Είσαι Διαφορετικός; Στον Κοινωνικό Καιάδα (Ευγονική)


Οι νόμοι της Φύσης απαιτούν την εξάλειψη των ακατάλληλων. Η ανθρώπινη ζωή αξίζει μόνο όταν μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία ή στο είδος» λόγια του διάσημου ευγονιστή MadisonGrant, στενού φί­λου του μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ Theodore Roosvelt, του οποί­ου τις ρατσιστικές αντιλήψεις επηρέ­ασε βαθύτατα. Προέρχονται από ένα πολύ επιτυχημένο βιβλίο του 1916 περί ευγονικής. Εκφράζουν δε μια ευρύτατα διαδεδομένη και εδραιω­μένη για την εποχή αντίληψη, η ο­ποία οδήγησε στην εφαρμογή της ευ­γονικής τότε, αλλά μέχρι και τις μέ­ρες μας.

Πώς, όμως, φτάσαμε στην ευγονι­κή του «αίσχους», σύμφωνα με τις τελευταίες «αποκαλύψεις» στον Τύ­πο, που τόσο σόκαρε στις μέρες μας αν και είχε μεγάλη απήχηση το πρώ­το μισό του αιώνα μας;
Το όλο κίνημα, βέβαια, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, ξεκίνησε τυπικά το 1883. Τότε ο Francis Galton, ξά­δερφος του Δαρβίνου, εφαρμόζο­ντας τις θεωρίες του τελευταίου περί φυσικής επιλογής και εξέλιξης των ειδών, στον ίδιο τον άνθρωπο, εφηύ­ρε τη λέξη ευγονική για να ονομάσει το πρόγραμμα επιλεκτικής τεκνοποι­ίας, το οποίο πρότεινε. Χρησιμοποί­ησε μια λέξη ελληνικής ρίζας που υ­ποδεικνύει την επιδίωξη «καλών» απογόνων.
Ουσιαστικά βέβαια μετουσιώθη­κε σε κίνημα μετά την αλλαγή του αι­ώνα. Τότε εμφανίστηκαν και οι πρώ­τες οργανώσεις ευγονιστών στη Γερ­μανία (1904), στη Μ. Βρετανία (1907) και στις ΗΠΑ (1910). Βασι­κός τους πυρήνας ήταν η εξής απλοϊ­κή υπόθεση: Η προστασία και περί­θαλψη των κοινωνικά αδυνάτων και κατωτέρων εναντιώνεται στη «φυσι­κή επιλογή» του είδους μας, η οποία θα οδηγούσε στη μείωση του πληθυ­σμού αυτών υπό κανονικές συνθή­κες. Πρέπει λοιπόν οι ανθρώπινες κοινωνίες να λάβουν μέτρα για την επαναφορά της φυσικής ροής των πραγμάτων, η οποία οδηγεί στην ε­ξέλιξη και βελτίωση του είδους μας και όχι στον εκφυλισμό του.
Έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες παραι­νέσεις για απομόνωση ή ακόμα και στείρωση όσων ήταν φορείς της λε­γόμενης «κοινωνικής αρρώστιας», θα έπρεπε όμως να περιμένουν μέ­χρι την άνοδο και την ευρύτερη ε­φαρμογή του λεγόμενου κράτους-πρόνοιας για να αποκτήσουν αρκετή απήχηση οι απόψεις αυτές στον κό­σμο. Τότε οι πρώτες επίσημες οργα­νώσεις των ευγονιστών άρχισαν να αποκτούν τρομερά μεγάλη επιρροή, κοινωνική και πολιτική, παρά το σχετικά μικρό αριθμό των μελών τους (ο βρετανικός σύλλογος αριθ­μούσε 1200 μόνο μέλη).
