Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ


dsc04565.jpg

 Η γενοκτονία στο μικρασιατικό  Πόντο, όπως και σ΄ όλη την Ανατολή, από τον τουρκικόεθνικισμό, αποτελεί μια από  τις “λευκές σελίδες” της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η αποσιώπηση είχε ηθική και πολιτική σημασία. Δεν αποτίσαμε κατ’ αρχάς τον οφειλόμενο σεβασμό στους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς που εξοντώθηκαν στον μικρασιατικό Πόντο κατά τις εκτεταμένες εθνικές εκκαθαρίσεις που έκαναν οι Νεότουρκοι σωβινιστές(2).  Η αποσιώπηση  μας στέρησε  επιπλέον την δυνατότητα να κατανοήσουμε τις μεθόδους με τις οποίες δημιουργήθηκαν τα έθνη-κράτη και  τον τρόπο διαμόρφωσης των σύγχρονων γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή μας με την επικράτηση της “νέας τάξης πραγμάτων του 1922“. 

       

 Για αυτούς τους λόγους, η ομόφωνη αναγνώριση από την Βουλή των Ελλήνων της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού το 1994 και η καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης, αποτελεί την οφειλόμενη απόδοση τιμής στην ιστορική μας μνήμη.

trabzon_sahil.jpg

 (Η Τραπεζούντα)

          Οι Έλληνες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

          Η κατάσταση που υπήρχε στον μικρασιατικό χώρο πριν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  περιγράφεται γλαφυρά από τη σοσιαλιστική εφημερίδα “Ο Λαός” που εκδίδονταν στην Κωνσταντινούπολη:

dsc04484.jpg    “Όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν ίσοι αναμεταξύ τους. Όλοι μπορούσαν να γίνουν πασάδες ή στρατηγοί. Μα δεν παραδέχονταν για ίσους με τον εαυτό τους τους χριστιανούς και τους εβραίους παρά τους ονομάζανε γκιαούρηδες. Τους απογόνους των παλαιών κατοίκων τους μεταχειρίζονταν σαν ξένους. Δεν τους επέτρεπαν να γίνουν αξιωματικοί ή υπάλληλοι. Δεν τους δέχονταν για μάρτυρες στα τουρκικά δικαστήρια. Η τουρκική κυβέρνηση τους ανέχονταν μόνο, βάζοντάς τους να πληρώνουν ένα χωριστό φόρο, το χαράτσι. Τους ονόμαζαν ραγιάδες (κοπάδια) και δεν τους ήθελαν για άλλο τίποτα παρά για να τρέφουν το μουσουλμανικό λαό. Στις επαρχίες μόνο οι μουσουλμάνοι ήτανε γεωχτήμονες. Οι χριστιανοί ήταν αγρότες, απαράλλαχτα όπως οι δούλοι στο μεσαίωνα. Πριν την κατοχή, οι χριστιανοί αυτοί ήσαν έθνη ανεξάρτητα και πάντα είχαν βαστάξει τη γλώσσα, τη φορεσιά τους και τις συνήθειες τους…”. (3)

    Με την παραπάνω ανάλυση του Μικρασιατικού χώρου συμπίπτουν  απολύτως  οι αναλύσεις αρκετών  σημαντικών πολιτικών όλου του φάσματος των αρχών του αιώνα μας. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, στο έργο της “Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία” γράφει:

delacroix.jpg “Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπαστούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση.” (4)

          Οι γηγενείς εθνότητες της Μικράς Ασίας, οι Έλληνες και οι Αρμένιοι,  ενσαρκώνουν και εκφράζουν την αναγκαιότητα για  δημοκρατικό μετασχηματισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Συνέχεια

ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ


Πεντοζάλης99

Ανήκει στην κατηγορία των πηδηχτών χορών. Στις μέρες μας αποδίδεται από άνδρες και γυναίκες, παλαιότερα όμως χορευόταν μόνον από άνδρες. Το μουσικό μέτρο του είναι 2/4, τα βήματά του 1ο και η λαβή από τους ώμους με τα χέρια τεντωμένα. Χορεύεται σε κύκλο. Ο χορός έλαβε τη σημερινή μουσικοχορευτική μορφή και ονομασία του την περίοδο της Επανάστασης του Δασκαλογιάννη στα 1770-71 (ίσως βέβαια μετασχηματίζοντας έναν παλαιότερο πυρρίχιο ή υπορχηματικό χορό) και αποκτώντας συμβολισμούς στην ονομασία, το βηματισμό και τη μουσική του.

