Έχει τα κόλλυβα του στο ζωνάρι του!


800px-The_flagellants_at_Doornik_in_1349

Γράφει ο Δευκαλίων

Τελειώνει ο Μάιος και μπαίνουμε στο καλοκαίρι. Η επιχείρηση-αισιοδοξία με την οποία προσπαθούν οι γκαιμπελίσκοι του Μαξίμου να καθοδηγήσουν την κοινή γνώμη βρίσκεται σε εξέλιξη ενώ η ταυτόχρονη κρυφή επιχείρηση-αποδόμηση των αντιμνημονιακών έχει αρχίσει. Ουσιαστικά στήνεται από τώρα το σκηνικό του επόμενου Σεπτεμβρίου.
Πως θα γίνει αυτό;
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό των γκαιμπελίσκων του Μαξίμου, ο Έλληνας θα πάει διακοπές έχοντας κατά νου ότι υπάρχει η βάσιμη πιθανότητα να αρχίσει η οικονομία να γυρνάει σε θετικές στροφές, ενώ ταυτόχρονα η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση διαλύεται και καταρρέει. Οπότε τι να κάνουμε; Ας στηρίξουμε την φιλομνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά, που απ’ ότι φαίνεται έχει κάποιο σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση.
Καλό φαίνεται το σχεδιάκι για το μυαλό και τον πνευματικό ορίζοντα των στελεχών των γκαιμπελίσκων του Μαξίμου. Όμως έχει ένα βασικό πρόβλημα. Θεωρεί ότι η φιλομνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά είναι ο μοναδικός και απόλυτος άρχων του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Δηλαδή, η μοναδική εξουσία από την οποία πηγάζουν και καθοδηγούνται τα πάντα σε αυτήν την χώρα.
Τι θέλουμε δηλαδή να πούμε;
Αν παρ’ ελπίδα κάτι ξεφύγει από την εξουσία της φιλομνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά, τότε τι θα γίνει; Και το αποσαφηνίζουμε… Αν, λέμε αν, χρειαστεί και δεύτερη επανακεφαλαιοποίηση για τις συστημικές τράπεζες, τι θα πουν στους ηλικιωμένους που τους μειώνουν συνεχώς την…σύνταξη;Ότι τους μειώνουν την σύνταξη γιατί πρέπει να βρεθούν κι άλλα κεφάλαια για τις τράπεζες;
Είπαμε, αν χρειαστεί και δεύτερη επανακεφαλαιοποίηση για τις τράπεζες. Δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε κανένα πρόβλημα ούτε στο χρηματιστήριο, ούτε στην επιχείρηση-αισιοδοξίας αλλά αν επαληθευτούμε τι θα γίνει;
Μία δεύτερη υπόθεση εργασίας εξ ίσου δραματική με την πρώτη. Αν, λέμε αν, βουλιάξει το χρηματιστήριο τότε τι θα γίνει; Θα το αντέξει η εσωτερική χρηματαγορά και το εγχώριο τραπεζικό σύστημα; Θα δούμε τι θα συμβεί αν προκύψει κάποια παρόμοια εξέλιξη.
Παραπάνω θέσαμε δύο υποθετικές προϋποθέσεις οι οποίες είναι δυνατόν να ανατρέψουν τον επικοινωνιακό-πολιτικό σχεδιασμό της φιλομνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά. Είναι εύκολο να επαληθευτούν αυτές οι δύο προϋποθέσεις; Ποιος ξέρει; Ο καιρός θα δείξει…
Εμείς προειδοποιήσαμε πριν λίγο καιρό τους γκαιμπελίσκους του Μαξίμου ότι ο επικοινωνιακός-πολιτικός σχεδιασμός που παραπάνω αναφέραμε για πολλοστή φορά και πριν λίγο καιρό αποκαλύψαμε, έχει ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα μιας και υποφέρει σημαντικά από μία πάρα πολύ σοβαρή γενεσιουργό αιτία.
Σήμερα τους δείξαμε μία μικρή πτυχή αυτού του προβλήματος. Όποιος κατάλαβε καλώς κατάλαβε. Όποιος δεν κατάλαβε έχει τα κόλλυβα του στο ζωνάρι του!

http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2013/05/blog-post_517.html

Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΡΗΞΗ


ΟικονόμουΓιώργος Ν. Οικονόμου*
Δρ Φιλοσοφίας
[Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των συντακτών, 24 Απριλίου 2013]

