Η ολοκλήρωση της αντιμεταρρύθμισης και η ανάγκη απάντησης (το εκπαιδευτικό ζήτημα)


του Νίκου Μεταλληνού (*)

Με την ψήφιση, στο πολυνομοσχέδιο, της αύξησης του ωραρίου των εκπαιδευτικών ολοκληρώθηκαν τα μέτρα και το θεσμικό πλαίσιο μίας από τις πλέον αντιδραστικές αντιμεταρρυθμίσεις στην ιστορία της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Είχαν προηγηθεί:

1. Το σαρωτικό κύμα καταργήσεων-συγχωνεύσεων σχολείων.

2. Η σταδιακή κατάργηση ή υποβάθμιση των υποστηρικτικών δομών της εκπαίδευσης και της ειδικής αγωγής.

3. Το ΠΔ για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών το οποίο συγκροτεί έναν  ασφυκτικό πυραμιδωτό μηχανισμό ελέγχου, όπου οι ευρισκόμενοι σε ανώτερες βαθμίδες αξιολογούν τους κατώτερους και τελικά όλο αυτό υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Παιδείας, αφού στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου. Επιπλέον με την σύνδεση της αξιολόγησης με τη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη, η οποία γίνεται από βαθμό σε βαθμό με ποσοστώσεις  ακόμη και αν όλοι οι κρινόμενοι κριθούν επαρκείς, διαμορφώνεται ένα απόλυτα ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον κάτι που θα έχει βαθειά αρνητική επίδραση στις επαγγελματικές και ανθρώπινες σχέσεις των εκπαιδευτικών με άμεση αντανάκλαση στους μαθητές.

4. Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος 4142/2013, ο οποίος προβλέπει την συγκρότηση της λεγόμενης «Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση». Η Αρχή αυτή είναι τόσο ανεξάρτητη, ώστε ο Πρόεδρος της διορίζεται απευθείας από τον Υπουργό Παιδείας και τα υπόλοιπα έξι μέλη της διορίζονται πάλι από τον Υπουργό ύστερα ουσιαστικά από πρόταση του Προέδρου. Με την σειρά της η «Ανεξάρτητη Αρχή» διορίζει πενταμελείς επιτροπές αξιολόγησης ανά διεύθυνση εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια πρόκειται για μία παράλληλη «στεγανοποιημένη» από την υπόλοιπη εκπαίδευση δομή, υπό τον απόλυτο έλεγχο του εκάστοτε Υπουργού, η οποία αξιολογεί τους αξιολογητές και τους αξιολογούμενους. Στα καθήκοντά της μάλιστα είναι, σύμφωνα πάντα με το νόμο, να συμπεριλάβει «στα γενικά κριτήρια αξιολόγησης» και την αποτίμηση «της ποιότητας και αποτελεσματικότητας του διδακτικού και γενικότερου εκπαιδευτικού έργου, όπως τεκμηριώνεται ιδίως από την αξιολόγηση από τους μαθητές και από τα πρόσωπα που ασκούν την γονική τους μέριμνα». Πρόκειται για σύλληψη νοσηρού εγκεφάλου με διάφανο στόχο  να φέρει σε αντιπαράθεση μαθητές και γονείς με τους εκπαιδευτικούς, να θέσει εκτός συζήτησης το περιεχόμενο και τους στόχους της παρεχόμενης εκπαίδευσης και τελικά της ευθύνες αυτών που εκπονούν  την  εκπαιδευτική πολιτική, δηλαδή της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας Συνέχεια

Ξεπουληματίες!


ΠΩΛΕΙΤΑΙΓράφει o Νίκος Μπογιόπουλος

Ενα τρελό γλέντι, ένα μεθύσι ευτυχίας, ένα πανηγύρι ικανοποίησης συντελείται τις τελευταίες μέρες στα δελτία των «8». Μια λέξη κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, συνοδευόμενη από ξέφρενους αλαλαγμούς χαράς:
«Αποκρατικοποίηση»!