Άρχισε λοιπόν έτσι μια οικουμενι­κή αναζήτηση ώστε να βρεθεί η θε­ραπεία για το λεγόμενο καρκίνο των κοινωνιών. Ήταν αντάξια των σημε­ρινών ερευνών για εύρεση της θερα­πείας του καρκίνου ή του Aids. Τερά­στια ποσά, αρχικά από δωρεές και εν συνεχεία από κρατικά κονδύλια, δί­νονταν σε οργανισμούς για τη μελέτη
των αρχών της κληρονομικότητας στον άνθρωπο, την εύρεση των γενε­τικά μεταδιδόμενων ιδιοτήτων και γενικότερα τη μελέτη της ευγονικής. Το κίνημα φούντωνε και είναι χα­ρακτηριστικό πως ενώ το 1914 προ­σφερόταν η ευγονική ως μάθημα σε 44 πανεπιστήμια των ΗΠΑ, το 1928 ο αριθμός αυτός ανέβηκε σε 376, ενώ το 90% των σχολικών βιβλίων βιολο­γίας την υποστήριζαν ως την πλέον εδραιωμένη θεωρία. Τόση μάλιστα ή­ταν η απήχηση της στην κοινωνία ώ­στε χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για την απαλλαγή κατηγορουμένου για τη δολοφονία παιδιού στις ΗΠΑ. Υποστηρίχθηκε πως ο κατη­γορούμενος έδρασε χωρίς να φέρει προσωπική ευθύνη, λόγω «κακών» γονιδίων, τα οποία είχε κληρονομή­σει ποιος ξέρει από πόσες γενιές πριν. Και τα ευτράπελα βέβαια συ­νεχίζονται, με διαγωνισμούς μωρών (γενετικά ανώτερων) και οικογενει­ών (γενετικά καθαρότερων), όπως ακριβώς γίνονται μέχρι σήμερα οι διαγωνισμοί καθαρόαιμων ζώων. Κι όλα αυτά πού αλλού παρά στην πα­τρίδα της υπερβολής, τις ΗΠΑ.

Πάντως, η αποδοχή της ευγονι­κής δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη και αναίμακτη. Πολλές ήταν οι αντιτιθέ­μενες φωνές. Η μοιρολατρική λογι­κή των γενετικά προκαθορισμένων ικανοτήτων είχε να αντιμετωπίσει τη βαθιά εδραιωμένη άποψη, ιδιαίτερα στην αμερικάνικη κοινωνία, ότι ο άνθρωπος βελτιώνεται με την προ­σπάθεια. Την αντίληψη πως είμαστε βασικά προϊόν της εκπαίδευσης μας, της εμπειρίας μας και των πρωτο­βουλιών μας. Υπήρχαν δηλαδή πλεί­στες όσες αντιπαραθέσεις για το κα­τά πόσο η ευγονική μπορούσε ή όχι να λύσει το τεράστιο πρόβλημα των κοινωνιών. Παράλληλα δεν έλειπαν και οι αντιπαραθέσεις και μέσα στους κόλπους των ευγονιστών, όπου υπήρχε ένας βασικός διαχωρι­σμός σε δύο στρατόπεδα. Από τη μία οι υποστηρικτές της Λαμαρκιανής θεωρίας της κληρονομικότητας επί­κτητων χαρακτηριστικών και από την άλλη οι οπαδοί της λεγόμενης «σκληρής» γενετικής άποψης του Weisman, που υποστήριξε ότι τα γο­νίδια παραμένουν ανεπηρέαστα από το περιβάλλον, θέση η οποία θεωρείται ορθή και σήμερα.

Γενικότερα υπήρχε μεγάλη δια­σπορά όσον αφορά τις απόψεις των ευγονιστών, αφού υπήρχαν περί της 30 κινήσεις διεθνώς, διαφορετικές στις απόψεις και στις επιδιώξεις, α­νάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες, θα μπορούσαμε τελικώς να πούμε πως το μόνο στο οποίο όλοι συμφω­νούσαν ήταν το ενδιαφέρον ώστε να αποτραπεί ο εκφυλισμός του αν­θρωπίνου είδους, κοινωνικός ή βιο­λογικός κατά περίπτωση. Αυτός εί­ναι και ο κύριος λόγος που η ευγονι­κή αποτέλεσε σκέπη κυρίως συντη­ρητικών, δεξιών και αντιδραστικών κινδυνολόγων, ενώ ήταν παράλληλα και το εκκολαπτήριο φασιστικών ι­δεών με αποκορύφωμα τον ναζισμό. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα προοδευτικών, μεταρρυθμιστών και αριστερών από τη Βόρεια Αμερική, τη Μ. Βρετανία, τις Σκανδιναβικές χώρες, ακόμα και από αυτή τη μετέπειτα ναζιστική Γερμανία, οι οποίοι «ασπάστηκαν» την ευγονική και την προώθησαν ή
τουλάχιστον με σκοπό όμως πάντοτε την αναμόρφωση της και όχι την ανατροπή της.
