αυτοί που έλαβαν τις σχετικές αποφάσεις ανήκουν σε μια γενιά οικονομολόγων οι οποίοι δεν έπαιρναν στα σοβαρά το έργο του Κέινς, παρότι ο τελευταίος είχε αποδείξει με αδιάσειστα στοιχεία ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας σε περιόδους ύφεσης», είπε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν υπογράμμισε ότι και τα δύο βασικά λάθη που παραδέχτηκε το ΔΝΤ στην προχθεσινή του έκθεση -δηλαδή η έγκαιρη αναγνώριση ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να αποπληρώσει το χρέος της και η υποεκτίμηση της τεράστιας ζημιάς που θα προκαλούσε στην οικονομία η λιτότητα- ήταν πασιφανή εξαρχής. «Το σχέδιο της τρόικας ήταν ξεκάθαρα μη ρεαλιστικό. Και σχεδόν όλοι μας από την πλευρά των κεϊνσιανών οικονομολόγων προειδοποιούσαμε φωνάζοντας ότι οι πολλαπλασιαστές που υπολογίζονταν με βάση τις κανονικές περιόδους και εκτιμάτο από το ΔΝΤ ότι θα αντιστάθμιζαν την απώλεια της νομισματικής πολιτικής ήταν ιδιαίτερα παραπλανητικοί για τη δημοσιονομική πολιτική υπό τις τρέχουσες συνθήκες».

Το περιβόητο λάθος των πολλαπλασιαστών παραδέχτηκε πριν από μερικούς μήνες και ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ. Ο Κρούγκμαν υποστήριξε ότι το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι το ΔΝΤ ήταν καλύτερο από τα υπόλοιπα μέλη της τρόικας, ενώ αντίθετα η ΕΚΤ «έχαψε τη φαντασίωση της αναπτυξιακής λιτότητας».

07/06/2013
Πηγή. http://www.efsyn.gr/?p=58508

ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ


Παπακωνσταντου Π. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Στις αρχές Απριλίου μια τριπλή αυτοκτονία βύθισε στο πένθος την ιταλική λουτρόπολη Τσιβιτανόβα Μάρκε. Η 68χρονη Άννα Μαρία Σοπράντσι και ο 62χρονος σύζυγος της, Ρομέο Ντιονίζι, οι οποίοι ζούσαν με μια σύνταξη των 500 ευρώ, δεν μπορούσαν πια να πληρώσουν το νοίκι τους. Παλαίμαχος οικοδόμος, ο Ντιονίζι δεν μπορούσε ούτε δουλειά να βρει ούτε να βγει στη σύνταξη, καθώς η κυβέρνηση είχε αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης στα 66 χρόνια.

Στις 5 Απριλίου οι δύο σύζυγοι άφησαν ένα απολογητικό σημείωμα στο αυτοκίνητο κάποιου γείτονα, προτού κρεμαστούν στην αποθήκη τους. Μόλις έμαθε τα νέα ο αδελφός της Σοπράντσι, Τζουζέπε, ρίχτηκε στην Αδριατική και πνίγηκε».

Με αυτό το συγκλονιστικό περιστατικό ξεκινούσε το κύριο ρεπορτάζ των New York Times υπό τον τίτλο «Η λιτότητα σκοτώνει». Ήταν ένα αμείλικτο «κατηγορώ» των δύο αρθρογράφων εναντίον των δρακόντειων πολιτικών, τις οποίες επιβάλλει σε πανευρωπαϊκή κλίμακα το Βερολίνο, αλλά και των εθελόδουλων ελίτ περιφερειακών χωρών, όπως η Ελλάδα, που πασχίζουν να εμφανίσουν ως «success story» μια πραγματική ανθρωπιστική καταστροφή χωρίς προηγούμενο σε καιρό ειρήνης.

Εδώ που έχουμε φτάσει, πρέπει να διαβάζουμε New York Time για να πληροφορούμαστε τις απλές -όσο και συνταρακτικές- αλήθειες που αποσιωπούν συστηματικά τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης, όταν δεν κατακεραυνώνουν για «λαϊκισμό» όσους προσπαθούν κάτι να ψελλίσουν.

Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το πιο ακραίο παράδειγμα, καθώς αντιμετωπίζει πραγματική καταστροφή αναφορικά με τη δημόσια υγεία. Ο κρατικός προϋπολογισμός στον τομέα της Υγείας ακρωτηριάστηκε κατά 40% από το 2008. (…) Περίπου 35.001 γιατροί, νοσηλευτές και άλλοι εργαζόμενο στους κλάδους Υγείας έχασαν τη δουλεία τους. Η παιδική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 40% και τα κρούσματα του ιού HIV διπλασιάστηκαν. Οι αυτοκτονίες αυξήθηκα, κατά 26,5% μέσα σε ένα χρόνο».

Παρόμοια στοιχεία, που παραπέμπουν στην κοινωνική τραγωδία την οποία υπέστη η Ρωσία μετά την κατάρρευση του κομουνιστικού καθεστώτος στην ολέθρια εποχή Γέλτσιν, δεν αποτελούν θλιβερό προνόμιο της Ελλάδας. Στην Πορτογαλία, άλλη μια χώρα που έχει βυθιστεί στη μνημονιοκή κοιλάδα των δακρύων, ένα στα τρία κέντρα υγείας δεν διαθέτει εμβόλια και στοιχειώδη εξοπλισμό.

