Λύση, αριστερή κυβέρνηση, εθνικό νόμισμα και έξοδος από το Μνημόνιο


Σε κείμενό μου σχετικά με τις επιπτώσεις ενδεχόμενης επιστροφής στο εθνικό νόμισμα («Ε» 18/4/13) είχα καταπιαστεί με το διαδεδομένο επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις για το λαϊκό εισόδημα λόγω της πληθωριστικής πίεσης που προκαλεί η ανατίμηση των εισαγόμενων ειδών, με δεδομένο ότι το νέο εθνικό νόμισμα θα είναι σίγουρα υποτιμημένο σε σχέση με το ευρώ.

Αναφερόμενος στην εμπεριστατωμένη μελέτη των Μαριόλη και Κάτσινου, έγραφα ότι οι αναμενόμενες πληθωριστικές πιέσεις, υπολογιζόμενες στη βάση μιας υποτίμησης της τάξης του 50%, θα είναι μέτριες (9% τον πρώτο χρόνο, ραγδαία μειούμενες κατόπιν), πολύ χαμηλότερες από αυτές που γνώρισε η Ελλάδα στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με την ίδια μελέτη, η ελληνική οικονομία θα ανακτούσε ανταγωνιστικότητα της τάξης του 37%, χωρίς τη βάρβαρη «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή το σφαγιασμό του εργατικού κόστους που επιβάλλεται από τα Μνημόνια, κάτι που θα οδηγούσε σε αύξηση του ΑΕΠ κατά τουλάχιστον 7% με 8%.

Για να αντικρούσει τα παραπάνω, ο Κώστας Καλλωνιάτης («Ε» 26/4/13) αναφέρεται στην εμπειρία των υποτιμήσεων των ετών 1953, 1983 και 1988 που μεταφράστηκε σε υψηλό πληθωρισμό και σε επακόλουθες εργατικές κινητοποιήσεις σ’ ό,τι αφορά την πρώτη και, στις υπόλοιπες δύο, σε αύξηση μεν των πραγματικών αποδοχών αλλά εν τέλει σε μείωση του μερίδιού τους στο ΑΕΠ, καθώς και σε αύξηση της ανεργίας χωρίς θετικά αποτελέσματα (μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον) στις εξαγωγές. Συνέχεια

Η Κλέφτρα της Λάμψης.


Κάποια φορά μια υπηρέτρια κατηγορήθηκε ότι έκλεψε ένα ασημένιο πιρούνι.
Ο Δικαστής την καταδίκασε σε θάνατο.
Η Υπηρέτρια οδηγήθηκε στην κρεμάλα ουρλιάζοντας ότι είναι αθώα.
Μετά από μερικές μέρες ένα παιδάκι σκαρφάλωσε στο δέντρο και μέσα στην φωλιά μιας κίσσας βρήκε ένα ασημένιο πιρούνι .
Παρέδωσε το πιρούνι  και έκτοτε ,λένε, ότι στην Γαλλία καταργήθηκε η ποινή του θανάτου   για κλοπή.
Η Ιστορία ενέπνευσε τον Ροσσίνι και έγραψε την όπερα «Η Κλέφτρα  κίσσα».
Την  εισαγωγή την έχω ακούσει από την συμφωνική της Βιέννης. Η Εκτέλεση ήταν άψογη αλλά κάτι δεν μου πήγαινε καλά.
 Ένοιωθα σαν  να υπάρχει στην ατμόσφαιρα κάτι «διεκπεραιωτικό».
 Ίσως ο Μαέστρος, στο τέλος, να ανάσανε ανακουφισμένος που όλα τελείωσαν καλά.
Η εκτέλεση από τα παιδιά  της ορχήστρας «SimonBolivar»  του «El Sistema» μου αρέσει πολύ περισσότερο.
Μπορεί, θα έλεγε ένας ειδικός,  να μην είναι  εξίσου άψογη .
Μπορεί.  Έχει όμως το πάθος που λείπει από την Βιενέζικη  εκτέλεση.
Είναι  ίσως είναι επειδή  αυτά τα παιδιά των  παραγκουπόλεων έγιναν κλέφτες για να επιβιώσουν  και καταδικάστηκαν αδίκως σε βαριές ποινές .
Μπορεί και να είναι ,γιατί  ξέρουν πλέον,  ότι από απλοί κλέφτες  κατάφεραν να γίνουν σπουδαίοι μουσικοί και  να  κλέψουν την λάμψη των «νομίμων κατόχων της μουσικής γνώσης».
Ίσως , όμως , να είναι γιατί η  κλέφτρα κίσσα της Βενεζουέλα είχε την αποκοτιά να κλέψει  το λαμπερό ασημένιο κουταλάκι των αρχόντων του κόσμου.
Όπως και νάχει εμένα αυτή η εκτέλεση μου αρέσει.
Είμαι βέβαιος ότι αυτή θα άρεσε και του Ροσσίνι.
Ελπίζω κάποια μέρα να ανέβει στην πιάτσα Ματζόρε της Μπολώνια .
Να έχουν προσκληθεί επισήμως όλοι οι μικροί κλέφτες του κόσμου μας και την ορχήστρα να διευθύνει ο ίδιος  ο  Τζοακίνο Ροσσίνι.
 