(Βέβαια θα πρέπει σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσουμε ότι ο ό­ρος ευγονική είναι αρκετά γενικός και δεν υπονοεί μόνο τις περιπτώ­σεις στείρωσης, αλλά και κάθε περί­πτωση προγενετικής επέμβασης ή ε­πιλογής στη διαδικασία της τεκνο­ποίησης).
Έτσι τη δεκαετία του 1920, πολ­λοί σοβιετικοί γενετιστές προέτρεπαν σε μια ευγονική των μπολσεβί­κων, βασισμένοι στις μαρξιστικές αρχές. Σύμφωνα με την άποψη τους ήταν μια λογική επέκταση της μαρ­ξιστικής προσταγής για επιστημονι­κή οργάνωση της κοινωνίας. Μάλι­στα ο διακεκριμένος γενετιστής AlexandrSerebrovsky υποστήριζε πως αν ο πληθυσμός της χώρας του απαλλασσόταν από γενετικές «ανω­μαλίες», θα εξοικονομούνταν τόσος χρόνος και χρήμα, που θα γινόταν εφικτή η ολοκλήρωση του 5ετούς προγράμματος στο μισό χρόνο.
Αργότερα, το 1948, η θεωρία της κληρονομικότητας επίκτητων χαρα­κτηριστικών, κυρίως λόγω των υπο­σχέσεων που έδινε για ραγδαία α­νάπτυξη στη γεωργία, είχε γίνει επί­σημη κρατική θέση στην ΕΣΣΔ. Η δε άποψη του \νείδηΐ3η για το ανε­πηρέαστο των γονιδίων, θεωρού­νταν καταδικαστέα ως ρατσιστική και αντιδραστική.
Μαρξιστές επιστήμονες, όμως, αρνούνταν ότι οι αρχές τουWeisman μπορούσαν να γίνουν ό­πλα ενάντια στο προλεταριάτο. Οι A.S. Serebrovsky στην ΕΣΣΔ, J. Muller στις ΗΠΑ και J.B.S.Haldane, μέλος της ΕΕ του κομμου­νιστικού κόμματος Μ. Βρετανίας, υ­ποστήριξαν τον Weisman και έδει­ξαν ότι ο Λαμαρκισμός ήταν αντι­δραστικός, αφού υπονοούσε πως η εργατική τάξη καθώς είναι φτωχή και υπό υποβαθμισμένες συνθήκες επί τόσες γενιές θα έπρεπε να ήταν γενετικά πλέον κατώτερη των ισχυ­ρότερων κοινωνικά τάξεων. Δυστυ­χώς, όμως, δεν επηρέασαν παρά μό­νο συνειδητοποιημένους αριστε­ρούς και μικρή μερίδα της διανόη­σης. Είχαν απέναντι τους την πεποί­θηση της κοινωνίας πως αν προσπα­θήσεις, θα καταφέρεις κάτι αξιόλο­γο, θα αφήσεις στα παιδιά σου κλη­ρονομιά τα βελτιωμένα σου γονίδια. Και ο Alfred Russel Wallace, συν-θεμελιωτής της αρχής της φυσικής επιλογής μαζί με τον Δαρβίνο και α­φιερωμένος στο σοσιαλισμό υπο­στήριζε πως η απομόνωση των ακατάλληλων είναι μια δικαιολογία για εγκαθίδρυση μιας ιατρικής δικτατο­ρίας και πως τελικά η ευγονική είναι απλά μια εκλεπτυσμένη επέμβαση ε­νός αλαζονικού επιστημονικού ιερα­τείου.