Στην Ιταλία, εννέα εκατομμύρια πολίτες αφήνονται στο έλεος της μοίρας, καθώς δεν διαθέτουν ασφάλιση και αδυνατούν να αγοράσουν φάρμακα. Στην ίδια χώρα, η κατανάλωση αντικαταθλιπτικών τετραπλασιάστηκε τα τρία τελευταία χρόνια. Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες τα κρούσματα αυτοκτονιών κατ’ έτος απογειώθηκαν μετά την οικονομική κρίση του 2007-2009, έκτοτε, δε, ξεπερνούν τους θανάτους από αυτοκινητικά δυστυχήματα. Συνέχεια

Είναι μύθος ότι η Ελλάδα δεν έχει επαρκή παραγωγή τροφίμων


Baby sugar cane farmland - stock photo

Η προπαγανδιστική στρατηγική των ομάδων (τόσο των ξένων επικυρίαρχων ή άλλως «δανειστών», όσο και των ιθαγενών εντολοδόχων τους ή άλλως «ελληνικής κυβέρνησης» αποκαλούμενης) που στηρίζουν, επιβάλλουν κι εφαρμόζουν τα μνημόνια, αποβλέπει στην αποθάρρυνση των ελλήνων πολιτών ότι υπάρχει άλλη οδός από την καταστροφική ακολουθούμενη τα τελευταία τρία χρόνια. Βασικό μοτίβο τους, που δυστυχώς έχει πείσει όσους πολίτες δεν έχουν την απαραίτητη ενημέρωση, είναι ότι δεν υφίσταται ελληνική παραγωγική δραστηριότητα. Πρόκειται για έναν ακόμα μύθο που προβάλλεται από τα εξαρτημένα ΜΜΕ, τον οποίον έρχεται να διαψεύσει το παρακάτω άρθρο, με στοιχεία προερχόμενα από το δελτίο τύπου της ΠΑΣΕΓΕΣ του Ιανουαρίου 2012, δελτίο που εύκολα μπορεί να βρει οιοσδήποτε δύσπιστος στο διαδίκτυο.

Μύθος η διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από άλλες χώρες
 (του Νίκου Παπαδόπουλου*)
 Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε». Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.
Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα
Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% – το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού. Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει. Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, κ. Τζανέτος Καραμίχας, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου!
Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %). Συνέχεια

Το Ζήτημα της Αλήθειας και το Χόλιγουντ


του Ιουλιανού

«Γενικά οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με το μυαλό, γιατί ενώ όλοι βλέπουν, ελάχιστοι μπορούν να εννοήσουν. Ο καθένας βλέπει εκείνο που φαίνεται, λίγοι μπορούν να καταλάβουν την πραγματικότητα»

Μακιαβέλλι – Ο Ηγεμών κεφ. ΧVVVV

Πρόσφατα προβλήθηκε παγκόσμια μια ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ όπου  περιγράφεται η σύγκρουση ανάμεσα στον Λίνκολν με το ισχυρό πολιτικό  κατεστημένο εν μέσω Εμφύλιου Πόλεμου στην προσπάθειά του να τερματίσει την νόμιμη  δουλεία ανθρώπων.

Για την προώθηση της ταινίας γράφτηκαν και λέχθηκαν θρίαμβοι, και ο υπέροχος ηθοποιόςΝτάνιελ Ντέι-Λούις παραβρέθηκε στην πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας όπου και ρωτήθηκε από «Τα Νέα» «αν το «Λίνκολν» είναι ικανό να κάνει να στραφούν τα βλέμματα του δυτικού πολιτισμού προς τις λαμπρές σελίδες της ιστορίας του και έτσι να κόψει τη φόρα προς τα κάτω που, ειδικά στην Ευρώπη, είναι κάτι περισσότερο από αισθητή»!

Και το «Βήμα» γράφει πως «το διάταγμα 13 ήταν ένας θρίαμβος της δημοκρατίας που ξεφεύγει από την Αμερικανική ιστορία και αποκτά παγκόσμια διάσταση.»

lincoln-movie

Μέσα όμως από τις πομπώδεις εκφράσεις περί «λαμπρών σελίδων της ιστορίας» της «δημοκρατίας» και τους θριάμβους του «δυτικού πολιτισμού», προκύπτει ένα ζήτημα σχεδόν μυστικιστικό, διότι οι αφηρημένες έννοιες όπως δικαιώματα, ελευθερία, δημοκρατία, πολιτισμός,δεν ευνοούν την αλήθεια, η οποία ταυτόχρονα μειονεκτεί μια και δεν είναι κοινής χρήσεως όπως ο κινηματογράφος.

Το ζήτημα βέβαια της αλήθειας πάντα ήταν ένα καυτό πρόβλημα. Υπάρχει αλήθεια; Και αν υπάρχει, με ποιο τρόπο μπορούμε να την κάνουμε κτήμα μας; Κι αν μέσα από αδιάκοπη πάλη με τα σκαλοπάτια της γνώσης, που είναι σύνθετα και περίπλοκα, καταφέρουμε να φτάσουμε στην αλήθεια αυτή θα είναι απόλυτη ή σχετική;

Όπως και να έχει η κατάκτηση της αλήθειας είναι μια αγωνιστική διαδικασία και το απόλυτο μένει κρυμμένο σχεδόν σε όλους μας. Ωστόσο μέσα από την πορεία ανακάλυψης μικρών, μερικών και σχετικών αληθειών μπορούμε να πλησιάσουμε την απόλυτη αλήθεια. Και πάλι όμως αυτή θα έχει δυο όψεις: την αντικειμενική και την υποκειμενική, και θα σχετίζεται με την κοινωνική θέση και την τοποθέτηση των ερμηνειών. Συνέχεια