Ονομάστηκε πεντοζάλι, και όχι πεντοζάλης, γιατί συμβολίζει το πέμπτο ζάλο (δηλαδή βήμα), όπως ειπώθηκε η θεωρούμενη πέμπτη κατά σειρά ελπίδα των Κρητικών για απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους και όχι γιατί έχει πέντε βήματα, όπως αβασάνιστα έχουν πει αρκετοί. Έχει δέκα βήματα, σε ανάμνηση της 10ης Οκτωβρίου του 1769, οπότε λήφθηκε η απόφαση των Σφακιανών για την πραγματοποίηση της επανάστασης, και η μουσική του αποτελείται από δώδεκα πάρτες, δηλαδή δώδεκα μουσικές φράσεις (γυρίσματα ή σκοπούς τις λένε στην Κίσσαμο), προς τιμήν των δώδεκα πρωτεργατών της εξέγερσης.

Πεντοζάλη7O συνθέτης ή διαμορφωτής των 12 μελωδιών που απαρτίζουν το ΓΝΗΣΙΟ πεντοζάλι που πρωτοχορεύτηκε το 1770 στην Ανώπολη Σφακίων είναι ο Στέφανος Τριανταφυλλάκης από τον Γαλουβά, εξαίσιος βιολιστής που άκμασε από το 1740 έως το 1790. Πρωτόπαιξε τον Κρητικό συρτό στα Πατεριανά Κισάμου το 1750 και συνέθεσε επίσης τον ‘Α Λουσακιανό συρτό (άγνωστη μελωδία στις μέρες μας), τον ‘Β Λουσακιανό συρτό, τον Μελισσιανό συρτό, τον Τυλιφιανό συρτό και τον Περβολιανό συρτό.(σημ.απέρ.γαλ. οι Λουσακιές είναι χωριό της Κισσάμου). Συνέχεια

Επιστολή του Ν. Τσόμσκι στους ΝΥ Times για την κάλυψη της Λατινικής Αμερικής


Η παρακάτω επιστολή-αίτημα (peticion) εστάλη από τον γνωστό ακαδημαϊκό και ακτιβιστή Noam Chomsky στην αρχισυντάκτρια των ΝΥ Times, Margaret Sullivan, συνυπογραμμένη ακόμα από πάνω από 20  προσωπικότητες της διανόησης και των τεχνών των ΗΠΑ, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουν οι Michael Albert, Mark Weisbrot, Oliver Stone και Michael Moore.
14 Μαΐου 2013 / Αγαπητή Μάργκαρετ Σάλιβαν,
Σε πρόσφατο άρθρο σας (12/4/2013), παρατηρήσατε: (1)

Παρόλο που μεμονωμένες λέξεις και φράσεις μπορεί να μην έχουν μεγάλη σημασία μέσα στη μεγάλη ροή που παράγεται καθημερινά, η γλώσσα έχει σημασία. Όταν οι οργανισμοί ενημέρωσης αποδέχονται τον τρόπο έκφρασης της κυβέρνησης, φαίνονται να αποδέχονται τον τρόπο σκέψης της κυβέρνησης. Στους Times, αυτές οι αποφάσεις έχουν ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα.

Υπό το φως αυτού του σχολίου σάς προτρέπουμε να συγκρίνετε τους χαρακτηρισμούς των New York Times για την ηγεσία του εκλιπόντα Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα με αυτούς για τον Ρομπέρτο Μιτσελέτι και τον Πορφίριο Λόμπο στην Ονδούρα.
Κατά τα τέσσερα τελευταία χρόνια, οι Times έχουν αναφερθεί στον Τσάβες ως «δικτάτορα», «σατράπη», «αυταρχικό ηγέτη» και «καουδίγιο» (2) στην κάλυψη των ειδήσεων. Αν λάβουμε υπόψη και τις στήλες άποψης, οι Times έχουν δημοσιεύσει τουλάχιστον 15 ξεχωριστά άρθρα που χρησιμοποιούν αυτή τη γλώσσα, παρουσιάζοντας τον Τσάβες ως «δικτάτορα» ή «ισχυρό άνδρα». Κατά την ίδια περίοδο – από τις 28 Ιουνίου 2009, στρατιωτική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Μανουέλ Σελάγια στην Ονδούρα – οι αρθρογράφοι των Times δεν έχουν χρησιμοποιήσει τέτοιους όρους για να περιγράψουν τον Μιτσελέτι, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής του πραξικοπηματικού καθεστώτος μετά την απομάκρυνση του Σελάγια, ή τον Πορφίριο Λόμπο, που τον διαδέχτηκε. Αντίθετα, η εφημερίδα στην κάλυψη των ειδήσεων έχει αναφερθεί σ’ αυτούς [Μιτσελέτι και Λόμπο] ως «προσωρινός», «ντε φάκτο» και «νέος».
Ο Πορφίριο Λόμπο ανέλαβε την προεδρία αφού κέρδισε τις εκλογές που προκηρύχτηκαν από την πραξικοπηματική κυβέρνηση του Μιτσελέτι. Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν από καταστολή και λογοκρισία, και διεθνείς παρατηρητές, όπως το Κέντρο Κάρτερ, τις μποϊκοτάρισαν. Από τότε που έγινε το πραξικόπημα, ο στρατός και η αστυνομία της Ονδούρας έχουν σκοτώσει πολίτες κατά συρροή. Συνέχεια