Αναφερόταν βέβαια στην άσχη­μη πλευρά της ευγονικής, αυτή στο όνομα της οποίας άρχισαν να επι­βάλλονται οι πρώτοι νόμοι στείρω­σης, αρχής γενομένης στη Δανία και εν συνεχεία στη Σουηδία, στη Νορ­βηγία, στη Γερμανία, στη Γαλλία στον Καναδά και φυσικά στις ΗΠΑ, καθώς και σε άλλες χώρες σε μικρό­τερο βαθμό και ένταση. Ειδικά στην Αμερική το πρόγραμμα, μετά τη δε­καετία του 1920 και την οικονομική κρίση που αυτή έφερε, εφαρμοζό­ταν κυρίως στους μετανάστες και στα μέλη κατώτερων κοινωνικών τάξεων, θα μπορούσε να πει κα­νείς, κρίνοντας από τη σκληρότητα και την ολοένα αυξανόμενη ένταση των μέτρων, πως από εκεί παραδειγματίστηκε και εμπνεύστηκε, ο Χίτλερ για τα πρωτοφανούς αγριό­τητας μέτρα στα οποία κατέληξε. Με βάση τα τελευταία πλέον δεν στερούνταν απλά η δυνατότητα τε­κνοποίησης στο φορέα, της κοινωνι­κής ή φυλετικής «αρρώστιας», αλλά εξαφανιζόταν ο φορέας του ελαττωματικού γονιδίου· περνάμε δηλαδή σε περιπτώσεις ευθανασίας.
Η πρακτική αυτή οδήγησε στο γνωστό Ολοκαύτωμα και τον Μέγκελε, και με τη διε­θνή δημοσιότητα που γνώρισε σήμανε την αρχή του τέλους για την ευγονική στη συνείδηση του κόσμου. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος καθώς και η παγκόσμια τάση για σε­βασμό στα δικαιώματα των ασθενών έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στη φήμη της, κι αυτό γιατί άμεσα θίγο­νταν κυρίως γυναίκες (αυτές στειρώνονταν) και άνθρωποι υπό θερα­πεία (δυνατή η στείρωση τους χωρίς να το γνωρίζουν). Παρ’ όλα αυτά στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Γερμα­νία και στη Σκανδιναβία συνεχίστη­καν ευγονικά προγράμματα του ίδι­ου ύφους μέχρι και τις μέρες μας, ο­πότε έγιναν και πάλι γνωστά.
Παράλληλα βέβαια με αυτές τις πρακτικές, ο όρος ευγονική συνδυά­στηκε με τον έλεγχο των γεννήσεων, τις προγενετικές εξετάσεις (αμνιο-κέντηση, υπερηχογράφημα κ.λπ.) καθώς και με επιλογές για τη φύση του παιδιού πριν από τη γέννηση του. Μπορεί να χρησιμοποιείται άλ­λη ονομασία (γενετική ιατρική ή γε­νετική υγιεινή στη Δύση, γιατί ο ό­ρος ευγονική έχει φορτιστεί αρνητι­κά) αλλά πρόκειται σίγουρα για προσπάθειες να διατηρηθεί αφενός μεν όποιο καλό για την κοινωνία στοιχείο και αφετέρου να περάσει στις επόμενες γενιές και σε όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα. Πρό­κειται πλέον για περιπτώσεις «θετι­κής» ευγονικής, σύμφωνα με την ο­ρολογία που εδραιώθηκε για το θέ­μα στις αρχές του αιώνα μας.
Έτσι πλέον περνάμε σε μία φά­ση όπου το γονίδιο δεν θεωρείται κτήμα της κοινωνίας αποκλειστικά (όπως στις αρχές του αιώνα μας) αλλά οι αποφάσεις για την αναπα­ραγωγή παίρνονται και με γνώμονα το άτομο και τη δική του θέληση.