Οι «παπαγάλοι» των «σωτήρων» έχουν ξετρελαθεί με το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ, εύχονται νέα ξεπουλήματα, με αφορμή την επίσκεψη Σαμαρά στο Πεκίνο, διαπιστώνουν «μηνύματα εμπιστοσύνης των επενδυτών», με αφορμή την έλευση των Καναδών στο αεροδρόμιο των Σπάτων, επιδαψιλεύουν ύμνους στην κυβέρνηση, γιατί «άρχισαν επιτέλους οι αποκρατικοποιήσεις», και γενικώς βρίσκονται σε έναν παροξυσμό που θυμίζει τον αξέχαστο Αυλωνίτη να διαλαλεί την πραμάτεια του, φωνάζοντας:
«Περάστε κύριοι, ό,τι πάρετε ένα τάληρο, κύριοι»…
*
Παρατήρηση πρώτη: Η πραμάτεια του Αυλωνίτη ήταν δική του. Αυτά που ξεπουλάει ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, το ΤΑΙΠΕΔ και η κομπανία των «8», από επιχειρήσεις μέχρι φράγματα (!), κι από υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα μέχρι νερό, γη και θάλασσα (!), από πού τα φέρανε; Από το σπίτι τους; Συνέχεια

Το Woodstock,οι Άγιοι των Εξαρχείων και το Σήμερα


Είναι αλήθεια πως πάει καιρός από την τελευταία φορά που θέλησα να βάλω κάποιο δίσκο Βινύλιο στο Πικάπ μας. Εκατοντάδες δίσκοι, στριμωγμένοι,μέσα στα ντουλάπια και στις βιβλιοθήκες. Δίσκοι σκονισμένοι και αχρησιμοποίητοι για καιρό. Δίσκοι που κουβαλάνε μια ολόκληρη ιστορία.Δίσκοι που μας έχουν κρατήσει συντροφιά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
Ψαχουλεύοντας τους τόσους ξεχασμένους δίσκους, το μάτι μου έπεσε πάνω σε έναν δίσκο της Janis Joplin.Ναι ξέρω σε πήγα χρόνια πίσω…Ας πούμε κάπου στο 1969 από όπου ξεκίνησαν όλα.
Ήταν 1969 λοιπόν,όταν για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε στο Woodstock της Νέας Υόρκης το Φεστιβάλ Ειρήνης και Μουσικής. Μια εποχή που τα παιδιά των » Λουλουδιών» οι λεγόμενοι Χίπις μεσουρανούσαν και φώναζαν διαρκώς συνθήματα όπως: Μake love,not war ενώ δε δίσταζαν διαρκώς να μιλήσουν ανοιχτά για τα ναρκωτικά θεωρώντας πως μαζί με την αγάπη και την ειρήνη ήταν η μοναδική λύση στα όποια προβλήματα αντιμετώπιζε ο καθένας. Αυτό ήταν άλλωστε και το Woodstock.Μια επανάσταση των Χίπις.
Η εφημερίδα του Rolling Stones  τότε,είχε συμπεριλάβει το Φεστιβάλ στις 50 καλύτερες στιγμές που άλλαξαν την ιστορία του Rock and Roll.
Εκείνες τις ημέρες το μόνο που άκουγες ήταν συνθήματα για την αγάπη, την ελευθερία,την ισότητα και την ειρήνη.Τα ονόματα δε,που έπαιξαν  ήταν σταθμός στην Ιστορία της Μουσικής:The Who, Jimi Hendrix, Sly & The Family Stone, Janis Joplin,  Creedance Clearwater Revival, οJefferson Airplane, Crosby, Stills, Nash & Young & The Band, Joe Cocker, Santana, Grateful Dead καθώς και ο Johnny Winter. Σημαντικό όμως αποτέλεσε το γεγονός ότι θρύλοι της Ροκ σκηνής αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στο φεστιβάλ.Βλέπε: Led Zeppelin, Byrds,Bob Dylan, Doors καθώς και οι Jethro Tull.Ο καθένας φυσικά για τους δικούς του λόγους. Συνέχεια

Είσαι Διαφορετικός; Στον Κοινωνικό Καιάδα (Ευγονική)


Οι νόμοι της Φύσης απαιτούν την εξάλειψη των ακατάλληλων. Η ανθρώπινη ζωή αξίζει μόνο όταν μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία ή στο είδος» λόγια του διάσημου ευγονιστή MadisonGrant, στενού φί­λου του μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ Theodore Roosvelt, του οποί­ου τις ρατσιστικές αντιλήψεις επηρέ­ασε βαθύτατα. Προέρχονται από ένα πολύ επιτυχημένο βιβλίο του 1916 περί ευγονικής. Εκφράζουν δε μια ευρύτατα διαδεδομένη και εδραιω­μένη για την εποχή αντίληψη, η ο­ποία οδήγησε στην εφαρμογή της ευ­γονικής τότε, αλλά μέχρι και τις μέ­ρες μας.