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται για μία ακόμη φορά στην ιστορία της σε μία κρίσιμη καμπή, σε μία τεράστια κρίση: όλα τα νοήματα έχουν φθαρεί, όλες οι αξίες έχουν καταρρεύσει. Όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια λύση ή έστω κάποια πρόταση που να δημιουργεί προοπτική ανάκαμψης. Αν και αποδείχθηκε για πολλοστή φορά πως οι επαγγελματίες του πολιτικού είναι ανίκανοι να δώσουν λύση, πως τα κόμματα όχι μόνο δεν αποτελούν λύσεις στο πρόβλημα, αντιθέτως είναι μέρος του προβλήματος, εν τούτοις η κοινωνία παραμένει εγκλωβισμένη στις κομματικές ιδεολογίες και στις σωτηριολογίες των μαθητευόμενων μάγων. Μετεωρίζεται μεταξύ σκύλας και χάρυβδης, όπως έδειξαν και οι τελευταίες διπλές εκλογές, στις οποίες το εκλογικό σώμα αν και διαμαρτυρήθηκε για τη λιτότητα και τα Μνημόνια, αποδυναμώνοντας τα δύο κόμματα της χρεοκοπίας, εν τούτοις το ποσοστό που δραπέτευσε από αυτά, περίπου 42%, δεν ριζοσπαστικοποιήθηκε πολιτικώς, αλλά παρέμεινε στην αδιέξοδη λογική του κομματοκρατικού συστήματος: εγκλωβίσθηκε είτε σε συντηρητικά εθνικιστικά και νεοναζιστικά κόμματα είτε στις ρητορείες της Αριστεράς. Συνέχεια

Πύλη ή κερκόπορτα;


Κίμπι, (Από τη στήλη «Ελεύθερος Σκοπευτής», Επενδυτής, 25/5/2013)

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει τον Φωτόπουλο στην ταινία του Σακελλάριου «Ούτε γάτα ούτε ζημιά», στον ρόλο του σταθμάρχη της Θυμαριάς, όπου εκτυλίσσεται ένα γαϊτανάκι συζυγικής απιστίας. Η Θυμαριά είναι ένα μικρό χωριό -μου είναι άγνωστο αν πράγματι υπάρχει- για το οποίο ο σταθμάρχης Φωτόπουλος θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι «μικρό, αλλά κόμβος». Κάπως έτσι και η εκτός παγκοσμίου παραγωγικού και εμπορικού χάρτη Ελλάδα υποτίθεται ότι επιχειρεί να ανακτήσει τη θέση που είχε στο πέρασμα των αιώνων ως κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μικρά, παρηκμασμένη, υπερχρεωμένη, αλλά κόμβος. Ή πύλη, κατά την ορολογία που επισήμως υιοθέτησε ο πρωθυπουργός στο Πεκίνο και στη Σανγκάη. Για την ακρίβεια πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη.

Θεμιτή η φιλοδοξία, αλλά πρέπει να σκεφτεί κανείς τα χωροταξικά, τα γεωοικονομικά, τα γεωπολιτικά και τα λοιπά όριά της. Για πόσους και ποιους «περαστικούς» η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πύλη; Πύλη τις Κίνας, του εργοστάσιου του κόσμου, προς τη Δύση και αντιστρόφως. Ενεργειακή πύλη της Ρωσίας προς την Ευρώπη, αλλά και πύλη για το αζερικό αέριο προς τον ίδιο προορισμό. Πύλη, ή για την ακρίβεια κόμβος, των δικτύων μεταφοράς, εμπορευματικών και επιβατικών, από ανατολάς προς δυσμάς και τούμπαλιν. Και για να μην ξεχνιόμαστε, η Ελλάδα παραμένει βασική πύλη για τα μεταναστευτικά ρεύματα της Ασίας και της Αφρικής προς τη Δύση, ρεύματα τα οποία κατά κανόνα τροφοδοτεί η Δύση με τις πολεμικές και αποικιοκρατικές αθλιότητες στις οποίες συχνότατα επιδίδεται στην Ανατολή. Σημειωτέον, επίσης, ότι η Ελλάδα παραμένει πάντα πύλη, τουλάχιστον εφεδρική, για τις εκστρατευτικές εξόδους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προς Ασία και Αφρική. Επίσης, αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν ως πύλη για την οικονομική επέκταση της Ευρώπης στα Βαλκάνια, αλλά και ως πύλη εισόδου των μεταναστευτικών πληθυσμών που εξόρισε η «ανασυγκρότηση» των Βαλκανίων και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Το να γίνει μια χώρα «πύλη» ακούγεται ελκυστικό, προνομιακό. Υπόσχεται πλούτο, υπεραξίες, επενδύσεις, απασχόληση και εισόδημα. Ενέχει, ωστόσο, και τον κίνδυνο να τη μετατρέψει σε κέντρο διερχομένων. Το Χρηματιστήριο, για παράδειγμα, είναι εδώ και εβδομάδες μια «πύλη» κεφαλαίων που περνούν, κάνουν την αρπαχτή τους και εξαφανίζονται. Τίποτα δεν έρχεται για να μείνει ή έστω να σταθμεύσει για λίγους μήνες. Το τραπεζικό σύστημα, επίσης, εδώ και τρεις δεκαετίες χρησιμοποιήθηκε ως «πύλη» από την οποία πέρασαν κεφάλαια πολλών δισεκατομμυρίων, και σ’ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το χρηματοπιστωτικό big bang, από το οποίο σήμερα έχει απομείνει μόνο μια ισχνή σκιά. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια των ΚΠΣ που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 πέρασαν επίσης από την «πύλη» της ελληνικής οικονομίας και σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά ελάχιστα ίχνη τους. Και το ολυμπιακό πάρτι του 2004 χρησιμοποιήθηκε ως μια τεράστια «πύλη» από κατασκευαστικούς και τεχνολογικούς κολοσσούς, αλλά τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από το κατώφλι του απλώς διεύρυναν τη μαύρη τρύπα του χρέους. Συνέχεια