Είναι λογικό λοιπόν πως, εφόσον η βασική αρχή της ευγονικής είναι πως οι αποφάσεις που αφορούν στην κληρονομικότητα πρέπει να παίρνονται βάσει κοινωνικών κριτη­ρίων, δεν μπορούμε να την πετάξου­με στον καιάδα ασυζητητί. Σίγουρα έχει πολλά να πει απέναντι στον ά­κρατο εγωισμό και την αποθέωση του ατόμου σήμερα. Απλά δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα και να νομίσουμε πως ως μικροί θεοί μπορούμε ελαφρά την καρδία να α­ποφασίζουμε για το τι παιδιά γεννι­ούνται, θέλει σεμνότητα και σοβα­ρότητα η χρήση και εφαρμογή των γνώσεων αυτών, όπως και κάθε επι­στημονικής γνώσης.
 
ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ
 
Κορίτσι 16 ετών. Νευρική, συμφύρεται με αγόρια. Μύωψ. Στείρωση. 1944.Άνδρας 30 ετών. Ισχνός. Άνεργος. Απαντά εύστροφα στα τε­στ. Ευγενικός αλλά με ψυχρό χαμό­γελο. Αδιαφορεί για γονείς και σύ­ζυγο. Ευνουχισμός. 1950.
Γυναίκα 34 ετών. Έγκυος. Ζει σε τρώγλη. Ο σύζυγος μέθυσος. Εννέα παιδιά. Δόντια απαίσια. Στειρώθηκε προς το κοινωνικό συμφέρον. 1960.
Πραγματικά ο σουηδικός σοσιαλ­δημοκρατικός παράδεισος μας επε­φύλασσε μια από τις μεγαλύτερες α­νατριχίλες του τέλους του 20ου αιώ­να. Όπως αποκαλύφθηκε, στη Σουηδία και μια σειρά άλλες χώρες, χιλιά­δες ανθρώπινα πλάσματα, στην πλει­οψηφία τους γυναίκες, υποχρεώθη­καν σε στείρωση, είτε εν αγνοία τους είτε εξαναγκαστικά στα πλαίσια ενός προγράμματος ευγονικής που στόχο είχε τη φυλετική βελτίωση και την ε­ξάλειψη του «υποδεέστερου ανθρώ­πινου υλικού» Χιλιάδες παραδείγμα­τα όπως της κωφάλαλης που «ήταν ε­νοχλητική και ήθελε να παντρευτεί», του μαθητή που «διαρκώς αντιμιλούσε» και του μιγά που «προήλθε από πρόωρη σεξουαλική συνάντηση» πε­ριγράφουν το εύρος της «παρεκκλί­νουσας» ανθρώπινης συμπεριφοράς που τέθηκε υπό διωγμόν.
Στη Σουηδία τα έγγραφα αναφέρουν ότι «τα ανεπιθύμητα φυλετικά χαρακτηριστικά, η ψυχοπάθεια, η αλήτικη ζωή, τα σημάδια κατωτερότητας και η σεξουαλική και κοινωνική παρέκκλιση» αποτελούσαν λόγους για αναγκαστική στείρωση. Στη Γαλ­λία παρόμοιες πρακτικές ίσχυσαν για γυναίκες που έπασχαν από το σύνδρομο Down, ελαφρά πνευματι­κή αναπηρία ή γυναίκες που απλώς αντιμετώπιζαν δυσκολίες κοινωνικής ένταξης. Στον καιάδα της ευγονικής λοιπόν ριχνόντουσαν τσιγγάνοι, ιθα­γενείς, μετανάστες, γενικά άνθρω­ποι μη ενσωματώσιμοι στον κυρίαρ­χο τρόπο ζωής. Άνθρωποι διαφορε­τικοί που αποκλίνουν από τα άνωθεν επιβαλλόμενα πρότυπα καταπίνο­νται από την αντιδραστική ουτοπία της ευγονικής. Σε αντίθεση με τα ναζιστικά pogroms, η επιδίωξη δεν ήταν η εξάλειψη του φυλετικά κατώτερου αλλά επιπλέον και του κοινω­νικά απροσάρμοστου.