Πηγή, iltrovator.blogspot.gr

«Gracias, Grecia» Nuestra herencia.


Πατήστε το 1ο κουμπάκι δεξιά στο βίντεο (subtittles) για υπότιτλους στα Ελληνικά.

Δημήτρης Γληνός ο δάσκαλος του λαού.


Λίγα είναι αυτά που μπορούν να ειπωθούν ποτέ, πόσο μάλλον να γραφούν σε ένα άρθρο για τον Δημήτρη Γληνό. Στο αφιέρωμά μας θα σταθούμε μόνο στις αφετηρίες και τις κεντρικές πράξεις της ζωής του Γληνού που καθόρισαν την προσωπικότητά του, στα κοινωνικά προβλήματα που τον προβλημάτισαν, και στην μεγάλη προσφορά του στον ελληνικό λαό.

Ο ίδιος ο Γληνός χαρακτηρίζει την πορεία της ζωής του ως «βραδύτατη εξέλιξη με αγώνα μέσα στα πράγματα». Ήταν η επίμονη προσπάθειά του να δει καθαρά τα πράγματα  και τα προβλήματα του τόπου του. Μια πορεία «προς τα αριστερά», «από τον άδειο καθαρευουσιάνικο βερμπαλισμό στον διαλεκτικό ματεριαλισμό», «από τον Μιστριώτη στον Λένιν» (Αυτοβιογραφικό Γληνού 1930). Ο Γιάννης Ιμβριώτης υπογραμμίζει ότι το κριτήριο της αληθείας ο Γληνός το είχε βρει και πριν ακόμη γνωρίσει τον διαλεκτικό υλισμό σαν θεωρία. Το είχε βρει μόνος του μέσα από την ζωή και τους αγώνες του, στους πόθους και την λαχτάρα του για την προκοπή του λαού του.

Ο Δημήτρης Γληνός γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1882 και ήταν ο πρώτος στην σειρά από τα δώδεκα παιδιά του Αλέξανδρου Γληνού και της Αικατερίνης Χατζηπαυλίδη. Τα οικογενειακά βάρη, οι ατυχίες και η αρρώστια οδηγούν γρήγορα τον μεγαλοεπιχειρηματία Αλέξανδρο στην πτώχευση. Έτσι ο πατέρας του αναγκάζεται να ανοίξει ταβέρνα στην οποία και ο Γληνός δουλεύει ως παιδί. Μέσα στα μεγάλα προβλήματα της οικογένειάς του, ο Γληνός αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης και αργότερα τις σπουδές του στην Φιλοσοφική Σχολή για να εργαστεί ως δάσκαλος. Με την περάτωση των σπουδών του, ο Γληνός μεταβαίνει στην Λειψία και την Γέννα για μεταπτυχιακές σπουδές. Συνέχεια

Να λυπάσαι το Έθνος «Χαλίλ Γκιμπράν»


ΝΑ ΛΥΠΑΣΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ…
Να λυπάσαι το έθνος με το πλήθος τα δόγματα και την κούφια θρησκεία.
Να λυπάσαι το έθνος οπού ρούχα φορεί που δεν ύφανε το ίδιο
ψωμοτρώει από στάρι που εκείνο δε θέρισε
το κρασί του δεν γίνηκε απ’ τις δικές του πατούσες.
 
Να λυπάσαι το έθνος που δοξάζει μ’ εγκώμια
τον τραμπούκο σαν ήρωα
και τον κατακτητή του με την κίβδηλη λάμψη
θεωρεί ευεργέτη.
 
Να λυπάσαι το έθνος που αψηφά τους κινδύνους
μοναχά στα ονείρατα
μα και πάλι κιοτεύει το πρωί σαν ξυπνήσει.
 
Να λυπάσαι το έθνος που υψώνει φωνή
σε κηδείες μονάχα
και φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία.
Και που δεν ξεσηκώνεται παρά μόνο ανίσως
ο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και κουτσούρι.
Να λυπάσαι το έθνος που έχει πολιτικό την αλεπού
τον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό του
και που η τέχνη του είναι τέχνη
πιθηκισμού και μπαλωμάτων.
 
Να λυπάσαι το έθνος που δέχεται
κάθε νέο αφέντη με σάλπιγγες
και τον διώχνει πνιγμένο στα «γιούχα»
για να φέρει μετά τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.
 
Να λυπάσαι το έθνος που οι σοφοί του από χρόνια βουβάθηκαν
κι οι σπουδαίοι του άντρες είν’ ακόμα στην κούνια.
 
Να λυπάσαι το έθνος που έχει γίνει κομμάτια
και που κάθε κομμάτι του παριστάνει το έθνο
(Χαλίλ Γκιμπράν, από τον Κήπο του Προφήτη, 1933