Πώς, όμως, φτάσαμε στην ευγονι­κή του «αίσχους», σύμφωνα με τις τελευταίες «αποκαλύψεις» στον Τύ­πο, που τόσο σόκαρε στις μέρες μας αν και είχε μεγάλη απήχηση το πρώ­το μισό του αιώνα μας;
Το όλο κίνημα, βέβαια, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, ξεκίνησε τυπικά το 1883. Τότε ο Francis Galton, ξά­δερφος του Δαρβίνου, εφαρμόζο­ντας τις θεωρίες του τελευταίου περί φυσικής επιλογής και εξέλιξης των ειδών, στον ίδιο τον άνθρωπο, εφηύ­ρε τη λέξη ευγονική για να ονομάσει το πρόγραμμα επιλεκτικής τεκνοποι­ίας, το οποίο πρότεινε. Χρησιμοποί­ησε μια λέξη ελληνικής ρίζας που υ­ποδεικνύει την επιδίωξη «καλών» απογόνων.
Ουσιαστικά βέβαια μετουσιώθη­κε σε κίνημα μετά την αλλαγή του αι­ώνα. Τότε εμφανίστηκαν και οι πρώ­τες οργανώσεις ευγονιστών στη Γερ­μανία (1904), στη Μ. Βρετανία (1907) και στις ΗΠΑ (1910). Βασι­κός τους πυρήνας ήταν η εξής απλοϊ­κή υπόθεση: Η προστασία και περί­θαλψη των κοινωνικά αδυνάτων και κατωτέρων εναντιώνεται στη «φυσι­κή επιλογή» του είδους μας, η οποία θα οδηγούσε στη μείωση του πληθυ­σμού αυτών υπό κανονικές συνθή­κες. Πρέπει λοιπόν οι ανθρώπινες κοινωνίες να λάβουν μέτρα για την επαναφορά της φυσικής ροής των πραγμάτων, η οποία οδηγεί στην ε­ξέλιξη και βελτίωση του είδους μας και όχι στον εκφυλισμό του.
Έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες παραι­νέσεις για απομόνωση ή ακόμα και στείρωση όσων ήταν φορείς της λε­γόμενης «κοινωνικής αρρώστιας», θα έπρεπε όμως να περιμένουν μέ­χρι την άνοδο και την ευρύτερη ε­φαρμογή του λεγόμενου κράτους-πρόνοιας για να αποκτήσουν αρκετή απήχηση οι απόψεις αυτές στον κό­σμο. Τότε οι πρώτες επίσημες οργα­νώσεις των ευγονιστών άρχισαν να αποκτούν τρομερά μεγάλη επιρροή, κοινωνική και πολιτική, παρά το σχετικά μικρό αριθμό των μελών τους (ο βρετανικός σύλλογος αριθ­μούσε 1200 μόνο μέλη).
Άρχισε λοιπόν έτσι μια οικουμενι­κή αναζήτηση ώστε να βρεθεί η θε­ραπεία για το λεγόμενο καρκίνο των κοινωνιών. Ήταν αντάξια των σημε­ρινών ερευνών για εύρεση της θερα­πείας του καρκίνου ή του Aids. Τερά­στια ποσά, αρχικά από δωρεές και εν συνεχεία από κρατικά κονδύλια, δί­νονταν σε οργανισμούς για τη μελέτη
των αρχών της κληρονομικότητας στον άνθρωπο, την εύρεση των γενε­τικά μεταδιδόμενων ιδιοτήτων και γενικότερα τη μελέτη της ευγονικής. Το κίνημα φούντωνε και είναι χα­ρακτηριστικό πως ενώ το 1914 προ­σφερόταν η ευγονική ως μάθημα σε 44 πανεπιστήμια των ΗΠΑ, το 1928 ο αριθμός αυτός ανέβηκε σε 376, ενώ το 90% των σχολικών βιβλίων βιολο­γίας την υποστήριζαν ως την πλέον εδραιωμένη θεωρία. Τόση μάλιστα ή­ταν η απήχηση της στην κοινωνία ώ­στε χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα για την απαλλαγή κατηγορουμένου για τη δολοφονία παιδιού στις ΗΠΑ. Υποστηρίχθηκε πως ο κατη­γορούμενος έδρασε χωρίς να φέρει προσωπική ευθύνη, λόγω «κακών» γονιδίων, τα οποία είχε κληρονομή­σει ποιος ξέρει από πόσες γενιές πριν. Και τα ευτράπελα βέβαια συ­νεχίζονται, με διαγωνισμούς μωρών (γενετικά ανώτερων) και οικογενει­ών (γενετικά καθαρότερων), όπως ακριβώς γίνονται μέχρι σήμερα οι διαγωνισμοί καθαρόαιμων ζώων. Κι όλα αυτά πού αλλού παρά στην πα­τρίδα της υπερβολής, τις ΗΠΑ. Συνέχεια