Οι νόμοι για τη στείρωση υιοθε­τήθηκαν με δημοκρατικότατο τρόπο από το σουηδικό κοινοβούλιο με τη συναίνεση όλων των παρατάξεων, τη συνένοχη αδιαφορία της κοινωνίας και τις ευλογίες της εκκλησίας. Το ε­πιχείρημα των σοσιαλδημοκρατών υ­πέρ του προγράμματος σοκάρει με την επικαιρότητα του. Αία της μεθό­δου της στειρώσεως το περίφημο κράτος πρόνοιας απαλλάσσεται από αρκετούς αντιπαραγωγικούς μελλο­ντικούς δικαιούχους του. Η δικτατο­ρία των οικονομικών δεικτών επεμ­βαίνει στην αναπαραγωγή των οικονομικών δεικτών επεμβαίνει στην αναπαραγωγή των οικονομικά επιζήμιων και ξελασπώνει προκαταβολικά με τους υποψήφιους ανέργους.
Δεν μπορεί εδώ κανείς να αποφύ­γει το ερώτημα σχετικά με το ρόλο της επιστήμης. Με ποιο τρόπο έφτα­σε αυτή στο σημείο να δικαιολογεί μαζικά εγκλήματα.
Δεν μπορούμε να ξεχνάμε και το αντιεπιστημονικό του εγχειρήματος. Ο καθορισμός του τέλειου γενότυπου είναι αδύνατος, όπως αδύνατη είναι και οποιαδήποτε απόπειρα γονιδιακής ερμηνείας της ανθρώπινης συ­μπεριφοράς, λαμβάνοντας υπόψη τον εξαιρετικά πολύπλοκο μηχανισμό ε­πίδρασης του εξωτερικού περιβάλλο­ντος στη διαμόρφωση της. Είναι εν­δεικτικό ότι ακόμα και στον περιορι­σμό των κληρονομικώς μεταδιδόμε­νων νοσημάτων, η ευγονική αποδε­δειγμένα δεν έχει πρακτικά αποτελέ­σματα. Στη Σουηδία βέβαια για πα­ράδειγμα, φαινόμενα κληρονομικής παθογένειας θεωρήθηκαν η εγκλη­ματικότητα, η έφεση στην κλοπή, η διανοητική καθυστέρηση, η πνευμα­τική νωθρότητα (!), η ανικανότητα α­ποταμίευσης, η χαλαρή ζωή, ο αυνα­νισμός και η αλητεία. Εύκολα κατα­λαβαίνει κανείς το ουτοπικό της προ­σπάθειας βελτίωσης της κοινωνίας μέσω της ευγονικής. Η ουτοπία αυτή, όμως, κρύβει ένα συλλογικό έγκλημα και χιλιάδες θύματα. Το βέβαιο είναι ότι μια κοινωνία που δεν ανέχεται και δεν αναζητά τη διαφορετικότητα καταλήγει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε διεστραμμένες πρακτικές.
 
 
Αρθρο: Κώστας Βουρεκάς και Λουκάς Πετροκόκκινος.

 Πηγή,prin90.wordpress.com

Σημ:Aπερ.Γαλάζιου
 Όταν μιλάμε για το επίπεδο ενός πολιτισμού αυτό καθορίζεται όχι μόνο από την τεχνογνωσία του αλλά κι από την ευαισθησία των πολιτών του προς τις άλλες ομάδες,
τα παιδιά με τις γεννετικές ανωμαλίες, και γενικά με όλους τους λεγόμενους ανάπηρους.
Ποιος είναι αυτός που θα αποφασίσει από την μήτρα ακόμη ότι ο Μπετόβεν φερ ειπείν
δεν πρέπει να έρθει στην ζωή επειδή κατά την διάρκεια της ζωής του θα προσβληθεί
από κώφωση;
Ποιος είναι αυτός;  που θα αποφασίζει από τα γονίδια ακόμη ποιος είναι χρήσιμος και ποιος είναι άχρηστος.
Λές και στο ανθρώπινο ον μπορείς να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάρι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s