Αν δεν καώ εγώ –αν δεν καείς εσύ- πως θα γενούνε τα σκοτάδια φως;


Τον πιο παλιό καιρό ζούσε εδώ μία κοινότητα Ανθρώπων. Γύρω απ’τις τρεις μεριές του οικισμού, ήταν το Μαύρο Δάσος. Και από την τέταρτη, η απέραντη στέπα. Για πολύ καιρό ο ήλιος έλαμπε και ο ουρανός ήταν γαλάζιος, και έτσι οι Άνθρωποι ήταν γενναίοι και ευτυχισμένοι.

Μα κάποια μέρα, ήρθανε απ’την στέπα άλλοι Άνθρωποι, πιο νέοι, πιο βάρβαροι, πιο δυνατοί και έδιωξαν τους πρώτους, βαθιά μέσα στο Μαύρο Δάσος. Έλη τους περικύκλωσαν και βάλτοι και το σκοτάδι ήτανε πυκνό. Άρχισαν να πεθαίνουν, ο ένας μετά τον άλλο, απ’τα κουνούπια και τον μολυσμένο αέρα. 
Τότε, γυναίκες και παιδιά, αρχίσανε τους θρήνους και όλοι μαζί καθίσαν να σκεφτούν σαν τι θα κάνουν.

-Δυό δρόμοι ανοίγονται για μας.

  • Ο ένας, προς τα πίσω. Μα εκεί, βρίσκονται οι δυνατοί εχθροί μας.
  • Ο άλλος μπροστά, πέρα απ’τα Μαύρα Δάση, εκεί που τα μεγάλα δέντρα, με τα πανίσχυρα κλωνιά τους αγκαλιάζονται κι οι κόμποι απ’τις γυμνές τους ρίζες βυθίζονται βαθιά, στη λιπαρή τη λάσπη.

Και το σκοτάδι ήταν πυκνό και τα μεγάλα δέντρα –δέντρα πέτρινα- στεκόντουσαν βουβά και ακίνητα, μέσα στο μαύρο θάμπος και πιο σφιχτά πλησίαζαν το να το άλλο, τριγύρω στους Ανθρώπους. Μα εκείνοι είχαν συνηθίσει την απλωσιά της στέπας και πιο πολύ τους στένευε το Δάσος, παρά θηλιά κρεμάλας στο λαιμό τους.

Και η Ώρα χτύπησε Έντεκα. Και όμως, κάποτε ήταν δυνατοί και θα μπορούσαν να νικήσουν. Μα τώρα, κάτω απ’τα πυκνά κλαδιά, χάθηκε η ψυχή και –ίσως- το σώμα. Και οι θρήνοι γέννησαν την Φρίκη. 
Και οι Μάνες κλαίγανε τους πεθαμένους. Και οι ζωντανοί αλυσοδέθηκαν από τον Φόβο. Λόγια δειλίας άρχισαν να ακούγονται μέσα στο Δάσος. Και ήθελαν στους εχθρούς να παν και γονατίζοντας να τους προσφέρουν τη λευτεριά τους.

Και είπε ο Ντάνκο: Συνέχεια

Ζητείται παραλία χωρίς Έλληνες…


Θα μπορούσα να γράψω πολλά – πάρα πολλά. Αλλά είμαι κουρασμένος – πολύ κουρασμένος. Ζητείται αυτό που γράφει ο τίτλος. Έτσι ακριβώς. Απόψε δεν θα γράψω αλλά είναι βέβαιο ότι θα γράψω στο κοντινό μέλλον. Απόψε ας ξαναθυμηθούμε μαζί ένα κείμενο της Μαλβίνας Κάραλη, η οποία έφυγε νωρίς. Δυστυχώς έτσι γίνεται. Αυτοί που πρέπει να μείνουν φεύγουν νωρίς και αυτούς που πρέπει να ψοφήσουν τους ξεχνάει και ο Θεός.

Είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβετε τον σκοπό της ανάρτησης.

Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δεν σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν, γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δεν ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής. Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δεν νιώθουν ανίσχυροι. Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δεν θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί «ένα ίσον κανένα». Ή τρία αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: «Πως ξέπεσες έτσι;»

Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα που βρήκε την πεμπτουσία της στο πρόσωπο του προέδρου. Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δεν δίνει τίποτα.Παριστάνει τη Δίκαιη. Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.

Ο Μικροαστός δεν θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του. Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς.»

Ζητείται παραλία χωρίς Έλληνες, παρακαλώ…

Πηγή,kommatoskylo.blogspot.gr