Για μας.


του Θάνου Ανδρίτσου

Είναι πολύ περίεργη και δύσκολη εποχή. Το ξέρουμε αυτό όλοι. Δεξιοί, πιο δεξιοί, πασόκοι, αριστεροί, πιο αριστεροί, αριστεροδέξιοι τρέχουν και δε φτάνουν. Ραγδαίες εξελίξεις, πολλές υποχρεώσεις, μεγάλα διλλήματα και ερωτήματα.

Έχω άποψη για τα περισσότερα, έχω πάρει θέση πολιτική προσωπικά και συλλογικά. Δεν είναι ότι θέλω να αποφύγω την τοποθέτηση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα της συγκυρίας, που βεβαίως έχουν τεράστια σημασία για το μέλλον. Άλλωστε προσπαθώ εδώ και μέρες να καταγράψω τις πιο συγκεκριμένες σκέψεις μου σε ένα άλλο κείμενο.

Όμως θα διεκδικήσω μερικά λεπτά δικά μου, έξω από την επιτακτικότητα των καιρών, έξω από τη σκληρότητα των ερωτημάτων, τις άχαρες αλλά και αναγκαίες αντιπαραθέσεις. Έξω ίσως και από τον αμείλικτο ρεαλισμό, τη συγκεκριμενοποίηση ή και την ορθολογικότητα που γενικά με διακατέχει και είναι πράγματι σημαντική στις μέρες αυτές.  Θα τα διεκδικήσω για να μιλήσω για κάτι μεγάλο που χάνεται καμιά φορά «μες τις πολλές κινήσεις και ομιλίες». Για κάτι που μπορεί να είναι σημαντικότερο και από τις εκλογές.

Θα τολμήσω να μιλήσω για μας. Για μας, όποιοι και αν είμαστε αυτοί, ότι και αν αυτό σημαίνει. Για μας που θέλουμε να είμαστε αριστεροί, που θέλουμε να είμαστε επαναστάτες, που θέλουμε να είμαστε με «τη νιότη του κόσμου», τον σύγχρονο κομμουνισμό. Δεν είμαι ιστορικός, ούτε έχω πολλά χρόνια στην πλάτη μου. Δεν έχω κάτι να επιδείξω για το οποίο να δικαιούμαι εγώ να μιλάω για την Αριστερά. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να πω αυτά που σήμαιναν για μένα Αριστερά όταν αποφάσισα να βρεθώ στις τάξεις της. Και σημαίνουν ακόμα.

Και αποφάσισα να το κάνω γιατί αυτό το αποτρόπαιο θέαμα που λαμβάνει χώρα σε όλα τα τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα της χώρας δεν είναι μόνο η προσπάθεια διατήρησης των ίδιων μνημονιακών κομμάτων στην εξουσία. Δεν είναι μόνο η επίθεση για τη μείωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στην επόμενη εκλογική μάχη, ή άλλες φορές ενάντια στο ΚΚΕ. Σαφώς είναι και αυτός ο στόχος. Όμως στο στόχαστρο δεν μπαίνουν μόνο οι θέσεις , αλλά συνολικά οι αξίες, τα ιδανικά και οι άνθρωποι αυτού που ονομάζεται Αριστερά. Δε θέλω στο κείμενο αυτό να μιλήσω για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε εγώ συμμετέχω σε άλλη συλλογικότητα. Ωστόσο ο πόλεμος υπερβαίνει αυτό το κόμμα και πιάνει τους πάντες, συχνά ακόμα και για θέσεις που μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην υπερασπίζεται καν. Συνέχεια